Moet Je Zien: Documentaire All We Ever Wanted

.alt, steven spielberg - Geplaatst op 10 augustus 2010


foto: Dennis Duijnhouwer

Ok. Als ik een zure Leo was, opende ik deze posting met een flauwe grap. Iets over Hipsterrunoff. En dat als die site een forum had, er vast een thread was met heel veel reply’s over het onderwerp van de docu All We Ever Wanted.

Deze film van regisseuse Sarah Mathilde Domogala vertelt namelijk over de ‘problemen’ die twintig nogwats hebben: de druk om net zo goed te zijn als al hun andere supertalentvolle vrienden bijvoorbeeld.

Nu weet ik toevallig het één en ander over de groep die in deze documentaire centraal staat. En als me iets opvalt is dat het allemaal wel meevalt met de uniekheid van hun issues. Goed, om mee te kunnen doen in de scene pardy’en en netwerken ze hard op gesponsorde feestjes wat niet altijd even leuk is.

Of ze doen zichtbaar werk waarmee ze in de Blend kunnen komen. Lukt dit niet, dan levert dit stress op. Ook moet je kunnen meedraaien met het (online) Profileer Jezelf Als Interessant, Succesvol & Gevat Mens-circus.

(Op deze plek is een verwijzing naar de titel van een boek van Milan Kundera op zijn plaats.)

Dit geldt natuurlijk net zo goed voor Marco (26, jr. accountant) uit Haaksbergen. Die twijfelt dagelijks of hij wel de juiste keuzes heeft gemaakt. Speelt op de automatische piloot tijdens verschrikkelijke golf clinics en voelt de druk om te presteren zodat hij groeit binnen het bedrijf en die nieuwe Seat leasebak kan betalen, net zoals zijn vrienden. Terwijl hij misschien liever van zijn terrarium hobby zijn werk maakt en een reptielenwinkeltje begint.

“Ik wilde de problemen invoelbaar maken voor iedereen en moest ervoor waken dat de hoofdpersonen niet overkomen als een stelletje verwende zeikerds.” (Mathilde in de VPRO gids)

Ik vraag me dus werkelijk af of er wel sprake is van een unieke situatie. Sterker nog, ik denk dat veel van die talentvolle, hardwerkende, goedgeklede types niet zo moeten zeuren.

Begrijp me niet verkeerd: ik herken de stress, druk en oppervlakkigheid waar het volgens mij in All We Ever Wanted over gaat; de keerzijde van het hipsterleventje. Maar op de schaal der dingen komt het allemaal nogal navelstaarderig en onbetekenend over. Dat is precies niet de bedoeling van de maker van All We Ever Wanted.

Nou ja, we zullen het zien. Morgenavond om 20.30 op Nederland 3

(Voor de duidelijkheid: ik heb de film nog niet gezien. Deze posting is gebaseerd op interviews met de regisseuse, de trailer en het persbericht.)

Tweet Dit Knal op Facebook

Comments

  1. 1

    heb de docu gezien, inderdaad niet een probleem van alleen dat wereldje. maar ik denk dat het zit in de vraag ‘wanneer ben je succesvol’? dat is voor een accountant makkelijker vast te stellen dan voor een freelance illustrator.

  2. 2

    Dat is ook een gekmakende vraag. Je hebt je eigen hoge eisen, die van je vakgenoten en dan ook nog eens de scene waarin je je bevindt.

  3. 3

    Bij pretentie komt beklag. Deze film is daar het ultieme voorbeeld van.

  4. 4

    Ik heb ‘m al gezien en vind ‘m zoo mooi! Morgen weer kijken! x

  5. 5

    Klagen? Ik vind paniekaanvallen, pillen slikken en dwangstoornissen als gevolg van prestatiedruk geen vormen van klagen eerlijk gezegd.

  6. 6

    Mmm. Lastig meepraten, ik heb ‘m nog niet gezien. Ik wilde met deze posting ook meer ingaan op het gegeven van een zogenaamde generatie van mensen die alles hebben, een hoop kunnen maar nog steeds niet gelukkig zijn.

    Dat is denk ik herkenbaar voor een hoop van ons, maar daarom nog steeds niet interessant genoeg als onderwerp om er een docu over te maken. Pretentie ligt inderdaad op de loer.

  7. 7

    2x in de week goed droeloe, niks aan het handje. Wat voor vak je ook beoefend.

  8. 8

    Herr Mono, je haalt me de monden uit mijn woord.

  9. 9

    Wat een lekkere post over dit fenomeen, eindelijk iemand die normaal doet. Ik heb hem ook niet gezien, maar ik haat onzekere mensen, helemaal als ze creatief zijn. Geintje. Wat ik bedoel is dat als er geen oorlog of honger is, iedereen het gelijk maar overal moeilijk mee heeft. Nigga please. Maar ik ben wel benieuwd naar die film. Geintje. Geen geintje. x

  10. 10

    Mick, I just became your fan!

  11. 11

    Gelukkig zijn heeft wat mij betreft maar deels te maken met f**king werk. Ik heb een simpel kantoorbaantje en werk van 07.30 tot 17.00 zodat ik maar 4 dagen hoef te werken en meer tijd heb voor de echt belangrijke dingen:
    – me girl
    – relaxen
    – Bad Company 2
    – Cola-Berenburg

    ’nuff said.

  12. 12

    @ 5-0: HAHA. Wat een comment!

    Om over Mick nog maar te zwijgen. Het is erg makkelijk houden van die man.

  13. 13

    Ik vond het een hele sterke docu en heel puur, maar tegelijkertijd ook best confronterend

  14. 14

    Ok. Mijn complimenten voor de regie en edit. Echt prachtig. En in dit geval ook relevant: het is een verhaal over jonge creatieven, dus dan mag je als regisseur en cameraman losgaan wat mij betreft.

    Toch vrees ik dat ik nog steeds niet goed begrijp waarom de strubbelingen van deze groep mensen als invalshoek gebruikt is.

    Die jongen die depressief werd en dwangneuroses had, kreeg dit echt niet omdat hij een beginnend illustrator was.

    Ik vond de overgang van jonge talentjes en hun hartstikke leuke en spannende leven, naar jonge talentjes die eigenlijk helemaal niet gelukkig zijn, nogal abrupt. Ik zag het niet aankomen omdat ik geen duidelijk beeld kreeg van de problemen waar ze tegenaan liepen.

    Een paar uitspraken over druk om te presteren, alles kan etc, vond ik niet echt genoeg om me te kunnen verplaatsen in deze groep.

    De kern van het ‘probleem’ werd toch nog even goed samengevat door de maakster: ze stelde dat deze mensen geen dromen hebben. En dat dit dus zorgt voor onrust, frustratie en nog wat nare dingen.

    Die jonge regisseur had trouwens wel gelijk toen hij aangaf dat het relatieve van zijn problemen, ze niet per se minder maakt.

    Dus dat eigenlijk.

  15. 15

    Ben ik niet helemaal mee eens. Deze jonge creatieven maken zoveel mee ivm hun passie/werk dat er een moment aan gekomen is dat ze het gewoon even niet meer weten. Niet weten wat ze met hun leven willen en misschien dromen ze teveel en leven minder in de werkelijkheid. dat is wat hun het meest bezig houdt en hun hoofd in de war brengt.

  16. 16

    Hele mooie quote vond ik wel. “We zijn bezig zonder grenzen, er is geen plafond, als het niet goed gaat dan had je een andere keus moeten maken”

  17. 17

    Even voor de goede orde: ik wil de psychische problemen van mensen niet downplayen. Maar als de maker van deze docu tot doel had om te laten zien hoe zwaar het is om als jong mens (binnen een bepaalde scene) met onbegrensde mogelijkheden aan je eigen eisen te voldoen, dan vind ik dat dit niet is gelukt.

    Volgens mij is dit een generatiebrede issue. En hadden er dus ook mensen uit andere scenes aan het woord moeten komen. Nu blijft het gewoon teveel een incrowd gedoetje.

    Doordat het allemaal ook nog eens heel sexy in beeld is gebracht worden de mensen in dit portret vooral een stuk oppervlakkiger en ondermijnen ze dat wat deze film wil duidelijk maken.

  18. 18

    Veel mensen hebben last van Status Anxiety – Status Angst. Als je 20 min over hebt, kijk dan ook Alain de Botton’s TED-lezing over de philosophy of success. We zijn zelf verantwoordelijk voor ons succes, dus als je niet succesvol bent is het je eigen schuld. Ik denk dat veel mensen dit voelen en niet alleen jongen creatieven zoals in deze docu. Nu word het neergezet als een jongeren issue, maar ik denk dat het probleem veel breder is.

    http://www.ted.com/talks/lang/eng/alain_de_botton_a_kinder_gentler_philosophy_of_success.html

  19. 19

    Dat is grappig. Ik heb dat boek van de Botton gelezen en in mijn kast staan maar had de link nog niet gelegd. Goeie tip inderdaad.

  20. 20

    @monobrow ALL TRUE!

  21. 22

    Moeilijk onderwerp dit, en denk dat iedereen een eigen mening erover heeft. Valt dus niet echt te discusseren.

  22. 23

    @ Rosmarie: maar dit is een docu over jonge creatieven en niet iets anders. Dan klopt het toch?! En vind het wel een enge quote: We zijn zelf verantwoordelijk voor ons succes, dus als je niet succesvol bent is het je eigen schuld.

    Dat klopt niet echt. Het heeft ook te maken met de kansen die je krijgt.

  23. 24

    Ja, de docu gaat over jongeren. Maar ik zeg alleen dat het probleem ook elders te zien is. Quote komt uit de lezing van Alain de Botton. Kijk die maar(als je hm nog niet gezien had) dan snap je ook waarom ik zeg dat het probleem groter is. Dus dat het niet gek is dat jongeren daar zo mee worstelen. Ik herken mezelf er namelijk (helaas) ook in.

  24. 25

    Saba, maar je kunt toch wel praten over het doel van deze docu en de boodschap?

  25. 26

    Dat kan zeker…Online discussies vind ik altijd best moeilijk, omdat bepaalde woorden meestal ander over kunnen komen dan men bedoeld.

  26. 27

    Wauw, keeping up appearances in de polder. Bang voor de dood, bang om niet herinnerd te worden, bang om bepaalde ervaringen niet mee te maken, niet alleen goed willen zijn maar eigenlijk de beste, bang door de mand te vallen.. de faalangst die er aan ten grondslag ligt herken ik wel een beetje (dat stukje met Facebook iets meer dan ik zou willen), deze uitvergrote vorm een stuk minder.

    Ik vraag me af hoe deze jongens en meisjes aan zo’n hoog verwachtingspatroon komen. Is het iets wat ze van huis uit hebben meegekregen? Heeft school er mee te maken? Uiteindelijk doe je het allemaal alleen maar voor jezelf.

    Ik denk niet dat het een ‘scene’-probleem is en ook niet een generatie of leeftijdsprobleem. Het is iets van alle culturen alleen wordt het nu in de hipster/creative context belicht. Kan me wel vinden in wat Rosa Maria zegt.

    Alles te weten maakt niet gelukkig. Alles te kunnen ook niet.

  27. 28

    Ik ga nu even van een gebouw springen trouwens.

  28. 29

    Dat was natuurlijk een dom geintje, helaas moet ik toegeven dat ik zelf ook last heb van dit onwerkelijke verwachtingspatroon, elke dag wakker word met weinig vertrouwen in het verloop van de dag, in paniek raak als iemand me niet terugmailt, en meer van dat soort zaken.
    Maar ik ben niet zo geworden omdat ik “creatief” ben, ik had het als kind al, kon enorm boos op mezelf worden als een tekening mislukte of als de hagelslag niet op mijn boterham bleef liggen. Wel is het zo dat sinds ik op de kunstacademie zit de symptomen behoorlijk verergerd zijn.

  29. 30

    Nu ben ik toevalig een paar jaar ouder dan eh, 26 en ik kan je verzekeren dat die gevoelens dus helemaal niet minder worden.

  30. 31

    Interessant, dit. Ik denk dat het weinig uitmaakt of je nu op een kantoor papieren zit de stempelen of in je faux loft vector-illustraties zit te maken terwijl je kauwgom van je desert boots plukt. Als je je zorgen gaat maken om je status ipv over wat je maakt, komt dat niet goed.

  31. 32

    ..dus ik ben de enige die vond dat er vooral heel erg veel gezeurd werd over angsten en gevoelens die ons allemaal wel eens besluipen? Net alsof dat ineens heel bijzonder is omdat je weet wat je met een stift en een velletje papier aan moet.

  32. AvatarTim de Vries
    33

    Hier een relevant artikel uit de Volkskrant van ongeveer een halfjaar geleden. Maakte mij een stuk meer duidelijk over dit soort problemen dan die documentaire van gister. http://www.volkskrant.nl/archief_gratis/article1364030.ece/Een_leven_zonder_bindingen

  33. 34

    ^ meesterlijke tip. Een heel interessant artikel.. bedankt Tim!

  34. 35

    @WitteWaas. Kon iedereen maar iets creatiefs met een velletje papier en stift. Vind dat je reactie best wel hatelijk overkomt. Je mag best je mening geven, prima. Maar om mensen te gaan beledigen vind ik een beetje zwak. Niet iedereen kan met zijn emoties omgaan en het is algemeen bekend dat creatieven gevoeliger en emotioneler zijn dan anderen mensen uit de samenleving.

  35. 36

    Toch snap ik die reactie wel van WitteWaas Saba, maar dat ligt meer aan de maker van de docu volgens mij. Die had best iets specifieker en kritischer mogen zijn, zodat je als kijker echt inzicht krijgt wat dan precies zorgt voor die heftige emoties…

  36. 37

    @Saba, meesterlijk deze zin:”Niet iedereen kan met zijn emoties omgaan en het is algemeen bekend dat creatieven gevoeliger en emotioneler zijn dan anderen mensen uit de samenleving” leve de thuiswetenschapper!

  37. 38

    @MonoBrow;; je hebt gelijk. @TerryYakky: meesterlijk he ; ) HA. Misschien had ik het anders moeten verwoorden.

    Enough said.

  38. 39

    Ja precies, volgens mij zijn we het met zijn allen wel redelijk eens, haha. Anyhoo. Thanks for flying MonoBrow!

  39. 40

    Leuk hedendaags tijdsbeeld van de creatievelingen, niks meer of minder

  40. 41

    Mijn lievelingszin van al bovenstaande reacties; “Moeilijk onderwerp dit, en denk dat iedereen een eigen mening erover heeft. Valt dus niet echt te discusseren.”

  41. 42

    My bad, Vinnie.

  42. 43

    Ik ken trouwens ook een creatieveling die weer nergens last van heeft. Ik zal toch eens vragen aan haar. Blijft moeilijke stof.

  43. AvatarAriën Rasmijn
    44

    Tja. Langs de weg naar succes liggen allemaal dooien. Eeuwenoud verhaal. Klinkt zuur misschien, maar dat uni-uni-uniform staat je beter als je een beetje rugge-rugge-ruggegraat hebt, zeg ik maar.

    Netwerken en er lekker uitzien kan iedereen, consistent toffe dingen doen vergt talent en niet iedereen heeft het. Talent blijft. Harde werkers mogen soms ook blijven. Verder is het net als in de grotemensenwereld: Zolang je je werk maar goed doet, betrouwbaar bent en op tijd levert, groei je. Daarin ligt jouw ‘integriteit’ en dat is ook jouw kapitaal. Opdrachtgevers intereseert het verder geen ene moer. Ze lachen met je maar voor jou tien anderen en voor die tien weer 20 Chinezen. Het is niet eeuwig. Geniet van je tijd, stap op tijd uit, spaar een beetje, pak die gastenlijstplekken en en hookups voor sneakers en wees niet zo’n bitch.

    Fucking vrije school kids ook….

  44. AvatarAriën Rasmijn
    45

    “Kan Niet is dood en Wil Niet ligt naast hem”…hmmm, van wie heb ik die ook alweer…

  45. 46

    Ik vond het een hele interessante docu. In de docu komen met name creatieven aan het woord, maar ik denk zeker niet dat deze stress, want dat is het, alleen in deze hoek voorkomt. Wat ze ook allemaal zeggen is dat deze generatie veel kansen krijgt, veel mogelijkheden heeft om bepaalde zaken te ondernemen en toegang heeft tot alle informatie die zij wil. Dit lijdt tot angst.

    De angst om niet succesvol te zijn, de angst om niet de dingen te kunnen doen die je wilt doen, de angst om niet overal bij te kunnen zijn, de angst om niet alles te kunnen volgen wat je wilt volgen. Denk aan het internet, informatiestress veroorzaker nummer 1.Angst is de voedingsbodem voor stress en stress lijdt tot zaken zoals dwangstoornissen en andere zaken.

    Bij deze scene komt dit denk ik sneller omdat ze misschien bewuster bezig zijn met ambitie, kennis, carriere en b.v. nieuwe media. Ze komen in aanraking met mensen uit zo veel verschillende disciplines met zo veel verschillende interesses. Brede horizon, breed draagvalk voor angst.

    Bij mij gaat het zelf niet zo ver als bij deze mensen. Maar mijn ambitie lijdt zeker tot stress. Tintelende armen etc. Erkennen heeft geholpen en gewoon een stapje terug gedaan en geaccepteerd dat deze lifestyle ook chill is. Dat carriere maken, nieuwe kennis opdoen en jezelf ontplooien nog steeds prima kan.

    my2cents

  46. 47

    Ariën! For life.

  47. 48

    Yes Ariën! Je krijgt de groeten van luitenant kolonel Johan..

  48. 49

    Zo, Ariën sluit deze discussie wel lekker af. punkt.

  49. 50

    …crushed by a self-imposed crisis we could not postpone or evade….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


MyMonobrow.nl MyMonobrow.nl