Terwijl ik deze posting schrijf klinkt The Soft Pack door m’n Battlestar Galactica Helm Koss PortaPro. Hiervoor noemde de band zichzelf The Muslims. Maar in 2008 hadden ze genoeg van de moeilijke reacties die deze naam opriep (no shit, Sherlock) en werd het The Soft Pack. Waarop muzieknerdjes ze natuurlijk van nepheid betichtten. Dat bleek mee te vallen.

“I guess there was some confusion as to whether we are ‘fucking gay, corporate sell outs….. Don’t fret! We are still broke as ever and paying for the band out of our own pockets. Just like back in the day!” Interview op NME.

The Muslims is ook gewoon een pretentieuze, quasi-shokkerende c.r.a.p.-naam die helemaal niet past bij de poppy gitaargeluidjes van deze keurige West coasters. Ok, dat klinkt niet echt als iets wat je gelijk moet downloaden.

/wacht op signaal regisseur

Dit is de soundtrack van de nooit opgenomen 90′s-versie van Ferris Bueller‘s Day Off. The Soft Pack klinkt als een willekeurige pagina uit het oeuvre van Bret Easton Ellis. Dit is het geluid van Natas Kaupas die een stuk stoep pakt. Zo klinkt het tergende barsten van asfalt door een meedogenloze, Californische zon en het Atlantische zeezout.

Ok. Dus dat. Oh en ze staan op 2 maart wederom in Paradiso. ik geef 2×2 plekken op de lijst weg!

Mail me een korte anecdote waarin duidelijk wordt dat een Soft Pack > Six pack en ik doe m’n best voor je.

Ondertussen op Vimeo: The Soft Pack doen tien optredens op één dag. (Mooi geschoten.)