Hamburger Leest: A Visit From The Goon Squad

.alt - Geplaatst op 25 mei 2011

De laatste roman van Jennifer Egan klopt aan alle kanten. Toch eh, klopt er iets niet. Tijdens het lezen kreeg ik een permanent gevoel van déja lu vu. Het verhaal over een groep vrienden die eind jaren zeventig, begin tachtig een bandje had, is misschien wel heel menselijk en herkenbaar, maar waarom raakt het me dan niet?

Egan wisselt tussen de eerste en derde persoon en kiest verschillende perspectieven en vormen zoals een krantenartikel en Power Point presentatie om de levens van de hoofdpersonen te beschrijven. Dat klinkt goed, maar voelt in Egan’s geval een beetje gezocht. Zeg maar wat je ervaart als je de nieuwe Jonathan Safran Foer in de boekhandel openslaat en je realiseert dat het een boek met fucking gaten op elke pagina is. Hoe pretentieus wil je het hebben?

Nu vind ik bijzondere vertelvormen een prima literair hulpmiddel. (Een moderne klassieker als House Of Leaves anyone?) In A Visit From The Goon Squad raakt het me zoals gezegd alleen nauwelijks.

Misschien komt het door haar tijd op Cambridge, waar ze twee jaar Engelse literatuur studeerde en vooral boeken over het schrijfproces las, in plaats van echte romans:

… I read way too much theory and way too little literature. I read about reading instead of reading. It was ridiculous! I would read about books I hadn’t read and feel no compulsion to read the books. … some of that has stayed with me— the excitement about the meta.” (Interview op The Days Of  Yore)

Terwijl Bart de Graaf altijd bij me mag aanbellen voor een roman die verwijst naar de jaren tachtig, de muziekbusiness, pr, en eh, dictators, met als thema de onmacht van mensen om hun levens te regisseren. Want dat krijg je voor je kiezen in dit boek.

Hey maar de jury van de Pulitzer Prize For Fiction can’t be wrong. Dus snel door naar de bullets hieronder.

Waarom? Daarom:
+ De afwisselende vertelvorm.
+ Thema: het leven is leuk en aardig, maar je doet er niets aan.
+ Setting: muziekindustrie, bandjes, drugs, groupies, had ik al iets gezegd over dictators?
- Iets te geconstrueerd.
- Het raakte je favoriete buurtblogger niet midden op zijn monobrow.

Conclusie
HAMBURGER ZEGT: Leuk zo’n drie sterren creatie, maar na afloop ga ik snel nog even langs de Febo.

Jennifer Egan – A Visit From The Goon Squad

Tweet Dit Knal op Facebook

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


MyMonobrow.nl MyMonobrow.nl