Archive for the ‘play’ Category
Fotograaf slash stijlsjakie Boris Postma werkte in een duister verleden in een comicshop. Het enige wat Boris hierover kwijt wil is dat de winkel inmiddels niet meer bestaat. Maar de herinneringen aan goede strips, die verdwijnen niet zomaar. She’s all yours B.:
Lone Wolf and Cub (Japanse titel Kozure Ōkami) is een manga van de hand van Kazuo Koike. Het verhaal gaat over Ogami Itto, beul voor de lokale Shogun, en zijn zoontje Daigorō. Moeder de vrouw is om het leven gebracht in een complot waar ik verder niet over uit zal weiden, maar het bevat alles wat een goed complot nodig heeft. Gevolg is dat Ogammi en zijn zoontje als Ronin door het land trekken, om hun naam te zuiveren.
Wat de serie bijzonder maakt is het immense oog voor detail. Zowel in de illustraties als in het verhaal. Over alles is nagedacht en elk streepje is er één met functie. Daarnaast klopt het geheel op geschiedkundig gebied helemaal en is de kennis over de leer van de Samurai uitmuntend (wat behoorlijk knap is om 8000 pagina’s vol te houden). Ook de films kan ik jullie aanraden, real life verfilmingen geproduceerd door de grote man achter de Zaitochi films, Shintaro Katsu.
Wat is er minder aan deze serie?
Niet zo tof is dat het soms ietwat langdradig is en dat herhaling op de loer ligt. Het is ook moeilijk om zo’n lange serie fris en afwisselend te houden. Het is dan ook aan te raden het niet in één ruk uit te lezen, maar er rustig de tijd voor te nemen en niet te haasten.
Wat moet je doen als je de 27(!) paperbacks uit hebt?
Gefeliciteerd. Je hebt 8000 pagina’s doorgewerkt, 277 euro in een van de mooiste manga series ooit gestopt en een shitload aan kennis over de Samurai en zijn tradities opgedaan. Geef de verzameling een mooie, in het oog springende plek en wees trots.
Je koopt de Dark Horse pockets (prachtig vormgegeven trouwens) bij Henk.
Nee, het gaat heus wel goed met Nike SB. Ze zijn echt niet zo wanhopig dat ze lege wc-rollen inzetten als promotiemateriaal. Je kijkt naar de cover van het dikste boek over de Europese skatescene ooit. Tenminste, we hebben het over 117 internationale SB-skaters, gezien door de ogen van de zieke geesten achter het Nederlandse mag FLUFF.
Aangezien het gaat om een generatie of acht na mijn gouden jaren, ga ik nu niet pretenderen dat ik weet wie of wat. Dat vraag ik gewoon aan Marco Jongeneel, creatief bij Vijf890 en uitgever van FLUFF.
Is dit boek ook leuk voor mensen die niet van skateboarden houden?
“Niet-skaters vinden het altijd zo leuk als skaters doen zoals Jackass. Of als ze zo hard vallen. Pech! In dit boek weinig Jackass, weinig vallen, wel fijne vrouwen en dito grappen.”
En voor iedereen die het te dik vindt: loopt het goed af?
“Ik vind het goed aflopen, wél echt met een sisser.”
Wat was de grootste opgave tijdens de productie?
“Een selectie maken uit 4000 foto’s waar vervolgens een kloppend boekwerk van gemaakt moest worden.”
Had SB een grote vinger in de yoghurt met Honey loops?
“SB kwam, zag en overwon met een Honey loop op elke vinger…”
Voor mensen die echt niet weten wat FLUFF is, doe je best:
“FLUFF is een kijkje in ’s werelds meest interessante en trendsettende subcultuur, die van de skateboarders. En we zijn ook heel bescheiden.”
Wat gebeurt er als ik poolboer zeg?
“Dan zeggen wij: proost!”
Wil je een exemplaar van het FLUFF x NIKE SB boek? Ik geef er een stuk of wat weg. Maar alleen aan mensen die door skaten veroorzaakte littekens hebben.
Mode. Geef je toe aan die peer pressure en ga je voor een nieuwe variant op je oude vertrouwde G-Shock? Of laat je zien dat stijl niet iets is wat in de jaren negentig door een Cross Colours dragende Timberland stampende head is uitgevonden en trek je die Jacques Cousteau Omega om je pols? Bij twijfel: kijk gewoon wie er als winnaar uit deze Watch Wrestlers komt en maak je keuze.
/doet Michael Buffer stem opzetten
Het belooft een intense strijd te worden tussen twee extreme tegenpolen. In de rechterhoek staat een intimiderende uitdager; de Casio GA100 is het talent, afkomstig uit een Aziatische dojo waar ze sinds de jaren tachtig bewijzen dat brute kracht en precisie een dodelijke combinatie zijn.
Hij neemt het op tegen de Omega PloProf 2009, zoon van de legendarische PloProf, getraind door avonturier en stijlicoon Jacques Cousteau en oh wat gebeurt hier! Casio wacht niet op het signaal van de scheidsrechter en hoekt gelijk met z’n onverwoestbare buitenkant de manager van PloProf 2009 neer! Wat een spektakel En wat een vuile streek dames en heren.
Ronde 1
PloProf 2009 is woest. Inmiddels is iedereen uit de ring gestapt en, ja hoor: PloProf gebruikt zijn polsband die zelfs tegen haaientanden bestand schijnt te zijn om GA100 een piledriver cadeau te doen. Dat wordt koppijn vanavond voor PloProf!
Ronde 2
De eerste ronde was duidelijk voor PloProf 2009. Het is de vraag hoe GA100 reageert: gelijk vanaf het begin z’n intimiderende uiterlijk gebruiken of meer defensief vechten en z’n legendarische incasseringsvermogen het werk laten doen. Oooh! Wat een beuk! GA100 gaat neer via de touwen door een razendsnelle suplex van PloProf 2009. Einde verhaal voor de Japanner deze ronde.
Ronde 3
De twee minuten rust lijken GA100 goed te hebben gedaan. Vanaf het geluid van de bel ramt hij in op de arrogante PloProf 2009, die lijkt het drukker te hebben met het showen van zijn features aan de rondemissen en wordt nu genadeloos afgestraft. Mein got! Het verschil in techniek wordt wel duidelijk zeg. GA100 heeft zijn tegenstander klem. Einde ronde drie. Einde wedstrijd.
————————————————————-
Tsja, dat betekent dat de altijd verzorgde Omega PloProf 2009 deze clash van de klokken gewonnen heeft. Flauw hoor, dat Casio G100 het niet sportief opneemt. Hij knippert een paar keer met z’n backlight en verdwijnt van het strijdtoneel. Wat een avond!
WINNAAR: Omega PloProf 2009
VERLIEZER: GA-100-1A1DR
Authenticiteit. Keyword van 2010. Merken verzinnen het, jij zoekt het en KOSS HEEFT HET GEWOON. Fuck al die gebakken luchtverkopers met hun fake heritage verhaal. Dit is het echte echte. Echt.
Koss is een familiebedrijf dat al sinds 1953 koptelefoons maakt. Wat zeg ik, de Koss PortaPro die ik gekocht heb is meer dan een headset, het is een prop uit Blade Runner of Mad Max waar volgens mij al meer dan dertig jaar niets aan veranderd is.
Dat is natuurlijk allemaal buitenkant en betekent niets als het geluid suxorz. Newsflash: deze boys klinken als een scheetje van Serena van der Woodsen nadat ze een verse fruitshake op heeft. Laag, hoog; alles klinkt superlekker. De allergrootste grap: het kost je 30 euro inclusief verzendkosten (eBay is je vriend)!
Bijkomend voordeel: als je op een sf & fantasy beurs bent moet je waarschijnlijk handtekeningen uitdelen. Gchhi, chhaa cchhoo chiii /doet Transformers-geluidje.
Yes! International pileys maken is leuk. Zo heb ik Mike aka Le Merde (toy maker en kunstenaar) een tijdje terug geMiniMaild, waarop de beste man besloot me een pakketje met moois te sturen. Met hierin twee shirts en buttons van Zeu Bros., het labeltje dat hij samen met art director Emmett Potter heeft opgericht. Maar ook met een calendork van de Amerikaanse studio slash gallerie slash winkel Grass Hut.
Of zoals Gordon Gekko het altijd zegt: “mensen zijn lekker bezig, worldwide.”
Dienstmededeling: voordat je mijn review leest eerst even de video checken.
—————————————————————–
Bayonetta heeft alles wat gaaf is aan videogames:
- bizar hoofdpersonage
- hysterische baddies
- trucklading aan moves
- intense actie
- belachelijk verhaal
Bayonetta heeft alles wat buitenstaanders niet begrijpen van videogames:
- bizar hoofdpersonage
- hysterische baddies
- trucklading aan moves
- intense actie
- belachelijk verhaal
Bayonetta is een actiespel waarbij je je met een poppetje (in dit geval een dominatrix met lelijke bril) een weg baant door levels die je van monsters moet ontdoen. Hiervoor heb je een gigantisch arsenaal aan spectaculaire moves en wapens tot je beschikking.
De Sega game is gemaakt door veteraan Hideki Kamiya, (hij zit erop, trust me) en dit betekent dat de speelbaarheid van het karakter echt top notch is. Het gemak waarmee je de meest absurde standrechtelijke executies en Megaton-Damesschoen-Trappen uitvoert is heerlijk. Handig: tijdens het laadscherm tussen levels kun je met miss Bayonetta zo lang je wilt de bewegingen oefenen.
Je komt niet vaak zulke goed verzorgde spelletjes tegen. Dit is gemaakt door ontwikkelaars op de top van hun game. Bayonetta flirt met het videogame verleden, is prachtig om te zien, speelt goddelijk en heeft een vrouwelijke hoofdrolspeler. Goed voor je relatie is het niet.
MONOBROW GEEFT 2 XBOX 360 EXEMPLAREN WEG
(Maar alleen aan vrouwen of gamers die niet bang voor ze zijn.)
MAIL ME DE NAAM VAN JE EERSTE SPELCOMPUTER & VRIENDIN, DE MOOISTE COMBINATIE WINT.
Altijd een goed idee: vraag kunstenaars om een klassiek verhaal te illustreren en geef het resultaat uit in een nieuw vormgegeven boek. Dat is wat uitgeverij Four Corners met Four Corners Familiars doet. Echt sweet. De plaatjes bij deze uitgave van Dracula zijn gemaakt door James Pyman en die gast is zo obscuur dat ik niet veel meer vond dan een artikel in de Guardian uit 2008 dat verwijst naar een nauwelijks verhelderende pagina in de stripdatabase van Lambiek.
Maakt niets uit. Trust me on this one en kijk gewoon goed naar dit pakketje.
/besteld!
Meisa Kuroki is een goddelijke sexgodin die de hele dag op mijn gezicht mag zitten actrice die een rol vertolkt in de live action versie van Space Battleship Yamato. Dit mevrouwtje is werkelijk zo wonderschoon dat ik er – wacht, eerst iets over de tekenfilm waar de (vast tenenkrommend slechte) film op gebaseerd is.
Begin jaren zeventig werd manga mannetje Leiji Matsumoto bij een nieuw anime-project betrokken dat zijn status, net zoals het ruimteschip in de betreffende serie, de ruimte in zou schieten. (Jij kent hem waarschijnlijk als de tekenaar van Daft Punk’s Interstella 5555.) Battleship Yamato bevat een paar paar classic Matsumoto elementen waaronder tragische helden en steam punk apparaten. Plus gasten met blauwe koppen natuurlijk. Prachtig.
Het verhaal van deze anime (Starblazers in de Engelse versie) is helaas niet zo boeiend, alhoewel het oorspronkelijke script een soort Lord Of The Flies in space moest worden. Dat zag Matsumoto alleen niet zitten, hij maakte er een vaag apocalyptisch verhaal van. Mij maakt het niets uit. Het idee van een groep mensen die in een groot schip door de ruimte cruisen op zoek naar een thuis, is altijd goed. Of de hoofdrolspelers nu Buck Rogers, luitenant Starbuck of captain Kirk heten.
Grappig feitje: In 1978 werd er een film geknipt en geplakt van de cartoon die het beter in de Japanse bioscoop deed dan Star Wars.
Anyhoo. Deze anime wordt nu verfilmd met echte acteurs. Waaronder dus meisje Meisa. Eens kijken of ik deze meuk uit kan zitten door me alleen op haar te focussen.
Space Battleship Yamato – Trailer
Videogames. Zo. Die paar vrouwelijke MonoBrowsers hebben nu definitief weggeklikt. Toch zijn er genoeg babes into button bashen. Neem Prinses Leia uit Star Wars. Speciaal voor MonoBrow bespreekt ze een DS game die het goed doet bij puzzel/strategie/Elf Fantasy Fair (brrr) typjes: Might & Magic: Clash Of Heroes
Prinses Leia uit Star Wars
“Mwhiw wheewy wigke. wheewy wigke Mwhiw.”
MonoBrow
“Dude, m’n lezers verstaan je niet. Je moet je masker even afzetten.”
Prinses Leia uit Star Wars
“Ik moet zo weer een dansje voor Jabba de Hutt doen dus ik houd het kort: Clash Of Heroes is fantastisch. Het is een puzzelgame met een verhaal. Of een avontuur met voornamelijk puzzel-elementen. Ik ben zelf net als veel mensen een casual gamer, dus voor een lang, diepgravend avontuur kan ik niet genoeg concentratie opbrengen, laat staan dat ik er door mijn verantwoordelijkheden voor de Republiek tijd voor heb. Gelukkig is het verhaal in Clash Of Heroes een super cliché dat dient als smeermiddel voor de puzzels. Daar hoef je je hoofd niet bij te houden.”
MonoBrow
“Hoe gaat het puzzelen in z’n werk?”
Prinses Leia uit Star Wars
“Het is een soort mix tussen Risk, schaken en Tetris. Op het onderste scherm staat jouw leger. Door drie van hetzelfde soort soldaten onder of naast elkaar te plaatsen activeer je een aanval. Die heeft een aantal beurten nodig om te lanceren. Je tegenstander doet hetzelfde op het bovenste scherm, daar kun je op anticiperen.”
MonoBrow
“Mmm, klinkt wel cool, maar is het classic?”
Prinses Leia uit Star Wars
“De onbeperkte strategische mogelijkheden die deze game biedt, maken van dit op het eerste gezicht kiddy spelletje een geweldige hersenkraker waar zo’n domme Ewok zich niet aan waagt.”
Het absurde aantal MonoBrow postings met hoog slijm- en pusgehalte vindt z’n oorzaak bij Jim Phillips. Rond m’n elfde kwam ik met het Santa Cruz artwork van deze man in aanraking. De vrolijk gekleurde gedrochten verbeeldden alles wat ik op dat moment gaaf vond in mijn leven. Eigenlijk doen ze dat nog steeds.
Vandaar dat ik zo blij ben met zijn nieuwe werk voor Santa Cruz. Voor het eerst in een jaar of achttien worden er weer nieuwe Phillips prints gemaakt. Balen dat de kwaliteit van de druk niet top notch is, maar ja, whatever: als ik er drie boardslides mee gemaakt heb NEE MENEERTJE MONOBROW, DIT KOMT MOOI AAN DE MUUR TE HANGEN NAAST JE FOTOKUNST VAN WYNE VEEN!
Juist. Ik scoorde mijn boardjes bij Benny.
©