MiniMail: Raw Talent Award winnaar Sanne Schepers

minimail, mode - Geplaatst op 18 juli 2011


(foto: Peter Stigter)

Stop een naald, draad, wat stof en Sanne Schepers in een ruimte en na een jaar heb je een modecollectie waar het toetsenbord van Gert Jonkers spontaan van in capslock schiet. Zo lang duurde het voordat Sanne’s vrouwen in verrukking brengende kledingserie af was. Niet voor niets: haar handwerk is beloond met de G Star Raw Talent Award 2011. Ik zeg: binnen een jaar op de cover van The Gentlewoman, nu op MonoBrow.

Net als in de echte wereld draait het in mode om je netwerk. De jury van de Raw Talent Award bestond uit internationale toppers. Heeft je dat een lunchdate met YSL opgeleverd?
“Helaas staan er nog geen chique lunchdates gepland, maar er zijn wel al kleine plannen om misschien samen te werken. Ik heb geen idee wat dit allemaal nog gaat opleveren, dus ik houd op dit moment nog even wijs mijn mond! Ik vond het al een hele eer dat ze geïnteresseerd waren in mijn werk en portfolio en benieuwd waren naar meer.”

Je kleding heeft die zeldzame instant clasicness: het voelt vernieuwend maar als ik mijn ogen toeknijp en door mijn wimpers kijk, zie ik Krystle Carrington, sippend op een Martini. Hoeveel tijd kost het je om zo’n collectie te ontwerpen?
“Ik ben nu ongeveer een jaar bezig met het ontwikkelen ervan. Voor mij voelt hij dan ook niet als definitief. Het is meer een tussenstop, om iedereen te laten zien waar ik op dit moment mee bezig ben, maar alles is nog steeds in ontwikkeling. Het draait voor mij vooral om het concept, een nieuw principe van kleding en een soort nieuwe manier van kleding dragen.”

EEN JAAR. HOLY CRAP.
“Buiten het concept heb ik ook elk ontwerp zelf uitgevoerd. Dit was een heel belangrijk deel van mijn ontwerpproces. Elke naad is handmatig afgewerkt en ik heb letterlijk elke millimeter en elk hoekje van de ontwerpen gevoeld. De blaren stonden dan ook op mijn vingers. Resultaat is dat elk stuk met de grootst mogelijke liefde en aandacht gemaakt is. Ik wil niet weten hoeveel uren handwerk in deze collectie zitten.”

Waarom deed je dat?
“Omdat ik vind dat dit de beste manier is om deze ontwerpen uit te voeren. Eigenlijk heel praktisch. Omdat elk patroon bestaat uit veel verschillende delen, was het heel fijn om zo precies te werk te kunnen gaan. Je zit er namelijk echt constant met je neus bovenop. De keuze voor handwerk had voor mij op dat moment dan ook eigenlijk niks te maken met ‘luxe’. Ik ben ervan overtuigd dat een goed ontwerp gekenmerkt wordt door een goede constructie en gepaste manier van verwerking. Ik zie liever een goed bedacht wit katoenen jurkje met enkele biesjes dan meters zijde waar geen aandacht aan besteed is.”

De jury was onder de indruk van de perfecte afwerking. Hoe gaat dat in godsnaam in de H&M als je daar shopt, die arme verkopers duiken vast weg als ze jou zien met je kritische oog.
“Ik koop daar zelf nog steeds, maar ik schrik inderdaad als ik de binnenkant van die kleding zie. Vreemd blijft wel dat ik het dan toch koop, terwijl ik zelf hele jurken opnieuw heb gemaakt, omdat alleen ík wist dat er ergens aan de binnekant éen knoopje of steekje niet goed zat. Ik ga zelf blijkbaar iets neurotischer met mijn ontwerpen om.”

Heb je als modeontwerper niet een verschrikkelijk taak: lekker met Caran d’Ache schetsen is één, maar zo’n ontwerp daadwerkelijk omtoveren tot iets wat andere vrouwen sexy en sterk maakt: wat een helse job moet dat zijn.
“Ik vind het eigenlijk een helse taak om ontwerpen op papier te bedenken. Laat mij maar concepten bedenken en die vertalen naar constructies en stof. Eerlijk gezegd ben ik in eerste instantie helemaal niet bezig met de vrouw die later de jurk zal dragen. Ik verwerk elk ontwerp op een bijna abstracte, platte manier, bijna alsof ik een tekening maak, maar dan in patroon en stof. Deze ‘platte’ ontwerpen transformeren pas tot een draagbaar ontwerp als er een persoon in zit. Eerlijk gezegd is dat voor mijzelf ook elke keer weer een verrassing.”

Als ontwerper in Nederland rondkomen is niet makkelijk. Heb je een plan?
“Ik heb een week geleden gehoord dat ik ben toegelaten tot IFM, een postgraduate programm in Parijs. Dat lijkt me een stap in de goede richting. Verder ben ik vooral benieuwd wat er allemaal nog gaat komen, kom maar op!”

Is het met modeontwerpen net als met schrijvers: als je aangeschoten aan het werk bent denk je dat je een meesterwerk maakt, de volgende dag blijkt dat wel mee te vallen? Onder wat voor omstandigheden werk jij het liefst?
“Ik wil niet zeggen dat ik in deze omstandigheid het liefst werk, maar de meeste ideeën ontstaan ’s nachts, als ik in bed lig. Dan schrik ik wakker en schrijf ik snel alles op. Meestal schrap ik de volgende ochtend de helft, want dat blijkt dan inderdaad niks voor te stellen. Ook het concept voor deze collectie is zo ontstaan. Vraag me niet waar het elke keer vandaan komt, ik heb geen idee, het gebeurt gewoon.”

Stel, je bent naakt in een ruimte die leeg is op een joggingbroek en sweater na, wat gebeurt er dan?
“Ik kan nu wel heel creatief gaan zeggen dat ik er iets speciaals mee ga doen, maar waarschijnlijk trek ik die joggingbroek en sweater gewoon aan. Niks mis mee!”

Tweet Dit Knal op Facebook

Comments

  1. 1

    Die ene tanga heeft moeilijk moedervlekken. <3.

  2. 2

    Maar wel het mooiste koppie van de vier!
    Oh nee, toch niet. Die blonde in het midden is toch iets mooier.
    Of toch niet….
    Sjezussss

  3. 3

    Jongons toch!

  4. 4

    Ow ik hou van moedervlekken hoor.

  5. 5

    En ik van mooie blonde vrouwen. Dus.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


MyMonobrow.nl MyMonobrow.nl