Archive for the ‘play’ Category
De aantrekkingskracht van superhelden is een rare. Iets wat ik niet tegen je had moeten zeggen toen je nog elke zaterdagochtend in je pyjama boterhammen met hagelslag at, een stukgelezen uitgave van Junior Press op schoot.
Toen leek het aantrekken van een felgekleurde maillot en het sleutelen aan een ionische armband een vanzelfsprekende manier om de ondraaglijke lichtheid van je nog prille bestaan (en de sneer van Patricia in je vriendenboek) te verwerken en te lijf te gaan.
Maar zelfs Peter Parker leerde snel dat er met grote krachten nog veel grotere verantwoordelijkheden om de hoek komen kijken. Superheld of niet, problemen los je helaas niet op door wat acrobatische toeren uit te halen en houterige, betweterige monologen boven verslagen vijanden uit te spreken. Het echte leven is een stuk ingewikkelder.
Er zijn niet veel comics die de aantrekkingskracht van superhelden weten te vertalen naar genuanceerde verhalen waarin zowel over de top actie (voor je innerlijke, pyjama dragende you) en diepgang zit.
Goed, je had Spawn, die in de jaren negentig behoorlijk twijfelde aan zijn raison d’être. Maar hij loste uiteindelijk bijna alles op met geweld. Tsja. Zo bleek zijn op het eerste gezicht indrukwekkende cape van necroplasma toch gewoon van bordkarton.
De enige uitzondering? Astro City. Bedacht en geschreven door Kurt Busiek, getekend door Brent Anderson en voor het eerst gepubliceerd in het jaar dat ’90′s hiphop boomde dat het een bap had. Deze serie is een liefdevol eerbetoon aan het gouden comictijdperk. Niet dat je dat iets hoeft te zeggen om te kunnen genieten van de verhalen die Busiek verzint. Astro City ademt namelijk een tijdloosheid uit die het heel erg nu maakt.
Het barst uit zijn stadsgrenzen met iconische karakters die je doen denken aan alle memorabele striphelden die je ooit verslonden hebt. Toch zijn het de inwoners zónder superkrachten die de echte hoofdrol spelen in de verhalen van Astro City. Zonder deze hosselaars en hopelozen, de sjacheraars en strijders, zou er lang niet zo veel te beleven zijn in de stad waar ik het liefst naartoe vlucht als de ondraaglijke lichtheid van mijn bestaan me teveel wordt.
Heb ik de prachige covers door Alex Ross al genoemd? Je scoort de paperbacks (stuk of zes) bijvoorbeeld bij American Book Center of Henk.
Als online influential ga ik bewust om met de zaken die ik op deze plek met jou deel. Ik ben me er van bewust dat een negatieve posting op MonoBrow een internationale keten van eh, jaren tachtig speelgoed en monsterstickers naar de rand van de afgrond brengt. Om over de angst die heerst bij inkopers van in originele Smurfenhuizen gespecialiseerde webshops, nog maar te zwijgen.
Dus geen paniek, verkoper van Ambachtelijk Gemaakte Exotisch Houten Roofvogels Van Minstens Vijftig Centimeter. Je krijgt alleen maar <3 voor je vakwerk. (Dank Jules David, voor de tip.)
De pr-avalanche in mijn digitale brievenbus blijft me verbazen. Vijfennegentig procent van die berichten is de moeite van het delen niet waard. Maar sharing is caring & in mijn eentje al die openingen en lanceerfeestjes aflopen is geen optie. Deze week een docu, een paar gympen en fijne expo.
EXPO: BONSAI DREAMS – LIEFHERTJE EN DE GROTE WITTE REUS
——————————————-
SHOES: ETNIES – KEVIN SMITH (RERELEASE)
——————————————-
Wat? Oh, Yoji Shinkawa.Wie dat is? Gewoon, een Japanse illustrator.
Of je zijn werk kent? Dat zou best kunnen. Hij is de core-character designer van game-ontwikkelaar Konami en heeft daar de totale Metal Gear Solid-videogamereeks vormgegeven.
(Yoji Shinkawa doet net zo makkelijk de Bob Ross)
Ok, ok, dit is een illustratie van een ander spelletje. Zone Of The Enders heet het en het was best een crappy game.
Overzichtswerkjes met Metal Gear Solid-schetsen vind je op eBay tussen de 50 en de 175 dollar. Ja hallo, je dacht toch niet de originele schetsen voor dat soort bedragen over de balie gaan?
Nog even en dan kun je de nieuwe handheld van Nintendo scoren. Maar ja, moet je dat wel doen? De 3DS is alles wat de oorspronkelijke Game Boy niet was: duur, vol tech en met beperkte batterijduur. En dan het 3d verhaal. Ik vind de 3d trend erger dan een man in een overhemd met een xl bloemprint-boord die het woord kostenplaatje uitspreekt, terwijl hij in een woonkamer voor een muur met drie auberginekleurige lijstjes met hierin zwartwit stockfoto’s van Times Square staat. Bovendien is
/krijgt 3DS in handen gestopt tijdens preview event in Trouw.
Oh. Ok.
Stukje drooling.
Juist, waar was ik. Oh ja. 3d dus. Nou, Nintendo laat zien (sorry, het 3d effect wordt niet zichtbaar met foto’s of video) dat het prima mogelijk is om 3d te tonen zonder extra brilletje of ander hulpmiddel. Dat zorgt wel voor een rijker plaatje.
ALS het werkt.
Gisteren zat ik de hele tijd met de kijkhoek van het scherm te klooien. Het voelde alsof ik niet scherp zag. Echt heel onrustig voor mijn ogen. Ik speelde Resi Evil (gaap), Pilotwings (medium yay), Asphalt (blergh) en Zelda OoT (Woot!). Maar bij alle titels hield ik het vrij snel voor gezien omdat mijn ogen het niet trokken, terwijl ze toch echt de meest verschrikkelijke dingen hebben gezien zoals een werkende Atari Jaguar.
Aan het eind van de avond sprak ik iemand van Nintendo, ze wist me te vertellen dat het 3d-gehalte instelbaar is. D’oh! Iedereen blijkt een andere 3d sweetspot te hebben, geen overbodige luxe dus.
Maar goed. Ik geloof wel dat ik straks redelijk comfortabel 3d beleef met de 3DS. Maar dat zal never een reden zijn om deze machine te kopen. Uiteindelijk draait het om de games. En zolang Metal Gear Solid 3: Snake Eater nog niet uit is, wacht ik rustig af. B.O.N.J.O.U.R:
Het is me niet gelukt om Zoe Elizabeth Gottehrer te overtuigen haar cake imperium Justin Timbercake te noemen. Nu is Cake Amsterdam ook een prima naam. Wat wel heel makkelijk tot stand kwam is deze speciaal voor MonoBrow gemaakte taart. Tenminste, het idee dan, dat kwam van Zoe. Of het eenvoudig is wat deze delicatessen darling doet, waag ik te betwijfelen. De making of vind je hier.
En ja, als je een blog MonoBrow noemt, dan kun je dit verwachten. Het gezicht van Frida Kahlo, net zo zoet en kleurrijk als in haar beste periode <kunsthistorici vullen hier een tijdspanne in>.
Niet normal toch? Zoe is echt de allerbeste taartmaker sinds het woord Multivlaai in de Dikke van Dale werd opgenomen. Van killer cupcakes tot Scooby Doo verjaardagstaarten en moeders aan het huilen brengende romantische trouwtaarten. Oh en als jouw bedrijf Fortune 500 ambities heeft dwing je dat vanzelf af met dit soort strakke corporate cakes.
Het ziet er bovendien niet alleen heel mooi uit, het smaakt ook nog eens awemsoe. Zoetekouwen nemen nu een extra tandartsverzekering.
Marusan maakt sinds de jaren zestig vinyl speelgoed van robots, ruimtewezens en andere Japanse (tekenfilm)karakters. Dat maakt de stap naar het uitbrengen van Michael Jackson niet zo heel groot.
Er is iets met de knulligheid van de anatomie, de ronde vormen en warme kleuren wat deze figuren zo aangenaam voor je Persol maakt. Ach, wie houd ik voor de gek, het is de nostalgie talking. Alsof iemand die de jaren tachtig niet bewust heeft meegemaakt dit soort gekkigheid voelt.
Klein is de King Of Pop niet, ik schat hem een centimeter of dertig. Ik scoorde ‘m trouwens bij A Space Oddity op de Prinsengracht. Daar vind je er nog eentje, maar dan de zombie Michael Jackson in dat roodleren Eddie Murphy-pak. Er is inmiddels ook een versie 2 uit van de MJ op deze foto’s, met wolvenklauwen. Bliss.
Michael Jackson brengt zijn Acne overduidelijk naar dezelfde kleermaker als Tenue de Nîmes.
Vanavond kun je naar de eerste Gamelab van 2011 in Pakhuis de Zwijger. Dat moet je vooral doen als je benieuwd bent wat het betekent om een designer van Killzone 3 te zijn. Of als je wilt weten wat er gebeurt als een door jou in je slaapkamer ontworpen game wordt uitgekozen als een van de spellen van het jaar door videogamessite IGN. Daar gaan Floris Kooij (Guerrilla Games) en de jongens van Vlambeer je namelijk over vertellen.
Erik van Heeswijk (hoofdredacteur VPRO Digitaal), Sanneke Prins (Mijn Naam Is Haas) en Pim Bouman (Gamious) zijn de andere gasten waar je naar kunt luisteren en waarmee je Minecraft tips kunt uitwisselen in gesprek kunt.
Gamelab is een programma in Pakhuis de Zwijger waar ik de redactie voor doe. Vandaar. Het is een avond voor iedereen die in de Nederlandse gamesindustrie werkt, aan een gamesopleiding studeert of hier een gezonde, ongezonde belangstelling voor heeft.
Gamelab #6 is gratis, inschrijven doe je hierrrr.
*Sorry vrouwelijke MonoBrowsers, dit moet even.
Lekker, een trailer op Geektyrant van een nieuwe SF-film. Ik ben benieuwd of het, oh, laat maar. Zucht. Het valt niet mee om als fanatiek ruimte-Lego rukkertje opgegroeid te zijn in de jaren tachtig. De schraalheid van het sf-aanbod nu staat in schril contrast met het tijdperk waarin je Aliens zelfs als ride in het pretpark tegenkwam.
Natuurlijk valt er elk jaar wel te genienten als je into gorgelpratende schubbendragers met een triggerfinger bent. Star Trek, Moon, Avatar: heerlijk. Maar waar blijft de nieuwe Blade Runner?
Xbox360 doet een R2D2: bzzzt pprrrt ping!
Videogames en verrassende, goed uitgewerkte verhaallijnen gaan samen als een Prodent-glimlach en Bastognekoeken. Daarom verbaast het me zo wat de spelontwikkelaars van Bioware laten zien met Mass Effect 2. Wat een volwassen verteld verhaal is dat. Ok, je schiet nog steeds meer dan je praat en je kunt ongemakkelijke sex hebben met andere karakters, dus wat dat betreft is er weinig veranderd sinds Leisure Suit Larry.
Het grote verschil is dat het schieten in Mass Effect 2 een echt doel heeft. In tegenstelling tot veel (3rd person) shooters zijn de levels en werelden waarin je je begeeft niet alleen bedoeld als grafisch opgeleukte schiettent. De locaties in deze game hebben allemaal een geschiedenis en inwoners met verhalen. Mass Effect 2 is de enige game waarbij ik als medium enthousiaste RPG-speler zin krijg om op ontdekkingsreis te gaan. De manier waarop de planeten, buitenaardse rassen, politieke allianties en de hoofdrolspelers in deze game gepresenteerd worden als organisch geheel (mooi gezegd, MonoBrow) is ongekend.
Wat het extra bijzonder maakt zijn de dialogen. Je krijgt bij elke ontmoeting de keuze uit verschillende (voornamelijk realistische en natuurlijke) reacties. Hoe hufteriger je gedraagt, hoe banger en minder toeschietelijk andere karakters op je zullen reageren. Je acties hebben ook ingrijpende gevolgen. De illegale handelaar die je geschoffeerd hebt kan je later tegenkomen with a vengeance.
Dat maakt de interactie met de figuren en het verloop van het verhaal zo spannend. En mij zo blij dat ik opgegroeid ben in de eighties: Mass Effect 2 maakt me nostalgisch, iets wat alleen instant klassiekers lukt.
Je favoriete buurtblogger rijdt alweer zes jaar rond op een gare Gazelle waar zelfs de meest wanhopige junk geen bruine bol in ziet. Hoog tijd dus dat ik mijn MonoBike inruil voor een Schindelhauer. Schindelwasse? Deze Duitse fietsen worden in Magdeburg gemaakt en zullen daar (net als straks in Amsterdam) met een dik slot verkocht moeten worden. Wat een sexy beesten.
Seroj de Graaf is een ontwerpende alleskunner slash ondernemende MonoFriend en sinds kort de Nederlandse importeur van dit nieuwe fietsmerk. Hij is ook goed in het bevredigen van je voor de hand liggende vragen-itch:
Oh nee, weer een design fietsmerk. Waarom is Schindelhauer wel credible?
“Het is niet bedacht door een paar ondernemers, marketeers of reclamemakers, maar door mensen met passie voor fietsen. Jörg Schindelhauer besloot op een dag zijn eigen fiets te bouwen. Omdat verschillende vrienden de fiets zo goed vonden rijden kreeg hij de vraag voor anderen een fiets te maken. Zo ontstond het idee om een eigen merk en serieus ontwerp te maken.”
Waarom ben jij nu een fanboy?
“Toen ik op de website het merk en de fietsen zag vond ik het heel sterk neergezet. Het gevoel voor detaillering en afwerking is zeer hoog. Ik herkende mezelf erin en vermoedde dat de mensen achter Schindelhauer dezelfde waarden en interesse hebben. Ik heb ze meteen een email gestuurd en de dag erna belden ze me al op. Tijdens onze kennismaking, niet veel later in Duitsland was er een klik en was de samenwerking een feit.”
Hipsters hebben de fixed gear scene kapotgemaakt. Wacht Schindelhauer eenzelfde lot?
“Nee. Dit heeft een aantal redenen. In de fixie scene gaat het erom dat je je eigen fietsje samenstelt zoals je dat ook met je kleding doet. De kwaliteit, betrouwbaarheid en esthetiek zijn ondergeschikt aan de looks.”
Haha, dat zullen ze leuk vinden om te horen
“Verder zijn Schindelhauer bikes ontworpen door ingenieurs en industrieel ontwerpers. De fietsen zijn vanuit technisch en ergonomisch oogpunt tot in detail ontwikkeld en hebben een relatief ingetogen vormgeving gekregen. Hierdoor trekt de fiets vaak niet eens de aandacht bij hipsters, maar juist bij echte fietsliefhebbers die bijvoorbeeld direct de carbon tandriem opmerken.”
Hoe gaat de lokale fietsenmaker reageren als je met deze carbonknaller in zijn werkplaats staat?
“Doordat de fiets geen onderhoud nodig heeft zal het weinig voorkomen dat een fiets voor specifieke problemen in een werkplaats staat. Als dit wel zo is dan is het alleen maar makkelijker vergeleken met een fiets met derailleurversnelling, omdat er niks afgesteld hoeft te worden.”
Wanneer zijn ze verkrijgbaar in Amsterdam?
“Vanaf April 2011 in een aantal shops. Maar ze zijn nu al te bestellen via Aesthetic Peddler.”
Hier vind je alle Schindelhauer’s op een rij. En op de Aesthetic Peddler Facebookpagina staan nog meer foto’s en filmpjes.
©