Archive for the ‘Uncategorized’ Category
Ernesto schrijft kritische columns voor MonoBrow. Toch is Ernesto ook gewoon een mens. Lees maar.
———————————————–
Vreemd dat het toch alweer 9 jaar geleden is dat een aantal tjappies die de week ervoor nog eventjes snel alles wat haram is hebben geprobeerd -hey je leeft maar één keer- zich op een mooie nazomerse dag de Twin Towers binnen ploegden in twee vliegtuigen.
Je hoort straks natuurlijk weer allemaal verhalen op Pauw en Kneteman over waar prominenten als Heleen van Rooyen tot Sjekkie van De Bus zich bevonden op het moment dat ze het nieuws hoorden. Maar ik heb zelf ook een mooi verhaal.
En omdat ik me tegenwoordig in de incrowd schijn te bevinden lijkt het me niet meer dan passend om dat verhaal hier uit de doeken te doen.
—————————————————————————
—————————————————————————
Het is 11 september, rond 3en dat dit straatschoffie in Maastricht zich met een drietal vrienden klaar maakt voor de verjaardag van een andere vriend. Zonder geld, maar met een bravoure die ondertussen tot onder het vriespunt is gedaald.
Sandrijn, BFF extraordinaire, vertelt ons dat zijn moeder hem smst dat er een ramp heeft plaatsgevonden in New York. Onaangedaan loop ik de Bart Smit binnen.
Kolonisten van Catan blijkt een groter spel dan van tevoren gedacht en past dus no way onder mijn wijde jas. Een ogenblik aarzelend raap ik al mijn moed bij elkaar, pak het spel en zet het op een rennen.
Op de winkelstraat, opengebroken voor een grote beurt, zetten een aantal wegwerkers de achtervolging in. Met een gemakje ren ik, toen 10 kilo lichter, ze er makkelijk uit. Straatje in, straatje uit, ik zet ze op grote afstand. Hijgend loop ik naar de Toneelacademie, alwaar de broodjes lekker zijn en de vrouwen smakelijk.
Ik word begroet door mijn vrienden met high fives en we lopen naar de kantine. Precies op het moment dat ik de televisie zie, met daarop een rokende toren in New York boort het tweede vliegtuig zich in de andere toren. Episch.
Heb jij een beter verhaal, of wil je even kwijt dat diefstal echt niet iets is om trots op te zijn, laat maar komen in de comments.
Amsterdam is toch echt anders dan de meeste Nederlandse steden.
In geen enkele stad bestaat de scene uit zoveel verschillende types met bijbehorende achtergronden.
Amsterdam is de stad waar hakgabbers tekenen bij een raplabel. De stad waar DJVT optreedt met harde gitaargasten. Hier sta je op feesten oksel in oksel te hossen met Rietveldjes, losgeslagen regisseurs en mobiele applicatieprogrammeurs.
En is de kans groot dat je tijdens openingen in een discussie belandt tussen een hoge pief van een culture instantie en een bouwer van skateparken.
Ik vraag me af hoe dat komt.
Misschien wel omdat Amsterdam een Pleuris Dure Plek tm is. Als je besluit om hier naartoe te komen om het te maken, dan moet je daar veel moeite voor doen. Heel veel moeite.
Maar als je er dan eenmaal zit ontdek je dat er een netwerk van mensen zoals jij is dat elkaar opzoekt. Om lolletjes te maken, samen te werken en natuurlijk om vrienden te worden. Je gaat connecten. En dat lukt alleen als je dat moeilijke gedoe en je oogkleppen van je vorige stad of dorp in de gracht gooit.
Want ook al ging je vroeger slecht in de buurt van gevoelige kunstenaars, moeilijke skaters of onaangepaste leadzangers van bandjes met een semi legendarische status, pas als je jezelf openstelt en je vooroordelen aan de stadsreiniging geeft (alleen op donderdagochtend voor zeven uur!) ga je het redden.
En kom je erachter dat Amsterdam uit z’n gare geveltjes barst van talentvolle, hardwerkende idioten die elkaar helpen en dat ook voor jou willen doen. No matter je muzieksmaak of je voorkeur voor beige broeken met een donkerbruin ruitje. Stop je talent en energie waar je mond is en het komt goed.
Welkom in Amsterdam.
“Pap, mam, dit is m’n nieuwe vriend Bulkhead. Het is een Autobot en ik houd van hem. Het kan me niks schelen dat jullie dit niet goedkeuren omdat hij een andere culture achtergrond heeft. We hebben samen besloten dat ik een motorkapje ga dragen. En over een half jaar word ik bekeerd. Anders word ik niet door zijn ouders geaccepteerd.”
Zo vet. Ik kwam de foto’s van Kingkong21 op Flickr tegen en bleef maar klikken. Hij maakt onder andere kleine portretten van verschillende speelgoedseries. Zoals je weet ben ik daar ook niet vies van.
Zolang het maar toys zijn met een geschiedenis of gebaseerd zijn op een cartoon of film. Designer poppetjes met graffiti streepjes van over het paard getilde ‘straatkunstenaars’ can eat a big fat one.
Oef, die shorts. Was alleen zeker weten niet in 1980, maar een paar jaar later.
Lekker dan. Wordt ik gewoon net zo gemakkelijk geëxploiteerd voor de Lowlands Bingo. Iets met een goed lichaam ofzo. Ok, het is wel een foto van drie(?) jaar geleden, maar toch: m’n persoonlijke en fysieke integriteit wordt hier keihard aangetast.
In de Oxfam Novib tent vind je de spelregels.
Holy c.r.a.p.! Die Nutella-op-stokbrood-smeerders zijn nog gekker op tijdschriften dan Nederlanders. De Franse markt is fuckin’ booming.
Die indruk kreeg ik tenminste, want zelfs de meest gare Lotto en Gauloise verkoper heeft op z’n minst 80 auto- en motortune titels, blaadjes voor rpg gamers, strip magazines en lifestyle mags die je eerder bij Atheneum Nieuwscentrum verwacht.
Ik heb een paar exemplaren voor je geselecteerd:
1. Shoes-Up
————————
Mais oui
- Heel veel schoenen.
- De scene wordt redelijk breed gepresenteerd. Dus ook leuk voor niet veter fetisjisten.
Mais non
- Tone of voice niet zo credible als SneakerFreaker.
- Redactionele bladvulling zoals een spread over de Air Yeezy die echt lame is.
- Saaie advertorial-achtige artikelen
2. Geek le mag
———————— 
Mais oui
- een blad dat in één nummer over facebook, de Simpsons, Flight of the Conchords én Method Man schrijft!
Mais non
- Moeten ze dat wel goed doen. Inhoudelijk is het soms flinterdun. Ik mis autoriteit en verrassende inzichten.
3.Joy-Pad
————————
Mais oui
- samenwerking met Edge, zo’n beetje het enige relevante gamestijdschrift.
- 10 pagina’s over een spel als Splatterhouse!
Mais non
- Verschrikkelijk vormgegeven.
4. Clark
———————— 
Mais oui
- Goeie mix van grote namen en gasten die je niet kent waarvan je na het lezen fan for life wordt.
- De covers!
Mais non
- Tijd voor een internationale editie?
Ok guys. Na drie jaar dagelijkse updates is het mooi geweest. Ik sto
Eh… Oh nee.
Welkom nieuwe MonoBrowsers!
Gister hoorde ik van het 020 artikel (pag. 29) waarin nogal lovend over yours truly geschreven wordt. Iets met ‘leukste’ en ‘Nederland’ ofzo. Sweet! En een prima moment om je welkom te heten in de wondere wereld van:
—————————-
MiniMail interviews met intelligente vragen
—————————-
Crazy mixen voor connaisseurs
—————————-
plekken op de lijst
—————————-
Gratis van vrachtwagens gevallen merchandise
—————————-
Mode! Mode! Mode!
—————————-
Geeky dingetjes
—————————-
Literatuur, met volzinnen enzo!
—————————-
Dus. Leuk dat je erbij bent. Alleen is je timing nogal crappy. MONOBROW gaat namelijk een paar weken dicht. Voor het eerst in like, ever.
Vanaf 17 augustus weer back online. Dan ook snel een nieuwe look, m’n eerste video MiniMail en de usual virtuele fratsen.
Vermaak je tot die tijd anders met de 1400+ postings die je hier vindt of check m’n nieuwe column in Glamcult.
Nog beter ga je zelf ook op vakantie. Dan kunnen we daarna discussiëren over de beste jeux de boulles-faciliteiten op naaktcampings in de comments. Deal?
Martine Viergever stopt best vaak grappen in haar sieraad- en accessoireontwerpen. Thomas Voorn (deed net als Laura Mackness Central Saint Martins) heeft waarschijnlijk hetzelfde gevoel voor humor als Martine, want ze hebben samen een installatie gemaakt voor DESTINATION SHOP, een winkel eh, die ik nog nooit gecheckt heb.
——————————–
Morgen om 16.00 uur dus maar even kijken als de expo daar geopend wordt.
Weteringstraat 46H – Amsterdam
Via een CLASSIC beat van Premier kwam ik terecht bij een trackje van Pete Rock. De sample die hierin gebruikt wordt kwam me bekend voor:
Pete Rock – Just A Word Or Two
No shit Sherlock, die ken je nog van:
Deze New Yorkers zaten op het label Wild Pitch waar ook Main Source, O.C. en andere onbekende rapperts zoals Lord Finesse en Ultra Magnetic MC’s getekend hadden.
Het album School Of Hardknocks heb ik volledig turquoise gedraaid in ’92. Totdat ik een paar jaar later geld nodig had en veertig rap-cd’s inruilde voor cash waarmee ik videogames kocht die ik natuurlijk later allemaal weer voor weinig verpatst heb. Zucht.
Gelukkig kan ik dit doen: Wild Pitch
©