Ho! Rustig, niets aan de hand. Je bent nog steeds op MonoBrow, het blog met de meeste verwijzingen per pixel naar monsters in felle kleuren van allemaal. Maar verandering van spijs doet scheten, zoals m’n neef uit Noorwegen het altijd zegt. De hele dag in Mishka rondlopen is dan ook niks.
Gelukkig leerde ik Menno van Tenue de Nîmes kennen. Ik heb je al eerder verteld dat hij samen met René één van de mooiste modezaken van de stad runt. Nu is het woord modezaak misschien eerder iets wat je opa gebruikt, maar in dit geval past het: TdN kent z’n klassiekers. Dat maakt de winkel en alles wat erbij hoort ook zo goed: dit is geen oppervlakkige franchise waar een Replay dragende douchebag met een Escape clubkaart in z’n kontzak je een worker aansmeert.
Menno en René kennen de geschiedenis van jeans en doen er alles aan om hun eigen bijdrage aan dit verhaal te leveren. Ze houden echt van de spullen die ze verkopen. Deze gasten zitten erop. Daarnaast zijn ze een eigen lijn begonnen van handgemaakte overhemden. Geproduceerd in Polen door kledingmakers in een klein fabriekje waar dit al veertig jaar gebeurt.
Het goede nieuws voor jou? Ik geeft twee exemplaren weg. Jij mag zelf bepalen welke variant je wilt. Om kans te maken: mail me een anecdote waarin minimaal één gescheurde spijkerbroek voorkomt en ik doe m’n best voor je. De winnaar kan langsgaan in de shop en een overhemd uitkiezen.
Lekker bezig MonoBrow. Dank je.
©
Comment by Sjef · 15/12/2009 @ 12:10 PM
Ok een gescheurde spijkerbroek vind ik niet de moeite. Al mn spijkerbroeken zijn gescheurd. Maar er is 1 voorval waar ik nog steeds mee zit. En wat niemand in mn directe omgeving begrijpt.
Ik was nog een relatief kleine jongen minimaal 7 jaar geleden. Dus ik verdiende geen ene moer. Wekelijks struinde ik de winkels af om de toppertjes in de gaten te houden. Deze keer was het een Edwin; dry selvage, mixed cotton 14 ounce. gruwelijk, luxe leather patch, alles. Na een paar maanden had ik genoeg geld om mn broek eindelijk te kunnen kopen.
Ik had mn broek krap een paar weken. Elke dag droeg ik hem, we waren echt dichter naar elkaar gegroeid. Hij snapte mij en ik snapte hem en het was goed…
Die middag ging ik iets doen waarmee ik mn broek niet wilde verkutten, dus hing ik hem over de balustrade naast de badkamer. Toen ik thuis kwam was hij weg. M`n moeder dacht dat hij in de was moest! Tervergeefs heb ik de broek de wasmachine uitgerukt en ben ik met twee volle flessen frisdrank een uur gehurkt in de tuin gaan zitten. Maar het had geen zin, de broek was verpest.
Het ging me niet om het geld, maar ik heb never meer zo`n broek gevonden. Ik hoefde hem niet meer te zien, ik kon er niks mee. Dus heb ik hem laten adopteren door een goede vriend en zie ik wat het had kunnen worden. Had ik hem maar aangetrokken en gescheurd, want dit wens ik niemand toe!
Comment by MonoBrow · 15/12/2009 @ 12:24 PM
Ik heb nog nooit zoveel emailtjes over spijkerbroeken gekregen.
Comment by Rory · 15/12/2009 @ 5:05 PM
Ik wil niet zeuren maar ik vond 2 stukjes per dag toch wel echt leuker.
Comment by Timo · 15/12/2009 @ 6:04 PM
Lekker bezig MonoBrow.
Comment by M. · 15/12/2009 @ 6:59 PM
Rory, je zeurt..
Comment by Rory · 15/12/2009 @ 9:54 PM
Weet ik! Ik mis gewoon een stukje in mijn leven.
Comment by MonoBrow · 15/12/2009 @ 10:27 PM
Ik mis ook van alles. Meer uren in een dag bijvoorbeeld.
Comment by Nico van den Berg · 17/12/2009 @ 1:27 AM
Er was eens een spijkerbroek…
Die nog nooit een wasmachine gezien had.
Hij werd afgeleverd in de winkel en mocht daar wachten op die ene liefhebber.
Die het niet erg vind dat zijn broek aanvoelt als een stuk karton.
Iemand die de mening van zijn vriendin, volgas tegen de wind in slaat.
“hij zit niet mooi bij je billen!” hoort hij haar zeggen.
Het zal em zijn anus oxyderen wat zij er van vindt. hij doet het toch. Voor hij het zegt, blijft het aan zijn huig plakken.
De broek en de jongen zijn voorbestemd aan elkander. En niemand komt daar tussen!
Het zijn van die gebeurtenissen, die vergelijkbaar zijn met legendarische film momenten.
Neem de horror klasieker van Stephen King ‘Christine’, een jongen raakt bezeten van een rode oldtimer die hij Christine noemt. Een ander voorbeeld is Harry Potter en de steen der wijzen, waarin een jonge Harry zijn magische toverstaf gaat halen. De zin spreekt voor zich, “de tovenaar zoekt de staf niet uit, Neen, de staf zoekt de tovenaar uit.”
En zo zijn er talloze klassieke films op te noemen. Waarmee je dit wonderbaarlijke verhaal kan vergelijken.
(Je vraagt je natuurlijk af, wat moet je doen als je zo’n mooi ongewassen exemplaar aan je reet hebt hangen.
Juist!)
Hij vraagt de verkoper of hij hem meteen aan mag houden.
Niet veel later staat hij dan bij de kassa en krijgt het bewijs van betaling in zijn handen gedrukt.
Hij zou een sprongetje van vreugde willen maken. Hij heeft zojuist een vriend voor het leven gevonden. Vanaf dit moment is het, hij en de broek tegen de rest van de wereld.
De broek is als een stille getuige. Overal waar hij gaat, gaat de broek ook. Ze delen de vreugde en geluk met elkaar, maar ook het verdriet.
naar verloop van tijd slijt de broek. Hij begint oud te worden. de strepen en slijtplekken vertellen een verhaal.
Zo ook de gaten op de heup. Net onder de waistband.
In de week voor het ontstaan van de gaten wordt hij opgebeld. Het is één van zijn beste vrienden. Of hij zondag naar Alkmaar komt om zijn verjaardag te vieren. Natuurlijk is hij van de partij. Die zondag laten zij zich het bier lekker smaken. Zo ook de rode wijn bij het eten. Na het tafelen wordt er besloten om verderop te kijken. Een gezellig barretje is het decor van een uiterst uitbundige en gezellige avond. As always, is zijn ongewassen denim van de partij. Maar dan vanuit het niets ontstaat er een wazig geheel en bevind hij zich ‘s ochtends op de bank in de spoorstraat van Alkmaar. Hij neemt een douchie, kleed zich aan en springt op de eerste de beste trein richting Beverly Hilversum. De roes van de avond neemt geleidelijk af en hij voelt een stekende pijn. Zijn hand beweegt zich naar zijn heup. Hij schrikt zich wild. Zijn trouwe vriend was gehavend uit de strijd gekomen. De broek vertoonde een aantal gaten.
Hij vraagt zich af wat er in hemelsnaam gebeurt is. Een telefoontje naar Alkmaar biedt uitkomst. Hij was in het café, na een bezoek aan de wc op de eerste verdieping van de trap afgelazerd. Na de eerste tree van boven heeft hij een soort van sliding ingezet die menig cafébezoeker doet denken aan Ronald Koeman in zijn beste jaren. Je weet wel, 1 been richting enkel en de ander richting kruis. Wonder boven wonder komt hij op zijn benen terecht. hij krijgt meteen een biertje aangereikt en vanuit het niets vlijt er een dame zich tegen hem aan. Een klein triomfantelijk deuntje vind zijn weg uit de boxen en applaus klinkt. De drank heeft hem een soort van onoverwinnelijk gemaakt. Een uur later schijnt dat gevoel te zijn verdwenen als hij het glazuur van de wc test. Het weledele vomeren valt hem ten deel. Of in normaal Hollands. Hij stond zijn ingewanden eruit te kotsen.
Nadat hij de telefoon heeft opgehangen wrijft hij liefkozend over zijn broek. Wat moeten wij een fantastische avond hebben gehad denkt hij. Na een uur komt hij thuis en vindt zichzelf alleen. De vriendin heeft hij lang geleden al verlaten.
De dag dat hij haar verliet dwaalde het door zijn hoofd, “hij zit niet mooi bij je billen”!
We kunnen dus stellen, vrouwen komen en gaan maar een nice pair of denim is yours forever.
Nico
(Eens in de zoveel tijd neem ik het genoegen om mijn ouwe vertrouwde vriend nog is beet te pakken. de vele verhalen die zijn ‘getekend’ op het doek zijn zeer divers. Maar het verhaal van Alkmaar is mede door het korte geheugenverlies mij het beste bijgebleven. hoe tegenstrijdig dat ook klinkt!)
Comment by MonoBrow · 17/12/2009 @ 10:03 AM
Haha!