De Komende en Gaande Man #6: Delicate Fotografie

goeie-gastcolumn - Geplaatst op 4 oktober 2010

De Komende En Gaande Man is een column van fotograaf en amazing autodidact Boudewijn Bollmann over straatfotografie met zo veel mogelijk schaamteloze linkjes naar z’n eigen werk min mogelijk vaktermen. Maar waar mogelijk met humor en relativering en soms zelfs wat melancholie. Deze keer foto’s die niet makkelijk waren om te maken. Niet zozeer technisch als wel vanwege de context. En een inleiding eindigen met het woord context, dat is natuurlijk vragen om moeilijkheden: vertel je dramatische verhalen Boudje!

PARIJS

Bovenstaande taferelen schoot ik rond de jaarwisseling op een vlooienmarkt in een Parijse buitenwijk. Het was vreselijk koud en de camera voelde zwaar, dus ik verplaatste mij traag en verre van flexibel. Er hing een grimmige sfeer op de markt. De bezoekers kochten spullen uit noodzaak, niet omdat het aardig kleurt bij de rest van het interieur.

Ik besloot mijn avontuur te starten op een klein parkeerplaatsje, vlakbij de markt en diens koukleumende bezoekers. Hier stalden de kooplui hun voorraden. Toen ik op het punt stond om door de voorruit van een van de auto’s een goor interieur te schieten, stormde een groepje tierende kerels de parkeerplaats op, die in een exotische mix van Frans en Arabisch mij allerlei nare zaken toewensten.

Ik was niet gelukkig. De hele vlooienmarkt leek mijn kant op te kijken. Tientallen kleedjes verderop werd ik nog nauwlettend in de gaten gehouden. Ik besloot mijn heil te zoeken bij drie agenten die op dat moment een bon stonden uit te schrijven. Zij begeleidden me naar het dichtstbijzijnde metrostation. Als dank maakte ik een portret van hen.
———————————————

MOSKOU

In Moskou maakte ik een reeks portretten over verliefde twintigers. Terwijl ik op een bankje genoot van de herfstzon, raakte ik met Max en Irishka aan de praat en stevig aan de kruik. Bankjes zijn trouwens ideaal om gesprekken aan te knopen, met wie – en in welk land dan ook.

Het jonge stel nam me per metro mee naar hun appartementje in een verre buitenwijk van hun stad, waar grauwe flats en enorme radiomasten het landschap domineren. In de avond gebruikten we sushi, veel wodka en meer lekkers. We sliepen laat, en ik moest op een trui op de grond liggen. Om 6 uur in de ochtend piepte de wekker van mijn horloge. Afgezien van de onwerkelijke martelingen die zich in hoofd en rug afspeelden, hoopte ik op een geschikt tafereel. Want uiteindelijk had ik toegewerkt naar dit ene moment; een nieuw liefdesportret.
———————————————

EINDHOVEN

Drie jaar geleden schoot ik deze foto’s in een niet nader te noemen souterrain te Eindhoven. Het duurde wel even voordat ik van Hassan en Raul voldoende vertrouwen had, om met ze mee te mogen naar hun vaste spot. In die zin was het een moeilijk te maken foto. Raul is vandaag de dag volledig afgekickt. Hassan heb ik nooit meer gezien.
———————————————

AMSTERDAM

In april dit jaar ging ik twee dagen op pad met een deurwaarder en diens verhuisploeg, om voor Vrij Nederland een reportage te maken over huisuitzettingen in Amsterdam. Samen met twee schrijvende journalisten beleefde ik avonturen die me lang zullen bijblijven. Om zeven uur in de ochtend werd het flatje van een jonge studente ontruimt. Het was heel spannend om een foto te maken van het huilende meisje dat radeloos de deur opendeed om de verhuisploeg binnen te laten. Ik trachtte mijn fototoestel extra stevig vast te houden.

Later die de dag troffen we een hoogzwangere vrouw aan in de Bijlmermeer. De hulp-officier van justitie moest ter plekke beslissen of haar woning ontruimd zou gaan worden (de vrouw had immers een flinke huurachterstand) of dat dit vanwege haar zwangerschap niet door kon gaan. Uiteindelijk werd besloten om tot ontruiming over te gaan.

Toen ik een foto van de bewoonster maakte terwijl zij haar flat verliet, probeerde een overstuur familielid mijn camera bruut uit handen te rukken. Je moet je als (reportage)fotograaf soms kranig weten te verweren. Maar dat maakt het vak juist zo mooi. De beproevingen in het gelaat zien…

Op de twee bovenstaande foto’s zitten Harm Ede Botje (links) en Sander Donkers in een trappenhuis te wachten op nieuws omtrent de zwangere vrouw. Weldra zou haar deur worden opengebroken door de slotenman. Vanwege privacy-overwegingen zijn de foto’s die ik daarvan en daarna maakte, niet gepubliceerd.

Tweet Dit Knal op Facebook

Comments

  1. 1

    Prachtkerel die Boudewijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


MyMonobrow.nl MyMonobrow.nl