Beste Yousef Gnaoui,

Ik moet je iets bekennen. Ik ben alleen druk tussen negen en half zes. Ik werk voor de Man. Ik doe bijna altijd makkelijk, ook als het moeilijk kan en houd het zelden flashy. Ik word omgeven door talent dat dromen najaagt waarvan ik niet eens wist dat je er wakker van kunt liggen. Terwijl mijn zoon het enige is wat mij af en toe een slapeloze nacht bezorgt. Toch was ik ooit net als jij. En bestond ik uit meer dan mijn loonstrookje.

Helaas kwam ik een aantal maanden geleden tot de conclusie dat de koek op was en de motivatie weg. Na viereneenhalf jaar buffelen voor dit blog sloop de voorspelbaarheid in mijn postings. Dacht ik. Het kostte me steeds meer moeite om mezelf te verrassen.

Daarbij bleven de bezoekersaantallen gelijk. Ze waren niet slecht, maar groeiden langzamer dan een bonsaikweker met het Prader-Willi-syndroom. En laten we eerlijk zijn Sef, dat is natuurlijk waar we het voor doen. Dingen delen met de mensen. In jouw geval is dat voornamelijk je eigen muziek. Ik moet het hebben van mijn op MonoBrow verwoordde enthousiasme voor populaire cultuur.

Dat enthousiasme is natuurlijk niet verdwenen. Het bleek zich als een Albert Heijn hamster in een hoekje van mijn geweten te hebben vastgeknaagd. Geen wonder dat ik de afgelopen maanden steeds meer keutels tegenkwam tijdens het mijmeren. Totdat ik er opeens genoeg van had. Ik ben niemand iets verplicht, maar het gevoel dat er iets moest gebeuren overheerste. Maakt niet uit wat.

Dus dat ga ik godverdomme weer doen. Hier, op MonoBrow. Niet met dezelfde regelmaat en vast niet zo goed als ik ooit was. Maar ik ga door. Want als je laatste album iets voor me gedaan heeft behalve het mogelijk maken van de betere kontschudsessies in mijn woonkamer, dan is het wel het bevestigen dat het leven mooi is. En de leven nog mooier. Maar daar moet je wel voor werken. Dankjewel daarvoor.

Groetjes,

Jan Wicher