Stel Je Bevindt Je In Dezelfde Ruimte Als Spike Lee

go go go, steven spielberg - Geplaatst op 15 december 2010

De Stadsschouwburg is packed. De Patta posse, inclusief Mr. Wix, Swurdin met goed uitzicht op het podium vanuit het midden van de zaal, de Circus familie: iedereen is er.

Dit keer geen pretenties en gestuntel van de moderator zoals tijdens de sessie met Bret Easton Ellis. Dat kwam vooral omdat meneer Lee voor het grootste gedeelte zelf het woord voerde. Want je kunt een hoop zeggen van gastheer Prem Radhakishun, maar niet dat hij en de Engelse taal big friends are.

Spike Lee dus. Een van de meest invloedrijke, betekenisvolle regisseurs ooit, gewoon op een metertje of wat van de rode koontjes van MonoBrow. Hij moest even op gang komen, dat wel. Misschien kwam het omdat ik That’s My Story And I’m Sticking To It recent gelezen had en ik daardoor veel van wat hij vertelde al wist. Maar een verschijning van de filmmaker zonder de thema’s racisme en slavernij, de belabberde staat van de massamedia en Hollywood én zijn bijzondere familie is ondenkbaar. Ook in Amsterdam. Zolang we hem maar niet om een oplossing voor alle problemen vragen. Spike doet gewoon wat hij moet doen en dat is het vertellen van verhalen.

Lee heeft iets tegenstrijdigs; hij slikt veel woorden in, alsof hij ongeduldig is, haast heeft. Tegelijkertijd neemt hij de tijd bij het formuleren van zijn verhaal waardoor het lijkt alsof hij er voor het eerst over nadenkt. Op zulke momenten vergeet je als toeschouwer dat je naar een man kijkt die al op duizenden podia gestaan heeft, dezelfde anecdotes delend, dezelfde vragen beantwoordend.

De regisseur uit Brooklyn is een doorzetter die ondanks zijn gelukkige jeugd en relatief goede komaf hard heeft moeten knokken om zijn films gemaakt te krijgen. Een boodschap die bij een Nederlandse acteur in het publiek duidelijk niet aankomt. Mike Libanon krijgt de kans een vraag te stellen en beklaagt zich (ongetwijfeld terecht) dat het als allochtone acteur in Nederland moeilijk is om aan tv-werk te komen.

Spike Lee vraagt waarom hij het dan niet over de grens probeert waarop Libanon antwoordt dat hij wil weten hoe hij dit moet aanpakken. Spike Lee:”dan geef je me toch gewoon je cv en een dvd met werk?” Mike bekent tot grote hilariteit van de zaal dat hij niks bij zich heeft omdat hij “pas sinds twee weken” weet dat Spike naar Amsterdam zou komen. TWEE WEKEN. Wat ben je voor ongemotiveerde pannenkoek dat het je niet lukt om in die EEUWIGHEID even een schijfje te branden met wat highlights van jezelf, wetend dat je maar één kans krijgt om dicht in de buurt van zo’n belangrijke man te komen. Dan verdien je het niet.

Terwijl de acteur naar slappe excuses zoekt en Spike Lee zich hardop afvraagt wat hij nu van hem moet denken, maken twee andere acteurs/beginnende filmmakers gebruik van het moment en klimmen op het podium om Lee hun visitekaartjes te overhandigen. Of, zoals de meester het eerder die avond zei:”things happen for a reason.” En zo is het.

Tweet Dit Knal op Facebook

Comments

  1. AvatarMichiel Kroder
    1

    Mooi verhaal. Mijn theorie is dat de spreker uit het publiek alleen maar acteerde dat hij een acteur was.

  2. 2

    Haha, toch niet, hij bestaat echt, ik heb het net geupdate. Het is Mike Libanon.

  3. 3

    Ik ken hem, Monobrow dan Spike Lee niet. Spike Lee ook maar niet persoonlijk. Ik had hem dus willen vragen wat hij van The Wire vond in relatie tot Clockers.

  4. 4

    Was leuk. Beetje opendeuren-festijn.
    Maar altijd fijn om je helden in t echt te zien.
    Dat wie-maakt-me wat-aura blijft me boeien.

  5. 5

    Vette post, klinkt als een inspirerende avond!

  6. 6

    Dankje, en ja was mooi om mee te maken…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


MyMonobrow.nl MyMonobrow.nl