Archive for the ‘steven spielberg’ Category
Douchebag status. Een pijnlijk moment op een feestje, een onbegrijpelijke stijlkeuze of een manier van leven: in wat voor vorm je het ook tegen komt, dit als onuitstaanbare gast verpakte fenomeen is overal. De douchebag. Voor iets wat zo verschrikkelijk is heeft het een prima titel. Sterker nog: douchebag is het lekkerste woord sinds cowabunga. Dat de oorspronkelijke betekenis iets met het schoonmaken van bepaalde, niet nader te benoemen lichaamsdelen te maken heeft, doet hier niets aan af.
Douchebags zijn ook fijn om naar te kijken. Op Hot Chicks With Douchebags zie je de meest bijzondere exemplaren voorbijkomen. Echt verslavend en dat moet MTV ook gedacht hebben. Zij hebben een serie geproduceerd met douchebags in de hoofdrol.
Is She Really Going Out With Him is volgens de popzender “a show that aims to tear down the mystery behind pop culture’s latest unexplainable phenomenon: beautiful and innocent young sweethearts who fall for self-absorbed, overly-tanned, tattoo covered douchebags.”
Prachtig. Alhoewel ik sommige scènes een tikkeltje geënsceneerd vind, maar dat kun je over elke reality serie zeggen. Je leert in ieder geval van alles. Zo weet ik nu dat guyliner de methode is waarbij een supermacho eyeliner op een supermacho manier aanbrengt. (Dit betekent dat hij supermacho in het spiegeltje van de beauty shop kijkt).
Enige nadeel: MTV streamt die serie alleen binnen de Verenigde Staten. En een goede torrent ben ik nog niet tegengekomen. Gelukkig is Youtube je vriend.
Het origineel is een hele fijne monster romper, met special effects die veel meer karakter hebben dan het generieke resultaat van alle eentjes en nulletjes dat je nu in de gemiddelde fantasy film tegenkomt.
Jammer ook dat Universal heeft besloten om de remake van Clash Of The Titans in 3d te doen. Het effect kan heel indrukwekkend zijn (Avatar) maar godallejezus wat is het kut om door zo’n bril te kijken. Echt een suspension of disbelief FAIL.
3d heeft de potentie je als kijker helemaal op te laten gaan in de vertoonde wereld, maar zolang je door zo’n onhandige bril moet kijken lukt mij dat niet. Ik heb de helft van Avatar zitten wiebelen met m’n hoofd om het effect zo goed mogelijk te ervaren, waardoor ik steeds uit het verhaal raakte.
/wacht op jouw grap over de combinatie verhaal en Avatar.
Waar was ik? Oh ja:
Toch denk ik dat Clash Of The Titans remake net zo leuk als het origineel wordt. Je hoeft geen fanboy of deze knul te zijn om dit te voelen. Zélfs ondanks de 3d gimmick. Er spelen acteurs in die kunnen acteren, er zitten de meest uiteenlopende monsters in zoals the Kraken, een Scandinavische, folkloristische badass met overmatige halitose én het is eindelijk weer een heldenepos dat zich niet afspeelt in een land met hobbits. Had ik al gezegd dat de trailer overdekt winkelcentrum-metal bevat?
Als je mij niet gelooft:
“We took on the Medusa. We’ve took on the witches. Next week we’ve got to take on the Scorpius and then we go and f*cking kill the Kraken. So, you know, at the moment it’s all guns blaring kind of thing. It’s going to be good.” Hoofdrolspeler Sam Worthington (Avatar/Terminator Salvation) over de opnames.
Clash Of The Titans draait eind maart in de bios.
Mythologisch Vermaak
American Gods
Als je net als ik trek gekregen hebt in meer mythologisch vermaak, blader dan eens door Neil Gaiman’s American Gods, een goddelijk (sorry) boek over fantastische figuren uit volksmythen en -sagen die door de eeuwen heen aan lager wal zijn geraakt omdat steeds minder mensen in ze geloven.God Of War III
Of scoor straks God Of War III voor je PS3. Dit laatste deel dat verantwoordelijk is voor de “druk op het juiste moment op cirkeltje en zie hoe je poppetje in het oog hakt van een megabeest-trend (aka bloederige hack & slasher), biedt je de kans om tot leven gekomen standbeelden te headbutten en half mens-half bizon freaks te fileren. Sweet.
Om de epische awesmoeness van deze documentaire toe te lichten neem ik je mee naar een regenachtige winteravond in mei 1994. Locatie: een groezelig hoekje in café de Gulle Glijpijper, alwaar je favoriete interwebslinger en René Mioch verwikkeld zijn in een verhitte discussie.
MonoBrow
“Dit is zo’n prachtig document. frontman Steve “Lips” Kudlow is werkelijk de meest integere, positieve, heftige, naïeve en inspirerende rocker ooit. De tegenslagen die hij in zijn carrière en tijdens de film te verduren krijgt zijn niet normaal en echt heel goed in beeld gebracht. Plus het is een fucking metal band. Zo’n documentaire kan niet slecht zijn.”
René Mioch
“Ik vond het acteerwerk van mijn vriend Arnold Schwarzenegger erg goed.”
MonoBrow
“Wat de film indirect duidelijk maakt: achter elk rock & roll-succesverhaal zit een groep hele slimme mensen. Het gaat echt niet alleen om de muziek. Anvil bestond uit betere muzikanten dan Metallica en Guns ‘n’ Roses die in dezelfde tijd op het punt van doorbreken stonden maar dat was niet genoeg.”
René Mioch
“Ik vond het acteerwerk van mijn vriend Michael Douglas ook echt heel speciaal.”
MonoBrow
“Deze documentaire is een lesje in bescheidenheid. Hij laat zien waar het echt om draait in het leven: liefde voor je dierbaren, het najagen van je dromen en zo vaak mogelijk in een strakleren broek raggen op gitaren.”
René Mioch
“Ik vond het acteerwerk van mijn vriend Sean Penn verrassend integer.”
Splatter! Het zijn goede tijden voor fans van wandelende madenfabrieken. In stripvorm heb je The Walking Dead (die ik overigens niet hoog genoeg kan recommenden) en nu dus een nieuwe tekenfilm, pardon animated movie.
Dit is de trailer voor A.D. Een film geschreven door Haylar Garcia, die maakte ooit Do It For Johnny, de kino over een groep independent filmmakers (Haylar en z’n vrienden) die probeert hun script te overhandigen aan Johnny Depp.
Als zo’n geest zich aan een zombiefilm waagt moet het toch goedkomen zou je denken. Dat Bernie Goldmann, producent van geschorenborstkastfest 300 meedoet is misschien niet goed voor het verhaal, maar dan toch wel voor de ongetwijfeld sexy manier waarop de zombie hak-sessies in beeld worden gebracht. Kan niet wachten! Oh en is dat nou QOTSA in de soundtrack?
Meisa Kuroki is een goddelijke sexgodin die de hele dag op mijn gezicht mag zitten actrice die een rol vertolkt in de live action versie van Space Battleship Yamato. Dit mevrouwtje is werkelijk zo wonderschoon dat ik er – wacht, eerst iets over de tekenfilm waar de (vast tenenkrommend slechte) film op gebaseerd is.
Begin jaren zeventig werd manga mannetje Leiji Matsumoto bij een nieuw anime-project betrokken dat zijn status, net zoals het ruimteschip in de betreffende serie, de ruimte in zou schieten. (Jij kent hem waarschijnlijk als de tekenaar van Daft Punk’s Interstella 5555.) Battleship Yamato bevat een paar paar classic Matsumoto elementen waaronder tragische helden en steam punk apparaten. Plus gasten met blauwe koppen natuurlijk. Prachtig.
Het verhaal van deze anime (Starblazers in de Engelse versie) is helaas niet zo boeiend, alhoewel het oorspronkelijke script een soort Lord Of The Flies in space moest worden. Dat zag Matsumoto alleen niet zitten, hij maakte er een vaag apocalyptisch verhaal van. Mij maakt het niets uit. Het idee van een groep mensen die in een groot schip door de ruimte cruisen op zoek naar een thuis, is altijd goed. Of de hoofdrolspelers nu Buck Rogers, luitenant Starbuck of captain Kirk heten.
Grappig feitje: In 1978 werd er een film geknipt en geplakt van de cartoon die het beter in de Japanse bioscoop deed dan Star Wars.
Anyhoo. Deze anime wordt nu verfilmd met echte acteurs. Waaronder dus meisje Meisa. Eens kijken of ik deze meuk uit kan zitten door me alleen op haar te focussen.
Space Battleship Yamato – Trailer
Overmorgen wordt het gezellig in Kriterion. Dat is het daar wel vaker, maar vrijdagavond wordt het vast heet. Of dan in ieder geval harig. Where The Wild Things Are gaat in première en deze Spike Jonze-film barst uit z’n frames van de furry monsters.
Het is een verfilming van het super schön geïllustreerde kinderboek, waar iedereen van zegt mee opgegroeid (maar waar weinigen daadwerkelijk uit voorgelezen) te zijn. /Tot zover deze dienstmededeling voor ondersteenlevers.
Je kunt vrijdagavond eerst met je fles bier langs de Where The Wild Things Are boardjes van Girl (skatecompany, oa door Jonze opgezet) lopen, ondertussen de ruimte op knappe koppies scannend. Want ja, kunst is leuk, maar schatjes zijn belangrijker.
Dan de zaal in om te kijken of Spike Jonze er nog steeds op zit. En na afloop van de film lekker op harige hitjes hossen. Geen idee of mensen verkleed als iets uit Jim Henson’s Creature shop gratis naar binnen kunnen. Ik zeg alleen dit:
MonoBrow heeft 2x (plus 1) kaarten voor de film. Mail me iets harigs en ik doe m’n best voor je.
Iets meer dan een jaar geleden liet ik je weten dat de strip Kick Ass behoorlijk ass kicked. Dat kan ook niet anders met een verhaal dat draait om een als superheld verkleed jongetje dat in allerlei situaties terechtkomt die zijn zelfgemaakte cape te boven gaan. Zo ontmoet hij bijvoorbeeld een vader die zijn dochter traint in het eh, op stijlvolle wijze afmaken van baddies.
De strip wordt getekend door Monofave John Romita Jr, die met zijn hoekige maar toch dynamische lijnen ook al zo lekker bezig was voor Spider-Man. De film wordt geproduceerd door de gast achter Lock, Stock and Two Smoking Barrels.
Er staan inmiddels een paar trailers van de film online. Vooral deze, waarin de vader iets bizars met z’n dochter doet, zet de toon. Als je nooit comics leest of niet van strips houdt, laat dan maar. Dan gaat dit allemaal veel te ver.
Classic! de gasten achter Third And Delaware (het adres waar de sitcom-familie Conner woonde) bespreken op hun site de mode highlights uit alle afleveringen Roseanne. Je kunt er natuurlijk alleen om lachen, maar voor iedereen die iets met fashion doet of gewoon goed gaat op popcultuurhistorie, is het echt een goudmijn. De kleding wordt ook nog eens geestig beschreven. Love it.
Ik hoef je niet te vertellen dat we in complexe tijden leven. De druk om te presteren, de door de crisis toegenomen concurrentie, je schatje eist dat je je kiwi’s scheert; het valt allemaal niet mee om eh, mee te draaien. Gelukkig maar! Want daar spelen de leveranciers van als entertainment verpakt escapisme heel goed op in.
“Hoe ingewikkelder het leven, hoe meer mensen verlangen naar films en games waarin de held een brute maar rechtvaardige dude is die in een overzichtelijker tijdperk strijdt voor de zwakkeren. (Ok, dit laatste hoeft niet. Hij mag ook gewoon de behoefte hebben er lekker op los te beuken.)”
Cases in point:
Red Dead Redemption (releasedatum: april 2010)
Nerdjes die er op zitten weten het zeker: dit langverwachte 2e deel van het Wilde Westen broertje van de Grand Theft Auto-reeks wordt op z’n minst net zo uitgebreid en indrukwekkend. MonoBrow denkt dat het zelfs véél leuker wordt. Niks geen wheelies op motoren of stresserig gehossel met drugs, maar lekker op je peerd over de uitgestrekte prairies galloperen, af en toe sneller dan je schaduw je revolver leegschietend op baddies die er ook als echte slechterikken uitzien. Non-believers kijken de nieuwe, insane indrukwekkende trailer.
Robin Hood (releasedatum: mei 2010)
Ridley Scott is nogal even bezig geweest met zijn interpretatie van dit klassieke verhaal over een kruistochtveteraan die eenmaal thuis een nieuwe oorlog uit gaat vechten. Beroeps Zure Leo Russel Crowe vond het script in eerste instantie niks maar hapte na het getweak van Ridley uiteindelijk toe. H.o.p.p.a. Want als we met z’n allen ergens op wachten is het wel op Robin Hood, held van het volk die met een clubje vastberaden guerilla’s het onmenselijke regime van Nottingham aanpakt. Als ik de verse trailer mag geloven komen daar niet eens groene maillots aan te pas.
©