Archive for the ‘play’ Category
Lego prikkelde de fantasie van een generatie. Pixar doet dit ook, zij het op een andere manier aangezien het passief kijken naar een animatiefilm niet bepaald even stimulerend is als het bouwen van je eigen blokkerige wereld. Maar goed, Buzz Lightyear is nog altijd een beter rolmodel dan Son Goku.
Toch is het jammer dat Lego vaak wat krampachtig probeert mee te hosselen met het tuig op de Playmobielstraathoek. Bij veel samenwerkingen met andere IP’s lijkt het alsof ze hun abstracte roots verloochenen. (Wat weer de schuld is van clubs als Pixar die kant-en-klare fantasieën opdienen waar de kids als Justin Bieber bakvissen voor vallen.)
Nu moet dit geen zure, in nostalgie gedoopte posting worden over het gebrek aan inlevingsvermogen van de Jeugd van Tegenwoordig en cynische speelgoedmakers die hier makkelijk op inspelen. Ik
/ziet Lego Toy Story 3 Pizza Planet Truck Rescue voorbijkomen.
Eh. Ja. Een pickup, met een gun voor Rex en pizzaschiet-functionaliteit. Iemand, help me.
Nog niet zo heel lang geleden werden virtuele werelden gemaakt met punten en komma’s in plaats van pixels. Door de absurrde kracht en graphics van de huidige generatie spelcomputers wordt er weinig aan jouw fantasie over gelaten. Iets waar het bij text adventures juist om draait.
Het idee is dat je in dit soort games een geschreven avontuur op je scherm leest en de uitkomst van het verhaal beïnvloedt door tekstcommando’s te geven. Stel de tekst beschrijft dat je in een leeg kantoor staat. De enige voorwerpen zijn een lamp en een stoffige nietmachine. Dan type je dus get lamp (get it?). Het verhaal reageert hier op en beschrijft een nieuwe situatie. Waar jij weer op reageert. Und so weiter. Je kunt natuurlijk ook destroy room with vacuum cleaner whilst listening to Ramones naked intypen, maar dat zou flauw zijn.
Anyhoo.
Zo tussen 1979 en 1986 waren text adventures geheide sellers. Nu geef ik je vrij weinig kans tijdens het doorspitten van PSN store of Xbox Live. Gelukkig is de scene nog springlevend. The Interactive Fiction Archive heeft alles wat naar avontuur hunkerende, tattoo’s van Tolkien’s elventaal hebbende nerdjes willen. Bekijk dat.
Mocht je eerst willen weten of deze scene wel tof genoeg is: ene Jason Scott maakte een docu over text adventures. De film vertelt niet alleen over dit ooit zo populaire computerspelgenre, maar geeft je daarnaast een beeld van interactieve fictie, non-lineaire verhalen en eh, nog wat dingen met tekst. Hij wordt helaas niet getoond op IDFA dit jaar, maar de dvd is in de maak.
Get trailer:
Grafische gast Jacco Kranenburg leek het interessant om de naamsbekendheid van zijn ontwerpbureau Roomservice te vergroten door menselijke reclamezuilen die zichzelf op eBay aanbieden, in te zetten. In tegenstelling tot de meesten van ons met een goed idee voerde hij dat van hem daadwerkelijk uit. Het resultaat van twee jaar bieden en winnen is een prachtige verzameling mini portretten van sad little suckers curieuze individuen.
Hoe weet je nu of deze mensen de openbare ruimte opzoeken zodat meer mensen in aanraking komen met de boodschap?
“Dat is inderdaad maar zeer de vraag. Maar het is natuurlijk ook de vraag of deze mensen wel representatief zijn om een bedrijf te promoten. Ze zijn nogal overtuigd een waardevolle advertising space te zijn. Dat vraagt erom getoetst te worden. Zie de resultaten in het magazine, en oordeel zelf.”
Had je niet de neiging om vieze Nederlandse zinnen te gebruiken?
“Verleidelijk om te doen, maar dat zou het project een extra laag geven die het een andere richting op duwt.
De advertising wilde ik eenvoudig houden en ik heb daarom de naam van m’n ontwerpbureau / magazine geadverteerd. Ik was vooral nieuwsgierig naar de resultaten in real life en hoe dat dan matcht (of niet) met hun beloftes.”
Kunnen deze mensen er van leven?
“Nee. Reëel gezien is het voor bedrijven niet interessant om op deze manier te adverteren, dus er is nauwelijks vraag naar. Toch is het aanbod verrassend groot. Waarschijnlijk heeft dit te maken met een aantal succes-stories uit het verleden, waardoor veel mensen in de verleiding komen om zich op deze manier aan te bieden. Daarnaast doen veel mensen het voor de fun of uit exhibitionistisch oogpunt.”
Zijn er human billboards die te ver gaan?
“Er staat één echte tattoo in het magazine. Om het project compleet te maken ben ik toch op die veiling gaan bieden. Al blijft het een raar gevoel om je domeinnaam op een ander persoon te laten tatoeëren.”
MonoBrow geeft 2 exemplaren van Call Roomservice #1 weg. Mail me het duurste wat je ooit via roomservice besteld hebt en ik doe mijn best voor je.
Apparaat?! DIT IS EEN GELICENSEERDE FIGHT STICK MET JAPANSE ONDERDELEN!
Oh boy. Wat heb ik nu weer gedaan.
Ooit organiseerde ik met Swurdin een Street Fighter IV lanceerfeestje. Dat was een succes: er waren vrouwen, er werd gratis Bombay Sapphire geschonken en FS Green draaide plaatjes.
Inmiddels is Super Street Fighter uit. Een ultieme update van de beste 2d knok game ooit gemaakt. Om dit spel zonder instant rsi verschijnselen te kunnen spelen heb je een fightstick nodig. Zeg maar een controler die eruitziet alsof iemand een stuk uit een arcade machine gerukt heeft. (Als je echt zooooo jong bent; dit is een arcade.)
Alleen zijn deze sticks bijna niet leverbaar. Ik was dan ook totaal overrompeld toen mijn exemplaar gister bezorgd werd. Het goede nieuws: de onderdelen van deze buttonbasher komen rechtstreeks van een Japanse arcadekastbouwer. Dit is het echte, onverwoestbare, compleet te customizen ding.
Tegen de tijd dat de enige moves die mijn vingers nog beheersen het openmaken van het reumatabletten-potje zijn, werkt deze stick nog net zo goed als het moment waarop hij voor het eerst werd aangesloten.
Waarom zo’n lompe bak op schoot? Omdat de indeling van de knoppen en het pookje ervoor zorgt dat moeilijke moves makkelijk zijn uit te voeren. Het slechte nieuws: dat is wennen. Ik suck nu nog harder dan ooit. Nou ja.
Daag me uit via Xbox Live – Gamertag = Henny Huisman
Iphone 4g, Nintendo 3ds, Xbox360 Slim: de afgelopen anderhalve week is er een hoop sexy hardware onthuld. Nu kun je veel zeggen van het apparaat hierboven, maar heet is de MSX 2 van Phillips (1986) niet. Als mijn voornaamste bron van digitaal escapisme kwam deze home computer beter tot zijn recht.
De spelletjesmaker die halverwege jaren tachtig de videogame eh, game op slot had en er voor zorgde dat ik een MSX fanboy werd, was Konami. Dit bedrijf drukte op al de juiste knoppen: van adventure- en actiegames tot sportspelletjes en platformers; ze waren goed in alle genres.
Nu ben ik geen nostalgische nerd. Dus ik ga heus niet zeggen dat de spelletjes van toen nu nog steeds speelbaar zijn. Maarrr, de soundtracks van sommige Konami games zijn EPISCH. Echte composities die de spelervaring verrijken. Ik heb een drietal classics voor je uitgezocht. Rechterknopje is je vriend.
Je kunt een week slimmer beginnen. Bijvoorbeeld door de drie pakjes met verzamelkaartjes uit de jaren tachtig (die ik in Brooklyn heb gevonden) op eBay te zetten en er grof geld voor te vragen.
Of je kijkt wat ongemakkelijk in de camera en je rukt ze ongeduldig uit elkaar alvorens de inhoud te tonen aan jou, trouwe MonoBrowser.
Fuck it. Ik leef maar een keer.
Eh, ruilen?
Ze klinken als een subversieve tekenfilm op Cartoon Network. Maar it kids Demetrio en Ricardo gaan een stuk subtieler te keer. Deze twee New Yorkers zijn verantwoordelijk voor de meest frisse accessoires sinds de introductie van vochtige zakdoekjes.
Hun claim to faim? Sinds 2008 maken ze broches, kettinkjes en andere sieraden van Lego.
Gimmicky als de hel natuurlijk. Maar wel prachtig gedaan. Ze zijn ook verantwoordelijk voor die begeerlijke Starter jassen into tassen toestand.
Inmiddels hebben Dee & Ricky in alle grote bladen (Vogue, blah blah) gestaan, met nog grotere ontwerpers (Marc Jacobs, blah blah) samengewerkt en is er nu een humongous horloge op de markt. Deze colab met Casio is voor de verandering goed te doen. Geen gemakzuchtig logootje in de backlight zoals G-Shock zo vaak een limited editie presenteert.
Nope. Deze keer is de GA110 getweaked met unieke Lego details. Echt sweet en heus wel awesmoe. Ik vraag me alleen af wat de Deense blokjesbouwer hier eigenlijk van vindt, qua inbreuk op het merkenrecht.
Je volgt de avonturen van dit tweetal hierrrrr.
Morgen eindelijk weer eens een opening voor deze jongen. In de Kahmann gallery wordt het nieuwste nummer van fotografiemagazine GUP gepresenteerd. Het thema is thuglife straat, dus laat je limited edition G-shock maar thuis en houd je handtasje goed vast. Je weet nooit wat daar voor volk op afkomt.
Ben je daarentegen een kunstsnob en interesseren die gratis Vedettjes je niets? Dan hier wat namen die gefeatured zijn in het mag en wier werk je ter plekke, in volle glorie kunt ervaren:
- Jamel Shabbaz (van hem is de plaat hierboven)
- Bruce Gilden
- InPublic photographers
- Sion Fullana
- Francesco Giusti
Launch Party GUP
19.00 – 23.00
GUP HQ / Kahmann gallery
Lindengracht 35
Bangkok is awesmoe. Vooral wanneer het 39 à 40 graden in de schaduw is en er gereld wordt. Shit wat een intense stad. Ondanks het feit dat Thai een hoop niet snappen, begrijpen ze heel goed wat MonoBrowsers nodig hebben. Een gaar pand met drie verdiepingen toys, oude videogames en collectible cardgames bijvoorbeeld. Er is een Budha.
Dat ik vervolgens door het overweldigende aanbod in apatische Adje veranderde mocht de pret niet drukken. Uiteindelijk heb ik een aantal keuzes gemaakt waar ik nu, terugkijkend, prima mee kan leven.
Links ziet u een serie Japanse autostickers. Mannelijke lezers knikken nu instemmend.
Ernaast ontwaart u een 16 bit spelcomputer-editie van het legendarische arcade vechtspel Street Fighter 2. In mint conditie.
Vervolgens ziet u een niet gelicenseerde versie van Mario’s kwaadaardige spiegelbeeld Wario, gevolgd door een overduidelijke Spider-Man rip off. Sweet.
————————
Voor de vrouwelijke MonoBrowsers presenteer ik een serie My Little Pony stickers. Gotta dressuur them all!
Hoogtepunt van de shoppingspree was dit exemplaar van de Super Nintendo rpg Mother 2 uit ‘94, beter bekend in het Westen als Earthbound. Cultklassieker mensen. En een prachtige hoes natuurlijk.
De robot die van alle andere robots kruimeldieven in de aanbieding bij Blokker maakt, ontbreekt evenmin. Ik ben alleen even kwijt hoe deze bruut ookalweer heet. Terwijl ik er toch echt al een keer over gepost heb. Sorry.
Maar ik ben terug! Hoi!
Boris Postma, houdt niet alleen van het schrijven voor MonoBrow, maar ook van gladde, absurd gespierde bad guys. Zo. Dat is eruit. Wat hij hier precies mee bedoelt, dat ontdek je zelf wanneer je deze posting over striptekenaar Mark Bagley leest.
Zoals jullie in mijn vorige post hebben kunnen lezen haal ik veel van mijn levenswijsheden uit de popcultuur. Was het bij the Crying Freeman live honorable, or die miserable, bij Spider-Man is het with great power comes great responsibility.
Spider-Man is onbetwist mijn favoriete comicbook hero. Het is de serie waar het allemaal voor mij mee begon. Niet alleen omdat Spidey het meest interessante karakter in het Marvel universum is. Ook omdat ik het geluk had dat Mark Bagley huistekenaar was van de eerste paar issues die ik las.
Het verhaal van Bagley is dat van een kinderdroom. Jongen wil zijn hele leven striptekenaar worden maar heeft de moed op een gegeven moment toch opgegeven. Dan laat hij zich tegen zijn zin overhalen om aan een striptekenwedstrijd van Marvel mee te doen en wint van 19000(!) anderen om zo bij zijn favoriete comic The Amazing Spider-Man uit te komen. Jaloers.
Bagley hielp mee aartsvijand Venom naar een hoger niveau te tillen, zowel visueel als in inhoudelijk, en is mede verantwoordelijk voor de geboorte van lievelingsschurk Carnage. Zijn extreme jaren ‘90 tekenstijl kenmerkt zich door de geweldig uitgewerkte anatomie van de karakters. Alle spiergroepen zijn zichtbaar, ook niet bestaande.
De helden zijn volledig gestroomlijnd wat zelfs de lompste schurk elegant over doet komen. Zowel de transformaties van Eddy Brock naar Venom als die van Cletus Kassidy naar Carnage zijn nooit meer zo gruwelijk in beeld gebracht als door Mark.
Toegegeven, het is de Dynasty-stijl binnen de comicbooks, en niet iedereen zal er van houden. Maar als je mooie, gelikte vechtersbazen wilt zien dan moet je zijn werk echt eens proberen, beginnend met de Ultimate Spider-Man serie.
©