Het draagt diepe v-halzen in de winter, heeft een emotioneel register met de reikwijdte van een T-800 en is verantwoordelijk voor oneliners als ‘ik zie energie’. Welkom bij het RTL4 programma Help, Mijn Man Is Klusser, gepresenteerd door professioneel bloedtopper John Williams.

Terwijl jij moeilijk doet met Game Of Thrones torrents kun je ook gewoon op donderdagavond inschakelen op RTL 4. Dan geniet je zestig minuten lang van emo-tv waar zelfs de grootste Within Temptation fan niet zonder Rennies naar kan kijken.

Het idee is geweldig: confronteer klusprutsers via de partner met hun laksheid én kansloosheid van hun doe-het-zelfproject, en laat een team van stockfotomodellen in werkoveralls de schade herstellen. John Williams doet ondertussen een Dr. Philletje en probeert de relatie met wat therapeutisch gewapend beton te fixen.

Een simpel concept dat verslavende tv oplevert. Dit is victim porn van de bovenste plank. Met in de hoofdrol allergieopwekkende klagers die, in plaats van eens even flink de waarheid te zeggen tegen hun prutsende Praxis fan, liever een nationale televisiezender benaderen en John Williams inschakelen om hun relationele apathie te doorbreken.

Dat is namelijk de essentie van het programma; de mislukte verbouwing die de stuntelende stucadoor negeert, is een metafoor voor het feit dat hij is uitgekeken op zijn vrouw. Het is veel makkelijker om een paar verkalkte koperen leidingen te vervangen dan het bloed van de persoon waar je ooit verliefd op was, weer sneller te laten stromen.

Niet dus. De beunende Workmate Wilco’s komen er uiteindelijk altijd achter dat het leggen van een vloerverwarming toch niet zo’n goede vorm van escapisme is. Laat staan eenvoudig. Helemaal als je tegelijkertijd met het isoleren van een lekkend plafond bezig bent. Waarop een echte man maar op een manier reageert: negeren die hap. Een half jaar op een chemisch toiletje in de tuin kakken, terwijl de kat van de buren een vogellijken stash in het opengewerkte plafond bouwt is prima. Wat klaag je nou, mens.

Hoi John, kom er maar in!

Williams heeft het talent om mensen de meest nietszeggende uitspraken te ontlokken slash in de mond te leggen. Terwijl zijn team van puinruimers de woning een Gammafolderinterieur geeft, geniet ik ook van de manier waarop de presentator op de meest voorspelbare momenten fysiek contact maakt met de slachtoffers. Door handen over ruggen te wrijven of op schouders te leggen, de schijnheiligheid van zijn lege woorden extra benadrukkend.

Mocht je nog twijfelen aan de oprechtheid van deze show, dan is dit het moment om naar je lichaam te luisteren en je maagzuurspecialist te bellen. Heerlijk.

Dit is overigens niet de eerste keer dat John op de quasi integere tv tour is. In Bonje met de Buren, een slap aftreksel van het door Frans Bromet gemaakte Buren, probeert Williams ook als Kevin Spacey in The Negotiator conflicten op te lossen. Maar dan zonder kogelvrij vest. Dat heeft de voormalige acteur uit Onderweg Naar Morgen niet nodig. Zijn geschoren borstkas absorbeert alle ellende en zijn oneliners doen de rest.

Help, Mijn Man Is Klusser! – RTL 4 donderdag 20.30

Tijdens alle opwinding over het tweede seizoen van de HBO serie Game Of Thrones, vergat ik dat een deel van de voorpret zat in het gissen naar de rol van Carice ‘tanden bleken is niet nodig om het in Hollywood te maken’ van Houten. Zou ze het seksspeeltje van Tyrion Lannister worden? Of misschien kruipt ze in de huid van Osha, de wilde die gevangen werd genomen door Rob Stark tijdens een patrouille?

Niets van dit alles. Mevrouw van Houten doet een Grima Wormtongue, maar dan met rood haar, gezwollen relikwab, een paar meter velours en een accent waar zelfs het borsthaar van de grootste drakenhakker spontaan van ontkroest. Godzijdank gaat deze rol haar geweldig af. Wat heet, zelden zag ik een vrouw zoveel macht en overredingskracht uitoefenen met niets meer dan een paar beheerst uitgesproken zinnen. Giftige woorden die Bear Grylls binnen tien seconden zouden vloeren, maar toch.

Ook een godzijdankje waard: de regisseur liet haar niet druk met een wichelroede zwaaien of een andere Carice onwaardige, nonverbale handeling verrichten om haar subtiel hoorbare accent te maskeren.

Toegegeven, ze had niet veel speelminuten, dus of ze in staat is om de Hollywoodvloek van Nederlandse acteurs te doorbreken is nu nog onduidelijk. Het begin is veelbelovend. In ieder geval goed genoeg om de hysterische kop bij deze posting te rechtvaardigen. Winter is dan misschien coming, maar voor Carice is het vooral de zon die schijnt in Game Of Thrones.

The Drool Factor is een rubriek waarin je leest welke films je gegarandeerd laten kwijlen van genot / ergenis / angst / humoriteit / awesmoeness. Of op een andere manier een fysieke reactie bij je oproepen. Uiteraard opgetekend vanuit een Amsterdams filmhuis door je favoriete blogger met dezelfde initialen als Jac Goderie. Nou ja, bijna dan.

Le Havre is een film van de Finse regisseur Aki Kaurismäki. Behalve de aller, allerbeste naam voor een mens ooit, zou je kunnen stellen dat Aki niemand minder is dan de Europese broer van Wes Anderson. De Fin heeft namelijk hetzelfde oog voor de ondraaglijke lichtheid van het bestaan, excentrieke karakters en scenes die zich afspelen op locaties die zo wonderschoon zijn dat je ze frame voor frame wilt Appeltje-p’en en ophangen in je woonkamer.

Grote woorden MonoBrow. Helemaal voor iemand die pas een film gezien heeft van Kaurismäki.

Goed, op dit punt val ik door de mand. Dat neemt niet weg dat fans van Anderson Le Havre een kans moeten geven. Kijk wat ik bedoel:

Snap je? Waar Wes Anderson vooral goed is in het invoelbaar maken van elitaire families (Tenebaum’s, Zizou’s,Fischer’s etc.) draait het voor Aki vooral om de gewone man en vrouw. En hond. En bootvluchteling. Dat zit zo: in Le Havre heeft een asielzoeker een belangrijke rol.

Nu schijnt de vluchtelingenfilm een genre op zich te zijn. Dat wist ik niet, aangezien ik niet per se naar cinema over dat soort ontheemden wil. Dan bekijk ik wel een Youtube-clip op de homepage van het Rode Kruis. Waarmee ik maar wil aangeven dat je niet alleen naar deze kino moet als je ook maar enigzins into Wes Anderson bent, maar juist ook als je net als ik geen boodschap hebt aan artistiek verpakte, politieke pamfletten. Dat is Le Havre gelukkig niet.

En nee Professor Zuurbekje, ik onttrek me niet aan de keiharde, dagelijkse realiteit van andere wereldburgers om liever te bloggen over Magic speelkaarten, heus niet. Ik vind alleen dat documentaires bijvoorbeeld geschikter zijn voor politieke en ideologische boodschappen. Voor een warm en wonderlijk verteld, fictief verhaal daarentegen, ga ik graag naar de bioscoop.

Deze posting is mede mogelijk gemaakt door mijn Cineville-pas.

Game Of Thrones is een serie waar procrastinatie voor gemaakt is. Als je tenminste als kind draken tekende, Magic gespeeld hebt en de stem van He-Man je nog steeds kippenvel bezorgt.

Dit is dat hardcore dorkendrama. Vol intriges, intelende adel, functioneel bloot en geweld met een hoofdletter GROAWH. Denk alleen niet dat Game Of Thrones een soort Xena Warrior Princess met een groter budget is.

De Within Temptation fanboy in je neemt misschien genoegen met Xena en haar crap-avonturen, een script waar zelfs een gereanimeerde Tolkien na zes koppen Nespresso niets mee kan en een kostuumontwerper die bij beunt als inkoper van Vera Moda. Waar je echt naar verlangt is een epische productie als Lord Of The Rings in tv-serie vorm.

Dat is precies wat je met het door HBO geproduceerde Game Of Thrones krijgt.

Als je vwo hebt gedaan dan herken je in de thema’s van Game Of Thrones waarschijnlijk Shakespeariaanse onderwerpen als liefde, verraad, loyaliteit en de kunst van het koppenrollen.

Minder ontwikkelde types zoals ik snappen dat je niet naar #GoT moet kijken als je inzicht wilt in de menselijke psyche. Maar vooral inschakelt omdat er niets fijner is dan jezelf verliezen in een quasi middeleeuwse wereld waarin het leven nog overzichtelijk en de natuur dichtbij is en het bier rijkelijk vloeit.

Fuck wat ben ik stoked. Daarom zoals beloofd in de kop bij deze posting nog meer Game Of Thrones: vier situaties waarin je maar beter niet over deze serie begint.

4. Je nieuwe collega komt het kantoor binnenlopen. Hij blijkt geboren te zijn met achondroplasie.


Peter Dinklage stijgt boven zichzelf uit in zijn rol als de bourgondische borstenknijper en supervileine Tyrion Lannister. Je vergeet direct dat je naar een klein ventje met een groot hoofd kijkt. Totdat hij er zelf weer een keiharde grap over maakt. <3.
---------------------------

3. Je stapt een lift in en staat oog in oog met Opzij hoofdredactrice Margriet van der Linden

Emilia Clarke speelt Daenerys Targaryen, een prinsesje dat door haar broer wordt uitgehuwelijkt aan een Conan-achtige krijger. Ondanks wat tegensputteringen onderwerpt ze zich vrij snel en neemt ze de dagelijkse verkrachtingen voor lief. Sterker nog, ze leert zelfs van een sexslavin hoe ze haar nieuwe man moet pleasen. Mocht Margriet nog naar je luisteren, dan kun je haar vertellen dat het toch goedkomt met Daenerys. Schatje blijkt schubben te hebben.
—————————

2. Je staat in Berlijn voor een restant van de Muur terwijl een ex-DDR inwoner vertelt dat haar man doodgeschoten is toen hij probeerde te vluchten naar het huis van Harrie Jekkers Westen.

Zoals het de beste fantasy betaamt speelt de natuur een belangrijke rol in Game Of Thrones. De punyness van de mens wordt gesymboliseerd door een gigantische muur die het koude Noorden afscheidt van de rest van de wereld. Niet voor lang natuurlijk. Winter is coming en daarmee een karrelading aan wolven die gevoed zijn met water uit Fukushima en vrolijke Ringu types.

1. Je zus uit Epe komt op bezoek. Jullie hebben elkaar lang niet gezien en ze vraagt of je haar gemist hebt

Terwijl ze je omhelst zie je voor je hoe Jaime ‘Kingslayer’ Lannister zich aan zijn zus vergrijpt. Want ja, zo doet royalty het in de fantasyboekjes. Wat een heerlijk verschrikkelijke vent is Jaime. Hij kan echt hakken met een zwaard en als hij het niet te druk heeft met het grijpen naar de macht grijpt hij naar de borsten van zijn goddelijke zus. Welkom in Game Of Thrones.

Laat je niet afschrikken door het feit dat Ice-T nu randloze zonnebrillen met een verloopje draagt. De man heeft ervaring in Hollywood als acteur, producer en componist en is toevallig ook een legende in de ‘game’. Dus als er iemand een documentaire over de kunst van het rappen kan maken, is hij het.

De trailer belooft veel goeds: met de medewerking van types als Lord Finesse (die wat mij betreft negentig minuten lang het Gamma-krantje voor mag lezen met die goddelijke stem van hem), kan het niet anders of dit wordt een interessante film.

Het kan natuurlijk dat The Art Of Rap niet het definitieve document blijkt over de verbale ontwikkelingen van je favoriete muziekgenre, maar gewoon een excuus is voor Ice-T om met de grootste namen op het blok te föhnen, West Coasten, swaggen, etc.. Zoals Die Fantastischen Vier het zo mooi rapten: time will tell.

Nieuw op MonoBrow. The Drool Factor. Een rubriek waarin je leest welke films je gegarandeerd laten kwijlen van genot / ergenis / angst / humoriteit / awesmoeness. Of op een andere manier een fysieke reactie bij je oproepen. Uiteraard opgetekend vanuit een Amsterdams filmhuis door je favoriete blogger met dezelfde initialen als Jac Goderie. Nou ja, bijna dan.

Gisteren zag ik The Troll Hunter, een Noorse Blair Witch-alike zonder symbolische takjes en klamme slaapzakken. Voordat je nu afhaakt omdat je een schurfthekel hebt aan de fake Burgerjournalistiek Bibber Cam tm (Cloverfield!): alleen als de trollenpoep de ventilator raakt, gaat de cameraman los. Gelukkig is hij ook in staat om de meest prachtige beelden (van Noorwegen) vast te leggen.

Hoofdpersonages die met Power Puff Girl ogen veel te dicht in de camera kijken zitten godzijdank ook niet in deze film. Je gaat wel kennismaken met de meest stoere mannelijke einzelgänger sinds Christopher Lambert in Highlander met een gepijnigde blik over ravijnen uitkeek. Acteur Otto Jespersen is de jager van de filmtitel en heeft een meesterlijke rol die hij vol overtuiging brengt. Wat een man.

De trollen zelf mogen er ook zijn. Ze lijken nog het meest op haarballen, opgehoest door de God van de Wookies. Overigens had ik me, als ik marketeer bij Gilette was en me wilde richten op filmfans, gelijk gemeld bij de makers van Troll Hunter. De harige lijven van die troll tjappies bieden genoeg promotionele mogelijkheden.

Proper fun. Dit.

Deze posting is mede mogelijk gemaakt door mijn Cineville-pas.

Je kunt me wakker maken voor het werk van Universal Everything dat ze bijvoorbeeld voor MTV gemaakt hebben. En wat MonoFriend Raphaël Bartels laat zien is ook not mis. Ik vraag me af wat Frans Schupp er van vindt. Schupp is de man die (samen met Jaap Groote) verantwoordelijk was voor onder andere de meest insane decors en leaders van muziekshow Toppop.

De onderstaande animaties van Schupp zijn nooit door opdrachtgever VARA bewaard. Dat deden ze in de jaren zeventig niet aan. Toevallig was een toenmalige stagiair van Schupp wel scherp. Hij had een oude vhs tape met het werk die hij digitaal heeft opgepoetst. Muziekje van Erik “Ik schrijf klassieke muziek voor mensen die niet van klassieke muziek houden’ Satie eronder en gaan:

Maar goed. Op 14 april verschijnt Vorm Van Vermaak door Roy van Vilsteren en Liselotte Doeswijk: een overzichtswerk dat een beeld schetst van 60 jaar tv vormgeving in Nederland.

Dus heel veel crazy Toppop beelden, maar ook het eerste 3d logo (van Teleac) op de Nederlandse tv. Ok, dat staat misschien niet in het boek. Maar dit vond ik op de site die de auteurs van Vorm van Vermaak hebben opgetuigd. Als je hier niet enthousiast van wordt, dan moet je voor straf vanavond een uur lang naar het Net 5 logo kijken. Met twee plakbandjes op je oogleden om ze open te houden.

Meer over Vorm van Vermaak vind je hier. En je aanmelden voor de presentatie en expo op donderdag doe je door een mailtje naar info@vormvanvermaak.nl te sturen.

Om het af te leren nog even een geweldige EO leader uit de eighties.

SebastiAn – Embody door edbangerrecords

De internet cred van MonoBrow is te danken aan MiniMails met Ed Banger boss en Daft Punk manager Busy P., labelmuze Uffie én So Me, art director slash grafisch ontwerper van deze Franse beweging. Sinds die tijd is er veel veranderd.

Electro is de muziek die tijdens Ajax- Spartak Moskou gedraaid wordt, Justice heeft zoveel getourt (jezus hoe schrijf je dat) dat ze hun eigen muziek wel moeten haten en Uffie, eh, ja, weet iemand wat er met haar is gebeurd?

Vind jij Ed Banger nog relevant? Ben je blij verrast door deze single van SebastiAn?

Ik ga er heel goed op. Dat geldt ook voor Enio. Ok doei.

Niels Büller. Een naam waarmee een dyslectische Scrabble-speler net zo gemakkelijk het woord film buff neerlegt. Het kan dan ook geen toeval zijn dat Niels oprichter is van het meest sympathieke, Amsterdamse cinema-initiatief sinds de riksbios. Cineville bestaat bovendien twee jaar. Pop je popcorn, zak onderuit en lees hoe dan.

Is er de afgelopen twee jaar iets veranderd in het bezoekersgedrag van Amsterdamse liefhebbers van filmhuizen?
“Absoluut. Uit een recent onderzoek van pashouders bleken twee dingen: 1) pashouders gaan twee keer vaker dan ze voor de introductie van Cineville gingen. Dit betekend dat van de 65.000 cinevillebezoeken in het eerste jaar er 32.500 zonder Cineville niet hadden plaatsgevonden. Na twee jaar is dat effect alleen maar sterker geworden. Maar liefst 20% van alle kaartjes worden met een Cinevillepas aangeschaft.”

Wow
“Het tweede effect vind ik zelf het mooist. Cinevillepashouders gaan naar veel meer en veel spannendere films dan niet-pashouders. De pas heeft blijkbaar het effect dat pashouders als eerste een grote première bezoeken. Maar met de tweede en derde film die ze bezoeken kiezen ze voor nog onontdekte films die misschien door vrienden zijn aangeraden.”

Dus?
“Het gevolg is dat pashouders voor onverwachte hits zorgen. Wie had gedacht dat Nowhere Boy, Enter the Void, Nothing Personal of de Helaasheid der dingen de best bezochte films in hun premièreweek zouden zijn? Pashouders creëren een netwerk van ambassadeurs die ervoor zorgen dat atypische films veel meer bezoekers trekken. Denk maar aan Let The Right One In. Niemand zou op basis van de poster die film hebben bezocht. Maar door tips van vrienden werd het een gigantische hit. Cineville versterkt dat effect.”

Toch geloof ik niet zo in een pas die je elke maand geld kost. Ik snap het wel vanuit een marketingperspectief, maar mensen willen daar toch niet aan vastzitten? Als ik twee maanden niet ga heb ik bijna veertig euro weggegooid.
“Het is waar dat je het aantrekkelijk moet vinden om minstens twee keer per maand naar de film te gaan. Ik kan niet voor jou spreken maar blijkbaar willen ruim vijfduizend Amsterdammers dat wel.”

Dat is een mooi aantal
“Bovendien staat het je vrij om in iedere maand na de eerste drie maanden op te zeggen. In de praktijk blijkt dat ook vrij makkelijk te gaan. Als pashouders merken dat ze het er niet uithalen zeggen ze vrij rap op. Verreweg het grootste gedeelte van de pashouders is daarentegen al minstens een jaar lid. Zij zijn blijkbaar tevreden over hun beslissing om vaker naar kwaliteitscinema te gaan.”

Hoe gaat het met de site? Communities bouwen naast de bestaande online netwerken is een lastige.
“We zijn in een krappe twee jaar tijd uitgegroeid tot de meest gebruikte informatiebron van filmtheaterbezoekers. Onze bezoekersaantallen nemen nog steeds iedere maand toe en onze redactie produceert iedere maand meer artikelen.”

En het community gedeelte?
“Online een communnity bouwen is sinds Facebook zinloos. Maar Cineville is geen online community, maar juist een offline community. Dagelijks spreken pashouders met elkaar af om naar de film te gaan of wisselen ze informatie uit over de laatste film die ze hebben gezien. Wij spelen daar met de website een faciliterende rol in. Je moet de kennis die pashouders hebben gebruiken om de niet fanatieke bezoekers te informeren over het aanbod.”

Wat is het meest succesvolle onderdeel van cineville.nl?
“Pfff. Dat is een hele lastige. Ik denk dat we heel trots kunnen zijn op onze vaste blogger Erik Schumacher die wekelijks meerdere keren zijn blik geeft op filmnieuws en evenementen in Cineville zoals de Cineville Talkshow.”

Right
“Daarnaast vind ik het heel tof dat twee spraakmakende filmmakers als Martin Koolhoven en Eddy Terstall op Cineville.nl een briefwisseling bijhouden. Maar voor de gemiddelde bezoeker zijn de overzichtelijke agenda en de filmbeschrijvingen het belangrijkst. We steken ontzettend veel tijd in het neutraal presenteren van het filmaanbod zodat de bezoeker in 100 woorden leest of deze film iets is voor hem is.”

Wat kan beter?
“Online Ticketing. We werken er heel hard aan om ervoor te zorgen dat bezoekers vanaf deze zomer een kaartje kunnen aanschaffen voor iedere voorstelling in de filmtheaters. Of je nou een pas hebt of niet. Het is technisch nog best lastig maar logisch dat de bioscoopbranche snel deze stap zet. Hopelijk vanaf juli 2011.”

Het officiële feestje: Vive la Ville – 2 jaar Cineville – 25 maart – Melkweg

De verfilming van Glengarry Glen Ross (toneelstuk, 1984, door David Mamet) uit 1992 is een MonoFave. Dat kan ook makkelijk. Deze film waarin collega’s op een meedogenloos makelaarkantoor elkaar langzaam gek maken heeft meer memorabele quotes dan Ludacris en werkt als film net zo goed als op het toneel.

Tenminste, dat denk ik dan. Ik heb nog nooit een plankenversie van GGR gezien maar daar gaat binnenkort verandering in komen: TA2, de talentenpool van Toneelgroep Amsterdam (kan iemand die site tunen?) is nu nog druk met de voorbereiding van hun Glengarry Glen Ross-versie. En de heren van Habbekrats maakten alvast een teaser voor het toneelstuk.

Victor D. Ponten, Habbekrats-boss en net klaar met de film Rabat, vertelt je wat meer over de dingen:

Gaat het er op Habbekrats HQ ook wel eens heftig aan toe?
“Er zijn geen grotere criticasters van Habbekrats dan wijzelf. Dat gaat af & toe wel eens gepaard met wat zwaardere woorden, maar altijd voor een groter doel. Als er weer eens boter in de pindakaas zit, kan het hier behoorlijk knetteren.”

Wat is je favoriete GGR-quote?
“Wat is nu je fucking punt?”

Wat was bijzonder/anders/moeilijk aan het maken van deze teaser?
“Het werken met Fedja van Huêt was een cadeau. Deze man is een acteerbeest. Hoe snel hij schakelt van babbelende huisvader naar nerveus makelaarsschorriemorrie is bewonderenswaardig. Ook Leon Voorberg mag niet ongenoemd blijven. Toneelgroep Amsterdam is het neusje van de zalm, dus om met hun acteurs te mogen werken is echt een eer.”

Klinkt goed.
“Verder was het een uitdaging om in korte tijd zoveel locaties op de Zuidas te vinden en dat is heel aardig gelukt. Wellicht met dank aan de crisis, of omdat men daar tussen het geld medelijden heeft gekregen met het nieuwe schrikbewind dat door de culturele sector waart.”

Zouden jullie ook goede toneelregisseurs zijn?
“Jim heeft wel eens wat geschreven en geregisseerd bij Hollandse Nieuwe van MC. Dat smaakte naar meer. Momenteel ligt de focus op onze eerste speelfilm Rabat en staan er alweer twee nieuwe filmprojecten te trappelen van ongeduld. Maar we sluiten niet uit dat er ooit ook theaters aangedaan moeten worden. Het werken in een theater brengt hele andere wetten met zich mee dan een film, het kan een interessant spel zijn om daar met een goede groep acteurs aan te werken.”

Glengarry Glen Ross door Toneelgroep Amsterdam