BonBonBloc vs Puccini

d'oh - Geplaatst op 13 mei 2012

Kijk hem nou staan, met z’n vierkante arrogantie. Beetje interessant doen met die vulling van je, calorierijk klootzakje dat je d’r bent.

De handgemaakte bonbons van Puccini worden internationaal geroemd vanwege hun rijke vulling, subtiele smaak en verfijnde variaties. Er zijn ook mensen die vol lof zijn over Stalin en terugverlangen naar het communisme. Net zoals dat kansloze politieke systeem moet de stijgende populariteit van deze elitaire, Amsterdamse zoetigheid gestopt worden. Laat deze posting waarin wordt aangetoond dat een chocoladereep van nog geen twee euro het altijd wint van een Puccini, een begin zijn.

Een Puccini bonbon is het verwende, hoogopgeleide, luxe leven voor lief nemende snobje onder de snoepjes. Snoep ja, we hebben het hier gewoon over iets waar je gaatjes van krijgt en dik en misselijk van wordt als je het opeet. Tot zover de positieve eigenschappen van een Puccini bonbon.

De ellende begint als je de zaak in de Nieuwe Doelenstraat van  de Amsterdamse snoepjuwelier binnenstapt. De verkopers wekken de indruk dat Sir David Attenborough zèlf over hun schouders meefilmt, eerbiedig voice over’end terwijl ze de stukken chocolade door hun handen laten gaan als een net ontdekte faunasoort. Ook vragen de medewerkers je nog net niet naar je opleiding en jaarinkomen voordat ze je minzaam hun bruine tulpenhandel overhandigen.

Wat er in de Nieuwe Doelenstraat gebeurt lijkt namelijk nog het meest op de tulpenmanie uit de Gouden Eeuw. Geloof me, elke keer dat jij een Puccini bonbon koopt kan een medewerker een jaar eerder met pensioen. De marges van deze chocoladezwendel gaan veel verder dan wat onze paarse maillots en witte sierkragen dragende voorouders een paar honderd jaar geleden voor elkaar hosselden.

Smaaksnobs zullen je wijs maken dat de woekerprijs komt omdat het een ambachtelijk product met duurzame ingrediënten is. Ik kan je vertellen dat een stratenmaker ook ontzettend veel aandacht en liefde in zijn werk stopt en alleen voor natuurlijke materialen kiest, maar moet een kilo baksteen dan opeens net zoveel kosten als het bbp van een klein Zuid-Amerikaans land?

Nee, dan de onvolprezen BonBonBloc van Cote d’Or. Behalve een smakelijk allitererende naam en een uiterlijk dat zo in de jaren tachtig door B&O ontworpen had kunnen worden, kun je van een BonBonBloc tenminste een halve reep naar binnen werken voordat je last van je maag krijgt. Probeer maar eens twee van die veel te machtige gepuccineerde jongens achter elkaar te tjappen zonder te spugen.

Ook smelt een BonBonBloc niet zomaar in je hand. Dat komt dankzij handige, kunstmatige toevoegingen. De smaak is daarnaast consistent. Want altijd mierzoet en boterig. Dit in tegenstelling tot een Puccini bonbon. Hoe zo’n ding smaakt hangt helemaal af van hoe de pet van de medewerker stond op de dag dat de bonbon gemaakt is. Waar een BonBonBloc volledig geautomatiseerd dus hygïenisch geproduceerd wordt, is de kans groot dat er in elke Puccini bonbon huidschilfers, haren en snotkorstjes terecht zijn gekomen van pedante Puccini medewerkers die zich eigenlijk te goed voelen voor hun werk en klanten. En dromen over een leven waarin ze visitekaartjes uitdelen met daarop onder hun naam de tekst international food artist.

Het is een kwestie van tijd totdat er een onlosmakelijk verband wordt aangetoond tussen de afname van toerisme in de hoofdstad en buitenlanders die een bezoek brachten aan Puccini. Om over de link tussen de bonbons en een toename van ratten, agressie jegens ambulancepersoneel en frauderende ambtenaren nog maar te zwijgen. Je bent gewaarschuwd.

ps: dat Puccini lunchzaakje, een paar winkels verderop is overigens echt meesterlijk. Daar moet je een keer een broodje eten en je laten bedienen door het vriendelijke personeel.

Tweet Dit Knal op Facebook

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


MyMonobrow.nl MyMonobrow.nl