Game Of Thrones is een serie waar procrastinatie voor gemaakt is. Als je tenminste als kind draken tekende, Magic gespeeld hebt en de stem van He-Man je nog steeds kippenvel bezorgt.

Dit is dat hardcore dorkendrama. Vol intriges, intelende adel, functioneel bloot en geweld met een hoofdletter GROAWH. Denk alleen niet dat Game Of Thrones een soort Xena Warrior Princess met een groter budget is.

De Within Temptation fanboy in je neemt misschien genoegen met Xena en haar crap-avonturen, een script waar zelfs een gereanimeerde Tolkien na zes koppen Nespresso niets mee kan en een kostuumontwerper die bij beunt als inkoper van Vera Moda. Waar je echt naar verlangt is een epische productie als Lord Of The Rings in tv-serie vorm.

Dat is precies wat je met het door HBO geproduceerde Game Of Thrones krijgt.

Als je vwo hebt gedaan dan herken je in de thema’s van Game Of Thrones waarschijnlijk Shakespeariaanse onderwerpen als liefde, verraad, loyaliteit en de kunst van het koppenrollen.

Minder ontwikkelde types zoals ik snappen dat je niet naar #GoT moet kijken als je inzicht wilt in de menselijke psyche. Maar vooral inschakelt omdat er niets fijner is dan jezelf verliezen in een quasi middeleeuwse wereld waarin het leven nog overzichtelijk en de natuur dichtbij is en het bier rijkelijk vloeit.

Fuck wat ben ik stoked. Daarom zoals beloofd in de kop bij deze posting nog meer Game Of Thrones: vier situaties waarin je maar beter niet over deze serie begint.

4. Je nieuwe collega komt het kantoor binnenlopen. Hij blijkt geboren te zijn met achondroplasie.


Peter Dinklage stijgt boven zichzelf uit in zijn rol als de bourgondische borstenknijper en supervileine Tyrion Lannister. Je vergeet direct dat je naar een klein ventje met een groot hoofd kijkt. Totdat hij er zelf weer een keiharde grap over maakt. <3.
---------------------------

3. Je stapt een lift in en staat oog in oog met Opzij hoofdredactrice Margriet van der Linden

Emilia Clarke speelt Daenerys Targaryen, een prinsesje dat door haar broer wordt uitgehuwelijkt aan een Conan-achtige krijger. Ondanks wat tegensputteringen onderwerpt ze zich vrij snel en neemt ze de dagelijkse verkrachtingen voor lief. Sterker nog, ze leert zelfs van een sexslavin hoe ze haar nieuwe man moet pleasen. Mocht Margriet nog naar je luisteren, dan kun je haar vertellen dat het toch goedkomt met Daenerys. Schatje blijkt schubben te hebben.
—————————

2. Je staat in Berlijn voor een restant van de Muur terwijl een ex-DDR inwoner vertelt dat haar man doodgeschoten is toen hij probeerde te vluchten naar het huis van Harrie Jekkers Westen.

Zoals het de beste fantasy betaamt speelt de natuur een belangrijke rol in Game Of Thrones. De punyness van de mens wordt gesymboliseerd door een gigantische muur die het koude Noorden afscheidt van de rest van de wereld. Niet voor lang natuurlijk. Winter is coming en daarmee een karrelading aan wolven die gevoed zijn met water uit Fukushima en vrolijke Ringu types.

1. Je zus uit Epe komt op bezoek. Jullie hebben elkaar lang niet gezien en ze vraagt of je haar gemist hebt

Terwijl ze je omhelst zie je voor je hoe Jaime ‘Kingslayer’ Lannister zich aan zijn zus vergrijpt. Want ja, zo doet royalty het in de fantasyboekjes. Wat een heerlijk verschrikkelijke vent is Jaime. Hij kan echt hakken met een zwaard en als hij het niet te druk heeft met het grijpen naar de macht grijpt hij naar de borsten van zijn goddelijke zus. Welkom in Game Of Thrones.

Laat je niet afschrikken door het feit dat Ice-T nu randloze zonnebrillen met een verloopje draagt. De man heeft ervaring in Hollywood als acteur, producer en componist en is toevallig ook een legende in de ‘game’. Dus als er iemand een documentaire over de kunst van het rappen kan maken, is hij het.

De trailer belooft veel goeds: met de medewerking van types als Lord Finesse (die wat mij betreft negentig minuten lang het Gamma-krantje voor mag lezen met die goddelijke stem van hem), kan het niet anders of dit wordt een interessante film.

Het kan natuurlijk dat The Art Of Rap niet het definitieve document blijkt over de verbale ontwikkelingen van je favoriete muziekgenre, maar gewoon een excuus is voor Ice-T om met de grootste namen op het blok te föhnen, West Coasten, swaggen, etc.. Zoals Die Fantastischen Vier het zo mooi rapten: time will tell.

Nieuw op MonoBrow. The Drool Factor. Een rubriek waarin je leest welke films je gegarandeerd laten kwijlen van genot / ergenis / angst / humoriteit / awesmoeness. Of op een andere manier een fysieke reactie bij je oproepen. Uiteraard opgetekend vanuit een Amsterdams filmhuis door je favoriete blogger met dezelfde initialen als Jac Goderie. Nou ja, bijna dan.

Gisteren zag ik The Troll Hunter, een Noorse Blair Witch-alike zonder symbolische takjes en klamme slaapzakken. Voordat je nu afhaakt omdat je een schurfthekel hebt aan de fake Burgerjournalistiek Bibber Cam tm (Cloverfield!): alleen als de trollenpoep de ventilator raakt, gaat de cameraman los. Gelukkig is hij ook in staat om de meest prachtige beelden (van Noorwegen) vast te leggen.

Hoofdpersonages die met Power Puff Girl ogen veel te dicht in de camera kijken zitten godzijdank ook niet in deze film. Je gaat wel kennismaken met de meest stoere mannelijke einzelgänger sinds Christopher Lambert in Highlander met een gepijnigde blik over ravijnen uitkeek. Acteur Otto Jespersen is de jager van de filmtitel en heeft een meesterlijke rol die hij vol overtuiging brengt. Wat een man.

De trollen zelf mogen er ook zijn. Ze lijken nog het meest op haarballen, opgehoest door de God van de Wookies. Overigens had ik me, als ik marketeer bij Gilette was en me wilde richten op filmfans, gelijk gemeld bij de makers van Troll Hunter. De harige lijven van die troll tjappies bieden genoeg promotionele mogelijkheden.

Proper fun. Dit.

Deze posting is mede mogelijk gemaakt door mijn Cineville-pas.

Je kunt me wakker maken voor het werk van Universal Everything dat ze bijvoorbeeld voor MTV gemaakt hebben. En wat MonoFriend Raphaël Bartels laat zien is ook not mis. Ik vraag me af wat Frans Schupp er van vindt. Schupp is de man die (samen met Jaap Groote) verantwoordelijk was voor onder andere de meest insane decors en leaders van muziekshow Toppop.

De onderstaande animaties van Schupp zijn nooit door opdrachtgever VARA bewaard. Dat deden ze in de jaren zeventig niet aan. Toevallig was een toenmalige stagiair van Schupp wel scherp. Hij had een oude vhs tape met het werk die hij digitaal heeft opgepoetst. Muziekje van Erik “Ik schrijf klassieke muziek voor mensen die niet van klassieke muziek houden’ Satie eronder en gaan:

Maar goed. Op 14 april verschijnt Vorm Van Vermaak door Roy van Vilsteren en Liselotte Doeswijk: een overzichtswerk dat een beeld schetst van 60 jaar tv vormgeving in Nederland.

Dus heel veel crazy Toppop beelden, maar ook het eerste 3d logo (van Teleac) op de Nederlandse tv. Ok, dat staat misschien niet in het boek. Maar dit vond ik op de site die de auteurs van Vorm van Vermaak hebben opgetuigd. Als je hier niet enthousiast van wordt, dan moet je voor straf vanavond een uur lang naar het Net 5 logo kijken. Met twee plakbandjes op je oogleden om ze open te houden.

Meer over Vorm van Vermaak vind je hier. En je aanmelden voor de presentatie en expo op donderdag doe je door een mailtje naar info@vormvanvermaak.nl te sturen.

Om het af te leren nog even een geweldige EO leader uit de eighties.

SebastiAn – Embody door edbangerrecords

De internet cred van MonoBrow is te danken aan MiniMails met Ed Banger boss en Daft Punk manager Busy P., labelmuze Uffie én So Me, art director slash grafisch ontwerper van deze Franse beweging. Sinds die tijd is er veel veranderd.

Electro is de muziek die tijdens Ajax- Spartak Moskou gedraaid wordt, Justice heeft zoveel getourt (jezus hoe schrijf je dat) dat ze hun eigen muziek wel moeten haten en Uffie, eh, ja, weet iemand wat er met haar is gebeurd?

Vind jij Ed Banger nog relevant? Ben je blij verrast door deze single van SebastiAn?

Ik ga er heel goed op. Dat geldt ook voor Enio. Ok doei.

Niels Büller. Een naam waarmee een dyslectische Scrabble-speler net zo gemakkelijk het woord film buff neerlegt. Het kan dan ook geen toeval zijn dat Niels oprichter is van het meest sympathieke, Amsterdamse cinema-initiatief sinds de riksbios. Cineville bestaat bovendien twee jaar. Pop je popcorn, zak onderuit en lees hoe dan.

Is er de afgelopen twee jaar iets veranderd in het bezoekersgedrag van Amsterdamse liefhebbers van filmhuizen?
“Absoluut. Uit een recent onderzoek van pashouders bleken twee dingen: 1) pashouders gaan twee keer vaker dan ze voor de introductie van Cineville gingen. Dit betekend dat van de 65.000 cinevillebezoeken in het eerste jaar er 32.500 zonder Cineville niet hadden plaatsgevonden. Na twee jaar is dat effect alleen maar sterker geworden. Maar liefst 20% van alle kaartjes worden met een Cinevillepas aangeschaft.”

Wow
“Het tweede effect vind ik zelf het mooist. Cinevillepashouders gaan naar veel meer en veel spannendere films dan niet-pashouders. De pas heeft blijkbaar het effect dat pashouders als eerste een grote première bezoeken. Maar met de tweede en derde film die ze bezoeken kiezen ze voor nog onontdekte films die misschien door vrienden zijn aangeraden.”

Dus?
“Het gevolg is dat pashouders voor onverwachte hits zorgen. Wie had gedacht dat Nowhere Boy, Enter the Void, Nothing Personal of de Helaasheid der dingen de best bezochte films in hun premièreweek zouden zijn? Pashouders creëren een netwerk van ambassadeurs die ervoor zorgen dat atypische films veel meer bezoekers trekken. Denk maar aan Let The Right One In. Niemand zou op basis van de poster die film hebben bezocht. Maar door tips van vrienden werd het een gigantische hit. Cineville versterkt dat effect.”

Toch geloof ik niet zo in een pas die je elke maand geld kost. Ik snap het wel vanuit een marketingperspectief, maar mensen willen daar toch niet aan vastzitten? Als ik twee maanden niet ga heb ik bijna veertig euro weggegooid.
“Het is waar dat je het aantrekkelijk moet vinden om minstens twee keer per maand naar de film te gaan. Ik kan niet voor jou spreken maar blijkbaar willen ruim vijfduizend Amsterdammers dat wel.”

Dat is een mooi aantal
“Bovendien staat het je vrij om in iedere maand na de eerste drie maanden op te zeggen. In de praktijk blijkt dat ook vrij makkelijk te gaan. Als pashouders merken dat ze het er niet uithalen zeggen ze vrij rap op. Verreweg het grootste gedeelte van de pashouders is daarentegen al minstens een jaar lid. Zij zijn blijkbaar tevreden over hun beslissing om vaker naar kwaliteitscinema te gaan.”

Hoe gaat het met de site? Communities bouwen naast de bestaande online netwerken is een lastige.
“We zijn in een krappe twee jaar tijd uitgegroeid tot de meest gebruikte informatiebron van filmtheaterbezoekers. Onze bezoekersaantallen nemen nog steeds iedere maand toe en onze redactie produceert iedere maand meer artikelen.”

En het community gedeelte?
“Online een communnity bouwen is sinds Facebook zinloos. Maar Cineville is geen online community, maar juist een offline community. Dagelijks spreken pashouders met elkaar af om naar de film te gaan of wisselen ze informatie uit over de laatste film die ze hebben gezien. Wij spelen daar met de website een faciliterende rol in. Je moet de kennis die pashouders hebben gebruiken om de niet fanatieke bezoekers te informeren over het aanbod.”

Wat is het meest succesvolle onderdeel van cineville.nl?
“Pfff. Dat is een hele lastige. Ik denk dat we heel trots kunnen zijn op onze vaste blogger Erik Schumacher die wekelijks meerdere keren zijn blik geeft op filmnieuws en evenementen in Cineville zoals de Cineville Talkshow.”

Right
“Daarnaast vind ik het heel tof dat twee spraakmakende filmmakers als Martin Koolhoven en Eddy Terstall op Cineville.nl een briefwisseling bijhouden. Maar voor de gemiddelde bezoeker zijn de overzichtelijke agenda en de filmbeschrijvingen het belangrijkst. We steken ontzettend veel tijd in het neutraal presenteren van het filmaanbod zodat de bezoeker in 100 woorden leest of deze film iets is voor hem is.”

Wat kan beter?
“Online Ticketing. We werken er heel hard aan om ervoor te zorgen dat bezoekers vanaf deze zomer een kaartje kunnen aanschaffen voor iedere voorstelling in de filmtheaters. Of je nou een pas hebt of niet. Het is technisch nog best lastig maar logisch dat de bioscoopbranche snel deze stap zet. Hopelijk vanaf juli 2011.”

Het officiële feestje: Vive la Ville – 2 jaar Cineville – 25 maart – Melkweg

De verfilming van Glengarry Glen Ross (toneelstuk, 1984, door David Mamet) uit 1992 is een MonoFave. Dat kan ook makkelijk. Deze film waarin collega’s op een meedogenloos makelaarkantoor elkaar langzaam gek maken heeft meer memorabele quotes dan Ludacris en werkt als film net zo goed als op het toneel.

Tenminste, dat denk ik dan. Ik heb nog nooit een plankenversie van GGR gezien maar daar gaat binnenkort verandering in komen: TA2, de talentenpool van Toneelgroep Amsterdam (kan iemand die site tunen?) is nu nog druk met de voorbereiding van hun Glengarry Glen Ross-versie. En de heren van Habbekrats maakten alvast een teaser voor het toneelstuk.

Victor D. Ponten, Habbekrats-boss en net klaar met de film Rabat, vertelt je wat meer over de dingen:

Gaat het er op Habbekrats HQ ook wel eens heftig aan toe?
“Er zijn geen grotere criticasters van Habbekrats dan wijzelf. Dat gaat af & toe wel eens gepaard met wat zwaardere woorden, maar altijd voor een groter doel. Als er weer eens boter in de pindakaas zit, kan het hier behoorlijk knetteren.”

Wat is je favoriete GGR-quote?
“Wat is nu je fucking punt?”

Wat was bijzonder/anders/moeilijk aan het maken van deze teaser?
“Het werken met Fedja van Huêt was een cadeau. Deze man is een acteerbeest. Hoe snel hij schakelt van babbelende huisvader naar nerveus makelaarsschorriemorrie is bewonderenswaardig. Ook Leon Voorberg mag niet ongenoemd blijven. Toneelgroep Amsterdam is het neusje van de zalm, dus om met hun acteurs te mogen werken is echt een eer.”

Klinkt goed.
“Verder was het een uitdaging om in korte tijd zoveel locaties op de Zuidas te vinden en dat is heel aardig gelukt. Wellicht met dank aan de crisis, of omdat men daar tussen het geld medelijden heeft gekregen met het nieuwe schrikbewind dat door de culturele sector waart.”

Zouden jullie ook goede toneelregisseurs zijn?
“Jim heeft wel eens wat geschreven en geregisseerd bij Hollandse Nieuwe van MC. Dat smaakte naar meer. Momenteel ligt de focus op onze eerste speelfilm Rabat en staan er alweer twee nieuwe filmprojecten te trappelen van ongeduld. Maar we sluiten niet uit dat er ooit ook theaters aangedaan moeten worden. Het werken in een theater brengt hele andere wetten met zich mee dan een film, het kan een interessant spel zijn om daar met een goede groep acteurs aan te werken.”

Glengarry Glen Ross door Toneelgroep Amsterdam

Thijs Jaeger vertelde me in een email dat hij MonoBrow sinds twee jaar volgt. Waarschijnlijk net zo lang als hij studeert aan het grafisch lyceum in Utrecht. Maar zoals mijn neef uit Noorwegen altijd zegt: “van een studie is nog nooit iemand beter geworden en Jennifer Lopez al helemaal niet.”

Dat moet Thys ook gedacht hebben en daarom begon hij samen met Lennart de Neef een mediaproductiebedrijf.

Heel goed heren, gewoon zelf doen, de dingen. Jaeger mailde me natuurlijk niet alleen om te vertellen dat hij een MonoBrowser is. Hij is ook benieuwd wat ik van zijn korte film over de jonge kunstenaar Leo Svirsky vindt.

Twee woorden: Bonjourke, dat is een prachtige edit met mooi camerawerk. Ondanks het feit dat ik weinig geduld heb voor de geluiden van eh, geluidskunstenaars, heb ik het filmpje afgekeken. Dit portret prikkelt met een mooi gepresenteerd verhaal over een wonderlijke artiest.

Dit is er eentje voor de Keith Sweaters tussen de lakens. De passion Pino’s en Ridders van de Romantische Tafel. Speciaal voor jullie een valentijnsboodschap:

Of je je schatje nu tien uur, tien dagen of tien jaar kent: Lenny Kravitz had gelijk. Wees lief en zorg goed voor hem of haar. Niets is zeker in het leven en alles gaat voorbij. Het enige wat je kunt doen is je stinkende, liefdevolle best er iets van te maken met elkaar. Zet ‘m op.

(Begin bijvoorbeeld door naar John Altman te gaan. Hij heeft een groep straatmuzikanten geregeld die vandaag een romantisch liedje voor je honey zingen.)

10. Hesher loopt het ultieme loopje.

9. Hesher heeft hetzelfde kapsel als Neil uit The Young Ones.

8. Hesher blijft altijd rustig. Bijna dan.

7. Hesher haat alles.

6. En iedereen.

5. Hesher is niet bang.

4. Hesher heeft een gigantische tattoo van een middelvinger op zijn rug.

3. Hesher laat sigaretten op zijn onderlip bungelen.

2. Hesher luistert naar echte metal.

1. Hesher heet Hesher

Dankjewel Joseph Gorden-Levitt. Het lijkt erop dat je heel goed kan acteren terwijl je in de buurt bent van Nathalie ‘duckface maar toch gewoon onwijs lekker’ Portman. Een indrukwekkende prestatie. Daarnaast ben je zeer geloofwaardig als totaal onaangepaste, antisociale anarchist. Tenminste, dat hoop ik. Want behalve het onderstaande clipje heb ik je nog niet in actie gezien. Waarschijnlijk is Isohunt mijn vriend. Anyhoo. De mensen die erop zitten en Hesher (je weet waar die naam voor staat, toch?) wel al gezien hebben zijn fan voor het leven. Ik wil de filmmaatschappij ook nog even bedanken voor het regelen van deze gestoorde Hesher filmposter.

Hesher – filmclip