The Drool Factor #2: Le Havre

steven spielberg - Geplaatst op 7 februari 2012

The Drool Factor is een rubriek waarin je leest welke films je gegarandeerd laten kwijlen van genot / ergenis / angst / humoriteit / awesmoeness. Of op een andere manier een fysieke reactie bij je oproepen. Uiteraard opgetekend vanuit een Amsterdams filmhuis door je favoriete blogger met dezelfde initialen als Jac Goderie. Nou ja, bijna dan.

Le Havre is een film van de Finse regisseur Aki Kaurismäki. Behalve de aller, allerbeste naam voor een mens ooit, zou je kunnen stellen dat Aki niemand minder is dan de Europese broer van Wes Anderson. De Fin heeft namelijk hetzelfde oog voor de ondraaglijke lichtheid van het bestaan, excentrieke karakters en scenes die zich afspelen op locaties die zo wonderschoon zijn dat je ze frame voor frame wilt Appeltje-p’en en ophangen in je woonkamer.

Grote woorden MonoBrow. Helemaal voor iemand die pas een film gezien heeft van Kaurismäki.

Goed, op dit punt val ik door de mand. Dat neemt niet weg dat fans van Anderson Le Havre een kans moeten geven. Kijk wat ik bedoel:

Snap je? Waar Wes Anderson vooral goed is in het invoelbaar maken van elitaire families (Tenebaum’s, Zizou’s,Fischer’s etc.) draait het voor Aki vooral om de gewone man en vrouw. En hond. En bootvluchteling. Dat zit zo: in Le Havre heeft een asielzoeker een belangrijke rol.

Nu schijnt de vluchtelingenfilm een genre op zich te zijn. Dat wist ik niet, aangezien ik niet per se naar cinema over dat soort ontheemden wil. Dan bekijk ik wel een Youtube-clip op de homepage van het Rode Kruis. Waarmee ik maar wil aangeven dat je niet alleen naar deze kino moet als je ook maar enigzins into Wes Anderson bent, maar juist ook als je net als ik geen boodschap hebt aan artistiek verpakte, politieke pamfletten. Dat is Le Havre gelukkig niet.

En nee Professor Zuurbekje, ik onttrek me niet aan de keiharde, dagelijkse realiteit van andere wereldburgers om liever te bloggen over Magic speelkaarten, heus niet. Ik vind alleen dat documentaires bijvoorbeeld geschikter zijn voor politieke en ideologische boodschappen. Voor een warm en wonderlijk verteld, fictief verhaal daarentegen, ga ik graag naar de bioscoop.

Deze posting is mede mogelijk gemaakt door mijn Cineville-pas.

Tweet Dit Knal op Facebook

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


MyMonobrow.nl MyMonobrow.nl