Archive for the ‘steven spielberg’ Category
Er zijn mensen die geen ontwikkelde muziek- of filmsmaak hebben. Met ontwikkeld bedoel ik niet dat ze de complottheorie van Kurt Cobain’s zelfmoord kennen of minstens drie papers over de vioolhouding van Gideon Kremer geschreven moeten hebben. Het uit het hoofd schetsen van de lichtopstelling tijdens de sterfscène van Rutger Hauer op de set van Blade Runner is ook geen vereiste voor een ontwikkelde smaak.
Wat ik maar wil zeggen: er zijn dus echt mensen die niet actief met deze twee kunstvormen bezig zijn. Types die ooit een cd van Kane kochten. En één keer per jaar naar de bioscoop gaan voor Sex & The City IV. Tsja. Die vertrouw ik dus niet.
GELUKKIG VIND JE OP DE NIEUWE SITE VAN CINEVILLE ALLEEN MAAR BETROUWBARE LUITJES.
Waarmee je vrolijk over Toy Story 3 kan kletsen, die je kunt laten weten naar welke films je gaat en waarmee je van gedachten wisselt over de filmartikelen op Cineville.nl. Kortom, een heuse community van Amsterdamse film friends.
Waarom dit alles niet gewoon op Facebook? Goede vraag. Die stel ik bij deze aan Coen Warmer, oprichter van Cineville. Maar omdat ik hem nu niet te pakken krijg is hij vast zo vriendelijk om deze vraag later in de comments te beantwoorden. In de tussentijd:
Welkom bij de Brandy Bunch <3 Club! Houd jij ook van Brandy? Wij wel! Want Brandy kan heel mooi zingen, acteren, regisseren en ze is een hele slimme zakenvrouw. Natuurlijk weten wij ook wel dat ze maar een goed album gemaakt heeft.
Helaas is Afrodisiac geflopt. Nou, niet voor ons! WIJ HOUDEN VAN BRANDY. Om te laten zien dat Brandy heel veel talent heeft hebben we hieronder haar vele gezichten op een rij gezet. Missen we er nog een paar?
1.
Talkshow Brandy
2.
8 Mile Brandy
3.
Native Tongue Brandy
3.
Destiny’s Brandy
4.
Disney Channel Brandy
5.
.alt Brandy
6.
Higher Learning Brandy
Dit is er eentje voor de snobistische filmsnob in je. Zeer geschikt als je in een Ik Ben Vooral Fan Van Het Oudere, Naturalistische Werk Van Raflov Obscurisch-bui bent.
THX 1138 is de eerste speelfilm van Ewok verwekker George Lucas. De kino stamt uit 1973 en is gebaseerd op een filmproject uit zijn studententijd. Nu ben ik een sucker voor dystopische verhalen waarin de toekomst crap en iedereen aan de rode pillen is en smetvrees heeft.
Niet omdat ik zo’n fatalistische zeiksnor ben, integendeel: door het zien van een ellendige toekomst geniet ik alleen maar meer van het heden. I just likes al die mogelijke, griezelige scenario’s.
/drukt op knopje van Nespressomachine voor geluksmomentje nummer 4 van vandaag.
THX 1138 schetst niet zo’n verrassende toekomst. Maar het camerawerk en de art-direction zijn top notch en de kop van Robert Duvall doet zijn werk. Prettige toekomst week!
Ok. Het is officieel: de wk-koorts is in Amsterdam nu echt geconstateerd. Dit klinkt misschien als een tekst uit de Media Markt-folder en normaal geef ik ook niet om matbal. Maar wanneer MonoBrow favs Hugo van Heijningen (zang), Maurice Trouwborst (regie) en Miguel Narings (acteur) zich met de hobby van Johan ‘douchebag’ Derksen bemoeien, dan weet je dat het goed wordt.
HOSSEN FOR LIFE + Duitse chicks zijn gaaf:
Miguel Narings is een bijzonder mens. Dat kan niet anders als maker van de documentaire The Simple Things In Life. Hierin volgt Miguel zijn vader op diens zoektocht naar liefde en geluk. En hoe. The Simple Things is een ongelooflijk mooi document geworden. En dat voor een autodidact. (Take that, cynische leraar die niet in Miguel geloofde.) Filmacademie-ventjes opgelet: tijd voor een stukje motivatie en subcontext van de regisseur naar jou toe.
Heb je een goede relatie met je vader? Kostte het je moeite hem te overtuigen van je plan?
“Ik heb een redelijk goede verstandhouding, hij is altijd behoorlijk open over zijn gevoelens geweest. Soms iets te veel naar mijn mening, toen ik 15 jaar was vertelde hij mij al intieme verhalen over zichzelf waarvan ik nu wel eens denk; had je dat nou wel moeten delen met je kind? Maar hij moest schijnbaar zijn verhaal kwijt, waarschijnlijk waren er geen vrienden aan wie hij het kon vertellen.”
Lastig
“Ik ben nooit begonnen met het plan dat ik uiteindelijk een volwaardige documentaire zou gaan maken. Het is allemaal ontstaan uit het idee dat ik mijn vader een spiegel wilde voorhouden. Meer dan eens viel hij voor de charmes van een mooie Thaise vrouw, die er niet alleen met zijn hart maar ook met zijn portemonnee vandoor ging. Ik wilde met de beelden laten zien dat hij nu al een paar jaar dezelfde fouten maakte.”
(Van Miguel moest ik de volgende twee namen toevoegen: Menno Mans, Yves van Asten.)
Is dat gelukt?
“Eenmaal in de montage zagen mijn editor Nina Stam en ik dat er veel meer in zat dan een filmpje van 10 minuten. Ik vertelde mijn vader toen ook waar ik mee bezig was. Hij had er geen bezwaar tegen dat ik meeging naar de Filipijnen.”
Waren er momenten waarop je twijfelde of je wel moest filmen?
“Je vader zien huilen is nooit leuk, en om het te filmen al helemaal niet. Bij de eerste keer in de film kwam het totaal als een verrassing. De tweede keer wist ik dat er een kans was dat hij geëmotioneerd zou raken bij het lezen van een brief van zijn liefde uit Cebu City. Dan kan je als zoon denken; ik zet de camera even uit, maar de filmmaker in mij zei: doorfilmen! Een schizofreen gevoel. Als je door de zoeker van de camera kijkt, is het zo anders. Soms pas als ik thuis was en de beelden weer zag, besefte ik wat er allemaal gezegd en gebeurd was. De dreun kwam veel later aan.”
En klassieke gevalletjes plaatsvervangende schaamte, waren die er ook?
“Ik was bang dat mijn vader zou lijken op een personage uit een Jambers-aflevering over oudere mannen in Pattaya, toen ik de eerste keer meeging met hem naar Thailand. Dus ik schaamde mij kapot toen ik daar met hem liep en durfde weinig of niets te filmen. Maar het bleek gelukkig mee te vallen. Hij ging niet voor de seks, hij ging voor de romantiek, en wilde een leuke, oudere vrouw ontmoeten.”
Heb je een kant van je vader ontdekt waarvan je niet wist dat hij die bezat?
“Er komt een moment in je leven dat je ontdekt dat je ouders het ook allemaal niet echt weten. Dat ze ook onzeker zijn en soms maar wat aanmodderen in het leven. Dat moment had ik al toen ik vrij jong was, maar tijdens het draaien van de film kwam het gevoel duidelijk weer naar boven. Hij wil zo graag de dingen doen die hem gelukkig maken en hij bedoelt het zo goed, maar maakt daarin zulke rare sprongen dat je denkt; is er dan niemand om je heen die hier iets over roept of ingrijpt. Het is zo’n lieve man. Dat zie ik nu steeds meer in.”
Lijk je eigenlijk veel op hem?
“Niet in zijn naïviteit denk ik, hoop ik, maar wel in zijn humor. Met humor kunnen we een hoop relativeren. En daardoor wordt de pijn soms minder erg.”
Waarom denk je dat hij z’n geluk wilde zoeken in Azië?
“Hij was enorm teleurgesteld in de relaties die hij had met een aantal Nederlandse vrouwen. Die waren volgens hem alleen maar bezig met wat voor een auto hij had en hoeveel hij verdiende per jaar. De vrouwen uit Azië waren zorgzamer dacht hij, en minder op geld uit. Maar ook het feit dat je AOW van 1200 Euro per maand niet echt een vetpot is in Nederland maar twee keer zoveel waard is in Azië, maakte het allemaal een stuk aantrekkelijker. En ik geef hem geen ongelijk. Hij had het in het begin alleen wat beter moeten aanpakken.”
Hoe gaat het nu met je pa en zijn Filipijnse?
“Deze vraag kan ik niet goed beantwoorden, omdat ik anders te veel prijsgeef over het eind van de film. Wel ben ik bezig met een vervolg op de documentaire. Er is weer veel gebeurd in de tussentijd!”
The Simple Things In Life – Trailer
———————–
Benieuwd naar deze docu? Houd de Facebookpagina van The Simple Things In Life in de gaten. Er wordt een nieuwe screening georganiseerd…
Die Levi Brown toch. Hij verslaapt zich regelmatig, heeft het richtingsgevoel van een TomTom met een virus en lijkt zich niet goed aan afspraken te houden. Gelukkig heeft hij stijl. Heel veel stijl.
Element is goed bezig. Dit filmpje heeft een prima edit die ondanks het gescripte gedeelte niet zo geforceerd overkomt. Het skaten zelf is de reden waarom ik zo van plankschaatsen houd: Levi Brown laat zien dat een board je de mogelijkheid geeft om jezelf uit te drukken zoals alleen jij dat kan. Levi heeft een unieke signatuur, het gaat er dan ook niet om dat hij de laatste technische bullflipshit kan landen. It’s all about je eigen stijl ontwikkelen. (Dat neemt niet weg dat hij echt heel goed is.)
Had ik al gezegd dat de edit echt keihard is? Let maar eens op hoe het landen van zijn truukjes samenvalt met het ritme van de muziek. Prettige dag verder.
(Via Tagsters.)
Wanneer over een dag of tien, het zesentwintigste Imagine Filmfestival er weer op zit doe je er goed aan Kriterion een tijdje te mijden. Geheid dat de stoelen in die bioscoop nog lang naar angstzweet en -pies zullen stinken. Dat kan ook niet anders met een filmfest waarin het draait om science fiction, horror, fantasy en magisch realisme (om maar eens een term uit de kunst te gebruiken).
Het is natuurlijk wel de bedoeling dat je minstens één hartverzakking per filmbezoek krijgt. Om hiervan verzekerd te zijn hebben MonoBrow & Boris Postma een voorselectie gemaakt. Trailers achter de linkjes, festival twitter ici. Veel doodsangst toegewenst.
The Wild Hunt
Denk dat door MonoBrow buddies gemaakte Avatar larp filmpje, maar dan met een opbouw naar veel geweld. Over een groep mensen die live action rollenspellen doet maar dit allemaal iets te serieus neemt. Nerds gone wild.
15-04 18:10 | Kriterion 1
17-04 17:50 | Kriterion 3
21-04 16:10 | Kriterion 3
23-04 15:50 | Kriterion 2
———————-
Centurion
Soort Gladiator ontmoet 300. Dus over de top Romeins slash mythologisch hakken en zagen met een paar goede acteurs. Waaronder die ene uit Inglorious Basterds. De trailer is in ieder geval awesmoe. En ondanks het beperkte budget niet zoveel geanimeerd nepbloed als in Spartacus.
24-04 20:00 | Kriterion 1
———————-
Pontypool
Ook al ben je jaloers op Ruud de Wild, zo prettig is het niet om discjockey van een obscuur radiostation te zijn. Neem de hoofdrolspeler uit Pontypool. Die komt er al vrij snel achter dat er iets aan de hand is met de mensen die naar zijn programma bellen… De film is gebaseerd op de roman Pontypool Changes Everything van Tony Burgess en belooft vooral veel suggestie in plaats van eindeloze ketchupflessen die weinig subtiel tegen de lens worden leegespoten.
21-04 20:20 | Kriterion 3
23-04 20:00 | Kriterion 1
24-04 22:00 | Kriterion 2
———————-
Transmission
Speciaal geselecteerd voor de zwarte montuurdragers onder de fantastische filmfans. Deze apocalyptische flik uit Hongarije bevat mooie kaders en fotografie, vervreemdende architectuur en doelloze mensen. Geen idee of het ook echt spannend is. Maar cinematografisch is het heel verantwoord.
15-04 15:50 | Kriterion 2
17-04 16:10 | Kriterion 2
18-04 17:50 | Kriterion 2
21-04 14:00 | Kriterion 2
———————-
Amer
Deze ode aan de Giallo, Italiaanse thrillers met seriemoordenaars en ander mooi volk uit de jaren zeventig (jaja, ik wist ook niet dat dit een genre was), oogt wat campy. Maar schijnt toch spannend en wederom prachtig te zijn om naar te kijken, wat handig is als je in een bioscoopzaal zit.
17-04 18:00 | Kriterion 1
18-04 20:00 | Kriterion 3
19-04 17:50 | Kriterion 2
22-04 21:50 | Kriterion 3
———————-
La Horde
Een festival als dit zonder gruwelijks uit Frankrijk zou een grap zijn. De favoriete vakantiebestemming van je aan sjalotten verslingerde tante produceert alweer een paar jaar top notch horrorspul. La Horde begint als een gangsterfilm maar ontaardt vrij snel in een soort filmversie van Dead Rising, de over de top zombiegame van een paar jaar terug. Het betere honkbalknuppelwerk.
20-04 22:00 | Kriterion 1
22-04 14:00 | Kriterion 3
23-04 20:10 | Kriterion 3
Ok. Ik mag dan wel stoked zijn dat de trailer van Rodriguez’ Predators zo veelbelovend is (Laurence Fishburne en die gast uit The Shield for the win!) maar uiteindelijk zijn het de films van bijvoorbeeld Spike Lee en Wes Anderson die me helpen herinneren waarom het leven mooi is.
/neemt trekje van pijp en trekt corduroy broekspijp recht
De cinema van Wes Anderson laat het bestaan in al zijn emotionele knulligheid en schoonheid zien. Familieleden die elkaar niet begrijpen, geliefden met stukken gewapend beton voor het hoofd en vaderfiguren die dit tegen wil en dank geworden zijn; het omniversum van Wes Anderson is vaak absurdistisch en theatraal, maar uiteindelijk heel herkenbaar.
Ach wat zit ik toch ook een potje interessant te bazelen. Als ik een Wes Anderson flick gezien heb wil ik kinderen maken, me klemzuipen en een verse pasta pesto op een bedje van rucola voor al mijn vrienden bereiden. Tegelijkertijd.
Weet je wat ook zo geweldig is aan zijn films? De muziek. Holy crap wat heeft die man smaak. Van Bottle Rocket, Rushmore, The Royal Tenenbaums, The Life Aquatic With Steve Zissou tot The Darjeeling Limited: hij zorgt altijd dat de liedjes (al dan niet speciaal gecomponeerd door ex-Devo zanger Mark Mothersbaugh) een scène echt versterken. Enjoy the show…
Rushmore – I Am Waiting (Rolling Stones)
The Royal Tenenbaums – These Days (Nico)
Life Aquatic With Steve Zissou – Search & Destroy (The Stooges)
Er zijn mensen die om de paar zinnen verwijzen naar The Simpsons of South Park-afleveringen. Nu houd ik net zoveel van deze comedy’s als elke andere hardwerkende merger & acquisitions consultant. Maarrrrr, het zou voor de afwisseling beter zijn wanneer die quotende coolio’s uit een nieuwe bron konden putten.
Prima timing dus, dat Ugly Americans. Deze geanimeerde serie speelt zich af in een New York dat bevolkt wordt door fantastische (zoek dat maar op in het woordenboek) en buitenaardse inwoners. Het draait om het leven van Mark Lilly, een sociaal werker die al dan niet illegale immigranten begeleidt bij het opbouwen van een leven in de gaafste stad op aarde. Uiteraard heeft hij een eh, zombie als beste vriend, een magiër met een alcoholprobleem als collega en een ex die ècht uit de hel komt.
Lachen natuurlijk, die monsters en aliens als metafoor voor de buitenlanders die het in een vreemde maatschappij proberen te maken. Of dit uitgangspunt genoeg is om epische serie mee te bouwen, dat zal de tijd leren. De eerste paar minuten van episode 1 hebben potentie en er zit een vrij sterke applaus-grap in, geen kleinigheid.
Douchebag status. Een pijnlijk moment op een feestje, een onbegrijpelijke stijlkeuze of een manier van leven: in wat voor vorm je het ook tegen komt, dit als onuitstaanbare gast verpakte fenomeen is overal. De douchebag. Voor iets wat zo verschrikkelijk is heeft het een prima titel. Sterker nog: douchebag is het lekkerste woord sinds cowabunga. Dat de oorspronkelijke betekenis iets met het schoonmaken van bepaalde, niet nader te benoemen lichaamsdelen te maken heeft, doet hier niets aan af.
Douchebags zijn ook fijn om naar te kijken. Op Hot Chicks With Douchebags zie je de meest bijzondere exemplaren voorbijkomen. Echt verslavend en dat moet MTV ook gedacht hebben. Zij hebben een serie geproduceerd met douchebags in de hoofdrol.
Is She Really Going Out With Him is volgens de popzender “a show that aims to tear down the mystery behind pop culture’s latest unexplainable phenomenon: beautiful and innocent young sweethearts who fall for self-absorbed, overly-tanned, tattoo covered douchebags.”
Prachtig. Alhoewel ik sommige scènes een tikkeltje geënsceneerd vind, maar dat kun je over elke reality serie zeggen. Je leert in ieder geval van alles. Zo weet ik nu dat guyliner de methode is waarbij een supermacho eyeliner op een supermacho manier aanbrengt. (Dit betekent dat hij supermacho in het spiegeltje van de beauty shop kijkt).
Enige nadeel: MTV streamt die serie alleen binnen de Verenigde Staten. En een goede torrent ben ik nog niet tegengekomen. Gelukkig is Youtube je vriend.
©