Instant classic quotes uit de trailers van Dreamwork’s nieuwe animatiefilm Megamind (met stemmen van onder andere Will Ferrell en Brad Pitt). Nu ben ik meer gecharmeerd van tijdloze films zoals Pixar ze maakt. Al die verwijzingen naar popcultuur in Dreamworks producties zijn geestig, maar het maakt de animatiefilms ook wat tijdelijker en ziellozer, helemaal door de overdaad aan ironie.

Het is lastig meeleven met typetjes die zo zelfbewust zijn als de Shreks van deze wereld. Doordat de films van Pixar veel meer over universele waarden gaan en minder tongue in cheek zijn, krijgen de karakters in bijvoorbeeld Toy Story en Up de kans zelf uit te groeien tot figuren waar niet alleen jij met plezier aan terugdenkt, maar die ook relevant blijven voor nieuwe generaties Star Wars quotertjes.

Waarom dan toch deze posting (behalve dat Megamind de meest succesvolle première van afgelopen weekend was)? Easy. De taal. Het lijkt er namelijk op dat Megamind geschreven is door scenaristen die echt gek zijn op de hobby waar Lucille Werner haar werk van heeft gemaakt. En dat is een goede zaak.

“I’m shaking in my custom baby seal leather boots.”

“Where did you park the invisible <KLONK!> car.”

“I’ll be watching you like a Dingo watches a baby.”

“I love you random citizen.”

“You’ve been blessed with unfathomable power.”

“What kind of power?”

“Unfathomable. Unf, ehrm too great to fathom.”

——————————-
Spring naar de Dreamworks Youtube-pagina voor je MegaMind fix.

UPDATE: jammer dat de  kritieken nogal wisselend zijn.

Zondagavond was ze er weer, Natascha, in haar eentje bestaansrecht gevend aan So You Think You Can Dance. De amateurdanseres met een naam die klinkt als een tragische Tsaardochter die zichzelf elke uitzending opnieuw blootgeeft en hiermee de hoofden van de revolutiegezinde horigen op hol brengt.

Maar er is niets gevaarlijks aan Natascha. Integendeel. Deze dansende schattebout laat ons met elke pirouet en zwierig uitgevoerde pas de realiteit vergeten. Daarom ben ik zo vrij geweest om het Lintje-aanvraag-procedé te startten. Op deze site over Koninklijke onderscheidingen vond ik een aanvraagformulier. Ben je het eens met mijn motivatie?

Ok en hier heb ik iets ingevuld over de aanleiding van het lintje:

Je kunt haar het goede nieuws vertellen via de Twitterpagina van Natascha.

Het kostte wat overtuigingskracht, maar een half uurtje scrollen op MonoBrow deed wonderen bij Joan Holloway. Exclusief en eenmalig beantwoordt deze wulpswijze schat uit de beste tv-serie sinds de tv-serie die je drie maanden geleden de allerbeste serie allertijden vond, jouw levensvragen in deze posting.

Lieve Joan,
ik weet niet wat er met me aan de hand is. Het lukt me niet een relatie lang in stand te houden. Jongens zeggen dat ze snel op me uitgekeken zijn. Ik ben een spontane, gekke meid, dus daar kan het niet aan liggen. Wat moet ik doen!? Laura Grootspruit (31, Waddinxveen)

Dear Laura,
“Go home, take a paper bag, cut some eyeholes out of it. Put it over your head, get undressed and look at yourself in the mirror. Really evaluate where your strengths and weaknesses are. And be honest.”
Love, Joan Holloway
———————

Lieve Joan,
“Ik werk voor een advocatenkantoor. Mijn directe leidinggevende is een hele botte man. Elke keer wanneer ik hem in de koffiekamer tegenkom maakt hij opmerkingen over mijn verschijning. Hij zegt zulke grove dingen, het komt dan ook geregeld voor dat ik moet huilen.” Marieke sur Le Pont (26, Leeuwarden)

Dear Marieke
“This is why I don’t allow crying in the break room. It erodes morale. There’s a place to do that, like your apartment.”
Love, Joan Holloway
———————

Lieve Joan,
“Weet je waar ik gek van word? Het gezeur van mijn vriendin. Ze gaat maar door over de meest onbenullige bullshit. Nu is ze weer van slag omdat Corneille dood is, terwijl die man niet eens kon schilderen!” Dick-jan Duffeldonker (34, Tilburg)

Dear Dick-jan
“One day you’ll lose someone important to you, and it will be very painful.”
Love, Joan Holloway
———————

Lieve Joan
“Geloof je dat dingen voorbestemd zijn? Er overkomt me de laatste tijd zoveel negatiefs, niet normaal! Zou ik het soms over mezelf afroepen omdat ik me niet genoeg op positieve gedachten focus?” Evelien Floepstra (27, Meppel)

Dear Evelien,
“That’s life. One minute, you’re on top of the world; the next minute, some secretary’s running you over with a lawnmower.”
Love, Joan Holloway
———————

Lieve Joan,
“Ik heb sind kort een vriend. Ik was al jaren verliefd op hem maar hij zag mij nooit staan. Na een aantal mislukte relaties stond hij op een dag bij me op de stoep, overtuigde me met mijn toenmalige vriend te breken en is nooit meer weggegaan. We zijn nu twee jaar verder en ik ben wel gelukkig enzo, maar of dit het nu is…” Wendelieke Crustius (33, Maassluis)

Dear Wendelieke,
“Sometimes when people get what they want they realize how limited their goals were.”
Love, Joan Holloway
———————

Lieve Joan,
“Even snrl via twitter! Ik heb n relatie maar ik denk dat ik echtde vrouw van mijn dromen heb ontmoet. In de supermarkt achtir kassa! Moet ik mijn vrouw vertellen?” Harald Groefpijn (25, Vlieland)

Dear Harald
“It’s so obvious why you’re seeing her. A supermarket check-out girl? The conversation must be stimulating: Lettuce costs a nickle.”
Love, Joan Holloway
———————

+

+

+

+

+

+

+

= meh

=======================

Op papier zou je hiervan moeten houden. The Expendables vertelt over een eilandje waar Bouterse een corrupte legerleider de macht heeft gegrepen. Deze coupe soleil-pleger realiseert zich alleen te laat dat hij hiervoor een wel erg onvoordelige deal met een Amerikaanse duivel (die er op kickt voormalige WWF douche bags op zijn loonlijst te zetten) gesloten heeft.

Wanneer een groepje ervaren huurlingen ingeschakeld wordt (waarom eigenlijk, en door wie?) gaat het mis. De ratatatatatat routiniers komen in contact met de dochter van de legerleider waardoor de missie eh, misloopt en ze de boel moeten aborten. We zien vervolgens hoe één van de beukboys (Sly Stallone) in ongeveer drie shots verliefd wordt op de chick en terug wil om haar te redden. Pffff. Genoeg.

Wat op papier staat, klopt niet altijd. Als je net zoals ik naar deze film gaat met het idee een moderne interpretatie te krijgen van alles wat je als ventje vet vond aan actiefilms uit de jaren tachtig en negentig, fuggedaboutit.

Geen ironie. Geen gevatte meta grapjes die verwijzen naar de filmische erfenis van deze massieve musclelaars. Maar ook geen mooi gechoreografeerde actie, spanning, verrassende dialogen of brute wapens. The Expendables is Bassie & Adriaan met kogels. En net zoals die kinderserie heeft deze film geen hoge pet op van de kijker.

Je dacht dat je het als creatief in de hoofdstad zwaar had? Dan heb je nog nooit een baan gehad als camper-verkoper. Maak kennis met Jack Rebney, bij miljoenen fans beter bekend als Winnebago Man, een van de eerste virale Youtube-hits uit 2005.

Het filmpje toont Jack ergens in de jaren ’90 op de set van een tv-spot waarin hij campers aanprijst. Zijn hilarische woedeuitbarstingen maken duidelijk dat dit niet meevalt. In Winnebago Man gaat documentairemaker Ben Steinbauer op zoek naar deze Angriest Salesman In The World. En kom je erachter dat er in iedereen wel iets van de eigenzinnige autoverkoper schuilt.

Weet je, dit zou een perfecte film voor Pluk de Nacht zijn.

<hier komt een stripkadertje met de tekst ‘tien minuten later’>

Hey, verdomd! Ze hebben Winnebago Man uitgekozen voor vanavond.Wat een insane toeval. Nou, zie je daar! Dus.

Openlucht bioscoop Pluk de Nacht

Wil je in je nieuwe outfit komen? Doe ik even deze Piet Paulusma voor je. Zie je wel? Geen zorgen.

foto: Dennis Duijnhouwer

Ok. Als ik een zure Leo was, opende ik deze posting met een flauwe grap. Iets over Hipsterrunoff. En dat als die site een forum had, er vast een thread was met heel veel reply’s over het onderwerp van de docu All We Ever Wanted.

Deze film van regisseuse Sarah Mathilde Domogala vertelt namelijk over de ‘problemen’ die twintig nogwats hebben: de druk om net zo goed te zijn als al hun andere supertalentvolle vrienden bijvoorbeeld.

Nu weet ik toevallig het één en ander over de groep die in deze documentaire centraal staat. En als me iets opvalt is dat het allemaal wel meevalt met de uniekheid van hun issues. Goed, om mee te kunnen doen in de scene pardy’en en netwerken ze hard op gesponsorde feestjes wat niet altijd even leuk is.

Of ze doen zichtbaar werk waarmee ze in de Blend kunnen komen. Lukt dit niet, dan levert dit stress op. Ook moet je kunnen meedraaien met het (online) Profileer Jezelf Als Interessant, Succesvol & Gevat Mens-circus.

(Op deze plek is een verwijzing naar de titel van een boek van Milan Kundera op zijn plaats.)

Dit geldt natuurlijk net zo goed voor Marco (26, jr. accountant) uit Haaksbergen. Die twijfelt dagelijks of hij wel de juiste keuzes heeft gemaakt. Speelt op de automatische piloot tijdens verschrikkelijke golf clinics en voelt de druk om te presteren zodat hij groeit binnen het bedrijf en die nieuwe Seat leasebak kan betalen, net zoals zijn vrienden. Terwijl hij misschien liever van zijn terrarium hobby zijn werk maakt en een reptielenwinkeltje begint.

“Ik wilde de problemen invoelbaar maken voor iedereen en moest ervoor waken dat de hoofdpersonen niet overkomen als een stelletje verwende zeikerds.” (Mathilde in de VPRO gids)

Ik vraag me dus werkelijk af of er wel sprake is van een unieke situatie. Sterker nog, ik denk dat veel van die talentvolle, hardwerkende, goedgeklede types niet zo moeten zeuren.

Begrijp me niet verkeerd: ik herken de stress, druk en oppervlakkigheid waar het volgens mij in All We Ever Wanted over gaat; de keerzijde van het hipsterleventje. Maar op de schaal der dingen komt het allemaal nogal navelstaarderig en onbetekenend over. Dat is precies niet de bedoeling van de maker van All We Ever Wanted.

Nou ja, we zullen het zien. Morgenavond om 20.30 op Nederland 3

(Voor de duidelijkheid: ik heb de film nog niet gezien. Deze posting is gebaseerd op interviews met de regisseuse, de trailer en het persbericht.)

Nostalgie is nasty. Neem tv-series. Je denkt dat je als kleine gast bent opgegroeid met een aantal shows. Alleen, opgroeien doe je niet in een paar maanden. Terwijl de herinnering je wijsmaakt dat je jarenlang stoked naar een bepaalde reeks keek, blijkt nu dat er van de meeste van je favoriete tv-programma’s maar een zeer beperkt aantal afleveringen is gemaakt.

Zo heeft het geniale Eerie, Indiana het gek genoeg maar negentien afleveringen volgehouden. Terwijl dit toch echt een serie is die alles in huis had om gezonde, He-man poppen met rode Edding onderkliederende (extra realistische zwaardwonden) Hollandse jongens seizoenenlang te boeien.

Eerie, Indiana (Gremlins regisseur Joe Dante stond als creatief adviseur op de loonlijst) is het stadje waar Marshall Teller met zijn oudere zus Syndi (die ook al zo onuitstaanbaar sexy was in vier The Wonder Years-afleveringen) en ouders naartoe verhuist.

Marshall komt er al snel achter dat Eerie een goedgekozen naam is. Het heeft meer freaky karakters dan een complete verzameling Garbage Pail Kids. Gelukkig raakt Marshall al snel bevriend met een buurjongetje en samen ontrafelen ze de geheimen die zich achter de keurig afgestofte vinex-lamellen ophouden.

Of ik al die bizarre en creepy bewoners begin jaren negentig ook al zag als hilarisch verpakte metafoor voor teen angst, betwijfel ik. Dat hoeft ook helemaal niet om te genieten van deze show. Ik bedoel, er zitten enge tweelingen en kleurpotloden in waarmee je de realiteit kunt veranderen. Plus een chick die Cindy maar dan fonetisch gespeld heet en hiermee door haar broertje gepest wordt. Gosh!

Eerie had een soms verrassend donkere toon, in scherp contrast met andere gladgestreken Amerikaanse jeugdmeuk uit die periode (1991-’92). Samen met de sympathieke cast, verwijzingen naar jaren ’50 horror en een fantasierijk script, zorgde Eerie, Indiana ervoor dat ik met veel plezier terugdenk aan al die jaren van fantastische tv die het heeft opgeleverd. Ook al duurde het maar één seizoen.

Eerie, Indiana – Volledig Seizoen

Voor een schoon geweten pak je deze link.

Er zijn mensen die geen ontwikkelde muziek- of filmsmaak hebben. Met ontwikkeld bedoel ik niet dat ze de complottheorie van Kurt Cobain’s zelfmoord kennen of minstens drie papers over de vioolhouding van Gideon Kremer geschreven moeten hebben. Het uit het hoofd schetsen van de lichtopstelling tijdens de sterfscène van Rutger Hauer op de set van Blade Runner is ook geen vereiste voor een ontwikkelde smaak.

Wat ik maar wil zeggen: er zijn dus echt mensen die niet actief met deze twee kunstvormen bezig zijn. Types die ooit een cd van Kane kochten. En één keer per jaar naar de bioscoop gaan voor Sex & The City IV. Tsja. Die vertrouw ik dus niet.

GELUKKIG VIND JE OP DE NIEUWE SITE VAN CINEVILLE ALLEEN MAAR BETROUWBARE LUITJES.

Waarmee je vrolijk over Toy Story 3 kan kletsen, die je kunt laten weten naar welke films je gaat en waarmee je van gedachten wisselt over de filmartikelen op Cineville.nl. Kortom, een heuse community van Amsterdamse film friends.

Waarom dit alles niet gewoon op Facebook? Goede vraag. Die stel ik bij deze aan Coen Warmer, oprichter van Cineville. Maar omdat ik hem nu niet te pakken krijg is hij vast zo vriendelijk om deze vraag later in de comments te beantwoorden. In de tussentijd:

Cineville.nl is vernieuwd

Welkom bij de Brandy Bunch <3 Club! Houd jij ook van Brandy? Wij wel! Want Brandy kan heel mooi zingen, acteren, regisseren en ze is een hele slimme zakenvrouw. Natuurlijk weten wij ook wel dat ze maar een goed album gemaakt heeft.

Helaas is Afrodisiac geflopt. Nou, niet voor ons! WIJ HOUDEN VAN BRANDY. Om te laten zien dat Brandy heel veel talent heeft hebben we hieronder haar vele gezichten op een rij gezet. Missen we er nog een paar?

1.
Talkshow Brandy

2.
8 Mile Brandy

3.
Native Tongue Brandy

3.
Destiny’s Brandy

4.
Disney Channel Brandy

5.
.alt Brandy

6.
Higher Learning Brandy

Dit is er eentje voor de snobistische filmsnob in je. Zeer geschikt als je in een Ik Ben Vooral Fan Van Het Oudere, Naturalistische Werk Van Raflov Obscurisch-bui bent.

THX 1138 is de eerste speelfilm van Ewok verwekker George Lucas. De kino stamt uit 1973 en is gebaseerd op een filmproject uit zijn studententijd. Nu ben ik een sucker voor dystopische verhalen waarin de toekomst crap en iedereen aan de rode pillen is en smetvrees heeft.

Niet omdat ik zo’n fatalistische zeiksnor ben, integendeel: door het zien van een ellendige toekomst geniet ik alleen maar meer van het heden. I just likes al die mogelijke, griezelige scenario’s.

/drukt op knopje van Nespressomachine voor geluksmomentje nummer 4 van vandaag.

THX 1138 schetst niet zo’n verrassende toekomst. Maar het camerawerk en de art-direction zijn top notch en de kop van Robert Duvall doet zijn werk. Prettige toekomst week!