Er schijnt in de Verenigde Staten een lobby te zijn die probeert (kinder)literatuur te zuiveren van ongewenste elementen. Iemand als alle-leeftijden-schrijver Philip Pullmann (lees deze man!) overkomt dit regelmatig, zijn boeken worden vaak van leeslijsten verbannen.

————————————————————————————————–

Het zou me niets verbazen als de nieuwe van Neil Gaiman ook wat zwarte refo rokken doet opwaaien. Want een jeugdroman die zich voor het grootste gedeelte afspeelt op een kerkhof, daar krijgen die arme kindertjes (en vrienden van Theo Maassen) maar rare ideeën van.

The Graveyard Book heeft desondanks een tombe vol prijzen gewonnen en gaat over de schoonheid van het leven. Terwijl het zich dus voor het grootste gedeelte afspeelt op naargeestige locaties en de hoofdpersoon zijn familie op de eerste bladzijden op brute wijze verliest.

“I love what the first three pages of The Graveyard Book do to people’s heads, I love reading the upset reviews from people who read those first few pages and say, ‘Oh my God, it’s like a slasher movie with all the murders and blood’ and I think, ‘No, you did that. I just had a man walking round with a knife and you killed all those people in your head. It says more about you than anything I wrote on the page.” Neil Gaiman

En zo is het. Geen goedkope horror of avonturencliché’s uit de pen van Gaiman. Wel een instant classic verhaal over opgroeien en je eigen plek vinden. Dat zouden meer mensen moeten doen. Anyhoo.

Waarom? Daarom:
+ meer memorabele karakters dan een Pokémon poster
+ verfijnd, tijdloos en perfect gedoseerd taalgebruik
+ voor jong en ouder
+ liefde voor het leven
- het artwork. Dat is wel fraai getekend, maar het zijn geen goede illustraties, eerder beeld dat in een strip thuishoort.

Conclusie

HAMBURGER ZEGT: Hier zijn geen kunstmatige kleur- en smaakstoffen aan te pas gekomen. Dit is door en door mooi en lekker!

Tweet Dit