Volgens Boris Postma gebeurt het niet vaak bij manga’s dat zowel de strip zelf als de verfilming van hoge kwaliteit zijn. Helemaal niet als de film in het Westen gemaakt is. Gelukkig zijn er altijd uitzonderingen.

Crying Freeman is gebaseerd op de gelijknamige manga (Japanse titel:Kuraingu Furiiman), van de hand van Kazuo Koike (Lone Wolf & Cub weet je nog?) en Ryoichi Ikegami. De verfilming is geregisseerd door Christophe ‘domme’ Gans, bekend van (het crappy) Silent Hill, wat weer een op een videogame gebaseerde film is.

Crying Freeman gaat over Yo, hitman van de Chinese triad Sons of the Dragons. Hij dankt zijn bijnaam aan het feit dat hij na elke moord die hij begaat zijn tranen de vrije loop laat. (monobrow: no ninja)

Het is na de hit op drie hoge Yakuza dat er een oorlog tussen de Dragons en de Yakuza familie losbarst. Als Yo dan ook nog eens verliefd wordt op beroepslekkertje ‘O Hara is het einde zoek en wil iedereen hem dood, inclusief zijn eigen crew. To zover dit sterke staaltje Japanse Normen & Waarden In De Praktijk.

Het verhaal heeft misschien niet veel om het lijf, maar het is de sfeer in de film die het zo’n meeslepend geheel maakt. Door middel van mooie locaties, goede belichting en een prachtige soundtrack van Patrick O’Hearn weet de film tot het eind te boeien.

De styling is heel jaren negentig en heeft soms zelfs iets weg van sbs6 softporno: super gelikt (sorry) en gestileerd. Niet alleen de Yakuza en locaties zien er goed uit, ook de actie wordt prachtig weergegeven. Vooral de laatste twee scènes zijn om te smullen.

Wat Crying Freeman mij heeft meegegeven is de volgende quote: live honoraby, or die miserably. Ja, dat maakte absoluut indruk op een tienjarige.

Crying Freeman – Trailer