Er komt een moment dat de Non Records ‘ en Mishka‘s van deze wereld met hun muziek of producten niet meer  verwijzen naar de jaren tachtig of negentig. Er breekt een tijd aan waarin de Top 2000 à gogo het zonder Prince’ 1999 moet doen en toekomstige Great American Novel schrijvers zoals Jonathan Franzen een ander tijdperk dan dat van Clinton en Bush gebruiken om de wereld te duiden. Tot die tijd ga je op deze plek goed op de mooiste jaren van de afgelopen eeuw. Uitgemolken tot de laatste druppel als de borsten van Pamela Anderson in een Baywatch rerun op RTL 7.

DE JAREN ’90 ZITTEN IN DEZE CLIP VAN AESOP ROCK:

EN DE NINETIES ZITTEN VOLOP IN DEZE STtüSSY X PEANUTS SHIRTS:

(via High Snobiety.)

DE JAREN ’90 ZITTEN IN ALLES WAT HET 17-JARIGE  WOORDWONDER JOEY BADA$$ UITSPUUGT. LUISTER DIT EN PROBEER MAAR EENS NIET OP EBAY ZES KILO ZANDKLEURIGE KARL KANI BROEKEN EN SPIJKERJASSEN TE SCOREN.

DE JAREN ’90 ZITTEN MOST DEFINITELY IN DEZE PLAYSTATION VITA-VERSIE VAN MORTAL WOMBAT:

DE JAREN ’90 ZITTEN OP ZEKER IN DIT BOEK OVER EUROPESE HIP HOP POSES:

Dit zijn MonoBrow Essentials: vormen van vermaak die me op dit moment bezighouden. Niet dat ik er tijd voor heb als vader van een zeven maanden oud UltraVentje, serieuze baan-hebber en iemand die zijn vrouw regelmatig vertelt dat ze een lekker ding is (niks aan gelogen). Kortom, een dag is zo voorbij. Uren die ik vooral niet zou moeten besteden aan deze contemporary crap die ik je desondanks van harte aanbeveel.

BATTLEFIELD 1943
IK SPEEL het vier jaar oude Battlefield 1943 op mijn Xbox360 omdat het een laagdrempelige shooter is waarin je voor de verandering niet op Arabieren of Russen moet knallen. Maar afwisselend in de huid kruipt van een Japanner of Amerikaan en probeert met je teammaten de bases op eilandjes in de Stille Oceaan te veroveren. De rustgevende Bounty eilandvibe is verradelijk. Ik schrik me dan ook regelmatig kapot als er een soldaat met een jeukende triggervinger achter een rots tevoorschijn springt, in plaats van een jonge Brooke Shields die vraagt of ik kom skinny dippen.

TOM LANOYE – SPRAKELOOS
IK LEES Sprakeloos van Tom Lanoye omdat er niemand is die de zesentwintig letters van het alfabet zo laat zinderen. Lanoye’s zinnen zijn rijk en vol en meanderen als de darmen van een bourgondiër met een zwak voor everzwijnworst. Er is op dit moment geen schrijver in ons taalgebied die het leven zo vast bij de kloten heeft.

PROPHET
IK LEES Prophet, een comic die in de jaren negentig bedacht is door Rob Liefeld, auteur slash ondernemer die dankzij zijn absurde stijl en zakelijke fratsen de meest gehate man in comics is. Gelukkig wordt Prophet nu getekend en geschreven door een nieuw creatief team dat heerlijk gaat op een Europese stijl. Goede expositie (geen karakters die in supergekunstelde ‘dialogen’ het verhaal voortstuwen), echt heel erg heet artwork en een enscenering die op een beklemmende manier duidelijk maakt dat je in een brute, buitenaardse wereld terechtgekomen bent. Een wereld waar van elke ontmoeting met andere wezens een dreiging uitgaat die je pieleballen ineen laat krimpen.

PLAYSTATION VITA
IK SPEEL op mijn PlayStation Vita games als Virtua Tennis 4, Rayman Origins, MotoStorm RC, Ultimate Marvel vs Capcom 3 en opnieuw uitgebrachte classics als God of War Ghost of Sparta. De Vita mag dan een dramatische start kennen, het apparaatje bewijst mooi wel dat het mogelijk is om een mobiele game ervaring te hebben die nauwelijks onderdoet voor de speelbaarheid (twee analoge sticks!), diepgang en grafische kwaliteit van consoles. Niet overtuigd? Wacht maar totdat Gravity Daze uitkomt. You wil like.

GEORGE R. MARTIN – A FEAST FOR CROWS
IK LEES deeltje vier van George R. Martin’s Game Of Thrones romanreeks. Met wat tegenzin, dat wel. Want er gebeurt niet zoveel in de 800+ pagina’s. Bovendien is het echt pulp. Heerlijke pulp, maar toch, de wereld van Westeros is één groot  literair fantasy cliché. George is daarnaast verschrikkelijk lang van stof wat het verhaal niet ten goede komt. Toch blijf ik lezen. Dat zal wel komen door al die draken, veldslagen, magie en mensen die kwaardaardiger zijn dan een huishoudboekje van Heinrich Himmler.

MAGIC THE GATHERING
IK VERZAMEL Magic kaartjes. Mocht je MonoBrow al langer bezoeken dan weet je dat ik een fan van het fantastische kaartspel Magic ben. Nou ja, ook dit moet ik wat afzwakken. Want het is niet alsof ik elke maand tig nieuwe kaartjes koop. En ik heb in mijn leven niet meer dan veertig potjes gespeeld. Maar af en toe pak ik mijn verzameling erbij en orden ik de boel wat. Ik bewijs hiermee dat je iets super awesmoe kunt vinden zonder dat je je er als een fanboy mee bezighoudt. Ook bewijs ik op deze manier dat ik een nerd ben. En dan niet op de Pharrell manier.

VRIJ NEDERLAND
IK LEES Vrij Nederland, een opinietijdschrift dat me wekelijks vertelt hoe de wereld in elkaar zit. Genuanceerd, kritisch en altijd nieuwsgierig. Het is bovendien het boekje waarin Arnon Grunberg in zijn rol als Mensendokter adviezen geeft die het leven net even wat dragelijker maken. Ik wilde nog een afsluitende grap maken over de Sp!ts, maar het is nu tien uur ‘s avonds en ik val om van de slaap. Ok doei.

Wanneer een videogame  twintig jaar na dato nog steeds op verwijzingen kan rekenen in populaire cultuur zoals in dit liedje van Action Bronson, dan ben je goed bezig. NBA Jam verscheen in 1993 in speelhallen over de hele wereld en was een instant hit. Geweldige speelbaarheid en relatieve diepgang, humor en fantastische graphics en het belangrijkste: NBA Jam liftte mee op het succes van de gouden jaren van de NBA.

De National Basketball Organisation beleefde een werkelijk legendarisch tijdperk. Natuurlijk dankzij het spel van de Chicago Bulls met Michael Jordan en Scotje Pippen. Maar ook vanwege al die bizar goede centers met hun monsterdunks.

Patrick Ewing, Hakeem Olajuwon, Alonzo Mourning, Vlade Divac, Rik Smits, Dikembe Mutombo, Shawn Kemp… Om over Dennis Rodman, Larry Johnson en al die andere malle showbinkies nog maar te zwijgen. Dit waren echte mannen, man.

Geen wonder dus dat de videogameindustrie geld rook en het commerciële succes van NBA Jam wilde kopiëren. Slechte move, videogameindustrie. Geld is een lousy motivatie. Zelfs het contracteren van bovenmenselijke NBA-spelers mocht niet baten. Dus Nasty Nas, wat gaan we doen? Juist.

TOP 5 CRAPPY GAMES MET GOEDE NBA BASKETBALLERS

1. SHAQ FU – SEGA MEGADRIVE

Mein Got. Wat een domme knokgame was dit. Inderdaad, een vechtspel. Mortal Kombat en Street Fighter waren all the rage begin jaren negentig. Dus ja, dan is een 2d fighter met een vriendelijk reuzende basketballer natuurlijk de volgende stap. Jammer dat Shaq in deze game traag was als Zangief in een modderbad.
————————-

2. SLAM CITY WITH SCOTTIE PIPPEN – SEGA 32X

Ook al zo’n grap. Deze titel maakte onderdeel uit van de doodlopende digitale steeg van de interactieve film. Dankzij de extra rekenkracht van Sega’s 32X kon je in deze ‘game’ tegen echte acteurs spelen als een soort interactief Youtube filmpje in Flash. Maar dan niet interactief. En met een interface die intuïtief was als het onderwaterscherm in WordPerfect 5.1.
————————-

3. CHARLES BARKLEY SHUT UP AND JAM! – SUPER NINTENDO

Helemaal vergeten hoe goed de soundtrack van deze game is. Ok eerlijk is eerlijk, met de gameplay ging het ook wel. Terwijl ik eigenlijk een schurfthekel aan Barkley had. Met z’n stomme grijns en rare brede borstkas. Sir Charles is nu een sportanalist. Leuk voor je Charles. Geef me nu mijn geld terug voor die miskoop van twintig jaar geleden.
————————-

4. MICHAEL JORDAN: CHAOS IN THE WINDY CITY – SUPER NINTENDO

Designer : “Ik heb een goed idee voor een spel. Laten we even out of the box gaan: waarom combineren we niet twee gamegenres? En stoppen we sportheld Michael Jordan in een klim- en klauteromgeving die gamers kennen uit spelletjes als Super Mario?”

Gamepublisher: “Geniaal idee man. Hier is tien miljoen voor de rechten van MJ en het coveren van de ontwikkelkosten. Mag ik nu de crackpijp van je?”
————————-

5. TECMO NBA BASKETBALL – SUPER NES

Onbegrijpelijk dat mensen dit een goede game vonden. Flickerfest 1992 zou een betere titel geweest zijn. Of Saaie Shootout. Ok, mag ik nu weer verder slapen?
————————-

Voor de werkgever is het vanzelfsprekend, voor de artiest of creatief ligt het niet altijd zo zwart wit: wie is er eigendom van een idee? Daar zijn ze bij Marvel aka House of ideas duidelijk in: all your art are belong to us. House of horrors zou dan ook een betere naam voor deze uitgeverij van onder andere comics zijn. Jack Kirby, een van de tekenaars aan wie deze club zijn succes te danken heeft, is gebruikt als een slechte plotwending uit een willekeurige Marvel strip.

Geschiedenisles in vier PowerPointesque bullets (en bijpassende generieke koppen)

BEGIN
* Het succes van Marvel is voor een enorm deel gebaseerd op de kwaliteiten van Jack Kirby. Deze tekenaar bedacht samen met Stan Lee superhelden als Fantastic Four, X-men, Hulk en Avengers. Zijn tekenstijl was revolutionair. Vol energie, dynamiek en met een urgentie die in die tijd ontbrak in andere comics. Het feit dat in de jaren 50 bedachte karakters nu nog miljoenen opbrengen wanneer ze verschijnen in videogames of films (oh ironie: strips doen het tegenwoordig minder goed), zegt genoeg. Of, zoals Stan Lee het zegt: ‘Nuff said.

GELD
* Stan Lee werd het gezicht van Marvel en verdiende de afgelopen jaren gestoorde hoeveelheden dollars aan de stripkarakters die hij samen met Kirby bedacht. En Jack? Die had een ander contract bij Marvel en werd gezien als inwisselbare kracht.

“There were no royalty payments at the end of the road … no residuals … no copyright ownership. You wrote your pages, got your check, and that was that.” Lee says his first scripts paid him 50 cents a page and that “[i]t wasn’t much different for the artists. Their rate of pay was somewhat higher than the writers but it took them longer to complete a page, so things seemed to even up.” Stan Lee

Kirby zag nooit een cent van alle winst die Marvel gemaakt heeft. Bijvoorbeeld toen het bedrijf in 2009 door Disney gekocht werd voor een bedrag van vier (!) miljard. Jaren eerder beseft Kirby dat hij nooit geld zou zien van zijn voormalige werkgever. Dus probeerde hij de rechten over zijn eigen, bij Marvel gemaakte werk veilig te stellen. Daar moest een door hem verloren rechtzaak in de eighties aan te pas komen waarin het unfaire Marvel huurlingensysteem aan de kaak werd gesteld. Na de overname door Disney hebben de nabestaanden van Kirby (de man overleed in 1994) eveneens geprobeerd de rechten terug te krijgen van zijn werk. Ook dat mislukte.

RECHTZAKEN
* Het is niet de eerste keer dat een Marvel-auteur een rechtzaak begint tegen de stripgigant. Gary Friedrich, medebedenker van Ghost Rider deed dit ook, net zoals Steve Gerber, de geestelijk vader van Howard the Duck (oeh, die film was quwack). Andersom gebeurt eveneens: Marvel klaagt als een malle eigen artiesten aan. Alles om ervoor te zorgen dat al het geld richting bedrijf gaat.

CONCLUSIE
* Ik hoor je al denken: nou en dat die ouwe poppetjestekenaar zijn geld is misgelopen, types als Rembrandt en van Gogh stierven toch ook zonder ooit in het hoofdkantoor van een Zwitserse bank uit een Nespresso kopje met hun eigen naam erop te drinken? Hey hey, even rustig nou. Hoe kun je deze praktijken goedpraten van een bedrijf dat verhalen produceert waarin het draait om respect en het nemen van verantwoordelijkheid als je macht hebt. Dan kom je er niet mee weg om de mensen die aan de basis staan van je succes, zo slecht te behandelen.

Meer over deze moreel verwerpelijke Marvel madness lees je op de website van comicveteraan Stephen R. Bissette. Of ontdek waarom striptekenaar James Sturm de nieuwe Avengers film boycot.

Ik geloof dat ik de veelbelovende clash deze zomer tussen de verschillende X-men en Avengers comics, maar even oversla.

(photos: Nick Carr and Anthony Cali)

When filmmaker Kurt P. Vincent first stepped into the Chinatown arcade in New York he immediately realized it was a special place. When he heard about the imminent closure of the fair after fifty years of operation, he decided to make a documentary and capture the essence of a declining part of videogame culture. Awesmoe.

The reasons for a diminishing arcade culture are obvious. So how come Chinatown kept on going for so long?
“I believe the simple answer to that is because of its geographical location. Lower Manhattan’s Chinatown had stable rent for longer than other areas in NYC and it is also easily accessible via train to just about everyone in the region. It was also very tolerant of all types.”

Did the dinginess of the place attract dubious types looking for trouble?
“I don’t think so. I mean, back in the 1980’s the area was very dangerous and was a hangout for chinatown gangs. So it has had its moments involving trouble.”

Could you describe the most colorful regular?
“I’d have to say that it was the guy who broke the joysticks. The former manager of the arcade was Henry Cen and noticed that some of the joysticks were breaking. He’d fix them and then they’d break again. But they weren’t breaking the way a joystick should. It looked like someone was yanking them, deliberately pulling them to the point that they broke.”

That’s weird
“Henry was determined to find out who was doing this and sure enough he spotted the culprit one night. He told the guy he knew what he had been up to and to stop messing with the joysticks. The problem was, the guy kept returning, sometimes when Henry wasn’t around, and continued to break the joysticks.”

How did it end?
“Henry knew that the NYPD had much bigger things to deal with and that he alone couldn’t stop this guy from coming in the arcade. Henry decided the only way he could prevent this guy from ever breaking the joysticks again was to befriend him, which he did and they are still friends today.”

Why did you keep coming back?
“I only discovered the arcade a few months ago. I never had the chance to be a part of the community. But making this film has given me an opportunity to be a part of it and I am very lucky for this chance.”

Part of the Chinatown Fair community consisted of 2d beat em up players. Mike Ross told me he thought the fighting game community is different from other game scenes. Do you agree?
“Absolutely. It is so competitive and full of ego. People get heated. It has unwritten rules and if you break them your reputation will suffer.”

How’s the documentary coming along?
“Very well. Irene, my producer and I are allowing the film to grow organically. Incorporating new things as we go along. For instance, some people that found out about the movie were at a bar and met someone they told about the movie. That guy ends up having a friend that filmed at the arcade in the 1950′s with his super-8 camera. Crazy connections are happening. As more people find out about the movie the more interesting things I learn.”

What do you want to achieve by making this film?
“I want it to be an honest portrait of the arcade and the people that hung out there. To do them justice. Beyond that I want the movie to be funny and beautifully constructed. My ultimate goal is to have this movie shown during midnight screenings. You know, the type of movie that people will want to get stoned and watch.”

Whenever I play the latest Mortal Kombat, my wife wants to finish me instead. Do you think your film can make her see the beauty of a culture that plays these games?
“Oh yeah, for sure. I have had people that have zero interest in video games tell me that by the end of the trailer they wanted to see more, to learn more about the arcade and the people.”

Until yours comes out: what are the best documentaries about videogames?
“I don’t really know very many documentary’s about video games, so I will include fictional films as well: Tron, Tron Legacy, King of Kong, Reformat the Planet is a documentary about chiptunes, Terminator 2: this movie to me feels like a video game at times and the scene in the mall arcade where T-1000 first battles the terminator is unforgettable.”

Impressed? Support Kurt and donate a little something over at crowdsource website Kickstarter:
Arcade: The Last Night At Chinatown Fair – Kickstarter

Een paar jaar geleden stond ik hier zelf. In Chinatown. Tussen Street Fighter IV en Dance Dance Revolution spelers die dansten alsof Dan Karaty zèlf achter ze stond. Je hoefde geen gamer te zijn om de bijzondere sfeer van die videogame arcade te ervaren. Er was sprake van een vriendelijke rivaliteit, waarbij hipsters en echte nerds met elkaar gamenden in de groezelige ruimte alsof er geen hd consoles in hun slaapkamers stonden.

Dat is allemaal voorbij. China Townfair is na vijftig jaar failliet. Tegenwoordig speelt iedereen tegen of met elkaar vanuit de huiskamer. Wel zo makkelijk. Lang niet zo leuk of sociaal. Het goede nieuws? Er is een documentaire in de maak over de laatste week van Chinatown Fair en ik ga een MiniMail regelen met de maker. Keep you posted. Hieronder alvast een verdrietig fragmentje na de sluiting:

Mijn maandelijkse creditcardafschrift lijkt gesponsord door Xbox 360. In mijn boekenkast staat John Romita Jr. naast Rushdie en de TNT bezorger vraagt me allang niet meer of de Toys ‘r Us-pakketjes voor mijn buren met een zoon van tien zijn. Miss MonoBrow daarentegen, begrijpt niets van mijn interesses. Herkenbaar? Verzamel de volgende zes toys en je bent gegarandeerd in no time single.

6. M.U.S.C.L.E.

JIJ DENKT
“Ha! Wat een goed karakterontwerp ligt er aan de basis van die M.U.S.C.L.E.-poppetjes uit de jaren tachtig. De serie bestaat uit 236 figuurtjes, zoveel variatie! En ze kleuren eigenlijk best geinig bij die etnische fruitschaal die we vorig jaar in Frankrijk kochten.”

ZIJ DENKT
“Pfff, wat heeft hij nou weer besteld op eBay? Rare poppetjes, en die verschrikkelijke neon kleuren, dat kan echt niet. Echt zo kinderachtig. Wat doen ze trouwens in mijn etnische fruitschaal!”

5. The Other World

JIJ DENKT
“Oeh, hard. Deze serie was maar kort populair in de eighties. Echt zo tof dat ik die gigantische vliegende dinovogel weer heb kunnen scoren online, de vrolijke kleuren, het feit dat het nu eens niet een standaard draak is… Awesmoe.”

ZIJ DENKT
“Jezus, wat is dit voor enge parkiet? Wie gaat dit schoonhouden? Al het stof dat dit kreng verzamelt is niet goed voor de baby. Zou MonoBrow zijn gemis aan huisdieren in zijn jeugd nu aan het compenseren zijn? Beetje raar is het wel.”

4. Smurfen

JIJ DENKT
“Die ronde vormen, de details als de bloembak en schoorsteen: dit is echt die Peyo stijl waar ik vroeger uren door gebiologeerd was. Alleen al het kijken naar dit Smurfhuis zorgt er nu voor dat ik mijn zorgen eventjes vergeet.”

ZIJ DENKT
“Mmm, dit is volgens mij van de Smurfen, dat was toch een serie voor meisjes? OMG. Straks gaat hij me nog vertellen dat hij eigenlijk op mannen valt.”

3. Madballs

JIJ DENKT
“Damn, dit is echt gruwelijk. Die Madballs hadden alles waar ik als kind door gefascineerd was: felle kleuren, pus, klauwen en slijm. Deze action figure die afgeleid is van de oorspronkelijke Madballs is extra bijzonder, je kunt zijn kop eraf schieten.”

ZIJ DENKT
“Gadver, wat is dit voor zieke toestand? Het is niet normaal om dit in huis te hebben. Mijn vriendinnen kijken me gek aan als ze dit spul zien. Zo’n verschrikkelijk monster… Hij is er echt door geobsedeerd en speelt er vaker mee dan met mij.”

2. Bit Char-G

JIJ DENKT
“Oeh, eindelijk een Subaru Impreza WRX. De ultieme rally auto van een paar jaar terug. Hoe gaaf dat zo’n klein model het prima doet in het huis. Bit Char-G was het eerste merk dat die miniatuur rc karretjes kwalitatief produceerde. Achteruit, vooruit, bochtjes draaien: alles. Zo tof ook dat je zelfs reserve-onderdelen kunt kopen zoals wielassen, banden en snellere aandrijvingen.”

ZIJ DENKT
“Ok, dit is echt freaky, ik ben getrouwd met een man die met autootjes speelt?”

1. Japanse insecten

JIJ DENKT
“Gheghe, nu kan ik eindelijk die Japanse insecten kooigevechten naspelen.”

ZIJ DENKT
“Ieeeeh!”

Een prachtige verzameling Braziliaanse vogel-afbeeldingen, een vaderschapgids van Bill ‘don’t sweat my sweater’ Cosby, een Sensation White longsleeve en een platenhoes van Louis van Dijk. Jij nog wat afgedankte popcultuur gevonden tijdens de vrijmarkt op de Apollolaan gisteren?

Voor iets wat het leven mooi maakt is doodgaan voor gamers niets minder dan een gruwelijke ervaring. Tenminste, vroeger dan. Veel videogames uit de jaren tachtig en begin jaren negentig hebben twee dingen gemeen: een absurde moeilijkheidsgraad en onvergeeflijke spelstructuur die er op neer kwamen dat je levels of soms zelfs de complete game opnieuw kon beginnen als je af ging.

Omdat die spellen maar een paar lullige credits voor je in de aanbieding hadden schrik je nu nog steeds af en toe bezweet wakker uit nachtmerries waarin je de sterfanimaties van je avatars eindeloos herbeleeft. Thank god voor deze pixelpijn verzachtende video.