Archive for the ‘mode’ Category
Het lukt me niet echt om mee te gaan met je Clarks craving. Ik kies gewoon voor het weinig subtiele model van Christian Hosoi, skateboarder met rocksterallures en uitvinder van de Christ Air, een trucje dat voor zich spreekt. Mijn allereerste pro deck was een Hosoi zonder print. Dus je begrijpt: dit is sterker dan ik. Oh, het was trouwens een sale buitenkans bij Independent Outlet.
+
=
Dit is er eentje voor al die verzorgde pols pappi’s. Maar ook voor iedereen die zich nog kan herinneren hoe laat de Smurfen op zaterdagmiddag bij de Vara begonnen. Anders kan ik me niet voorstellen dat er ook maar iets gebeurt met het haar op je onderarm wanneer je deze nieuwe Swatches ziet.
Hoe dan ook. De ztijlvole Zwitsers komen smaakvol met effen (10 mat & 10 glans) modelletjes. Ook is er een speciale, alleen bij Colette verkrijgbare serie, die je David Byrne Anno Ergens In De Jaren Tachtig-look complimenteert. Met hierin een horloge dat ontworpen is door Carrie Munden van het redelijk overgewaardeerde Cassette Playa. Op zich leuk, alhoewel ik het prettiger had gevonden wanneer ze gewoon de oorspronkelijke designs opnieuw hadden uitgebracht. Daar zitten niet voor niets klassiekers tussen.
Een ander probleem: ik draag geen horloges meer. Terwijl ik in deze prachtige posting (en deze trouwens ook), je toch echt geprobeerd heb te overtuigen om voor Swatch te kiezen. Nou ja. Er naar kijken is ook lekker.
De vernieuwde Blend (vormgeving: Joachim Baan) ligt morgen in de winkel en heeft een opmerkelijke nieuwe baas. Hoewel, zo vreemd is het niet dat Perre van den Brink hoofdredacteur is. Als voormalig marketingman van Diesel weet hij als geen ander hoe je met merken om moet gaan. En wie bekend is met Perre’s internet aanwezigheid, weet dat hij online snapt. Als ik je dan ook nog vertel dat hij het woord ondernemen in Gothic bold op zijn sixpack getatoeëerd heeft, begrijp je waarom ik veel verwacht van Blend nieuwe stijl.
Advertentietarieven die onder druk staan, dalende verkoopcijfers, extreme online concurrentie: je timing als nieuwe Blend baas is lekker!
“Ja en nee. Ik heb hiervoor vijf jaar bij DIESEL gezeten. Op een gegeven moment zat ik tegen het plafond wat betreft groei. Bovendien voelde het zo nu en dan als een herhalingsoefening. De projecten die ik deed had ik, zij het in een andere vorm, allemaal al een keer gedaan.”
Ok
“Tuurlijk speelde de marktsituatie mee in m’n beslissing. Maar aan de andere kant is dit een hele interessante tijd voor printmedia. Wat gaat er de komende jaren veranderen? In hoeverre gaat het business-model voor ‘traditionele’ media, door bv. een iPad veranderen?”
Right
“Mijn keuze was uiteindelijk simpel: zeg ik nee, blijf ik in m’n comfort-zone en denk ik over een jaar: hoe zou het geweest zijn als ik het gedaan had, of zeg ik ja en kijk ik wel waar het schip strandt. Ik kies dan toch liever voor het laatste. Geen succes zonder risico.”
Foto: Elza Jo.
Was je verbaasd dat je gevraagd bent? Dit wordt je eerste hoofdredactionele baan.
“In eerste instantie wel. Ik heb geen achtergrond als klassieke journalist. Misschien is zo’n soort hoofdredacteur ook wel niet meer van deze tijd. Ik denk dat ze mij veel meer gevraagd hebben op basis van m’n marketingachtergrond en netwerk. Puur inhoudelijk wisten ze van m’n smakenpalet door op m’n blog te kijken. In die zin kun je bijna stellen dat ik misschien wel de eerste blogger-hoofdredacteur ben. Een term die overigens verschrikkelijk walgelijk klinkt, dus hou het maar op hoofdredacteur.”
Wat wordt je belangrijkste koerswijziging?
“We zijn de hele opzet van BLEND aan het veranderen en splitsen de 10 jaarlijkse uitgaves die we hebben in 2 losse uitgaves. Een BLEND Paper van 80 pagina’s, die 6 x per jaar alleen op de Benelux markt gaat uitkomen en een internationale editie (Engelstalig). Dit wordt een dikke glossy van +/-300 pagina’s, die 4 x per jaar wereldwijd gedistribueerd wordt.”
Ambitieus…
“Wat je nu ziet op de internationale bladenmarkt is dat de grote titels in oplage teruglopen terwijl ‘niche’ titels als Mirage, Purple of Monocle terrein winnen. Dat is een ontwikkeling waar we met de internationale BLEND graag op willen inspelen. De Nederlandse versie hebben we geprobeerd voor een groter publiek toegankelijk te maken door qua oplage omhoog te gaan en in prijs te zakken.”
Van welk redactioneel experiment verwacht je het meest?
“Ik ben best wel benieuwd wat voor verschil mijn benadering gaat maken. Ik heb toen ik vorige maand begon getracht veel meer organisatorische structuur in het bedrijf te brengen.”
Hatsaa!
“Het klinkt heel erg Emile Ratelband, maar ik benader de BLEND niet zozeer als magazine, maar meer als merk. Een merk met waarden, een brand identity en een positionering. Elementen die het veel makkelijker maken om een heldere visie te creëren.”
Duidelijk
“Ook wil ik een sterkere band tussen de mensen die het blad met ons maken en de redactie. Het moet veel meer een team worden in plaats van een redactie en freelancers. Dat zorgt voor meer draagvlak voor je blad en bovendien is het op die manier veel leuker werken.”
Bladen als Blend maar ook Love of Purple teleurstellen me vaak: ze nemen zichzelf zo verschrikkelijk serieus en zijn meestal humorloos en weinig uitgesproken, pretentieus zelfs. Terwijl de onderwerpen waar ze over schrijven juist vol liefde, expressie, humor of emotie zitten. Herken je dit?
“Zeker! BLEND is in principe een vrij serieus blad met dito onderwerpen. Maar dat betekent niet dat het blad helemaal humorloos moet zijn. Ik geloof juist in die combinatie. Op mijn blog doe ik het ook zo.”
Hoe dan?
“Ik kan een of andere gast die hele serieuze installatiekunst maakt uitlichten omdat ik het tof vind, maar tegelijkertijd vind ik het verschrikkelijk grappig als er een beunhaas-vorkheftruckchauffeur een heel magazijn wodka laat omvallen. Dat wil niet zeggen dat ik dat soort flauwe humor in het blad wil, maar ik wil wel humor in het blad om een contrast te creëren met de andere onderwerpen. De naam van het blad is niet voor niets BLEND.”
“Er bestaan bijna geen titels die niet aan branded content doen. De kunst is dat je de gulden middenweg zoekt waarbij commerciële content een editorial relevantie krijgt. Dat zit ‘m vaak in hele simpele dingen zoals een goede planning.”
Online media geven erg af op print. Maar ze spelen vaak leentjebuur.
“Zeker. Mooie voorbeelden zijn al die high-fashionblogs. Stuk voor stuk plaatsen ze foto’s en filmpjes uit shoots van modebladen. Voor mij geeft dit het bestaansrecht van printmedia weer, zeker in dat segment.”
Precies
“De kunst is natuurlijk om als magazine de diepte in te gaan. De nieuwtjes, die altijd ergens voorin bladen staan, zijn wat mij betreft outdated. Dit is de functie van de blogs. De diepgang is voor de bladen, die zie je bijna niet op blogs. Zeker in de mode-hoek.”
Hoeveel invloed heeft de adverteerder? Reikt die verder dan de advertentie- of advertorialpagina?
“Er bestaan zo goed als geen titels die niet aan branded content doen. De kunst is dat je de gulden middenweg zoekt waarbij commerciële content een editorial relevantie krijgt. Dat zit ‘m vaak in hele simpele dingen zoals een goede planning. Ik wil met BLEND op een transparante manier met commercie omgaan. Je moet de lezer niet onderschatten, men prikt er doorheen.”
Klinkt logisch
“Maar om je vraag eenduidig te beantwoorden: de macht reikt niet verder dan de advertentie- of advertorialpagina.”
Gaat Blend ook investeren in een iPad versie van het mag? Sommigen zeggen dat het de redding van magazines wordt.
“Ik had vorige week een afspraak met Apple over de iPad. Ik ben verschrikkelijk benieuwd wat voor invloed die gaat hebben. Niemand weet het zeker, maar ik denk dat we wel aan het begin van een hele spannende tijd voor printmedia staan. Ik wil hier met BLEND zeker in mee. Ik denk alleen wel dat je jezelf goed moet afvragen wat je precies wilt met zoiets als een iPad, zodat je niet als een kip zonder kop je blad zo snel mogelijk iPad-proof gaat maken zonder dat je bepaald hebt wat voor rol het apparaat gaat spelen in je business model. Ask not what you can do for the iPad, ask what the iPad can do for you, om er maar weer even een heerlijke oneliner in te gooien.”
Waarom heb jij op dit moment de meest begerenswaardige baan van Amsterdam?
“Dat weet ik niet. Ik weet wel dat ik elke dag bezig ben met het bij elkaar zoeken van leuke onderwerpen, samen met een team van toffe mensen zodat je aan het eind van het jaar 10 zo mooi mogelijke producten hebt. Een prima bezigheid.”
Mode. Geef je toe aan die peer pressure en ga je voor een nieuwe variant op je oude vertrouwde G-Shock? Of laat je zien dat stijl niet iets is wat in de jaren negentig door een Cross Colours dragende Timberland stampende head is uitgevonden en trek je die Jacques Cousteau Omega om je pols? Bij twijfel: kijk gewoon wie er als winnaar uit deze Watch Wrestlers komt en maak je keuze.
/doet Michael Buffer stem opzetten
Het belooft een intense strijd te worden tussen twee extreme tegenpolen. In de rechterhoek staat een intimiderende uitdager; de Casio GA100 is het talent, afkomstig uit een Aziatische dojo waar ze sinds de jaren tachtig bewijzen dat brute kracht en precisie een dodelijke combinatie zijn.
Hij neemt het op tegen de Omega PloProf 2009, zoon van de legendarische PloProf, getraind door avonturier en stijlicoon Jacques Cousteau en oh wat gebeurt hier! Casio wacht niet op het signaal van de scheidsrechter en hoekt gelijk met z’n onverwoestbare buitenkant de manager van PloProf 2009 neer! Wat een spektakel En wat een vuile streek dames en heren.
Ronde 1
PloProf 2009 is woest. Inmiddels is iedereen uit de ring gestapt en, ja hoor: PloProf gebruikt zijn polsband die zelfs tegen haaientanden bestand schijnt te zijn om GA100 een piledriver cadeau te doen. Dat wordt koppijn vanavond voor PloProf!
Ronde 2
De eerste ronde was duidelijk voor PloProf 2009. Het is de vraag hoe GA100 reageert: gelijk vanaf het begin z’n intimiderende uiterlijk gebruiken of meer defensief vechten en z’n legendarische incasseringsvermogen het werk laten doen. Oooh! Wat een beuk! GA100 gaat neer via de touwen door een razendsnelle suplex van PloProf 2009. Einde verhaal voor de Japanner deze ronde.
Ronde 3
De twee minuten rust lijken GA100 goed te hebben gedaan. Vanaf het geluid van de bel ramt hij in op de arrogante PloProf 2009, die lijkt het drukker te hebben met het showen van zijn features aan de rondemissen en wordt nu genadeloos afgestraft. Mein got! Het verschil in techniek wordt wel duidelijk zeg. GA100 heeft zijn tegenstander klem. Einde ronde drie. Einde wedstrijd.
————————————————————-
Tsja, dat betekent dat de altijd verzorgde Omega PloProf 2009 deze clash van de klokken gewonnen heeft. Flauw hoor, dat Casio G100 het niet sportief opneemt. Hij knippert een paar keer met z’n backlight en verdwijnt van het strijdtoneel. Wat een avond!
WINNAAR: Omega PloProf 2009
VERLIEZER: GA-100-1A1DR
Wat zijn we toch een grappenmakers. Doen we met z’n allen eerst een seizoen of vier moeilijk met een look die rechtstreeks uit het schetsblok van Jim Henson vandaan lijkt te komen, is iedereen nu opeens op zoek naar authentieke brand stories en op de vintage tour. MonoBrow zegt: tijd voor Ontour en ging op bezoek bij de tijdelijke showroom van dit label in Lev Kaupas (sick gebouw!)
Daar kreeg hij (kappen met die derde persoon Jan) behalve spekkoekjes en een glaasje water, een A/W’10-collectie te zien met zoveel toffe items dat ik er bijna emotioneel van werd. Helaas mag ik je niet showen wat me dan bijna aan het huilen bracht van vreugde. Je moet het doen met deze antwoorden van de friendelijkste friend in fashion: Ontour’s Remco.
Wat is de meest weirde reactie op deze collectie?
“Dit droeg mijn aardrijkskundeleraar vroeger ook.”
Dat is juist het grootste compliment dat je dit jaar als label kunt krijgen. Wat kunnen Ontour-haters verwachten?
“De meest complete en gedetailleerde Ontour-collectie die de outfits van je aardrijkskundeleraar doet verbleken. 5 jaar Ontour…reden voor een feestje dachten we zo. Magnificent!”
Wanneer in de winkels?
“Augustus / september 2010.”
Gaan MonoBrowsers kans maken op items uit deze collectie?
“Jazeker, een feestkostuum.”
There you have it. Houd Ontour en MonoBrow in de gaten. De komende maanden meer!
Ha! Subtiel cadeautje van Jules David. Hij is al een tijdje fan van Zeeman. Zij lijken het dan ook vrij goed te snappen. Neem de onderbroeken-actie.
Jij doet natuurlijk net als ik brrr wanneer je het woord Björn Borg boven een broek ziet uitkomen. Daarom niets dan hulde voor een textiel topper die deze trend onder Bob’s Saloon-bezoekers belachelijk maakt en in ruil voor alleen verzendkosten hun variant op de onderbroek thuisbezorgt.
Dat ze vervolgens een complete t-shirt-tool online zetten waarmee je voor een schijntje je eigen shirt kunt ontwerpen.. één woord: h.o.p.p.a.
Luxemburg. Land van Groothertog Adolf, de eeuwig underachievende muurhagedis en Judd mat gaardebounen (gerookt varkensvlees met tuinbonen).
/Fail.
Er is maar één reden waarom BlackWater nog niet gebeld is om orde op zaken te stellen in Luxemburg. Dat is het interview & mode magazine Nico.
Nico is een tijdschrift dat zo te zien met net zoveel liefde, toeweiding en smaak als een Jamie Oliver app gemaakt wordt. In tegenstelling tot de laatste keer dat ik enthousiast was over een blaadje, ben jij het deze keer ook met me eens dat de opmaak, het beeld en typografie van dit Luxemburgse tijdschrift echt sweet is.
Reality check: eerlijk gezegd vind ik de interviews saai. Die in het Engels dan, er staan ook een aantal Franstalige teksten in. Echt zo jammer, ze doen zoals de meeste hedendaagse kunst/cultuur boekjes en nemen zichzelf en hun onderwerpen erg serieus. Op zich niets mis mee, maar een beetje relativering of een afwijkende kijk en of vraagstelling zou prettig zijn.
Ik bedoel, hoe vaak kun je aan een kunstenaar vragen of hij een verhaal probeert te vertellen en of zijn woonomgeving zijn werk beïnvloedt? Dit kwam ik al in twee Nico-interviews tegen. Djeez.
Ach. Verder een prrrima mag. Mooie fotografie, papier, alles. Het verschijnt dit jaar maar één keer, dus als je iets moois voor je ogen wilt…
Amsterdam International Fashion Week komt eraan. Dat betekent dat je vanaf volgende week zonder zorgen over straat kunt in je oranje cape-jurk-shawl hybride met dubbele epauletten. Good on you!
Nu is het geen geheim dat de Nederlandse mode-industrie struggelt en dat maakt AIFW er niet leuker op; fashion gedijt bij economisch goede tijden. Het is óók geen geheim dat de echt spannende ontwerpen niet per se op de catwalks van het officiële programma voorbijkomen. Een posting over de off schedule feestjes houd je tegoed van me. Eerst de heavyweights.
MonoBrow heeft plekken geregeld voor:
Wow. Best knap hoe de modellen veranderen wandelend snoepgoed en er toch fashionable uit zien. Yeu’s nieuwe label Ado Les Scents bevat ook een paar classic items waar je je een 2k10-versie van Ricardo Tubbs of Sonny Crockett in waant. Fucking love it.
Thang maakte vorig jaar indruk met zijn conceptuele insteek. Hij vertelt graag verhalen, ook als dit ten koste van het draagcomfort gaat. Zo staat het tenminste op z’n site. Meer kijken dan aantrekken dus. Hey maar als Diane Pernet de moeite neemt om je show te bekijken, dan doe je vast iets goed.
Deze Taiwanees deed Artez (Arnhem) en als je z’n eerdere ontwerpen bekijkt voel je vrij duidelijk de eh, romantische vibe. Niks mis mee in deze harde tijden. /pakt Wuthering Heights weer uit de kast.
Mooi om te zien hoe Brigitte en Jolanda elk seizoen meer fashion en minder street zijn. Een sneak peek van wat ze tijdens AIFW tonen vind je op hun site. Keywords: vrouwelijkheid en elegantie. KLONK! /geïrriteerde Monobrowser gooit open deur dicht. Ik weet alleen niet wat ik met die panty legging-toestand aanmoet.
Mocht je zin hebben in een verhaaltje over fijne fijnerikken (ok, even namedroppen: Jans Possel, Femke Dekker, Joey Elgersma, Aynouk Tan en Hugo van Heijningen) daar gaat m’n nieuwe column in GlamCult over. (Je vindt ‘m naast die verschrikkelijke Strellson advertentie.)
PDF download stijl!
Ontwerper Adriaan Mellegers opereert tegenwoordig vanuit Amsterdam én NYC. Daar koopt hij soms mooie dingen. Zoals deze zwarte Sebago Flotilla’s. Gescoord bij Century 21.
Seblahblahago : het bootschoenmodel Dockside werd voor het eerst geproduceerd in 1970 in de VS en viert dit jaar z’n veertigjarige Prins de Lignac keurmerk.
De Dockside werd pas echt een hit in de eighties. Niet onbelangrijk als je als modemerk nu weer relevant wilt zijn. Het was de afgelopen drie zomers dan ook de shoe to hebben en de collabo’s (sorry, samenwerking) met bijvoorbeeld Colette, de creatievelingen van La MJC en het New Yorkse collectief VANE bevestigden de status van het merk alleen maar.
Eh voor wie schrijf ik dit eigenlijk. Jij weet dit al. Je zusje dat alweer uitgekeken is op Vans era’s omdat de inner circle hockeychicks (waar ze op een dag ook deel van hoopt uit te maken) die sneaker heeft ingeruild voor de Dockside, weet dit…
Hell, zelfs je vader vraagt of je zijn oude paar wil omdat hij bij RTL Boulevard een Sander Foppele look-a-like met Docksides zag.
Zucht. Leuk en aardig, maar die snappen hoge Sebago’s natuurlijk voor geen meter. Dat is where you come in!
©