Boris Postma, houdt niet alleen van het schrijven voor MonoBrow, maar ook van gladde, absurd gespierde bad guys. Zo. Dat is eruit. Wat hij hier precies mee bedoelt, dat ontdek je zelf wanneer je deze posting over striptekenaar Mark Bagley leest.

Zoals jullie in mijn vorige post hebben kunnen lezen haal ik veel van mijn levenswijsheden uit de popcultuur. Was het bij the Crying Freeman live honorable, or die miserable, bij Spider-Man is het with great power comes great responsibility.

Spider-Man is onbetwist mijn favoriete comicbook hero. Het is de serie waar het allemaal voor mij mee begon. Niet alleen omdat Spidey het meest interessante karakter in het Marvel universum is. Ook omdat ik het geluk had dat Mark Bagley huistekenaar was van de eerste paar issues die ik las.

Het verhaal van Bagley is dat van een kinderdroom. Jongen wil zijn hele leven striptekenaar worden maar heeft de moed op een gegeven moment toch opgegeven. Dan laat hij zich tegen zijn zin overhalen om aan een striptekenwedstrijd van Marvel mee te doen en wint van 19000(!) anderen om zo bij zijn favoriete comic The Amazing Spider-Man uit te komen. Jaloers.

Bagley hielp mee aartsvijand Venom naar een hoger niveau te tillen, zowel visueel als in inhoudelijk, en is mede verantwoordelijk voor de geboorte van lievelingsschurk Carnage. Zijn extreme jaren ’90 tekenstijl kenmerkt zich door de geweldig uitgewerkte anatomie van de karakters. Alle spiergroepen zijn zichtbaar, ook niet bestaande.

De helden zijn volledig gestroomlijnd wat zelfs de lompste schurk elegant over doet komen. Zowel de transformaties van Eddy Brock naar Venom als die van Cletus Kassidy naar Carnage zijn nooit meer zo gruwelijk in beeld gebracht als door Mark.

Toegegeven, het is de Dynasty-stijl binnen de comicbooks, en niet iedereen zal er van houden. Maar als je mooie, gelikte vechtersbazen wilt zien dan moet je zijn werk echt eens proberen, beginnend met de Ultimate Spider-Man serie.

9 Responses to “Spider-Man: De Gespierde Mafkezen Van Mark Bagley”

  1. Comment by HeyJercy · 21/04/2010 @ 12:14 PM

    Ik ben meer van de moderne artists, Chris Bachalo, Humberto Ramos of zelfs Mike Deodato Jr., maar als ik dan toch een oldschooler moet kiezen ga ik voor Todd McFarlane. Zijn Venom blijft voor mij de enige echte.

  2. Comment by MonoBrow · 21/04/2010 @ 12:29 PM

    Ik ga zelf echt heel goed op Romita Junior die nu ook Kick Ass deed. En Kurt Busiek. en George Perez, zijn run op Avengers: classic!

  3. Comment by Julesdavid · 21/04/2010 @ 12:41 PM

    Todd McFarlane is koning. Wanneer komt iemand iets over Spawn vertellen?

  4. Comment by Boris · 21/04/2010 @ 1:33 PM

    McFarlane is ok, Greg Capullo is de man die DE Spawn voor mij maakte. die komt vast en zeker nog aan bod.

  5. Comment by Kevin Boitelle · 21/04/2010 @ 6:26 PM

    Ik wilde Michael Turner aanhalen als de moderne kitch kunstenaar 2.0 (zie Fathom, Witchblade e.d.) en toen kwam ik er al zoekende achter dat hij ondertussen dood is gegaan.. Je komt nog eens ergens achter dankzij Monobrow.

    Capullo is inderdaad echt de man die wel een columnpje verdient, kan me herrineren dat ik in mijn JuniorPress dagen keihard ging op The Creech. En uiteraard zijn ellenlange Spawn run.

  6. Comment by MonoBrow · 21/04/2010 @ 7:32 PM

    Turner trek ik echt niet. Ik snap die stijl ook niet. Bij hem lijken alle karakters zo vlak en leeg. Met van die generieke koppen. Brrr.

  7. Comment by HeyJercy · 23/04/2010 @ 12:46 AM

    Turner was goed voor variant covers, meer niet. J. Scott Campbell blijft mijn all time favorite. JR Jr. heeft ook zijn momenten. Haunted anyone?

  8. Comment by Pixelkaiju · 10/05/2011 @ 11:13 AM

    Awesome! Was vroeger Vond Maximum Carnage ook een juweeltje! Zeker de delen getekend door Mark Bagley en Ron Lim.

    De in NL uitgegeven Spectaculaire Spider-man had sowieso een prima run met eerst Tod McFarlanse, gevolgd door Erik Larsen en later Bagley.

  9. Comment by Pixelkaiju · 10/05/2011 @ 3:00 PM

    Overigens, om over vlakke karakters te praten.. Rob Liefeld anyone?