Grafisch ontwerper Jaap Biemans maakt niet alleen prijswinnende magazinecovers, hij verzamelt ze ook op het net door hem gelanceerde Coverjunkie. Hey maar nu niet gelijk denken dat het hem alleen om de buitenkant te doen is. Dan ken je Jaap nog niet. Na het lezen van deze MiniMail praten we verder, ok?

Covertruukjes waardoor magazines eerder opgepakt en gekocht worden. Noem er eens een paar.
“Zet mensen op de cover, laat modellen je recht en lachend aankijken, de kleur groen werkt niet, fotografie spreekt meer aan dan illustraties: allemaal gelul voor mensen die geen talent hebben.”

Haha
“Ik merk dat vooral marketingmensen hier importantie aan ontlenen, da’s jammer want het kan een goed idee killen. Ik geloof meer in de intuïtie en goede smaak van de art-director of van de redactie.”

Maar als die tricks nu werken?
“Wanneer iedereen die regels toepast valt juist het blad op dat het tegenovergestelde doet. Mijn basisregel is dat je de lezer prikkelt met beeld dat een twist heeft. Bij een verhaal over personeel dat moeten kiezen of ze met hun bedrijf meeverhuizen: niet personeel aan hun bureautje fotograferen. Zet ze in een verhuisdoos. Geen foto van een vechtend echtpaar afbeelden bij een cover over scheiden, maar scheur de cover doormidden en laat de onderliggende pagina zien. Niet een foto van CEO Albert Heijn Moberg afbeelden maar zijn hoofd verpakken alsof het in het schap van zijn winkel ligt.”

Ben je voorbereid op het moment dat de iPad het dominante platform wordt?
“Yep, daar ben ik me in aan het verdiepen. Er liggen veel mogelijkheden. De eeuwige (gaap) discussie: natuurlijk zullen bladen niet verdwijnen, er komt ‘gewoon’ een nieuw platform bij. Dus uiteindelijk gaan mensen alleen maar MEER lezen, verdeeld over de verschillende media.”

Wat moet je steeds opnieuw aan klanten uitleggen?
“Het komt weleens voor dat klanten niet kunnen kiezen uit verschillende ontwerpen en dan een mengvorm willen. Durf te kiezen en ga niet voor een mengelmoes-ontwerp.”

Je bent verantwoordelijk voor Coverjunkie. Heb je ook een fysieke verzameling?
“Ik vind het heerlijk om tijdschriften te verzamelen: vandaag nog via Ebay een Esquire uit 1992 gekocht. Barbara Kruger heeft die issue gedesigned. Mijn meest kostbare is denk ik de Ali cover, die kan oplopen tot 100 dollar. Of een Harpers Bazaar van art-director Brodovitch, die kan oplopen tot 140,- dollar.”

Mooi
“De eerste 30 issues van Ray Gun magazine hebben mij het meeste geld gekost; dit blad zette de hele grafische wereld op zijn kop toen ik op de kunstacademie studeerde, elke pagina is een kunstwerkje, ik wilde ze allemaal hebben.”

Nederland stond altijd bekend als een tijdschriftgek land. Is dit nog steeds zo?
“Is dat wel zo? Het mag meer wat mij betreft, mijn vrienden kopen bijvoorbeeld geen mannenbladen als Esquire, hooguit een Revuutje.”

Lees je ook bladen om de inhoud? Of ben je alleen in opmaak en vorm geïnteresseerd?
“Natuurlijk, ik moet het lezen anders is het lastig om de inhoud vorm te geven, of te laten fotograferen.”

Wat is je top 5 van tijdschriften op dit moment, gebaseerd op vorm en inhoud?
“1 New York Times Magazine: qua inhoud gerelateerd aan de NY Times, dat behoeft geen toelichting. Qua vorm geweldig; elke week fantastische covers. Mooie typografie, gecombineerd met mooie fotografie. Lastig om deze in Nederland te kopen, bij Atheneum komt ‘ie samen met de zaterdagkrant voor 25,-, gekkenwerk.

2 New York Magazine: Ook qua vorm geweldig; elke week fantastische covers. Mooie typografie en fotografie. Een snoepje om op de deurmat te zien ploffen.

3 Zeit Magazine: geweldig coverconcept! Ze maken wekelijks follow up covers, dit geeft een heerlijke diepgang en extra dimensie aan een cover.

4 Wired Magazine: tja, het nerdie magazine dat is uitgegroeid tot breed magazine over techniek. Het is erg up to date en het is ze uiteindelijk gelukt dat zelfs Brad Pitt voor ze poseert. Ook op de iPad zijn ze voorloper.

5 V magazine: ik heb niet zoveel met modemagazines maar V maakt van elke issue een spektakel met de beste fotografen ter wereld en split-run covers.”

Lukas Nieuwenhuijsen is heel belangrijk. Als je een talentvol bandje band zonder contract tenminste. Hij werkt namelijk voor Massive Music, een leading club in de wereld van muziekmarketing. (Een baan die hij straks inruilt voor een nieuwe klus bij Diesel.) Hij is trouwens ook verantwoordelijk voor Colors, een progressief geprogrammeerde clubavond waarover iedereen straks zegt dat ze er vanaf het begin bij waren. Kortom, Jacqueline Govaert lookalikes (en Jacq zelf eigenlijk ook) doen slim en lezen nu aandachtig verder.

Wat doet Massive precies?
“Het maakt muziek in opdracht en koppelt bestaande muziek aan reclamecampagnes. Daarnaast zijn er de afdelingen Broadcast Design waarin we muzikale vormgeving voor zenders en programma’s ontwikkelen en Sonic Branding wat eigenlijk hetzelfde is maar dan voor merken. Een ander onderdeel is MassiveTalent. Een in-house platform (sorry) voor jonge, beginnende artiesten die wij pitchen en koppelen aan reclamecampagnes, films en TV-series.”

Maar wat doe jij dan?
“Ik ben medeverantwoordelijk voor Massive Talent (benaderen, tekenen en de handeling van artiesten) en onderdeel van de Search & Licensing afdeling. Die doet research naar geschikte muziek voor een campagne en koopt rechten af bij de labels en publishers.”

Speelt artistieke onafhankelijkheid en credibility in de muziek geen rol meer?
“Natuurlijk. Vooral het eerste. Vroeger toen de RoXY nog bestond was het niet cool om als artiest een endorsement aan te gaan met een merk. Tegenwoordig zie je een verschuiving: zowel labels & publishers als artiesten gaan steeds vaker met merken in zee. Het is voor deze partijen een alternatieve manier om in deze lastige tijden een groter publiek kennis te laten maken met hun muziek.”

Niks mis mee natuurlijk
“Met MassiveTalent spelen we hier op in. Ik zie het dan ook meer als een duw in de rug van een artiest aangezien het vaak om een eenmalige campagne gaat. Kijk bijvoorbeeld naar Caro Emerald. Hoeveel mensen koppelen haar nu nog aan Martini? Die campagne heeft haar geholpen om bij een breder publiek bekend te raken. Daarnaast gaat een (major) label ook harder voor de artiest werken, wetende dat de airplay van een campagne een frequentie en bereik heeft die je nooit op MTV of 3FM zal krijgen.”

Dubbele whammy, zogezegd
“Aan de andere kant, getalenteerde artiesten die het niet zien zitten of not done vinden zoeken wel weer andere manieren om boven te drijven. Wij bieden alleen deze mogelijkheid. Daarentegen hebben we wel een streng selectieproces en tekenen op titel-basis alleen muziek waarvan wij denken dat het in het algemeen goed bij beeld past.”

Is Massive Talent een concurrent van een traditioneel platenlabel?
“Nee, absoluut niet. Wij tekenen vaak nog ongetekende artiesten die na of tijdens een campagne juist opgepikt worden door een label. Zo is het bijvoorbeeld met de Deense Agnes Obel – Just So gegaan. Toen we haar vonden had ze ongeveer 4 hits op Myspace per dag. Vanaf het moment dat deze campagne door Europa rolde had ze gemiddeld 25.000 hits per dag en werden we bij Massive platgebeld door labels en publishers die haar muziek wilde uitbrengen. Dat was best wel heavy voor haar aangezien ze nog nooit echt had opgetreden!”

Wat deed je toen?
“We hebben haar advies gegeven, online strak neergezet en geprobeerd op weg te helpen. Het toffe was dat T-mobile ook haar single promootte en zelf de videoclip heeft betaald, inclusief de regisseur van de campagne.”

Hoe reageren de meeste acts als jij ze benadert?
“Verschillend. Sommige heel open, sommige achterdochtig en terughoudend. Over het algemeen wel positief als alles is uitgelegd maar het blijft lastig aangezien we wereldwijd zoeken en we niet even met ze om de tafel kunnen gaan zitten.”

Je zou denken dat bandjes het maar niks vinden, Massive maakt ook muziek die lijkt op, maar dan net niet, want anders moet je rechten betalen.”
“Het komt inderdaad voor dat we gevraagd worden bepaalde elementen uit verschillende tracks te combineren tot een nieuwe compositie. Ook doen we af en toe coverversies van nummers, maar hebben hiervoor dan wel toestemming van de rechthebbenden. Dit staat alleen geheel los van onze inspanningen met MassiveTalent.”

Want?
“We maken gebruik van ons netwerk en proberen beginnende of ongetekende artiesten op weg te helpen. Dit is natuurlijk niet geheel onbaatzuchtig. Naast de promotionele winst voor de artiest krijgt hij ook goed betaald. We helpen waar mogelijk met het vinden van een geschikt label voor na de campagne. En ja, wij moeten er zelf ook aan verdienen uiteindelijk.”

Is het belangrijk voor Massive dat de bestaande muziek die jullie gebruiken van bandjes, later heel populair wordt, of maakt dat niets uit? Wil je dat mensen aan het merk denken waarvoor het gebruikt is?
“Wij vinden het supertof als een bepaalde track een hit wordt en ontploft doormiddel van een campagne. Dan hebben wij ons werk goed gedaan. Merken willen natuurlijk graag dat de track een hit wordt en voor altijd blijft gekoppeld aan die campagne maar dat is iets wat je niet in de hand hebt en is van veel factoren afhankelijk.”

Duidelijk
“Bovendien mikt niet elk merk op een hit zoals Gabriel Rios’ Broad Day Light met Appelsientje had, of die Wiekse Witte in zekere mate nu heeft met Graffiti 6′ Stare Into The Sun. Vaak willen merken gewoon goede, ondersteunende muziek om hun product aan te prijzen.”

Is Nederland toonaangevend in deze business?
“Ik denk dat Nederland het goed doet. MassiveMusic is een Amsterdams bedrijf, 10 jaar geleden opgericht en heeft nu kantoren in New York, Los Angeles en Shanghai. Wij werken voor alle grote merken, vaak aan internationale campagnes. Je kan wel stellen dat wij een van de grootste spelers zijn in deze branche.”

—————————————–

Theatermens Alex Klaasen is ongelooflijk. Van het soort dat musicalliedjes parodiëert door het veel beter te doen dan de Joop van de Ende fabrieksmedewerkers zelf. Je kent hem ook van het onvolprezen Troubabroers (regie: Pieter Kramer) met Arjan Ederveen en van typetjes uit Kopspijkers. Toch is hij niet alleen grappig ten koste van anderen. Dat zou zijn best friend Carice van Houten nooit van hem pikken.

Je zei ooit in een Volkskrant-interview dat je het niet zo leuk vindt om Alex Klaasen te zijn. Dat vond ik op mijn beurt niet leuk om te lezen. Scheelt het niet dat anderen je wel heel erg waarderen? Het zijn toch niet alleen je fans die van je houden?
“Tuurlijk vind ik het heerlijk om Alex Klaasen te zijn. Alleen Alex Klaasen het media-dier vind ik soms lastig, omdat ik dan het idee heb dat ik leuker moet zijn dan ik ben. Omdat mensen dan iets van me verwachten. De hele dag door goeie grappen. En dat is natuurlijk niet aan de hand. Ik ben best leuk, maar niet 24 uur per dag. Niemand, trouwens. Toch?”

Dat zal allemaal wel, maar ik zet toch even een liedje van Ariel Pink’s Haunted Graffiti op, daar voel je je vast beter door.
“Leuk, die Ariel, maar ik heb er het geduld niet voor, een nummer moet mij binnen vier seconden raken en anders ben ik weg. Wel een hele gave tekening, bizar. Daar hou ik van.”

Ben je een beetje into muziek? Zet je toevallig liedjes van Whitesnake op voordat je het podium opgaat?
“Ik ben dus niet heel erg into muziek, tenminste, niet de laatste muziek. Ik krijg van Carice (jaja daar gaan we het later over hebben), die natuurlijk een muziekkoning is, zo eens in de zoveel tijd een cdeetje dat zij volknalt met dingen waarvan zij denkt dat ik het mooi vind. En dat klopt dan meestal. Maar op de hoogte ben ik niet. Als ik dan toch mijn smaak zou moeten omschrijven met een paar voorbeelden: theatraal. The Divine Comedy, Charlie Winston.”

Spaar jij dingen? Ik houd van spullen uit de jaren tachtig en negentig, het enige nadeel is dat ik altijd een beetje melancholiek word tijdens het eBay’en.
“Ik ben al heel lang van plan oude pop-up boeken te gaan sparen, maar kom er niet aan toe. Ik wil weer als een kind zo blij een sprookjesboek openslaan met complete sprookjestaferelen, die zich voor mijn neus ontvouwen. Heb je er niet nog een liggen, uit de jaren tachtig of negentig?”

Volgens mij ben jij niet zo internet savvy. Maak je gebruik van de mogelijkheden die het interweb biedt om je naamsbekendheid te vergroten?
“Ik ben inderdaad niet zo’n internetslet. Ik kan niet langer dan een uur achter mijn laptop zitten en daarnaast ben ik ook stiekem een beetje een digibeetje. Het heeft me nooit zo geïnteresseerd, computers, zodat ik nu heel veel niet snap dus niet zie. Ik probeer het wel te gebruiken, zeker, maar laat dat meestal door anderen doen.”

Alex, best een gewone naam eigenlijk. Was dat toen een modieuze naam of is er een andere reden dat je zo heet?
“Vroeger wilde ik altijd Dennis heten, leek me stoer. Terwijl ik dat nu de meest weke naam vind die ik ken. Volgens mij heet ik Alex omdat mijn oma toen net dood was en die heette Alexandrina. Wat in die tijd dan weer een enorme modieuze naam was…”

Ok, weer even terug naar de showbusiness: krijg je gratis producten als BN’er Tegen Wil & Dank? Wat is het meest belachelijke dat je kreeg? En gebruik je het nog steeds?
“Ik heb nog nooit iets gekregen, ik zou willen dat dure productentiepjes in de rij staan om me te sponsoren. Ik zou dolgraag mooie pakken gratis krijgen. Drykorn ofzo. En fijne schoenen. En anti-rimpelcrème natuurlijk.”

Je mag nu even de groetjes doen aan Carice van Houten. Heb je een spannend nieuwtje voor haar? Ik zal het niet doorvertellen.
“De groetjes zijn gedaan. Ik heb het volgende nieuwtje voor haar: Ik ga een film maken met Carice in de hoofdrol. De andere hoofdrol speel ik zelf. Ook schijnen we allebei te gaan zingen in die film. Als je het doorvertelt zwaait er wat, mannetje!”

Living the dream totally depends on what kind of dreamer you are. If you hope that one day you will be a good accountant and have a lot of other good accountants working for you, you probably don’t understand what Mike Ross is all about. See, he loves to play a little game called Street Fighter IV. And gets payed for it.

What happens when you take a date home for the first time and she sees these big, boldly colored sticks full of buttons and printed with cartoon characters on the sofa?
“This actually happened before and I did the first thing that felt natural to me. I replied with what those? That ain’t mine! never seen those things in my life! Haha but no, I did say oh…uh…yeah I don’t do that stuff anymore. I can’t expose myself for who I truly am! Can ya blame me?”

Who doesn’t understand what you are doing?
“Anyone and everyone who isn’t doing what we’re doing in this scene. I don’t expect people, at least Americans to understand it. In this country playing video games is viewed as the nerdiest thing ever. But don’t get me wrong I’m not gonna defend it and say it isn’t haha.”

How many hours per day do you train?
“Well when a tournament is coming up I try to play for an hour a day. When nothing is going on I can go days without playing the game.”

Of all the games you can play fanatically, why SF?
“I used to play Marvel vs capcom 2 fanatically, then the scene died. I played DOTA, not fanatically, but religiously! I loved DOTA more than any other game I’ve played. Something about that 5v5 team element drew me to the game. So right now I’m playing SF4 cause it’s both FUN and POPULAR. Even though StarCraft 2 is real popular, it doesn’t deliver the same level of fun as SF4 for me.”

SF is a cultural phenomenon. Why is this?
“I think SF is so popular because everyone knows what SF is. We all remember seeing Ryu, Ken, Guile from the ol’ arcade days and now we see those same characters we grew up with rendered in these amazing 3D graphics. It will naturally draw us to play this game. Also, Capcom has done a great job promoting the game, we’ve never seen this kind of promotion for any other fighting game.”

What do you experience when playing this game. What do you like about it that makes you play it the way you do?
“I experience a tingling sensation in my…fingertips.”

Hehe
“I love sitting down and getting ready to face an opponent to try and figure out how the player is going to play. Once the match begins, this is where the dance begins, each player is doing moves to feel the other player out. Winning is more then about just beating them in the game, it’s about outplaying them mentally and showing you were more prepared then they were. It’s a great feeling to win. It’s a nightmare to lose. Nothing worse then having the same nightmare over and over again!”

I have a feeling the fighting game community is different from other video game scenes. More social, less nerdy.
“Correct! For some reason Street Fighter tends to attract a different calibur of males and females. It attracts REAL people. I’m not saying that people that WoW aren’t REAL…but…you get what I’m saying.”

Yes. So about playing games on a professional level: do you fear the day your reflexes will deteriorate?
“Yes I do. That’s something I won’t be able to handle. But most likely I’ll take the professional athlete route and only play with people in my calibur (the senior citizen league) or I’ll just pick up golf.”

With athletes often ending up working for their former team one way or the other, do you have an ambition to be involved in the videogame industry after your pro career?
“Well I still don’t see myself as having a Pro Career because all I’m doing is just playing the game like everyone else. I’m not signed to any team or company, I’m just doing whatever I want, whenever I want. However, I know I’ll always be around the industry somehow someway.”

Seems like a nice guy right? Want to know more about him and his Street Fighting adventures? Keep an eye out for Focus a documentary by Steve Hwang about Mike Ross. It should be out early next year according to Mike’s Twitter feed.

Bas Bron is labeleigenaar en (onder verschillende namen) begenadigd bliepjesmaker waar zowel de keeping it real-houders als de mensen met Björn Borg onderbroeken stuk op gaan. Het gerucht gaat bovendien dat hij het buitenechtelijke resultaat van een IVF-behandeling is waar George Clinton en Taana Gardner ontkennen iets mee van doen te hebben. Ook is zijn nieuwe album als Seymour Bits werkelijk not te doen zo goed. Reden genoeg om verder te lezen dus.

Als je dronken bent en iemand vraagt je of het moeilijk is wat jij doet, wat zeg je dan?
“Wat een rare vraag. Is het wel een vraag? Impliceer je dat dronken mensen de waarheid spreken? Impliceer je dat ik normaal NIET altijd de waarheid spreek? Hmmmm. Ik denk dat ik zeg dat je je waffel moet houden en als de sodemieter een nieuw biertje voor me moet gaan halen.”

Ben je een pieler? Of kun je een album in een week maken?
“Ik ben tot beide in staat is gebleken. Ik heb albums in twee maanden gemaakt en in drie jaar.”

Volgens mij maak je geen muziek die de clubkinderen snappen, zij willen toch alleen maar dansen op de Boyz Noise remix van de Bloody Beetroots remix van de remix van Diplo?
“Als je voor mij de contactgegevens van deze clubkinderen kunt verzorgen ga ik het voor je uitzoeken.”

Soms lijkt het net alsof ik naar Prince tijdens Dirty Mind luister. Mis jij hem ook zo?
“Ik houd van oude Prince maar ik mis het niet. Hij heeft genoeg gemaakt in die stijl. En er is zo ongelofelijk veel vette funk uit die tijd.”

Je muziek is uplifting als de hel. Wat gebeurt er als je somber of neerslachtig bent, kun je dan geen nummers maken?
“Als ik somber ben, wat ik niet vaak ben trouwens, maak ik inderdaad geen muziek.”

Zijn er tracks die je in een mindere periode geproduceerd hebt?
“Ik heb volgens mij geen mindere periodes. Wel mindere momenten maar zelfs dat niet zo heel vaak. Of ik heb ze wel maar ik besteed er geen aandacht aan, dat zou ook kunnen.”

Denk je dat je als muziekmaker op een gegeven moment uitgecomponeerd bent?
“Je bedoelt voordat ik doodga? Ik omring me met veel mensen die ik inspirerend vind, dat helpt met de boel fris houden en mijn blik op muziek toch nog steeds op te rekken. Ik kan me op dit moment niet voorstellen dat ik ooit geen muziek meer maak.”

Er is altijd nog Rick Rubin die je carrière weer een boost kan geven toch?
“Ik heb ome Rick wel hoog zitten. Is dat een antwoord op deze vraag?”

Je runt Magnetron Music. Denk je dat een van je acts ooit een 3rd Bass pulled en een clip opneemt waarin ze je persifleren en net doen alsof ze een contract met de duivel hebben getekend?
“Ik ben gedeeltelijk eigenaar van Magnetron Music samen met Kostijn Egberts. Hij runt het label samen met Daan de Boer. Maar nee, dat gaat never gebeuren. Immers, waar zouden ze die clip van moeten betalen? Snapje.”

Wat is het nut van een muzieklabel anno 2010?
“Anders was je ‘m misschien te heet en dan krimpt ‘ie misschien, of gaat hij slobberen…. Sorry.”

Anyhoo. Wat wilde je zeggen?
“Zorgen dat de artiest bekender wordt, meer platen verkoopt en meer tijd heeft om muziek te maken. Verder heeft een goed label ook een eigen sound en visie, eigenlijk een soort superartiest; de catalogus is het album en de artiesten zijn de songs. Hé!”

MonoBrow geeft 3 exemplaren van Seymour Bits weg. Mail me het aantal bits en een beschrijving van je eerste spelcomputer en ik doe mijn best voor je. Zoals altijd.

He’s a photographing modern day Gulliver only his little people are completely oblivious of his giant camera. That is probably why the scenes Slinkachu portrays are so endearing to us. We see a magnified universe filled with people completely immersed in their day to day business. Which, unsurprisingly, looks a lot like ours. To celebrate the release of an updated Dutch version of his book Big Bad City, here’s a MiniMail with artist Slinkachu.

The scenarios for Little People are endless. What would you like to do with them next?
“The themes of my work are pretty universal so I want to get to different cities around the world to expand the project further.”

Do you make up scenarios in your head and give the Little People names?
“I don’t give them names, but I do always imagine a story in each picture that I take. I like to play with the titles of the images to sometimes twist what people may think an image is about. More and more I have become interested in narrative in my pictures.”

What do you feel when you leave the figures at the scene?
“I am never sentimental about leaving the figures. The abandoning of the figures is part of the whole work. And I find it fun to speculate as to what might happen to them when they are left.”

How do people respond when they see you preparing a scene on location?
“Most people, at least in London, ignore me. People tend to want to avoid any strangeness when they are just going about their day to day lives, and I guess I must look a bit mad lying down in the street with my camera pointed at a dirty street corner. I’ve also been approached by people who think that I have collapsed and that I might need medical help.”

Hehe. What does the brand that produces the figures think of your work? No legal hassle?
“I mostly use train set figures made by the German company Presier, as they come in such great variety and are really well sculpted. I have no idea what they think of my work as I have never had any direct contact with them.”

Aren’t you afraid that people will see you as a one trick pony?
“Not really. I am mostly just entertaining myself, and if people like my work and can relate to it then that is great. I am careful not to repeat the same ideas a lot, just for my own sanity. Recently I’ve been incorporating sound in to my works with miniature hidden speakers, which has been fun.”

Is recognition important to you?
“Yes and no. I love the fact that people like my work and I love getting emails from people around the world who have seen it and perhaps been inspired by it. But in terms of recognition and fame on a personal level – that isn’t really what makes me tick to be honest. In fact I find the whole thing a bit uncomfortable!”

Would you like to bring Little People alive through animation?
“Not animation as such. I am working on a short film at the moment, but it won’t involve animation in the traditional sense.”

Check out an updated Dutch version of his book (published by Lebowski) Big Bad City over at the American Book Center or other nice bookshops.

Want to win your own copy? Mail me something small and I’ll do my best for you

Photography of skulls next to a Rolex, complemented by a naked girl followed by two British thugs. At first sight the world of Them Thangs is an exciting albeit (I love this word) not a logic one. But scroll some more and suddenly the apparent random images start to connect and make sense. Then you want to be in this crazy place full of beautiful girls, death and metal. Oh and hippies of course. Meet Justin Blyth, the curator extra ordinaire responsible for Them Thangs.

These are confusing times we live in. What do you think? Are we going to be alright or are we fucked?
“We’re definitely fucked, but then everyone thought that in the ’60′s too and now they’re in rocking chairs sipping lemonade. I think we like to believe the world is fucked so we can continue drinking, smoking, and generally being reckless youngsters.”

What effect do the images you collect have on you when you watch them?
“I love being inspired by art and photography. I also love wasting time and brushing off the things I’m really supposed to be doing like working, so blogging is great for me.”

I feel aroused and anxious at the same time when I check out Them Thangs. Is this normal?
“You should look into auto-erotic asphyxiation, I’ve heard it’s a real kick.”

Was there a particular moment you realized Them Thangs was insanely popular?
“Yeah, I mean it was really something that I was just doing for fun with my down-time at the office, something for my friends and I to look at. I didn’t have any information, email address, anything like that on the page. Then I started somehow getting emails from random people and seeing the site blogged up on other places and realized that the word had really gotten out.”

Curator is a term being thrown around a lot. Do you consider yourself one?
“I guess so. I basically take the things I like and put them in one place to look at so if curator is an easier way to say that I’m fine with it.”

Have you ever thought about bringing Them Thangs into print? I would love a big fat book or poster with these images.
“I did think about it and then I did it! I recently put together The New Dark Age,  a printed edition where I invited 13 artists to be involved.”

What about advertising? Are there brands that understand the stuff you do with Them Thangs and see its potential?
“I get emails and interest about that all the time. There are a lot of brands that could be a good fit for the blog but I just can’t do it. I think any kind of advertising would ruin the aesthetic and the experience of Them Thangs. On top of that I wouldn’t be comfortable making any profit off of other people’s work.”

Do you like to look at words when you’re not checking out images? What’s the last good book you have read?
“I just read Imperial Bedrooms by Ellis and Last Chance to See by Douglas Adams while on holiday. One depressingly stark and horrifying, one hilarious and uplifting. I also recently read Inherent Vice by Pynchon which was great.”

——————————————————–

Want to have your copy of The New Dark Age? Send me an email that sums up your idea of the future in one sentence and I’ll do my best for you.

Regular mortals can buy their own issue of The New Dark Age by Them Thangs here.

De teleurstelling van een paar keer per week gewekt worden door het geluid van je schatje onder een warme douche, dat bij volledig bewustzijn een koude regenbui blijkt te zijn. Kruidnootjes in supermarkten die door het steeds sneller naderen van 5 december met de dag minder storend worden: mijn kennismaking met het werk van fotografe Martien Mulder is goed getimed. Haar vaak warme, dromerige beelden zijn precies wat ik nodig heb om de realiteit van een Nederlandse winter te trotseren.

Ik klink nu als de presentator van een kunstprogramma bij de Avro, maar je werk voelt soms heel kwetsbaar en vluchtig. Toch kenmerken de composities zich ook door een bijna gebeeldhouwde zelfverzekerdheid. Eh, snap je? Wat vind jij mooi aan je eigen werk?
“Precies wat jij nu net omschrijft! De combinatie van zacht / kwetsbaar wat betreft inhoud, en krachtig /grafisch wat betreft de vorm…”

Woot! Eat that kunstsnob die neerkijkt op MonoBrow. Ik heb er heus wel verstand van. Anyhoo. Wat is je nog nooit gelukt om naar tevredenheid vast te leggen met een camera?
“De nacht en de droom.”

Je portretten bestaan vooral uit bekende mensen uit de kunst en cultuur. Is dit interessanter dan het fotograferen van onbekende mensen?
“Ik maak precies hetzelfde soort portretten van bekende als van onbekende mensen. Ik maak geen enkel onderscheid. Het proces verloopt alleen anders als de mensen ‘bekend’ zijn en hun ego’s en entourage meespelen. Met bekende mensen werken is soms vermoeiender en de uitdaging ligt op een ander vlak, er is vaak meer strijd.”

Heb je lang moeten knokken voor erkenning en toffe opdrachten?
“Dat gaat bij mij heel geleidelijk en stukje bij beetje. Het wordt allemaal alleen maar spannender en er ligt altijd weer een nieuw doel voor me. Dat is lekker.”

New York is een vrij brute stad om het in te maken. Wat hoop je nooit meer mee te hoeven maken, career wise?
“Afgeblaft worden door superego’s…. In het begin heb je geen poot om op te staan. Je moet het zien te redden met je charme. Nu ik wat kan laten zien en veel ervaring heb, voel ik me veel sterker. Ik hoef minder te bewijzen. Dat is heel fijn.”

Hoe merk je dat?
“Ik laat altijd eerst een boekje met portretten zien aan degene die ik ga fotograferen. De meesten durven daarna te ontspannen en geven me de ruimte.”

Welke foto betekent veel voor je?
” Het is echt heel moeilijk om één foto aan te wijzen. Een groot aantal foto’s van Wolfgang Tillmans is heel belangrijk voor me. Zijn werk zet me altijd aan het denken en ik word door zijn esthetiek geraakt.”

Zien jouw dromen er net zo mooi uit als je foto’s?
“Ja! Ik probeer in mijn foto’s die droomwereld te vatten. Composities waarin alles klopt. Da’s een droom.”

Is er eigenlijk iemand die jou en je leven vastlegt?
“Nee, maar ik zie mijn eigen foto’s wel als een soort verslag.”

Meer moois van Martien Mulder? Kom op 25 september tussen 16.00 en 19.00 naar de opening van From Blue To Blue in de Kahmann Gallery.

Je kunt een hoop bereiken in tien jaar: een Street Fighter-toernooi winnen, je collectie Air max’jes compleet krijgen of net zolang The Wire kijken totdat je alle teksten van Omar kunt quoten. Het is ook mogelijk in een decennium een evenement neer te zetten dat elk jaar duizenden mensen een onvergetelijke dag bezorgt. Zoals Rogier Smalhout, Wiecher Troost en Joris Methorst met Appelsap. Nu jij weer.

The Clipse op Appelsap, daar neem ik zelfs mijn moeder mee naartoe. Dat doe ik niet zo snel in Bitterzoet.
“Overdag, buiten in een park, met een lekker zonnetje, uitwijkmogelijkheden naar een grasveldje waar gezellige gezinnetjes grazen en er een lekker pizzaatje van de Pizzabakkers of een burgertje van de Burgermeester bij kunnen eten: omstandigheden die het net even wat toegankelijker maken dan een kleine nachtclub met enkel een keiharde coke-rap act.”

Haha
“De vraag is wel of je je moeder ook mee de pit in neemt : )”

Je laat zien dat een muziekevenement waarin het draait om Hiphop niet gelijk staat aan een veldje vol moeilijke gastjes. Kostte het veel tijd om dit voor elkaar te krijgen?
“Eigenlijk niet. Misschien hebben we dit gevaar onbewust al sinds dag 1 afgewend door het feest Appelsap te noemen. En ons puur te focussen op de positiviteit, creativiteit en humor van Hiphop in plaats van de zogenaamde 4 elements.”

Vinden merken Appelsap lekker?
“Ja en nee. Zonder ondankbaar te zijn, ze zijn geïnteresseerd, maar willen vaak voor een dubbeltje op de eerste rij zitten. Omdat we niet zo’n mega-evenement zijn, denken ze dat daar dan ook minder geld tegenover hoeft te staan. Terwijl wij juist geloven dat je meer bereikt bij onze doelgroep dan op massale dance events waar iedereen aan de pillen zit.”

Klinkt logisch
“De recessie krijgt ook vaak de schuld, maar ik vind dat merken zich daar te makkelijk achter verschuilen. Angst regeert en dat merkt een festival als Appelsap direct. We bestaan nog steeds bij de gratie van fondsen en steun van de gemeente.”

Hoe ziet de ideale samenwerking met een merk eruit?
“deHop. 2003-2006†”

Zijn er artiesten dankzij Appelsap doorgebroken?
“Nooit alleen dankzij Appelsap, maar er zijn er wel een aantal waarvan we het al vroeg in hun carrière aandurfden om ze voor een groot publiek neer te zetten. Denk aan the Opposites, Theophilus London, La Melodia, Mocky, Tom Trago, Raymzter, Jawat. En Kurtis Blow is na zijn optreden op Appelsap natuurlijk pas echt doorgebroken. Fysiek dan : )”

Als bezoeker vind ik het normaal dat een event groter wordt. Was dit voor jou ook logisch?
“Aan het begin natuurlijk wel. Je geeft niet een feestje met de ambitie handjevol mensen in een leeg park. Maar sinds de laatste jaren ligt de focus vooral op kwaliteit boven kwantiteit. Zowel bij de promotie, als de programmering, maar ook het eten op het festival bijvoorbeeld. Die groei vinden we veel interessanter dan nog een paar duizend mensen erbij.”

Waar ligt de grens?
“Hier ongeveer. We hoeven vanaf dit punt dus niet zo nodig verder te groeien. Het park is al bijna te klein en we vinden het veel leuker om te kijken naar verdieping zoals de samenwerking met Viral Radio en Rich Medina. De Jeugd van Tegenwoordig en Clipse staan er vanuit onze optiek dan ook niet om publiek te trekken, maar omdat we ze gewoon keihard vinden en graag willen zien optreden op ons eigen feestje. Bijkomend voordeel is wel dat er nu, als het regent, sowieso wat mensen komen om de baromzet op te vijzelen.”

Kan Appelsap ook in een andere vorm bestaan?
“Het zou zeker kunnen, maar het is niet erg waarschijnlijk dat dit snel gaat gebeuren. Wij zijn redelijk van het schoenmaker blijf bij je leest-principe. Misschien ooit onder een andere naam.”

Wat is jouw Appelsap-moment?
“Theophilus London die de zon opriep te gaan schijnen, waar zij (edit: volgens mij is ‘zon’ mannelijk, Rogier) vrijwel meteen gehoor aangaf. Magisch momentje. De optredens van Kurtis Blow en de Buitenwesten crew waren ook zeer memorabel.”

APPELSAP 2010 – 1 AUGUSTUS – OOSTERPARK
(Be there of wees een douche bagje)

Stilzitten en Eddy Jordaan is een crappy combinatie. Deze UvA-student doet de Donald Trump jr. en runt een succesvol bijlesbedrijf. Daarnaast zijn hij en een partner druk met het ontwikkelen en in de markt zetten van een eigen biermerk: Jordaan Bier. Geen sociaal leven zeg je? Dan kom je op de verkeerde plekken. Eddy is pardyboy number one. Zucht. Het is niet eerlijk.

Even voor de non-believers: hoe oud ben je en hoeveel mensen werken er voor je?
“22 en 12. Part time, dat wel.”

Behalve een uitzendbureau heb je ook je eigen bier ontwikkeld. Was dat, behalve een logische combinatie, een lastig proces?
“Niet echt. Aan de hand van verschillende, bestaande bieren heb ik aangegeven bij een brouwer in België hoe het bier moest smaken. Het vinden van een geschikte brouwer was eigenlijk het lastigste.”

Hoe reageren café’s?
“Heel positief. Ze vinden het een mooi initiatief. Wat ik vooral leuk vind is dat ik zie dat cafe’s na de eerste bestelling ook bijbestellen. Dat is was mij betreft het teken dat mensen het biertje ook daadwerkelijk drinken.”

Neem je Jordaan bier heel serieus of doe je het alleen voor de kater?
“Het begon eigenlijk als een geintje met 1600 flesjes. Maar het werd snel opgepikt en voordat ik er erg in had was de eerste voorraad er doorheen.”

Woah
“Ik besloot een pallet en eerste vaatje te bestellen, die gingen er ook vrij snel doorheen. Op dit moment zitten we op ongeveer 8000 flesjes. Dus ja, ik neem het absoluut serieus en kijk uit naar wat er het komende jaar gaat gebeuren.”

Je klinkt als een potentieel Quote cover-verhaal.
“Haha. Voor Quote moet je toch milli’s maken? Ik laat jullie liever in de waan dat ik vol zit met goede ideeën.”

Oh ja, je bent ook nog model. Met zoveel talent moet er iets niet kloppen: please zeg me dat je een douchebag extra ordinaire met zwemmerseczeem bent.
“Misschien moet ik me inderdaad beter afdrogen tussen mijn tenen.”

Waar lig je wakker van?
“Dat ik, voordat ik het weet, 85 ben en op mijn sterfbed lig en baal van dingen die ik niet gedaan heb.”

Wat vind je uiteindelijk gaver: de booze business of het managen van een uitzendbureau?
“Het bier is iets waar ik veel meer creativiteit in kwijt kan. Daarom vind ik het bier leuker om te doen. De vrijheid die ik heb bij het verkopen van bier en het neerzetten van het merk is uniek.”

Hoe ziet de rest van 2010 er voor jou uit?
“In 2010 wil ik het hele logistieke gedeelte in orde maken. Dat is nog een zwak punt in het hele verhaal. Ook moet de nieuwe verpakking voor de flesjes af zijn. Het ziet ernaar uit dat 2011 een belangrijk jaar wordt waarin veel dingen gaan gebeuren. In 2010 zal ik mijn handen aan de voorbereidingen hiervan vol hebben.”

Je haalt Jordaan bier onder andere bij de Bierkoning. Volg Jordaan bier op Twitter voor café updates en shit.