Er komt een moment dat de Non Records ‘ en Mishka‘s van deze wereld met hun muziek of producten niet meer  verwijzen naar de jaren tachtig of negentig. Er breekt een tijd aan waarin de Top 2000 à gogo het zonder Prince’ 1999 moet doen en toekomstige Great American Novel schrijvers zoals Jonathan Franzen een ander tijdperk dan dat van Clinton en Bush gebruiken om de wereld te duiden. Tot die tijd ga je op deze plek goed op de mooiste jaren van de afgelopen eeuw. Uitgemolken tot de laatste druppel als de borsten van Pamela Anderson in een Baywatch rerun op RTL 7.

DE JAREN ’90 ZITTEN IN DEZE CLIP VAN AESOP ROCK:

EN DE NINETIES ZITTEN VOLOP IN DEZE STtüSSY X PEANUTS SHIRTS:

(via High Snobiety.)

DE JAREN ’90 ZITTEN IN ALLES WAT HET 17-JARIGE  WOORDWONDER JOEY BADA$$ UITSPUUGT. LUISTER DIT EN PROBEER MAAR EENS NIET OP EBAY ZES KILO ZANDKLEURIGE KARL KANI BROEKEN EN SPIJKERJASSEN TE SCOREN.

DE JAREN ’90 ZITTEN MOST DEFINITELY IN DEZE PLAYSTATION VITA-VERSIE VAN MORTAL WOMBAT:

DE JAREN ’90 ZITTEN OP ZEKER IN DIT BOEK OVER EUROPESE HIP HOP POSES:

Je hebt mensen die een paar shirtjes uitbrengen en dat een bedrijf noemen. En je hebt deze mannen. Vraag me alleen niet wat hun vrouwen ervan vinden dat de heren zo hard werken. Om over het jaarlijkse goedmakertje in de vorm van een tangaslip van jeansstof op Valentijnsdag, nog maar te zwijgen.)

Alles wat Menno van Meurs, Rene Strolenberg en Joachim Baan van jeans juwelier Tenue de Nîmes aanraken verandert in spijkerstof goud. Dus als iemand weet waar een succesvolle samenwerking tussen twee verschillende modemerken aan moet voldoen, zijn deze heren het. MonoBrow vroeg Menno hoe je als lifestylemerk zorgt dat je met een relevant product komt. Ook deelt de medeoprichter van TdN zijn persoonlijke collab top 3.

Keep it exclusief, silly
“Onze collaborations zijn altijd gelimiteerd. We beschouwen zo’n item als een exclusieve en gelimiteerde climax binnen de samenwerking. Te veel stuks zou een groot deel van de magie weghalen. Bovendien zoeken wij altijd naar bijna ‘onmogelijke’ interpretaties van bijvoorbeeld een nieuwe jeans. Dat komt tot uiting in het feit dat de grondstoffen super zeldzaam zijn. Neem bijvoorbeeld de denimstof  op basis van natuurlijke indigo die we hebben gebruikt voor onze recentelijke collab met Big John. De stof is een exacte replica van hun iconische jeans uit de jaren zestig, die zijn felblauwe kleur dankt aan een speciale kleurtechniek. De kleur noemen ze in Japan ruri. Tot slot denk ik dat vanuit de consument bezien mensen het op prijs stellen dat deze exclusiviteit er is omdat ze behoefte hebben aan iets wat niemand, of laten we zeggen bijna niemand, heeft.”

1 + 1 = 3
“De belangrijkste voorwaarde van een succesvolle collaboration is de vraag of de combinatie van beide merken tot iets extra’s leidt. Partij 1 moet iets toevoegen wat 2 niet kan en 2 moet iets toevoegen wat 1 niet kan. Op die manier zorgt het daadwerkelijk voor een climax en mag je zeggen dat 1+1 3 is. Te vaak zien we samenwerkingen waarvan je vooraf kunt stellen dat partij A het alleen heeft gedaan om met partij B te worden geassocieerd. Geen gelijkwaardigheid dus.”

Dit is het resultaat van de laatste samenwerking van TdN. In dit geval met Big John, het oudste jeansmerk van Japan. Het nadeel van exclusiviteit en bijzondere materialen? De prijs. Beter doe je de Dagobert Duck en kom je met een vrachtwagen vol dukaten.

Timing
“Heel simpel gesteld zijn we om te beginnen afhankelijk van seizoenen. Het is dus belangrijk je producten af te stemmen op de maand waarin de release plaats vindt. Vandaar dat het voor ons belangrijk was om bijvoorbeeld de Tenue de Nîmes Indigo-dyed Chuck Taylor All Star te releasen in de zomer. Zo’n lage canvas Oxford schoen heeft in januari natuurlijk veel minder potentie dan in juli of augustus.”

Internationale potentie
“Een samenwerking moet wat mij betreft altijd tot de verbeelding spreken, buitengewoon zijn. Alleen op die manier creëer je iets met internationale allure. Het eindproduct moet fenomenaal zijn en niet te zeer voor de hand liggen. Het mag natuurlijk wel eenvoudig zijn, maar innovativiteit is heel belangrijk. Mensen in binnen- en buitenland worden dagelijks geconfronteerd met zo ontzettend veel….”

Top 3 beste merksamenwerkingen ever, volgens Menno van Meurs

Monocle x Comme des Garçons
“Omdat het zulke extreem lekkere geuren zijn geworden. NEXT LEVEL, echt.”

Red Wing Shoes x Woolrich
“Dit zijn twee van onze favoriete merken. Die samen is het walhalla.”

Riva x Marc Newson
“Dit is echt 1+1 = 3: het überklassieke Riva versus de next level contemporary designer Marc Newson. Old meets new, classic meets, modern – design meets tradition. Diepe buiging van Tenue de Nîmes.”

Lleta van Gom won aflevering 4 van Beat The Top Designer (Net5). Ze ontwierp een jurk voor ene Halina Reijn, die weer zwaar into Marc Jacobs is, maar het verschil niet zag tussen een item van die ontwerper en werk van Lleta. Goed gedaan Lleta. Vertel nu maar even van de hat en de edge.

Prachtige jurk hoor. Heb je jezelf overtroffen of lopen al je vrienden in dit soort Lleta outfits?
“Pfff, ik heb mezelf verrast én overtroffen! Ik had nooit gedacht dat ik een red carpet dress zou moeten maken, zeker niet voor een vrouw als Halina. Ik maakte vroeger van alles voor mezelf, ik had niet veel geld tijdens mijn studie, dus als ik iets wilde knipte ik oude kleding kapot zodat ik er iets nieuws van kon maken.”

Maar waar moeten we je dan van kennen?
“Sinds ik full time werk heb ik vrij weinig uitgevoerd. Ik heb Artemis doorlopen, dat is het spannendste wat ik je kan vertellen over de laatste 7 jaar. Eigenlijk belachelijk als ik bedenk dat ik al zeker 15 jaar van een liefdevolle en zeer vaste relatie geniet met mijn naaimachine en random stoffenbalen. Shame on me.”

Was dat waarom je meedeed? Iets doorbreken?
“Ik wilde gewoon heel ver uit mijn comfort zone stappen. Doordat ik in het verleden vaak bang was om te falen of voor lul te staan, heb ik veel toffe dingen aan me voorbij laten gaan. Dat is mijn grootste barrière.”

Gelukkig heb je meegedaan en laten zien dat je talent hebt…
“Soms moet je iets gewoon doen, en je niet druk maken om alles om je heen, of wat anderen ervan zullen vinden. De positieve reacties hebben me wel geholpen hoor. Gemeend of niet haha.”

Je concurrentie deed best bitchy, of lag dat aan de edit van het programma?
“Ik denk allebei. Met Laurie de Kok had ik al snel een vriendschappelijke band, dus ik begreep waarom zij soms een beetje fel uit de hoek kwam. We zaten redelijk op dezelfde golflengte qua karakter. Farzana zei wat ze dacht, en haar uitspraak “als L’leta wint, spring ik uit het raam” is wat ze blijkbaar op dat moment dacht.”

Kinderachtig hoor
“Toen ik het in de show hoorde was ik niet verbaasd. Maar een andere edit had haar niet minder bitchy gemaakt denk ik. Het is een business waar de gunfactor ver te zoeken is. Iedereen wil winnen of de beste zijn.”

Ontwerp je al in opdracht?
“Jazeker! Ik vertel mijzelf wat ik wil en dan maak ik het. Telt dat ook? Haha. Ik maak hier en daar wel eens wat, maar dat is nog heel erg onder de radar. Veel mensen weten eigenlijk niet wat ik doe. En eerlijk gezegd wist ik dat op een gegeven moment zelf ook niet meer.”

Daar hoef je nu niet meer bang voor te zijn
“Ik ben afgestudeerd designer. Ik lag alleen even in een tijdelijke coma. Kan iedereen gebeuren. Maar I found my mojo, mijn naaimachine is in ieder geval afgestoft en wacht op me. Dus laat die opdrachten maar komen.”

Ik draag van alles, maar in een jurk voel ik me niet prettig. Maak je ook dingen voor de dude’jes?
“Ik heb me tijdens mijn studie een half jaar gericht op heren en heb er veel van geleerd. Tot op heden heb ik niets gemaakt wat is gedragen door iemand anders dan mijn paspop. Het is een toffe uitdaging, misschien wordt het tijd dat ik me daar in ga verdiepen. Ik heb een man thuis die daar heel gelukkig van zou worden.”

Welke ontwerpers moeten MonoBrowsers in de gaten houden?
“Ja, mij dus *wink* *wink.* Verder: The Ballet Cats, van graphic designer Jordan Marzuki: originele teksten op de meest fijne stoffen. En Krizia Robustella en JCDC! Die houden allebei van kleine geintjes in de prints en snits, hier word ik gewoon te blij van. Miss Van & Anaoana, een graffiti/street artist en designer die samen de meeste prachtige stukken neerzetten met supah heerlijke prints. ABBYLEE van Abigail, een designer uit Londen, check de ‘Spirited Decay’ collectie. Van Laurie de Kok ben ik sinds de opnames sowieso een groot fan!”

En je lievelings?
“Mijn all time favourite Tim Burton. Hij is natuurlijk geen designer, maar voor mij een grote bron van inspiratie. En dan vooral The Little Girl Who Was Forgotten, een prachtige, donkere animatie.”

Hoi Kaaklijn Karel, lekker bezig in je Comme des Garçons overhemd. Staat je goed en het WOWZERS! WAT IS HET VERHAAL MET DIE GORE GELE VLEKKEN, VRIEND?

Waargebeurd hoor. Echt. Hoeveel shirts en overhemden ik niet in een paar maanden tijd van lievelings tot liever niet heb zien degraderen. Alleen maar omdat er een nasty chemische reactie ontstaat wanneer echt mannenzweet met deo en katoen in aanraking komt. Dat levert een bijtend goedje op waarbij de Volkskrant stukjes van Arnon Grunberg tot poeziealbum zoetigheid versuikeren. Extra vervelend is dat die vlekken er vervolgens niet uit te wassen zijn.

Enter Crystalfresh. Een tip van MonoFriend slash mr. Gevonden Op Marktplaats Julien Rademaker. Dat lost al je gele oksel ellende op. Hoe dan? Om te beginnen zitten er geen chemicaliën in die je naar Zwitsers bankmedewerkstersondergoed laten ruiken. Dat is wel de keerzijde: Crystalfresh is gemaakt van natuurzuivere eh, kristallen ofzo. Die ruiken nergens naar.

Maar ze werken als een malle: aan het einde van de dag is er niks aan de hand. Geen zweetdoeft, gewoon die masculine bodyzweem en mijn shirts blijven vrij van vlekken en andere plakkerigheid. Essentiëel dus. Stickie kost 7,50 en je doet er een jaar mee. Dit is de importeur. En hier bestel je de stick.

(foto: Peter Stigter)

Stop een naald, draad, wat stof en Sanne Schepers in een ruimte en na een jaar heb je een modecollectie waar het toetsenbord van Gert Jonkers spontaan van in capslock schiet. Zo lang duurde het voordat Sanne’s vrouwen in verrukking brengende kledingserie af was. Niet voor niets: haar handwerk is beloond met de G Star Raw Talent Award 2011. Ik zeg: binnen een jaar op de cover van The Gentlewoman, nu op MonoBrow.

Net als in de echte wereld draait het in mode om je netwerk. De jury van de Raw Talent Award bestond uit internationale toppers. Heeft je dat een lunchdate met YSL opgeleverd?
“Helaas staan er nog geen chique lunchdates gepland, maar er zijn wel al kleine plannen om misschien samen te werken. Ik heb geen idee wat dit allemaal nog gaat opleveren, dus ik houd op dit moment nog even wijs mijn mond! Ik vond het al een hele eer dat ze geïnteresseerd waren in mijn werk en portfolio en benieuwd waren naar meer.”

Je kleding heeft die zeldzame instant clasicness: het voelt vernieuwend maar als ik mijn ogen toeknijp en door mijn wimpers kijk, zie ik Krystle Carrington, sippend op een Martini. Hoeveel tijd kost het je om zo’n collectie te ontwerpen?
“Ik ben nu ongeveer een jaar bezig met het ontwikkelen ervan. Voor mij voelt hij dan ook niet als definitief. Het is meer een tussenstop, om iedereen te laten zien waar ik op dit moment mee bezig ben, maar alles is nog steeds in ontwikkeling. Het draait voor mij vooral om het concept, een nieuw principe van kleding en een soort nieuwe manier van kleding dragen.”

EEN JAAR. HOLY CRAP.
“Buiten het concept heb ik ook elk ontwerp zelf uitgevoerd. Dit was een heel belangrijk deel van mijn ontwerpproces. Elke naad is handmatig afgewerkt en ik heb letterlijk elke millimeter en elk hoekje van de ontwerpen gevoeld. De blaren stonden dan ook op mijn vingers. Resultaat is dat elk stuk met de grootst mogelijke liefde en aandacht gemaakt is. Ik wil niet weten hoeveel uren handwerk in deze collectie zitten.”

Waarom deed je dat?
“Omdat ik vind dat dit de beste manier is om deze ontwerpen uit te voeren. Eigenlijk heel praktisch. Omdat elk patroon bestaat uit veel verschillende delen, was het heel fijn om zo precies te werk te kunnen gaan. Je zit er namelijk echt constant met je neus bovenop. De keuze voor handwerk had voor mij op dat moment dan ook eigenlijk niks te maken met ‘luxe’. Ik ben ervan overtuigd dat een goed ontwerp gekenmerkt wordt door een goede constructie en gepaste manier van verwerking. Ik zie liever een goed bedacht wit katoenen jurkje met enkele biesjes dan meters zijde waar geen aandacht aan besteed is.”

De jury was onder de indruk van de perfecte afwerking. Hoe gaat dat in godsnaam in de H&M als je daar shopt, die arme verkopers duiken vast weg als ze jou zien met je kritische oog.
“Ik koop daar zelf nog steeds, maar ik schrik inderdaad als ik de binnenkant van die kleding zie. Vreemd blijft wel dat ik het dan toch koop, terwijl ik zelf hele jurken opnieuw heb gemaakt, omdat alleen ík wist dat er ergens aan de binnekant éen knoopje of steekje niet goed zat. Ik ga zelf blijkbaar iets neurotischer met mijn ontwerpen om.”

Heb je als modeontwerper niet een verschrikkelijk taak: lekker met Caran d’Ache schetsen is één, maar zo’n ontwerp daadwerkelijk omtoveren tot iets wat andere vrouwen sexy en sterk maakt: wat een helse job moet dat zijn.
“Ik vind het eigenlijk een helse taak om ontwerpen op papier te bedenken. Laat mij maar concepten bedenken en die vertalen naar constructies en stof. Eerlijk gezegd ben ik in eerste instantie helemaal niet bezig met de vrouw die later de jurk zal dragen. Ik verwerk elk ontwerp op een bijna abstracte, platte manier, bijna alsof ik een tekening maak, maar dan in patroon en stof. Deze ‘platte’ ontwerpen transformeren pas tot een draagbaar ontwerp als er een persoon in zit. Eerlijk gezegd is dat voor mijzelf ook elke keer weer een verrassing.”

Als ontwerper in Nederland rondkomen is niet makkelijk. Heb je een plan?
“Ik heb een week geleden gehoord dat ik ben toegelaten tot IFM, een postgraduate programm in Parijs. Dat lijkt me een stap in de goede richting. Verder ben ik vooral benieuwd wat er allemaal nog gaat komen, kom maar op!”

Is het met modeontwerpen net als met schrijvers: als je aangeschoten aan het werk bent denk je dat je een meesterwerk maakt, de volgende dag blijkt dat wel mee te vallen? Onder wat voor omstandigheden werk jij het liefst?
“Ik wil niet zeggen dat ik in deze omstandigheid het liefst werk, maar de meeste ideeën ontstaan ‘s nachts, als ik in bed lig. Dan schrik ik wakker en schrijf ik snel alles op. Meestal schrap ik de volgende ochtend de helft, want dat blijkt dan inderdaad niks voor te stellen. Ook het concept voor deze collectie is zo ontstaan. Vraag me niet waar het elke keer vandaan komt, ik heb geen idee, het gebeurt gewoon.”

Stel, je bent naakt in een ruimte die leeg is op een joggingbroek en sweater na, wat gebeurt er dan?
“Ik kan nu wel heel creatief gaan zeggen dat ik er iets speciaals mee ga doen, maar waarschijnlijk trek ik die joggingbroek en sweater gewoon aan. Niks mis mee!”

(klein, zeer bescheiden en onverwoestbaar: Casio G-Shock ontwerper Kikuo Ibe)

Dat sommige G-shock modellen het goed doen bij Jersey Shore types, daar kan de uitvinder van deze klassieke klok niks aan doen. Merken worden gelanceerd, verliezen aan populariteit, worden door een paar strategisch slimme keuzes weer opgepikt door voorlopers waarna de massa wederom volgt. Of zoals Q-tip tegen zijn vader zei: things go in cycles. Tijd voor een paar licht filosofische minuten met de designer van de oorspronkelijke DW5000 G-Shock, Kikuo Ibe over eh, tijd.

Wat was de beste periode van je leven?
“Geloof het of niet, maar dat is nu. Ik reis al twee jaar de wereld over en ontmoet overal bijzondere mensen.”

Op welke tijd ben je het meest trots?
“Ik heb de G-Shock ontworpen, maar dat is niet iets waar ik bijzonder trots op ben. Zo zit ik niet in elkaar. Ik ben vooral blij dat ik de kans heb gekregen om dit horloge te ontwerpen. En natuurlijk ben ik blij met de waardering die mijn werkgever krijgt.”

Hoe ervaar je tijd?
“Het mooie van tijd is dat iedereen het krijgt: of je nu jong, oud, rijk of arm bent: tijd wordt aan iedereen uitgedeeld. En als je vindt dat tijd iets kostbaars is, probeer het dan goed te gebruiken.”

Doe jij dat ook? Je werkt al zo lang voor Casio, had je niet liever andere dromen willen najagen?
“Haha, als student wilde ik arts worden, maar elke keer dat ik bloed zag werd ik niet goed. Dus dat heb ik opgegeven.”

Vraag je je wel eens af hoe het zou zijn om in een ander tijdperk te leven?
“Daar heb ik nog nooit goed over nagedacht….”

Stel, je leeft honderd jaar geleden, zou je dan net zo succesvol zijn?
“Ik vind niet dat ik succesvol ben. En het is ook zeker geen streven van me om dit wel te zijn. Verder denk ik dat ik in het verleden geen kans gemaakt zou hebben: toen was er een tekort aan vanalles en nog wat en ik ben echt afhankelijk van techniek.”

Maakt het ontwerpproces nog steeds deel uit van je dagelijkse bezigheden?
“Nee, ik stuur designers en ingenieurs aan, zelf ontwerp ik geen horloges meer. Ik ben vooral strategisch betrokken bij G-Shock en overzie een team dat nieuwe technieken ontwikkelt.”

Hoeveel tijd krijg je eigenlijk om een nieuw G-shock-model te ontwerpen?
“Dat verschilt, voor een compleet nieuw horloge ligt dit tussen een en drie jaar.”

Als je tijd terug kon draaien, wat zou je dan anders doen?
“Ik geloof niet in het maken van verkeerde beslissingen, ik accepteer mijn keuzes, of ze nu goed of slecht blijken te zijn.”

Ik begrijp het wanneer je in de COS bent en bij het afrekenen van je kleding nee zegt tegen een gratis exemplaar van COS magazine. Wat moet je met een veredeld reclamefoldertje van een Scandinavische modeketen? B.O.N.J.O.U.R.K.E. Lezen natuurlijk. Dat magazine wordt geproduceerd door Gert Jonkers en Jop van Bennekom (Fantastic Man)! Djeez.

Behalve interviews met Lykke ‘so so lekker’ Li en David Pearson die verantwoordelijk is voor een serie wonderschone Penguin paperback covers, vind je in COS magazine ook een Q&A met Tizer Baily, de personal assistent van Vivienne Westwood en Emma ‘Mind the gap’ Clarke, stemactrice die je waarschuwt in de Londonse metro. Oh en er staat ook een stuk over een paardentherapeut in.

Dat bedoel ik.

EDIT: ik hoor net dat het ontwerp van deze issue is gedaan door Alex Shoukas, die samen met Laurenz Brunner verantwoordelijk is voor de vormgeving van de Arnhem Mode Biennale die vandaag is begonnen.

“I believe that all good music is very simple. You have something to say because you have to say it: lyrics out of necessity and then a fucking good beat.” Lykke Li.

“If somebody is very chilly, they may have a very thin tone to their voice and might be a bit strident. You can tell the level of empathy that someone has by their voice. A lot of unspoken qualities of the person leak into the voice.” Emma Clarke.

“As a graphic designer, I think a book cover is an amazing thing to work on. In most other jobs you have to be black and white, but on book covers you can capitalise on ambiguity. You can play on intrigue and moods. You can titillate. I love all that!” Dave Pearson.

Modefotografie waarin de kleding een ondergeschikte rol speelt is verschrikkelijk, als ik kunst in een boekje wil ga ik wel naar het nieuwscentrum van Atheneum Boekhandel. Maar de manier waarop Maurice Scheltens en Liesbeth Abbenes COS kleding presenteren heeft hetzelfde effect als meer traditionele modefotografie: ik krijg zin om dat spul te scoren. Prachtig.

Zoals mijn neef uit Noorwegen het altijd zegt: hoe een man zijn enkels bedekt, zo bedekt hij zijn vrouw. (Dus mocht een poteniëel schatje deze sokken eh, rocken, stel dan geen vragen maar ga ervoor.) Je vindt deze semi-all over Ralph Lauren exemplaren bij de winkel waar je naartoe gaat als Mc Donald’s je salaris weer heeft overgemaakt Maison de Bonneterie.

Best mannenbeen: ik heb nieuws voor je: JE BENT GEEN VROUWENBEEN. Je zit vol littekens, knokige uitstulpingen, je bent pezig als een afgekloven spare rib of juist prominent aanwezig door een paar opdringerige ballonkuiten, en verpakt in een huid die witter is dan Cate Blanchett die, net terug van een gebitsbleeksessie, in haar nakie op een ijsbeervel voor een witgestucte openhaard een glas melk drinkt.

Bovendien zien die Jordan V’s, Grensons en andere schoenen er niet uit, of je ze nu met of zonder sokken draagt. Het ergste? JE WORDT BEDEKT DOOR EEN LAAG HAREN. Stugge, gedraaide of juist lafjes op die nietsvermoedende lentewind meegolvende, rechte haren. Soms pikzwart, vaker nog peper en zout, maar immer S.M.E.R.I.G..

Een echte Fantastic Man draagt een lange broek. Altijd. Een dunne in de zomer, een warme in de winter. Zodat je op elk moment van de dag klaar bent voor het maken van een powermove.

Maar goed. Omdat je toch niet naar mij luistert en ik begrijp dat een man die zijn benen scheert nog erger is dan eentje die zijn Nespresso cups selecteert op kleur in plaats van smaak, vraag ik je dit: als je deze zomer je innerlijke been exhibitionist de vrije loop geeft, beloof me dat je dan je slippers thuis laat als je de stad in gaat. Want teennagels van mannen, dat zijn dus heel geen teennagels van vrouwen.