Regisseur van de sterren Maurice Trouwborst ken je van zijn muziekvideo’s voor De Jeugd (BUMA In Me Zak), Malle Pietje (Stof In De Wind), Aux Raus (Tralatitions) en El Pino & The Volunteers (Black & Blue). Met het regisseren van tv-commercials voor merken klokt hij schandalig veel geld waarmee hij zijn spinners hobby bekostigt. Want zo doen we dat. En over zaken gesproken, in opdracht van film- en fotografieproductiehuis Cake bedacht en schoot hij een kerstfilmpje voor de mensen. Headshot!

Malick is de regisseur van Monofave The Thin Red Line. Nu kun je een flauwe grap maken over zijn keuze voor filmtitels, en als je een Wikileaks warrior bent heb je in no time een random Malick Movie Title Generator geprogrammeerd waarmee je kudo’s krijgt van je Gonggrijp gappies. Maar beter probeer je open te staan voor het werk van deze filmmaker.

Dan word je misschien net als ik geraakt door de manier waarop Malick de natuur in zijn films een rol geeft. Die is namelijk bijna altijd aanwezig op een indringende, broeierige manier. Iets wat maar weinig filmmakers doen.

Anyhoo, ik wist niet dat The Tree Of Life in de maak was dus ben blij verrast. Al was het maar omdat Sean ‘super boss guy’ Penn een rol heeft. Helaas draait deze film pas vanaf mei volgend jaar op je harde schijf. Anders gewoon even zijn overzichtelijke catalogus bekijken. Badlands is ook al zo’n classic.

De Stadsschouwburg is packed. De Patta posse, inclusief Mr. Wix, Swurdin met goed uitzicht op het podium vanuit het midden van de zaal, de Circus familie: iedereen is er.

Dit keer geen pretenties en gestuntel van de moderator zoals tijdens de sessie met Bret Easton Ellis. Dat kwam vooral omdat meneer Lee voor het grootste gedeelte zelf het woord voerde. Want je kunt een hoop zeggen van gastheer Prem Radhakishun, maar niet dat hij en de Engelse taal big friends are.

Spike Lee dus. Een van de meest invloedrijke, betekenisvolle regisseurs ooit, gewoon op een metertje of wat van de rode koontjes van MonoBrow. Hij moest even op gang komen, dat wel. Misschien kwam het omdat ik That’s My Story And I’m Sticking To It recent gelezen had en ik daardoor veel van wat hij vertelde al wist. Maar een verschijning van de filmmaker zonder de thema’s racisme en slavernij, de belabberde staat van de massamedia en Hollywood én zijn bijzondere familie is ondenkbaar. Ook in Amsterdam. Zolang we hem maar niet om een oplossing voor alle problemen vragen. Spike doet gewoon wat hij moet doen en dat is het vertellen van verhalen.

Lee heeft iets tegenstrijdigs; hij slikt veel woorden in, alsof hij ongeduldig is, haast heeft. Tegelijkertijd neemt hij de tijd bij het formuleren van zijn verhaal waardoor het lijkt alsof hij er voor het eerst over nadenkt. Op zulke momenten vergeet je als toeschouwer dat je naar een man kijkt die al op duizenden podia gestaan heeft, dezelfde anecdotes delend, dezelfde vragen beantwoordend.

De regisseur uit Brooklyn is een doorzetter die ondanks zijn gelukkige jeugd en relatief goede komaf hard heeft moeten knokken om zijn films gemaakt te krijgen. Een boodschap die bij een Nederlandse acteur in het publiek duidelijk niet aankomt. Mike Libanon krijgt de kans een vraag te stellen en beklaagt zich (ongetwijfeld terecht) dat het als allochtone acteur in Nederland moeilijk is om aan tv-werk te komen.

Spike Lee vraagt waarom hij het dan niet over de grens probeert waarop Libanon antwoordt dat hij wil weten hoe hij dit moet aanpakken. Spike Lee:”dan geef je me toch gewoon je cv en een dvd met werk?” Mike bekent tot grote hilariteit van de zaal dat hij niks bij zich heeft omdat hij “pas sinds twee weken” weet dat Spike naar Amsterdam zou komen. TWEE WEKEN. Wat ben je voor ongemotiveerde pannenkoek dat het je niet lukt om in die EEUWIGHEID even een schijfje te branden met wat highlights van jezelf, wetend dat je maar één kans krijgt om dicht in de buurt van zo’n belangrijke man te komen. Dan verdien je het niet.

Terwijl de acteur naar slappe excuses zoekt en Spike Lee zich hardop afvraagt wat hij nu van hem moet denken, maken twee andere acteurs/beginnende filmmakers gebruik van het moment en klimmen op het podium om Lee hun visitekaartjes te overhandigen. Of, zoals de meester het eerder die avond zei:”things happen for a reason.” En zo is het.

Oh Merritt maak me gek. Met je sexy konijnenpyjamapakjes. Je kinky onderkin en fletse lokken brengen mijn hoofd op hol. Je houdt je staande in een wereld vol overwerkt cynisme en ruimt het psychologische puin dat je collega’s bij patiënten veroorzaken lachend op. Mooie Merritt met je heupen waar je gerust thuis mee kunt bevallen en niet voor op je werk hoeft te blijven. Jij verplegende Venus van Willendorf. Ik wou dat ik een dubbele beenbreuk had, dan kon je me verzorgen en lachte ik om je meanderende monologen waarmee je zelfs het hoofd Chirurgie stil krijgt. Wist ik maar wat jouw geheime recept was, dan zou ik het zo voor je stelen en brak ik het pilletje doormidden zodat we het samen konden delen.

Nurse Jackie – Seizoen 2. Nu op Fox Life.

S.T.O.K.E.D.

Hij is een heerschap dat echt heel goed is in Super Street Fighter IV. Dat heb je kunnen lezen in het interview met Mike Ross op MonoBrow. In die posting vind je alleen niet bovenstaande trailer, waarin alles zit wat je nodig hebt om je yoga -flame!-itch te krabben: een trotse vader, baard rockende hipster in geblokte flannels en een meisje in een strak rokje. Whut? Oh gewoon, alleen maar een documentaire over een videogamereeks die net zo verankerd is in de populaire cultuur als Super Mario. Niet iets wat je moet zien ofzo. Voorjaar 2011 chief. SHORYUKEN!

New York City, eind jaren zeventig. The Warriors, Club 54, Phil Jackson, (die jij kent als de latere, geniale Chicago Bulls en Lakers coach maar als speler bij de Knicks geliefd was voordat hij ‘m smeerde naar New Jersey): wat een geweldige tijd moet dat geweest zijn. Al was het maar omdat de stad toen nog niet compleet gegentrificeerd was en de kans groter was dat je op Times Square een besmette naald in je arm geprikt kreeg in plaats van de vraag of je op de foto wilt met een Toy’s ‘r’ Us-flyers uitdelende, levensgrote Pokémon.

“I don’t like mellow. If I get too mellow I ripe and then I rot.” Woody Allen.

En Woody Allen dus. Neurotisch, klein, Joods, door vrouwen geobsedeerd, vroegkalend en wisecrackend. Wat een held. Annie Hall is volgens een hoop van jullie zijn beste. Ik heb ‘m nog niet gezien maar daar komt morgen verandering in:

Kriterion
Annie Hall
Moderne Klassieker | Zo. 28-11 13:00

De film won een aantal Oscars en Christopher Walken zit erin. Zie je daar!

Veel meer nog dan in The Social Network heeft Facebook de echte hoofdrol in die andere film over het internet. Catfish is dan ook een must seetje als bij het horen van de woorden social en network je ooglid begint te trillen en je pink naar je mondhoek schiet.

De filmmakers houden vol dat het een waargebeurd verhaal is en dat zou best kunnen. Maar daar trap je natuurlijk niet in, jij mediaconsumentveteraan waar Arnold Schwarzenegger in Commando zelfs respect voor zou hebben. Dat doet er in het geval van de gebeurtenissen in Catfish ook helemaal niet toe.

Catfish in een paar zinnen: twee semi-douchebagish mediastudenten uit NYC maken een docu over de Facebookavonturen van één van hen. Al snel blijkt dat op die site niets is wat het lijkt en besluiten de jongens op zoek te gaan naar het ware verhaal achter een Facebook-profiel.

En ja, er zit een M. Night Shyamalan-moment in de film. De plotwending is niet zo schokkend of verrassend maar wel heel mooi en eh, menselijk. Dat is sowieso een goede kwalificatie van Catfish. Met als gevolg dat je tijdens het kijken als vanzelf gaat nadenken over je eigen online gedrag en identiteit.

Er is trouwens ook een Nederlandse film over Facebook: Farewell Facebook, van Joep van Osch. Benieuwd wanneer de eerste roman waarin Facebook een hoofdrol speelt, verschijnt.

Instant classic quotes uit de trailers van Dreamwork’s nieuwe animatiefilm Megamind (met stemmen van onder andere Will Ferrell en Brad Pitt). Nu ben ik meer gecharmeerd van tijdloze films zoals Pixar ze maakt. Al die verwijzingen naar popcultuur in Dreamworks producties zijn geestig, maar het maakt de animatiefilms ook wat tijdelijker en ziellozer, helemaal door de overdaad aan ironie.

Het is lastig meeleven met typetjes die zo zelfbewust zijn als de Shreks van deze wereld. Doordat de films van Pixar veel meer over universele waarden gaan en minder tongue in cheek zijn, krijgen de karakters in bijvoorbeeld Toy Story en Up de kans zelf uit te groeien tot figuren waar niet alleen jij met plezier aan terugdenkt, maar die ook relevant blijven voor nieuwe generaties Star Wars quotertjes.

Waarom dan toch deze posting (behalve dat Megamind de meest succesvolle première van afgelopen weekend was)? Easy. De taal. Het lijkt er namelijk op dat Megamind geschreven is door scenaristen die echt gek zijn op de hobby waar Lucille Werner haar werk van heeft gemaakt. En dat is een goede zaak.

“I’m shaking in my custom baby seal leather boots.”

“Where did you park the invisible <KLONK!> car.”

“I’ll be watching you like a Dingo watches a baby.”

“I love you random citizen.”

“You’ve been blessed with unfathomable power.”

“What kind of power?”

“Unfathomable. Unf, ehrm too great to fathom.”

——————————-
Spring naar de Dreamworks Youtube-pagina voor je MegaMind fix.

UPDATE: jammer dat de  kritieken nogal wisselend zijn.

Zondagavond was ze er weer, Natascha, in haar eentje bestaansrecht gevend aan So You Think You Can Dance. De amateurdanseres met een naam die klinkt als een tragische Tsaardochter die zichzelf elke uitzending opnieuw blootgeeft en hiermee de hoofden van de revolutiegezinde horigen op hol brengt.

Maar er is niets gevaarlijks aan Natascha. Integendeel. Deze dansende schattebout laat ons met elke pirouet en zwierig uitgevoerde pas de realiteit vergeten. Daarom ben ik zo vrij geweest om het Lintje-aanvraag-procedé te startten. Op deze site over Koninklijke onderscheidingen vond ik een aanvraagformulier. Ben je het eens met mijn motivatie?

Ok en hier heb ik iets ingevuld over de aanleiding van het lintje:

Je kunt haar het goede nieuws vertellen via de Twitterpagina van Natascha.

Het kostte wat overtuigingskracht, maar een half uurtje scrollen op MonoBrow deed wonderen bij Joan Holloway. Exclusief en eenmalig beantwoordt deze wulpswijze schat uit de beste tv-serie sinds de tv-serie die je drie maanden geleden de allerbeste serie allertijden vond, jouw levensvragen in deze posting.

Lieve Joan,
ik weet niet wat er met me aan de hand is. Het lukt me niet een relatie lang in stand te houden. Jongens zeggen dat ze snel op me uitgekeken zijn. Ik ben een spontane, gekke meid, dus daar kan het niet aan liggen. Wat moet ik doen!? Laura Grootspruit (31, Waddinxveen)

Dear Laura,
“Go home, take a paper bag, cut some eyeholes out of it. Put it over your head, get undressed and look at yourself in the mirror. Really evaluate where your strengths and weaknesses are. And be honest.”
Love, Joan Holloway
———————

Lieve Joan,
“Ik werk voor een advocatenkantoor. Mijn directe leidinggevende is een hele botte man. Elke keer wanneer ik hem in de koffiekamer tegenkom maakt hij opmerkingen over mijn verschijning. Hij zegt zulke grove dingen, het komt dan ook geregeld voor dat ik moet huilen.” Marieke sur Le Pont (26, Leeuwarden)

Dear Marieke
“This is why I don’t allow crying in the break room. It erodes morale. There’s a place to do that, like your apartment.”
Love, Joan Holloway
———————

Lieve Joan,
“Weet je waar ik gek van word? Het gezeur van mijn vriendin. Ze gaat maar door over de meest onbenullige bullshit. Nu is ze weer van slag omdat Corneille dood is, terwijl die man niet eens kon schilderen!” Dick-jan Duffeldonker (34, Tilburg)

Dear Dick-jan
“One day you’ll lose someone important to you, and it will be very painful.”
Love, Joan Holloway
———————

Lieve Joan
“Geloof je dat dingen voorbestemd zijn? Er overkomt me de laatste tijd zoveel negatiefs, niet normaal! Zou ik het soms over mezelf afroepen omdat ik me niet genoeg op positieve gedachten focus?” Evelien Floepstra (27, Meppel)

Dear Evelien,
“That’s life. One minute, you’re on top of the world; the next minute, some secretary’s running you over with a lawnmower.”
Love, Joan Holloway
———————

Lieve Joan,
“Ik heb sind kort een vriend. Ik was al jaren verliefd op hem maar hij zag mij nooit staan. Na een aantal mislukte relaties stond hij op een dag bij me op de stoep, overtuigde me met mijn toenmalige vriend te breken en is nooit meer weggegaan. We zijn nu twee jaar verder en ik ben wel gelukkig enzo, maar of dit het nu is…” Wendelieke Crustius (33, Maassluis)

Dear Wendelieke,
“Sometimes when people get what they want they realize how limited their goals were.”
Love, Joan Holloway
———————

Lieve Joan,
“Even snrl via twitter! Ik heb n relatie maar ik denk dat ik echtde vrouw van mijn dromen heb ontmoet. In de supermarkt achtir kassa! Moet ik mijn vrouw vertellen?” Harald Groefpijn (25, Vlieland)

Dear Harald
“It’s so obvious why you’re seeing her. A supermarket check-out girl? The conversation must be stimulating: Lettuce costs a nickle.”
Love, Joan Holloway
———————