Archive for the ‘play’ Category
(photos: Nick Carr and Anthony Cali)
When filmmaker Kurt P. Vincent first stepped into the Chinatown arcade in New York he immediately realized it was a special place. When he heard about the imminent closure of the fair after fifty years of operation, he decided to make a documentary and capture the essence of a declining part of videogame culture. Awesmoe.
The reasons for a diminishing arcade culture are obvious. So how come Chinatown kept on going for so long?
“I believe the simple answer to that is because of its geographical location. Lower Manhattan’s Chinatown had stable rent for longer than other areas in NYC and it is also easily accessible via train to just about everyone in the region. It was also very tolerant of all types.”
Did the dinginess of the place attract dubious types looking for trouble?
“I don’t think so. I mean, back in the 1980’s the area was very dangerous and was a hangout for chinatown gangs. So it has had its moments involving trouble.”
Could you describe the most colorful regular?
“I’d have to say that it was the guy who broke the joysticks. The former manager of the arcade was Henry Cen and noticed that some of the joysticks were breaking. He’d fix them and then they’d break again. But they weren’t breaking the way a joystick should. It looked like someone was yanking them, deliberately pulling them to the point that they broke.”
That’s weird
“Henry was determined to find out who was doing this and sure enough he spotted the culprit one night. He told the guy he knew what he had been up to and to stop messing with the joysticks. The problem was, the guy kept returning, sometimes when Henry wasn’t around, and continued to break the joysticks.”
How did it end?
“Henry knew that the NYPD had much bigger things to deal with and that he alone couldn’t stop this guy from coming in the arcade. Henry decided the only way he could prevent this guy from ever breaking the joysticks again was to befriend him, which he did and they are still friends today.”
Why did you keep coming back?
“I only discovered the arcade a few months ago. I never had the chance to be a part of the community. But making this film has given me an opportunity to be a part of it and I am very lucky for this chance.”
Part of the Chinatown Fair community consisted of 2d beat em up players. Mike Ross told me he thought the fighting game community is different from other game scenes. Do you agree?
“Absolutely. It is so competitive and full of ego. People get heated. It has unwritten rules and if you break them your reputation will suffer.”
How’s the documentary coming along?
“Very well. Irene, my producer and I are allowing the film to grow organically. Incorporating new things as we go along. For instance, some people that found out about the movie were at a bar and met someone they told about the movie. That guy ends up having a friend that filmed at the arcade in the 1950′s with his super-8 camera. Crazy connections are happening. As more people find out about the movie the more interesting things I learn.”
What do you want to achieve by making this film?
“I want it to be an honest portrait of the arcade and the people that hung out there. To do them justice. Beyond that I want the movie to be funny and beautifully constructed. My ultimate goal is to have this movie shown during midnight screenings. You know, the type of movie that people will want to get stoned and watch.”
Whenever I play the latest Mortal Kombat, my wife wants to finish me instead. Do you think your film can make her see the beauty of a culture that plays these games?
“Oh yeah, for sure. I have had people that have zero interest in video games tell me that by the end of the trailer they wanted to see more, to learn more about the arcade and the people.”
Until yours comes out: what are the best documentaries about videogames?
“I don’t really know very many documentary’s about video games, so I will include fictional films as well: Tron, Tron Legacy, King of Kong, Reformat the Planet is a documentary about chiptunes, Terminator 2: this movie to me feels like a video game at times and the scene in the mall arcade where T-1000 first battles the terminator is unforgettable.”
Impressed? Support Kurt and donate a little something over at crowdsource website Kickstarter:
Arcade: The Last Night At Chinatown Fair – Kickstarter
Een paar jaar geleden stond ik hier zelf. In Chinatown. Tussen Street Fighter IV en Dance Dance Revolution spelers die dansten alsof Dan Karaty zèlf achter ze stond. Je hoefde geen gamer te zijn om de bijzondere sfeer van die videogame arcade te ervaren. Er was sprake van een vriendelijke rivaliteit, waarbij hipsters en echte nerds met elkaar gamenden in de groezelige ruimte alsof er geen hd consoles in hun slaapkamers stonden.
Dat is allemaal voorbij. China Townfair is na vijftig jaar failliet. Tegenwoordig speelt iedereen tegen of met elkaar vanuit de huiskamer. Wel zo makkelijk. Lang niet zo leuk of sociaal. Het goede nieuws? Er is een documentaire in de maak over de laatste week van Chinatown Fair en ik ga een MiniMail regelen met de maker. Keep you posted. Hieronder alvast een verdrietig fragmentje na de sluiting:
Mijn maandelijkse creditcardafschrift lijkt gesponsord door Xbox 360. In mijn boekenkast staat John Romita Jr. naast Rushdie en de TNT bezorger vraagt me allang niet meer of de Toys ‘r Us-pakketjes voor mijn buren met een zoon van tien zijn. Miss MonoBrow daarentegen, begrijpt niets van mijn interesses. Herkenbaar? Verzamel de volgende zes toys en je bent gegarandeerd in no time single.
6. M.U.S.C.L.E.
JIJ DENKT
“Ha! Wat een goed karakterontwerp ligt er aan de basis van die M.U.S.C.L.E.-poppetjes uit de jaren tachtig. De serie bestaat uit 236 figuurtjes, zoveel variatie! En ze kleuren eigenlijk best geinig bij die etnische fruitschaal die we vorig jaar in Frankrijk kochten.”
ZIJ DENKT
“Pfff, wat heeft hij nou weer besteld op eBay? Rare poppetjes, en die verschrikkelijke neon kleuren, dat kan echt niet. Echt zo kinderachtig. Wat doen ze trouwens in mijn etnische fruitschaal!”
5. The Other World
JIJ DENKT
“Oeh, hard. Deze serie was maar kort populair in de eighties. Echt zo tof dat ik die gigantische vliegende dinovogel weer heb kunnen scoren online, de vrolijke kleuren, het feit dat het nu eens niet een standaard draak is… Awesmoe.”
ZIJ DENKT
“Jezus, wat is dit voor enge parkiet? Wie gaat dit schoonhouden? Al het stof dat dit kreng verzamelt is niet goed voor de baby. Zou MonoBrow zijn gemis aan huisdieren in zijn jeugd nu aan het compenseren zijn? Beetje raar is het wel.”
4. Smurfen
JIJ DENKT
“Die ronde vormen, de details als de bloembak en schoorsteen: dit is echt die Peyo stijl waar ik vroeger uren door gebiologeerd was. Alleen al het kijken naar dit Smurfhuis zorgt er nu voor dat ik mijn zorgen eventjes vergeet.”
ZIJ DENKT
“Mmm, dit is volgens mij van de Smurfen, dat was toch een serie voor meisjes? OMG. Straks gaat hij me nog vertellen dat hij eigenlijk op mannen valt.”
3. Madballs
JIJ DENKT
“Damn, dit is echt gruwelijk. Die Madballs hadden alles waar ik als kind door gefascineerd was: felle kleuren, pus, klauwen en slijm. Deze action figure die afgeleid is van de oorspronkelijke Madballs is extra bijzonder, je kunt zijn kop eraf schieten.”
ZIJ DENKT
“Gadver, wat is dit voor zieke toestand? Het is niet normaal om dit in huis te hebben. Mijn vriendinnen kijken me gek aan als ze dit spul zien. Zo’n verschrikkelijk monster… Hij is er echt door geobsedeerd en speelt er vaker mee dan met mij.”
2. Bit Char-G
JIJ DENKT
“Oeh, eindelijk een Subaru Impreza WRX. De ultieme rally auto van een paar jaar terug. Hoe gaaf dat zo’n klein model het prima doet in het huis. Bit Char-G was het eerste merk dat die miniatuur rc karretjes kwalitatief produceerde. Achteruit, vooruit, bochtjes draaien: alles. Zo tof ook dat je zelfs reserve-onderdelen kunt kopen zoals wielassen, banden en snellere aandrijvingen.”
ZIJ DENKT
“Ok, dit is echt freaky, ik ben getrouwd met een man die met autootjes speelt?”
1. Japanse insecten
JIJ DENKT
“Gheghe, nu kan ik eindelijk die Japanse insecten kooigevechten naspelen.”
ZIJ DENKT
“Ieeeeh!”
Een prachtige verzameling Braziliaanse vogel-afbeeldingen, een vaderschapgids van Bill ‘don’t sweat my sweater’ Cosby, een Sensation White longsleeve en een platenhoes van Louis van Dijk. Jij nog wat afgedankte popcultuur gevonden tijdens de vrijmarkt op de Apollolaan gisteren?
Voor iets wat het leven mooi maakt is doodgaan voor gamers niets minder dan een gruwelijke ervaring. Tenminste, vroeger dan. Veel videogames uit de jaren tachtig en begin jaren negentig hebben twee dingen gemeen: een absurde moeilijkheidsgraad en onvergeeflijke spelstructuur die er op neer kwamen dat je levels of soms zelfs de complete game opnieuw kon beginnen als je af ging.
Omdat die spellen maar een paar lullige credits voor je in de aanbieding hadden schrik je nu nog steeds af en toe bezweet wakker uit nachtmerries waarin je de sterfanimaties van je avatars eindeloos herbeleeft. Thank god voor deze pixelpijn verzachtende video.
Not te geloven wat MonoFriend Jules David doet met Gevonden Op Marktplaats. Van een link op GeenStijl naar de op vier na best bezochte WordPress site van de dag. Het wachten is op een Marktplaats eh marketeer die niet in kansen maar in copyright inbreuken denkt. Tot die tijd lekker genieten van de wonderlijke smaak en stijlvolle finds van Julien.
Speciaal voor MonoBrow selecteerde Jules David moois van Marktplaats.
Mijn hip hap bibliotheek is bescheiden: EgoTrip Book of lists, Brian Coleman’s Check The Technique en State Magazine 2005-2007. Daar is nu Can’t Stop Won’t Stop van Jeff Chang aan toegevoegd. Chang heeft een complete geschiedenis neergezet van de muziek waar je ouders van dachten dat je er overheen zou groeien. Indrukwekkend.
Chang belicht in zijn boek vooral ook de activistische en politieke slash maatschappelijke kant van hip hop. Een inhoudelijke keuze die hij maakte nadat eerdere versies van het Can’t Stop manuscript door uitgevers geweigerd werden, en hem uiteindelijk een uitgeefdeal opleverde :
“…there was a new surge of activism in New York around 2000, centered around the Diallo and Louima abuse cases, and I was also getting a chance to soak up what happened in the Bronx in 1968, which was directly connected through Ice Cube’s Death Certificate to the problems of 2000. Once I found that arc, I found a home for the book.”
Inhoudelijk is dit een geweldig werk. Ik mis alleen soms de professionele afstand van journalist Chang tot zijn onderwerp. Hij komt nogal eens hijgerig en romantiserend over. Dat dweperige heeft het verhaal dat Chang vertelt niet nodig. De belevenissen van de hip hop wegbereiders zijn van zichzelf bijzonder genoeg.
Zo lees je in deze paperback waarom Bambaata een continent aan zijn naam toevoegde en wat de sterke link tussen Jamaica en buurtfeestjes in de Bronx is.
Chang is trouwens niet de minste. Hij richtte in 1993 het label SoleSides op (waarmee de carrières van DJ Shadow, Blackalicious, Lyrics Born and Lateef the Truth Speaker gelanceerd werden. Sneaky bekentenis: ik ben een notoire DJ Shadow not-digger). Oh ja, voor Vibe interviewde Jeff Chang in 2007 ene Barack Obama. Wat hij met Can’t Stop hoopt te bereiken?
“I hope older people realize that hip-hop is larger than the pop music they see on VH1 and the Grammy’s. It’s also a worldview, and it’s hard to get that message out sometimes. So I hope that they see (my book) as something other than a narrow music book. I hope it inspires a dialogue over the ways that the generation gap has calcified into bad policy and regressive politics.”
Word life dus.
Waarom? Daarom:
+ Hip hop is meer dan muziek. Je krijgt een sociaal maatschappelijke geschiedenis.
+ Meer hip hop anecdotes dan een liedje van Mad Skillz
+ Chang heeft zijn huiswerk gedaan.
- Leest niet altijd even soepel
Conclusie
HAMBURGER ZEGT: vlees moet je smakken zeg ik altijd. Dit is die vette kost, die volle maag bezorger en ouderwets oprispingmateriaal. Eet smakelijk.
Lance Cardinal. Ook al krijg je een enge ziekte aan je zakie, ik weet zeker dat je het net als die andere Lance overwint. Met het ontwerpen en bouwen van een mini The Muppet Show theater heb je de mensheid een dienst van ongekende proporties bewezen.
Misschien is het nèt niet genoeg om Qadhafi aan het Risk’en te krijgen, maar je oog voor detail, doorzettingsvermogen en kennis van Jim Henson’s werk hebben impact op jouw karma en de <3 in de wereld.
Handgemaakt The Muppet Show Theater
Oh wacht, je hebt ook een backstage podium van een bestaande playset gecustomized? I CANNOT MORE.
Minimalisme, geïnspireerd door de nieuwe voorjaars- slash zomercollectie van Jil Sander, is het thema van de laatste Blend. En daarin gaat het magazine van Perre ‘slecht gaan op dinsdag‘ van den Brink behoorlijk ver. Sterker nog, ik denk dat ze met de fotoreportage door Tomas Näsström, JOFF en Laurenz Brunner iets doen wat niet vaak gedaan is: pagina na pagina met modellen in Jil Sander die in dezelfde outfit poseren en met minimale verschillen zijn vastgelegd. Even polsen bij Tomas wat hem bezielde:
You have taken minimalism in fashion photography to the next level. Maybe a level too far?
“I guess that as long as “the next level” indicates progress, you can’t get too far.”
What were you looking for during this shoot, since the differences are so small.
“A machine-like reproduction, where real or true “copies” are mixed with false ones. Walter Benjamin is a reference. What does the monotony say? Does the repetition increase or decrease the focus on the garments? Has the repetition it’s own voice? I definately think it has. A funny thing is that when I got the commission I was already thinking in terms of repetitions, so it was quite easy to get started.”
What did the people of Jill Sander think?
“I haven’t heard from them but I’m actually really curious!”
©