Zo was het om in 1992 van hip hop te houden

boombap - Geplaatst op 30 augustus 2013

De brievenbus kleppert. Zeg maar het pre-internet equivalent van het ‘you’ve got mail’ bliepje. Ik sprint naar de voordeur, grijp de Oor tussen de andere post vandaan en schiet de trap op. Op bed blader ik naar de recensies: yesss, drie albumbesprekingen door Kees de Koning* en een interview met Q-tip van ATCQ. Om 16.00 begint Yo! MTV Raps, dus ik heb nog even om de kennis van Kees te absorberen.

In de hoek van mijn slaapkamer ligt een basketbal. Een Jordan editie van Spalding. Het Jumpman-logo is nog redelijk gaaf. Op mijn bed ligt een beduimeld exemplaar van Go Gerdy!, het verslag van een Nederlandse studente die naar Harlem, New York vertrekt om de hip hop-cultuur aldaar te verkennen. Samen met Gangs, waarin een journaliste laat zien hoe het er aan toe gaat bij de Crips en Bloods, èn een flinterdun boekje over Malcom X vormt het mijn hip hop-bibliotheek.

Ondanks het feit dat ik al aardig wat cd’s heb, gebruik ik nog steeds cassettebandjes. (Mijn Aiwa walkman met auto-reverse en ik zijn onafscheidelijk.) Vooral om nummers van nieuw gekochte cd’s te kopiëren. Deze liedjes, afgewisseld met sketches en zelfgeschreven raps vol lompe Street Fighter-referenties, zet ik achter elkaar op tapes die ik naar mijn beste vriend stuur. In een envelop. Hij doet hetzelfde en zo houden we elkaar scherp met nieuwe muziek en de laatste schoolpraat.

Heel af en toe komt er hiphop op tv voorbij. F.A. Onrust zond laatst een door de redactie gemaakte clip uit bij Gangster of Love van The Geto Boys. Een drie minuten durende, zwartwit close up van een sexscène. Grappig dat dit in Nederland gewoon kan.

En deze repo over de Nederlandse posse D.A.M.N. heb ik wel twintig keer teruggekeken met behulp van de vcc-recorder. (Mijn ouders vonden VHS niks.) Boys kunnen dansen.

Balen dat ik niet naar Eindhoven mocht voor het concert van de Jungle Brothers en Tribe in de Effenaar. Gelukkig komt Digital Underground binnenkort, die schijnen nogal een feestje te bouwen op het podium. Misschien lukt het me daar wel bij te zijn. Ik hoorde dat ze de laatste keer met opblaaspoppen en ballonnen op het podium verschenen.

Aan de muur  van mijn kamer hangen de kartonnen hoesjes van import cd’s. Een soort verticale lp-hoezen. Deze zaterdag ga ik trouwens ontdekken waarom ze in de Oor zo enthousiast zijn over het hiphoptijdschrift The Source. Dat blad is al bijna een jaar verkrijgbaar in Nederland, maar nog niet bij de bladenboer hier in het dorp. Vanaf zaterdag wel. Eindelijk een actuele bron met alles wat ik moet weten over mijn favoriete muziek.

Misschien ga ik vanmiddag naar de cd-winkel. Ik hoop dat de Tommy Boy-verzamelaar uit Japan is binnengekomen. Dat kost me vijftig gulden. Behoorlijk wat geld. Maar ja, dit is Japanse import. Een obscuur album met exclusieve muziek van Stetsasonic, Queen Latifah, Dela en al die Native Tongue’ers. Allemaal nummers die ik nooit ergens hoor.

Dat geld kan ik natuurlijk ook gebruiken om te sparen voor mijn eerste Starter. Of ik ga voor zo’n mutsje, voel ik me een beetje zoals de jongens van Naughty By Nature. Ik heb die dingen zien hangen bij Coach, daar verkopen ze ook Air Flight’s en andere basketbalschoenen die ik ken uit videoclips en films zoals nu die nieuwe van Ice-T, Ricochet heet hij geloof ik. Gaaf dat rappers eindelijk serieus genomen worden in Hollywood.

De Oor is uit. Ik verveel me en zet mijn NBA videoband met highlights van de afgelopen dertig jaar op. Magic maakt moves tegen Larry Bird. Stuk voor stuk atletische acties die op mijn netvlies gebrand staan. Het fragment heb ik zo vaak teruggespoeld en bekeken dat het beeld grauw is geworden. Alleen de geel met paarse schoenen van Magic Johnson hebben hun kleur behouden. Die had ik ook op de basisschool. Goede tijden:

Als de tape is afgelopen mijmer ik verder. De rellen in L.A. van vorige week hebben diepe indruk op me gemaakt. De beelden van Rodney King’s mishandeling kwamen zelfs voorbij in het NOS journaal. Het leven dat een deel van mijn favoriete artiesten beschrijven in snoeiharde nummers, maar dan door de ogen van Noralie Beyer. Het moet niet gekker worden.

Het is half zes als ik wakker schrik. Mijn vader roept dat het eten klaar is. Langzaam laat ik me van mijn hoogslaper glijden. Ik struikel over de Roland dr. Rhythm. Vanavond maar weer eens een beatje maken.

Wat een leven.

disclaimer: * Mijn tijdsbesef is net zo nauwkeurig als een Casio van de kermis. Het kan best zijn dat deze situatie zich voordeed in 1989 of juist in 1994.

Tweet Dit Knal op Facebook

Comments

  1. 1

    Klein beetje hulp bij je tijdbesef: 1e Source was in Nederland in augustus 1991 verkrijgbaar, nummer 21 volgens mij 😉

  2. 2

    Ah! Close but no fopsigaar zou Shock-G gezegd hebben.

  3. 3

    Ik ben je aan het mailen en bedacht me intussen hoe tof ik dit artikel vind.

  4. Michiel Kroder
    4

    Whut! Thee Album. ’s All I know.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


MyMonobrow.nl MyMonobrow.nl