Archive for the ‘minimail’ Category
Je kunt een hoop bereiken in tien jaar: een Street Fighter-toernooi winnen, je collectie Air max’jes compleet krijgen of net zolang The Wire kijken totdat je alle teksten van Omar kunt quoten. Het is ook mogelijk in een decennium een evenement neer te zetten dat elk jaar duizenden mensen een onvergetelijke dag bezorgt. Zoals Rogier Smalhout, Wiecher Troost en Joris Methorst met Appelsap. Nu jij weer.
The Clipse op Appelsap, daar neem ik zelfs mijn moeder mee naartoe. Dat doe ik niet zo snel in Bitterzoet.
“Overdag, buiten in een park, met een lekker zonnetje, uitwijkmogelijkheden naar een grasveldje waar gezellige gezinnetjes grazen en er een lekker pizzaatje van de Pizzabakkers of een burgertje van de Burgermeester bij kunnen eten: omstandigheden die het net even wat toegankelijker maken dan een kleine nachtclub met enkel een keiharde coke-rap act.”
Haha
“De vraag is wel of je je moeder ook mee de pit in neemt : )”
Je laat zien dat een muziekevenement waarin het draait om Hiphop niet gelijk staat aan een veldje vol moeilijke gastjes. Kostte het veel tijd om dit voor elkaar te krijgen?
“Eigenlijk niet. Misschien hebben we dit gevaar onbewust al sinds dag 1 afgewend door het feest Appelsap te noemen. En ons puur te focussen op de positiviteit, creativiteit en humor van Hiphop in plaats van de zogenaamde 4 elements.”
Vinden merken Appelsap lekker?
“Ja en nee. Zonder ondankbaar te zijn, ze zijn geïnteresseerd, maar willen vaak voor een dubbeltje op de eerste rij zitten. Omdat we niet zo’n mega-evenement zijn, denken ze dat daar dan ook minder geld tegenover hoeft te staan. Terwijl wij juist geloven dat je meer bereikt bij onze doelgroep dan op massale dance events waar iedereen aan de pillen zit.”
Klinkt logisch
“De recessie krijgt ook vaak de schuld, maar ik vind dat merken zich daar te makkelijk achter verschuilen. Angst regeert en dat merkt een festival als Appelsap direct. We bestaan nog steeds bij de gratie van fondsen en steun van de gemeente.”
Hoe ziet de ideale samenwerking met een merk eruit?
“deHop. 2003-2006†”
Zijn er artiesten dankzij Appelsap doorgebroken?
“Nooit alleen dankzij Appelsap, maar er zijn er wel een aantal waarvan we het al vroeg in hun carrière aandurfden om ze voor een groot publiek neer te zetten. Denk aan the Opposites, Theophilus London, La Melodia, Mocky, Tom Trago, Raymzter, Jawat. En Kurtis Blow is na zijn optreden op Appelsap natuurlijk pas echt doorgebroken. Fysiek dan : )”
Als bezoeker vind ik het normaal dat een event groter wordt. Was dit voor jou ook logisch?
“Aan het begin natuurlijk wel. Je geeft niet een feestje met de ambitie handjevol mensen in een leeg park. Maar sinds de laatste jaren ligt de focus vooral op kwaliteit boven kwantiteit. Zowel bij de promotie, als de programmering, maar ook het eten op het festival bijvoorbeeld. Die groei vinden we veel interessanter dan nog een paar duizend mensen erbij.”
Waar ligt de grens?
“Hier ongeveer. We hoeven vanaf dit punt dus niet zo nodig verder te groeien. Het park is al bijna te klein en we vinden het veel leuker om te kijken naar verdieping zoals de samenwerking met Viral Radio en Rich Medina. De Jeugd van Tegenwoordig en Clipse staan er vanuit onze optiek dan ook niet om publiek te trekken, maar omdat we ze gewoon keihard vinden en graag willen zien optreden op ons eigen feestje. Bijkomend voordeel is wel dat er nu, als het regent, sowieso wat mensen komen om de baromzet op te vijzelen.”
Kan Appelsap ook in een andere vorm bestaan?
“Het zou zeker kunnen, maar het is niet erg waarschijnlijk dat dit snel gaat gebeuren. Wij zijn redelijk van het schoenmaker blijf bij je leest-principe. Misschien ooit onder een andere naam.”
Wat is jouw Appelsap-moment?
“Theophilus London die de zon opriep te gaan schijnen, waar zij (edit: volgens mij is ‘zon’ mannelijk, Rogier) vrijwel meteen gehoor aangaf. Magisch momentje. De optredens van Kurtis Blow en de Buitenwesten crew waren ook zeer memorabel.”
APPELSAP 2010 – 1 AUGUSTUS – OOSTERPARK
(Be there of wees een douche bagje)
Stilzitten en Eddy Jordaan is een crappy combinatie. Deze UvA-student doet de Donald Trump jr. en runt een succesvol bijlesbedrijf. Daarnaast zijn hij en een partner druk met het ontwikkelen en in de markt zetten van een eigen biermerk: Jordaan Bier. Geen sociaal leven zeg je? Dan kom je op de verkeerde plekken. Eddy is pardyboy number one. Zucht. Het is niet eerlijk.
Even voor de non-believers: hoe oud ben je en hoeveel mensen werken er voor je?
“22 en 12. Part time, dat wel.”
Behalve een uitzendbureau heb je ook je eigen bier ontwikkeld. Was dat, behalve een logische combinatie, een lastig proces?
“Niet echt. Aan de hand van verschillende, bestaande bieren heb ik aangegeven bij een brouwer in België hoe het bier moest smaken. Het vinden van een geschikte brouwer was eigenlijk het lastigste.”
Hoe reageren café’s?
“Heel positief. Ze vinden het een mooi initiatief. Wat ik vooral leuk vind is dat ik zie dat cafe’s na de eerste bestelling ook bijbestellen. Dat is was mij betreft het teken dat mensen het biertje ook daadwerkelijk drinken.”
Neem je Jordaan bier heel serieus of doe je het alleen voor de kater?
“Het begon eigenlijk als een geintje met 1600 flesjes. Maar het werd snel opgepikt en voordat ik er erg in had was de eerste voorraad er doorheen.”
Woah
“Ik besloot een pallet en eerste vaatje te bestellen, die gingen er ook vrij snel doorheen. Op dit moment zitten we op ongeveer 8000 flesjes. Dus ja, ik neem het absoluut serieus en kijk uit naar wat er het komende jaar gaat gebeuren.”
Je klinkt als een potentieel Quote cover-verhaal.
“Haha. Voor Quote moet je toch milli’s maken? Ik laat jullie liever in de waan dat ik vol zit met goede ideeën.”
Oh ja, je bent ook nog model. Met zoveel talent moet er iets niet kloppen: please zeg me dat je een douchebag extra ordinaire met zwemmerseczeem bent.
“Misschien moet ik me inderdaad beter afdrogen tussen mijn tenen.”
Waar lig je wakker van?
“Dat ik, voordat ik het weet, 85 ben en op mijn sterfbed lig en baal van dingen die ik niet gedaan heb.”
Wat vind je uiteindelijk gaver: de booze business of het managen van een uitzendbureau?
“Het bier is iets waar ik veel meer creativiteit in kwijt kan. Daarom vind ik het bier leuker om te doen. De vrijheid die ik heb bij het verkopen van bier en het neerzetten van het merk is uniek.”
Hoe ziet de rest van 2010 er voor jou uit?
“In 2010 wil ik het hele logistieke gedeelte in orde maken. Dat is nog een zwak punt in het hele verhaal. Ook moet de nieuwe verpakking voor de flesjes af zijn. Het ziet ernaar uit dat 2011 een belangrijk jaar wordt waarin veel dingen gaan gebeuren. In 2010 zal ik mijn handen aan de voorbereidingen hiervan vol hebben.”
Je haalt Jordaan bier onder andere bij de Bierkoning. Volg Jordaan bier op Twitter voor café updates en shit.
De kans is groot dat je als Amsterdamse scenester wel eens op een expositie, lancering of ander event van Jeroen Smeets bent geweest. Waarschijnlijk is er iets goed mis met zijn relatie, want Jeroen is niet alleen zeer druk met het organiseren van sociale culturele gebeurtenissen. Hij is ook hoofdredacteur van Reload en maakt onderdeel uit van professioneel tentafbreek-collectief Vinnie, Donnie & Sjakie. New Eraatje af dus. Gallerie YOUR:OWN is zijn laatste project.
Wat maakt YOUR:OWN onderscheidend?
“Ik wil kunstenaars een professionele plek te bieden, die de look en feel heeft van een echte galerie. Er zit volgens mij nog steeds een groot gat tussen nieuwe initiatieven en professionele galeries.”
Hoezo?
“De initiatieven blijven te vaak hangen in anti-kraakpanden met bouwlampen op de grond, maar hebben wel de spannende en prikkelende content die ik graag wil zien. De professionele galeries hebben de juiste middelen om werk goed tentoon te stellen maar die zijn nog niet bekend genoeg met deze young contemporary kunstenaars, of zien er geen markt in. Ik hoop dat YOUR:OWN nu het onderscheid maakt door in dat gat te springen.”
Ok
“Voor het publiek probeer ik een rode draad te creëren door diverse Europese kunstenaars met dezelfde creatieve energie te presenteren. Aan het einde van het project exposeert de Engelse kunstenaar, en tevens mijn collega in dit project Joe Holbrook zijn expositie waarvoor hij van elke kunstenaar die bij ons exposeert een portret maakt. Zo wil ik een visueel tijdsbeeld geven van deze groep mensen anno nu.”
Ben je tevreden? Wat kan beter?
“Ik ben tevreden. De reacties die ik hoor zijn positief, ook vanuit de buurt hier (Oude Waal). Het is een historisch stukje Amsterdam waar volgens mij veel mensen voor hun rust wonen, maar iedereen is enthousiast dat er iets gebeurt. Ik zou heel graag nog meer aansluiting willen vinden met de kunstwereld, meer contact met andere curatoren, kunstverzamelaars, en -liefhebbers, om deze groep young contemporary kunstenaars te introduceren aan een nog groter publiek.”
Veel mensen roepen dat ze ‘iets’ willen doen: feestjes, expo’s of andere events. Maar weinig mensen hebben het doorzettingsvermogen om die ideeën om te zetten in iets tastbaars. Hoe gaat dit bij jou?
“Volgens mij is het belangrijk om een lange adem te hebben, en het juiste moment uit te kiezen.”
Herkenbaar
“Het is een lange termijn visie, waarbij je continue bezig bent met kleine projecten op verschillende plekken die je uiteindelijk brengen op de plek waar je wilt zijn. Of je die plek nou van te voren had uitgekozen of niet. Gaandeweg leer je steeds meer mensen kennen, en door elk klein project wat je doet open je op een andere plek weer nieuwe deuren.”
Kost het je veel moeite om de juiste partijen bij elkaar te krijgen?
“De basis van elk project moet altijd interessante content zijn, in mijn geval is dat de kunst en de kunstenaars. Als je vervolgens andere partijen probeert te overtuigen om deel te nemen aan je project moet je niet alleen aan je eigen project denken, maar ook aan wat het voordeel voor die derde partij is.”
Zoals?
“PR-waarde of creative branding voor een merk, of een creatieve uitdaging voor een kunstenaar. Zolang je je weet te verplaatsen in de belangen van andere partijen en je hebt interessante content, dan heb je volgens mij de juiste ingrediënten om partijen succesvol bij elkaar te brengen.”
In welke valkuil ben je regelmatig gevallen?
“Ik heb vaak genoeg gedacht dat ik alles zelf kon, of gedacht dat ik een project krampachtig vast moest houden om de controle te houden. Maar gelukkig leer ik steeds meer om andere mensen te betrekken bij projecten en dingen uit handen te geven. Het resultaat hiervan is dat ik me meer kan concentreren op de kern, en tegelijkertijd in contact kom met nieuwe mensen die hun visie delen. Een win-win situatie.”
Wat is het meest lastige onderdeel van het opzetten van je eigen event?
“De last minute stress, het crisis management, de halve afspraken die je hebt gemaakt, het papierwerk, het continu achter facturen aan bellen, en meer van dat soort zaken.”
Moet je commercieel zijn?
“Niks moet, alles mag. Het is maar net wat je wilt doen, en wat je wilt bereiken. Ik geloof wel dat de tijden dat commercieel een vies woord is voorbij zijn. Ik zie dat sommige mensen meer status ontlenen aan een merknaam dan aan de content die je presenteert. Credibility is altijd key. Hoe combineer je de commercie met je project, is dat een logische combinatie, en worden allebei de partijen er beter van?”
Waarom doe je eigenlijk al die moeite?
“Het voelt niet aan als ‘moeite’ doen maar als iets ondernemen met vrienden en collega’s. Gezamenlijk proberen iets moois neer te zetten en daar allemaal iets beter van te worden.”
Miguel Narings is een bijzonder mens. Dat kan niet anders als maker van de documentaire The Simple Things In Life. Hierin volgt Miguel zijn vader op diens zoektocht naar liefde en geluk. En hoe. The Simple Things is een ongelooflijk mooi document geworden. En dat voor een autodidact. (Take that, cynische leraar die niet in Miguel geloofde.) Filmacademie-ventjes opgelet: tijd voor een stukje motivatie en subcontext van de regisseur naar jou toe.
Heb je een goede relatie met je vader? Kostte het je moeite hem te overtuigen van je plan?
“Ik heb een redelijk goede verstandhouding, hij is altijd behoorlijk open over zijn gevoelens geweest. Soms iets te veel naar mijn mening, toen ik 15 jaar was vertelde hij mij al intieme verhalen over zichzelf waarvan ik nu wel eens denk; had je dat nou wel moeten delen met je kind? Maar hij moest schijnbaar zijn verhaal kwijt, waarschijnlijk waren er geen vrienden aan wie hij het kon vertellen.”
Lastig
“Ik ben nooit begonnen met het plan dat ik uiteindelijk een volwaardige documentaire zou gaan maken. Het is allemaal ontstaan uit het idee dat ik mijn vader een spiegel wilde voorhouden. Meer dan eens viel hij voor de charmes van een mooie Thaise vrouw, die er niet alleen met zijn hart maar ook met zijn portemonnee vandoor ging. Ik wilde met de beelden laten zien dat hij nu al een paar jaar dezelfde fouten maakte.”
(Van Miguel moest ik de volgende twee namen toevoegen: Menno Mans, Yves van Asten.)
Is dat gelukt?
“Eenmaal in de montage zagen mijn editor Nina Stam en ik dat er veel meer in zat dan een filmpje van 10 minuten. Ik vertelde mijn vader toen ook waar ik mee bezig was. Hij had er geen bezwaar tegen dat ik meeging naar de Filipijnen.”
Waren er momenten waarop je twijfelde of je wel moest filmen?
“Je vader zien huilen is nooit leuk, en om het te filmen al helemaal niet. Bij de eerste keer in de film kwam het totaal als een verrassing. De tweede keer wist ik dat er een kans was dat hij geëmotioneerd zou raken bij het lezen van een brief van zijn liefde uit Cebu City. Dan kan je als zoon denken; ik zet de camera even uit, maar de filmmaker in mij zei: doorfilmen! Een schizofreen gevoel. Als je door de zoeker van de camera kijkt, is het zo anders. Soms pas als ik thuis was en de beelden weer zag, besefte ik wat er allemaal gezegd en gebeurd was. De dreun kwam veel later aan.”
En klassieke gevalletjes plaatsvervangende schaamte, waren die er ook?
“Ik was bang dat mijn vader zou lijken op een personage uit een Jambers-aflevering over oudere mannen in Pattaya, toen ik de eerste keer meeging met hem naar Thailand. Dus ik schaamde mij kapot toen ik daar met hem liep en durfde weinig of niets te filmen. Maar het bleek gelukkig mee te vallen. Hij ging niet voor de seks, hij ging voor de romantiek, en wilde een leuke, oudere vrouw ontmoeten.”
Heb je een kant van je vader ontdekt waarvan je niet wist dat hij die bezat?
“Er komt een moment in je leven dat je ontdekt dat je ouders het ook allemaal niet echt weten. Dat ze ook onzeker zijn en soms maar wat aanmodderen in het leven. Dat moment had ik al toen ik vrij jong was, maar tijdens het draaien van de film kwam het gevoel duidelijk weer naar boven. Hij wil zo graag de dingen doen die hem gelukkig maken en hij bedoelt het zo goed, maar maakt daarin zulke rare sprongen dat je denkt; is er dan niemand om je heen die hier iets over roept of ingrijpt. Het is zo’n lieve man. Dat zie ik nu steeds meer in.”
Lijk je eigenlijk veel op hem?
“Niet in zijn naïviteit denk ik, hoop ik, maar wel in zijn humor. Met humor kunnen we een hoop relativeren. En daardoor wordt de pijn soms minder erg.”
Waarom denk je dat hij z’n geluk wilde zoeken in Azië?
“Hij was enorm teleurgesteld in de relaties die hij had met een aantal Nederlandse vrouwen. Die waren volgens hem alleen maar bezig met wat voor een auto hij had en hoeveel hij verdiende per jaar. De vrouwen uit Azië waren zorgzamer dacht hij, en minder op geld uit. Maar ook het feit dat je AOW van 1200 Euro per maand niet echt een vetpot is in Nederland maar twee keer zoveel waard is in Azië, maakte het allemaal een stuk aantrekkelijker. En ik geef hem geen ongelijk. Hij had het in het begin alleen wat beter moeten aanpakken.”
Hoe gaat het nu met je pa en zijn Filipijnse?
“Deze vraag kan ik niet goed beantwoorden, omdat ik anders te veel prijsgeef over het eind van de film. Wel ben ik bezig met een vervolg op de documentaire. Er is weer veel gebeurd in de tussentijd!”
The Simple Things In Life – Trailer
———————–
Benieuwd naar deze docu? Houd de Facebookpagina van The Simple Things In Life in de gaten. Er wordt een nieuwe screening georganiseerd…
Terwijl het ambitieuze Spotify op dit moment de harten van digitale crate diggers sneller laat kloppen is er nog een muziekdienst die ook goed bezig is. Twones biedt alleen iets anders dan Spotify. Na een lange periode van ontwikkeling lijkt de Amsterdamse start-up eindelijk de ideale vorm gevonden te hebben. Toch, medeoprichter Tim Heineke?
Tegen MonoBrowsers die niet weten wat Twones is zeg jij:
“Twones moet je zien als MTV voor muziekblogs: dagelijks posten dj’s reviewers en andere curatoren muziek op duizenden toffe muziekblogs en -sites. Wij indexeren dat allemaal en creëren kanalen die je als een radiostation kan afspelen. Channel surf the music web zeg maar.”
Twones is sinds de beta enorm veranderd. Was dat een helse klus?
“Ja, best wel. Je denkt van te voren een geweldig idee te hebben en op internet weet je dat nooit helemaal zeker. Vooral niet als het nieuw is. Het stelt me gerust dat Twitter, MySpace, Youtube, Paypal, Facebook, Flickr en alle succesvolle internet start-ups ook zo’n verandering hebben doorgemaakt.”
Hoe dan?
“Twitter was sms to sms, Paypal beveiligingssoftware, Flickr een spelletjessite, Youtube een datingsite en MySpace helemaal niet voor muziek bedoeld. Zo gaat dat. Wat moeilijk is, is investeerders overtuigen, het developen en proberen jezelf niet te verliezen in het proces.”
Wat heeft ervoor gezorgd dat het accent is verlegd van muzieklijstjes-site met een sociale functie naar een muziekbookmark-site?
“Wij dachten aan een Friendfeed voor muziek. Eigenlijk wat Facebook nu doet. Een activiteitenstroom van alles wat er plaatsvindt, maar dan op het gebied van muziek. Echter, de attentiewaarde van een foto is wat anders dan iets wat jij per ongeluk draait. Vervolgens konden we de muziek niet in de site afspelen en als laatste was het erg complex, te moeilijk.”
Wat biedt Twones nu?
“Nu indexeren we echt alle muziek op het internet. Een muziek zoekmachine. Er komen allemaal links binnen. Daarmee bouwen wij een soort radiostation van blogs. Je kan dan ook tracks bookmarken, delen etc.”
Ik merk dat ik het zelf nog niet veel gebruik. Hoe past de gemiddelde Twones gebruiker de app toe?
“Dat is nog steeds best een issue. De versie die je nu ziet is de overgang naar de app die we echt willen: simpel, geen install, geen account. Als je bijvoorbeeld het dubstepkanaal kiest pakken wij alle laatst geposte tracks op het web en spelen we dat af. Dit komt er nu aan. En echt, dat wordt de laatste versie haha.”
De mp3’s die ik op MonoBrow aanbied zijn voor Twones gebruikers direct beluisterbaar. Kan ik in de toekomst deze functionaliteit ook aanbieden aan MonoBrowsers die niet op Twones zitten?
“YEP! Geen install. No account. En MonoBrow komt dan in de shuffle voor omdat je een MP3 hebt gepost op het web. Vervolgens alles weer delen met Twitter en Facebook en scrobbelen naar Last FM.”
Jullie bestaan nu drie jaar toch? En er is volgens mij nog geen euro verdiend. Hoe gaat dat?
“Nou, officieel pas ongeveer 1,5 tot 2 jaar. Financiering opgehaald in juli 2008. We zijn nu bezig met een betaalde versie, en sponsored channels.”
Hoe reageren muzieksites, artiesten en labels?
“Erg goed! muzieksites krijgen meer pageviews en artiesten en labels ook. Die zijn blij. Wij shuffelen over het algemeen naar legale muzieksites.”
Gaan jullie exclusieve dingen met labels of artiesten doen?
“Zeker. Denk aan een labelkanaal. Waarop we de muziek van alle toffe labelsites shuffelen.”
Heeft muziekwetgeving invloed op wat jullie doen?
“Dat was ook een van de redenen waarom we doen wat we doen. Rechtentechnisch kan je een dienst niet haalbaar maken door licenties aan te gaan. Dat is het spel van de grote jongens zoals iTunes, Spotify, RD.IO, MySpace music, MOG en Rhapsody. Zij hebben allemaal meer dan 70 miljoen opgehaald of zijn een multi billion dollar bedrijf dat licenties betaalt. Dat kunnen wij niet.”
Aha
“Verder vinden wij muziekblogs en sites als MonoBrow juist tof. Bij ons is het web onze player en catalogus. In plaats van living in a walled garden met gelicenceerde muziek. Toch zijn al die abonnementsdiensten wel te gek. Met Spotify voorop!”
Wat gaat er in de eerstvolgende grote update veranderen?
“Automatische play, kanalen in genres, top artists, genres etc. Geen install, geen account. Het wordt echt simpel. Je kan gewoon een kanaal aanzetten.”
fotografie: Timo Sorber
Van de Seymour Likely Lounge tot Harkema: MonoBrow koestert fijne herinneringen aan de ruimtes die Ronald Hooft samen met Herman Prast heeft ontworpen en ingericht. Het lijkt erop dat het laatste werk van dit duo opnieuw voor mooie verhalen gaat zorgen. Het is namelijk vrij goed feunen in de verbouwde Ysbreeker.
MonoBrow kwam in ‘94 naar Amsterdam. Goede tijden, vooral in Seymour Likely, een club door jullie ingericht. Vind je het niet jammer dat de houdbaarheidsdatum van dat soort plekken beperkt is?
“Seymour Likely Lounge en Seymour Likely Too waren niet echt inrichtingsprojecten, maar meer installaties en sociale sculpturen, altijd al bedoeld om kortstondig te bestaan.”
Aha.
“Het antwoord in dat geval is dus nee. Een club hoort in een bepaalde tijd bij een bepaalde groep mensen. Zo tussen je 18e en 25e heeft iedereen wel de club die bepalend is voor de rest van je leven. Voor mij was dat Mazzo in Amsterdam en iets later, halverwege de jaren 80, Area in New York.”
Clubs en andere horecagelegenheden worden gebruikt door mensen die over het algemeen nogal wat alcohol in zich hebben. Ooit iets ontworpen waarvan achteraf bleek dat het niet te doen is voor aangeschoten types?
“Wij hebben recentelijk Club-up ontworpen, de uitbreiding van de Kring. Wij dachten dat het een sociëteit was voor bedaarde intellectuelen.”
Haha.
“Door het krankzinnige succes ervan was het al na een paar weekenden volledig uitgewoond. Binnenkort beginnen we aan fase 2, de sociëteit aan het Kleine Gartman Plantsoen en zullen we wat herstelwerkzaamheden uitvoeren.”
De Ysbreeker is on-Nederlands qua sfeer en schaal. Net als jullie werk voor Brasserie Harkema. Kost het veel moeite om klanten van dit soort projecten te overtuigen?
“Nee, het begint met de ambitie van de ondernemer, wij faciliteren die ambitie en zijn in staat die te kanaliseren en van een aangename vorm te voorzien.”
Wat was de grootste uitdaging bij de Ysbreeker?
“Heb je een paar uur? Het met behoud van het bestaande karakter creëeren van een onderneming waarvan iedereen in gedachte had dat die allang bestond. In feite was de Ysbreeker een heel groot terras met een piepklein cafeetje erbij. Nu is het een brasserie, een grand cafe met een nog veel groter terras.”
Waarom heb je gekozen voor al die verschillende sferen en ruimtes?
“Omdat die recht doen aan de oorspronkelijke bouwkundige structuur van het pand en de historische uitbreidingen; en omdat het gezellig is….”
Bemoei je je ook met het menu en de aankleding van het personeel? God is in the details enzo.
“De details waar jij op doelt – een citaat van Mies van der Rohe – hebben betrekking op bouwkundige zaken. Wij vragen vanzelfsprekend wel wat er op het menu komt. Een hippe Chinees ziet er anders uit dan een laagdrempelige brasserie.”
Denk je dat Johannes van Dam het gaat snappen?
“Ja? Waarom niet, zoveel valt er niet te snappen, het gaat hier om een ouderwetse herberg.”
Jij hebt een gevestigde naam. Wat valt je op aan jong talent hier in Amsterdam? Tips voor jonkies?
“Tja wat is jong; Herzberger is volgens mij over de 80 en nog steeds alive and kicking. Ikzelf ben nog niet eens vijftig, doe alles nog zonder bril. Kom maar op zou ik zeggen!”
Hij is één van de beste beatmakers van Nederland en zorgde (naast een muzikale revolutie) er met zijn groep voor dat Zwolle niet meer klinkt als dat liedje van Koot & Bie. Maar genoeg was genoeg. Delic stopte met Opgezwolle, ging op wereldreis en kwam terug als Peter Blom, schilder. (Ok, zo ging het niet helemaal, maar voor deze intro leest het wel zo lekker.)
Luister je naar muziek als je schildert?
“Soms zit ik lange tijd zonder muziek te schilderen en dat kan lekker zijn, want dan kom je in wat ABN Amro managers een flow noemen. Ik heb een tijdlang veel reggae geluisterd terwijl ik schilderde.”
Easy style
“Ik denk dat alles wat er binnenkomt je hersenen beïnvloedt. Als er de hele dag irritante muziek op zou staan zou dat mijn schilderwerk wel beïnvloeden. Maar zoveel heeft de muziek niet met mijn schilderijen te maken.”
Schiet het een beetje op met je thuisstudio?
“Nog niet genoeg vind ik, daarom gaan we nu reproducties verkopen van de originele schilderijen. In beperkte oplage, waarbij alle werken zijn genummerd en gesigneerd. De verwachting is dat dat goed gaat lopen. De reproducties zijn van buitengewoon hoge kwaliteit en worden op hetzelfde formaat als het origineel gedrukt, op gespannen canvas.”
Kost dat?
“De prijzen variëren van 225 voor de kleintjes tot 395 euro voor de grote doeken. Wie niet doorheeft dat dit genadeloze reclame is die let niet goed op.”
Even terug naar de muziek: wat ga je produceren als je set up klaar is?
“Hierover wil ik je tot in de late uurtjes doorlichten, maar dat alles zou gelogen zijn want ik weet nog niet precies wat ik ga maken. Ik weet wel dat je zo veel kan doen met muziek dat het pijn doet in je hoofd als je daar lang over nadenkt.”
Er zijn genoeg vooroordelen over de hiphopscene. Maar de kunstwereld heeft ze ook. Wat valt je tegen als je met galleriehouders of kunstcritici moet dealen?
“Ik heb nog niet zoveel met ze te maken gehad, maar volgens mij kan je dezelfde universele wetten toepassen die in alle scene’s gelden: mijdt mensen uit de scene en mensen met een afkeer van huisdieren.”
Ben je heel kritisch op je eigen werk?
“Ja, maar volgens mij wordt het minder debiel, soms denk ik ach, over honderd jaar zijn we dood.”
Vind je dat het je net zo goed afgaat als het maken van muziek?
“Nee, maar ik houd er rekening mee dat dit nog komt. Ik heb het idee dat alles oefening is en dat het zometeen gaat komen. Vraag me niet wat, want ik kan het je niet precies uitleggen. Er komt meer stijl in, meer techniek en ook dat het meer flowt. Stijl, stijl is alles.”
Noemen mensen je eigenlijk nog wel eens Delic?
“Sommigen en dan meestal mensen die ik ken van de muziek of die ik een paar jaar niet heb gesproken.”
Wat wil nog steeds niet wennen sinds je terugkomst van je wereldreis?
“Ehm, nou alles went zeggen ze en dat klopt wel I guess. Ik weet niet wat niet went, je bent een beetje rare vragen aan het stellen nu. Uberhaupt is het hele MonoBrow een discutabel fenomeen. Dat terzijde.”
Erg pijnlijk dit. Gelukkig draait er geen camera mee. Dan hadden we nu een hit op puna.nl.
Ja hoor. Weer een naam van een kunstenaar die je kunt noemen als je die Blue blood dragende opschepper tijdens een Dep-borrel stil wilt krijgen. De naam van deze artist klinkt als een karakter uit Deadwood dat in aflevering twee dood gaat. Toch is Linus Bill geen cowboy maar een snap shotter extraordinaire. Een diepteinterview (pierebadje-stijl) over Chatroulette en nog wat dingen.
I saw the video interview with you and Diane Pernet from A Shaded View On Fashion. She looks like a lot of fun. Not.
“She speaks with a very low voice which makes it hard to understand her, and this is no fun. I like to understand what people are saying.”
Did you know who she was? Were you nervous?
“I did not know her. I was with my son when she came. He was very afraid of her and left. I couldn’t.”
I know you’re on Facebook, but apart from that: are you into online?
“I’m not on Facebook. this is another Linus Bill, from Thailand I think. But I know about 80% of his friends, so a lot of people seem to believe this is me.”
Have you been on that webcam thingy Chatroulette already?
“No.”
It’s an excellent mix of stroked penisses, bland youths and office workers holding vague brands of beers.
“Aha.”
Why do you think people expose themselves like that?
“I don’t know.”
Are their lives so boring that the only thing to get something out of it is to have sex in front of a webcam for strangers?
“If you have sex in front of a webcam for strangers this doesn’t mean your life is boring. It just means that you like to have sex in front of a webcam for strangers. The question is, is your life boring when you look at people having sex in front of a webcam?”
Sorry that was the Jan Peter Balkenende in me.
Final question: are you an exhibitionist? what would you like to do when you login to Chatroulette?
“I don’t have a webcam. I prefer the classical parking lot-style.”
Right, Maya Hayuk. She’s a very nice person that happens to be an even nicer artist. No, scratch that, when Maya creates something, it will change the lives of those who come in contact with it forever. The accessibility of her work belies the significance, layered motifs and meaning her art contains. Ok. That was probably the most pretentious introduction of a MiniMail ever. Sorry.
This is not funny any more. Everything you create is awesomely beautiful.
“Dammmm! Thank you!”
I can imagine the critics: ah but Maya is such a dreamer. She is so boringly positive. Where is the grit, the harshness of real life in her work!?” Is there a recurring issue they have with your work?
“You are the first critic I’m aware of to say that – but I wouldn’t know cuz I’ve never read a review of my work. I guess I would say is look deeper and also the alternate is FAR more boring.”
Has it ever happened that someone fell in love with you through your work?
“I sure hope so! But I would hope they would fall for my ridiculously slamming body first.”
I’ve noticed that falling in love and keeping a relationship puts a strain on my output as a blogger/writer. As an artist, do you fear the moment you want to start a family?
“What are you, my mother?”
Gosh! Ehrm. You’ve done some collaborations with brands. Why would you do this apart for the money?
“It’s another level of information-sharing and propaganda in a way that I find fascinating in our symbiotic blender of culture. For example, I am about to go to China to paint a mural in a store. Considering that last month China’s exports grew 46%, and they seem to supply the world with everything, it’s a trip that I am an IMPORT to China.”
Wow
“Aside from that, I am really into using new materials, surfaces and environments to paint on and in and I love the challenge. I certainly draw the line at things I won’t / can’t do because they go against my ethics or because they are physically impossible.”
Does your mood influences the type of work you do? Can you make a mural when you’re angry for example?
“Sure, why not? I’m angry right now! (I’m actually not). but yeah – of course my moods influence how and what I’m making and doing. I listen to a lot of BBC and National Public Radio news on the radio while I work and sometimes I’ll totally be grinding my teeth in anger while making these gorgeous colors overlapping that look and feel so peaceful.”
Do you enjoy realizing your work as much as sketching or conceptualizing it? Was the build up at MU gallery a nice experience?
“The whole thing was amazing. I’ve never had so much support before – I kind of felt like I had won a prize.”
Hehe
“I prefer the actual building and painting, though I guess my brain’s always sketching in some way. For a project like at MU, there were raw sketches for the architecture that Ben Wolf and I developed that Kor Smeenge and all of the artists working at MU turned into well engineered designs and fabrications.”
Right
“I don’t sketch anything on paper beforehand if it’s a painting on a wall or on paper. Sketches totally defeat the purpose and process and fun of painting. I mean – if you’ve sketched it out and already figured out the puzzle, why would you want to do it again? Then it’s just a job.”
(foto: Sinceagain)
Greg Rivera is the founder of Mishka, a Brooklyn based label that pushes all the right buttons to appeal to a former He-man bedsheet owner like me. Now I could ask Greg about his collection of Mr T. dolls (biggest in the world) or why he is fascinated with monsters. But I prefer to ehrm, ask a couple of other questions.
When I first saw the Mishka hq tour video, I went nuts. I already loved the graphics of Mishka and after seeing your collection of toys and stuff I realised the source of Mishka’s inspiration was real, not something fad’ish, devised by cynical suits.
“Haha you are correct! We are pretty real about what we create and produce. I think that is what keeps us apart from other brands.”
Btw how do you look in a suit?
“I am sure I would look OK if I owned one. I really need a suit.”
What do you do to not become cynical in your business?
“Um, I think the best way is to focus on what you are doing and not be too concerned with what other people are doing.”
I find it hard to get excited about upcoming brands that tip their hat to popculture. You? Any tips?
“I think its hard for me to get excited about new brands in general. Not because im a cynic (hehe) I just think there is a lot out there that either try to hard, or do not have a concise idea of what they are trying to be or do. The tip that I give to all people starting brands and consider it: treat it like a business from the beginning, it will save you a ton of headaches later on. If you are already rich then you can do whatever you want.”
How long until that collaboration with Jim Phillips?
“Funny. Someone asked me about this just the other day. To be honest I think a Jim Phillips collab would be too obvious. I mean that is our attempt to persue him. If he happened to approach us or we were introduced to him in a random way then of course. I just dont think we would have the money to hire him!”
When I saw the logo of the Mishka LA store opening. It reminded me of one of the Monologo variants, made by Raphaël Bartels. Do you like it?
“Of course I love it! Never saw that before but its great!”
Something completely different. As a kid I watched a brutal straight-to-video Ninja movie. In it was a scene where one of the bad guys was held onto a woodcutter bench thing. The blade cut him in half. I was ten. Somehow I have a feeling you might know the title of this one.
“Unfortunaly I do not, but it sounds excellent.”
Are you as excited about that Clash Of The Titans remake as I am? Any fond memories of the original?
“I am totally excited! I have a Kraken tattoo!”
Mishka merchandise en mode haal je bij de frolijke Fransjes van Freshcotton.
MONOBROW GEEFT OOK 4 SHIRTS WEG:
Pisces Mop – L
Taurus Black -L
Scorpio – M&L
Libra – M
Mail me het toy/filmmonster dat je de meeste nachtmerries heeft gegeven en ik doe m’n best voor je.
©