Als mensen klagen over de kwaliteit van de types die je kopiëren, dan ben je goed bezig. Pieter Janssen staat dan ook al jaren op eenzame hoogte. Hoewel, echt alleen is het niet aan de top. Daar zorgen z’n pileys van LeLe wel voor. Parra dus. Een artiest met een muzikale smaak waar Job de Wit vier sterren voor zou geven. Speciaal voor MonoBrow presenteert Piet regelmatig obscure muziek die de moeite van het afspelen waard is. Deze keer de New Wave van: The Passions.

Wanneer ontdekt?
“Jaar of wat geleden, zat ik dus heel erg in het nummer Echo Beach van Martha & The Muffins. Zowiezo een partycafe ‘t Luxje classic. Het album van Martha & The Muffins had ik gekregen van buddy Christiaan Mc Donald na een vage nacht met pils en fest in Berlijn, maar dat terzijde.”

Right
“Many months later, was ik een of ander indie blog ding aan het checken en kwam een nummer van The Passions voorbij. Ik zweerde dat het Martha & The Muffins was, maar not. Het waren de Passions. Toen zweerde Vos dat het gewoon The Long Blondes waren die toendertijd een hitje hadden met deze topper.”

Lekker
“Maar not. Het waren The Passions. Met hun eerste album Michael & Miranda uit 1980 op het label Fiction. Daar zaten the Cure dus ook op en die diggden The Passions ook wel, en mochten zo nu en dan hun voorprogramma verzorgen. (Tenminste, als het intenet correct komt.)”

Wanneer moet je dit vooral niet opzetten?
“Als je partner niet van New Wave houdt. En als je ergens moet draaien en je denkt wel dat iedereen het kent. Maar verder eigenlijk altijd.”

Waarom vindt de internationale artiest Parra dit zo gaaf?
“Snel, krachtig, early The Cure sound…, chick op zang.., 80′ies haircuts en een dope pretentieuze hoes en albumtitel. En je kan er best stoer mee doen want niet veel mensen kennen het. Haha.”

Beste nummer?
“Pedal Fury.”

The Passions – Pedal Fury

Tweet Dit