(foto: Peter Stigter)

Stop een naald, draad, wat stof en Sanne Schepers in een ruimte en na een jaar heb je een modecollectie waar het toetsenbord van Gert Jonkers spontaan van in capslock schiet. Zo lang duurde het voordat Sanne’s vrouwen in verrukking brengende kledingserie af was. Niet voor niets: haar handwerk is beloond met de G Star Raw Talent Award 2011. Ik zeg: binnen een jaar op de cover van The Gentlewoman, nu op MonoBrow.

Net als in de echte wereld draait het in mode om je netwerk. De jury van de Raw Talent Award bestond uit internationale toppers. Heeft je dat een lunchdate met YSL opgeleverd?
“Helaas staan er nog geen chique lunchdates gepland, maar er zijn wel al kleine plannen om misschien samen te werken. Ik heb geen idee wat dit allemaal nog gaat opleveren, dus ik houd op dit moment nog even wijs mijn mond! Ik vond het al een hele eer dat ze geïnteresseerd waren in mijn werk en portfolio en benieuwd waren naar meer.”

Je kleding heeft die zeldzame instant clasicness: het voelt vernieuwend maar als ik mijn ogen toeknijp en door mijn wimpers kijk, zie ik Krystle Carrington, sippend op een Martini. Hoeveel tijd kost het je om zo’n collectie te ontwerpen?
“Ik ben nu ongeveer een jaar bezig met het ontwikkelen ervan. Voor mij voelt hij dan ook niet als definitief. Het is meer een tussenstop, om iedereen te laten zien waar ik op dit moment mee bezig ben, maar alles is nog steeds in ontwikkeling. Het draait voor mij vooral om het concept, een nieuw principe van kleding en een soort nieuwe manier van kleding dragen.”

EEN JAAR. HOLY CRAP.
“Buiten het concept heb ik ook elk ontwerp zelf uitgevoerd. Dit was een heel belangrijk deel van mijn ontwerpproces. Elke naad is handmatig afgewerkt en ik heb letterlijk elke millimeter en elk hoekje van de ontwerpen gevoeld. De blaren stonden dan ook op mijn vingers. Resultaat is dat elk stuk met de grootst mogelijke liefde en aandacht gemaakt is. Ik wil niet weten hoeveel uren handwerk in deze collectie zitten.”

Waarom deed je dat?
“Omdat ik vind dat dit de beste manier is om deze ontwerpen uit te voeren. Eigenlijk heel praktisch. Omdat elk patroon bestaat uit veel verschillende delen, was het heel fijn om zo precies te werk te kunnen gaan. Je zit er namelijk echt constant met je neus bovenop. De keuze voor handwerk had voor mij op dat moment dan ook eigenlijk niks te maken met ‘luxe’. Ik ben ervan overtuigd dat een goed ontwerp gekenmerkt wordt door een goede constructie en gepaste manier van verwerking. Ik zie liever een goed bedacht wit katoenen jurkje met enkele biesjes dan meters zijde waar geen aandacht aan besteed is.”

De jury was onder de indruk van de perfecte afwerking. Hoe gaat dat in godsnaam in de H&M als je daar shopt, die arme verkopers duiken vast weg als ze jou zien met je kritische oog.
“Ik koop daar zelf nog steeds, maar ik schrik inderdaad als ik de binnenkant van die kleding zie. Vreemd blijft wel dat ik het dan toch koop, terwijl ik zelf hele jurken opnieuw heb gemaakt, omdat alleen ík wist dat er ergens aan de binnekant éen knoopje of steekje niet goed zat. Ik ga zelf blijkbaar iets neurotischer met mijn ontwerpen om.”

Heb je als modeontwerper niet een verschrikkelijk taak: lekker met Caran d’Ache schetsen is één, maar zo’n ontwerp daadwerkelijk omtoveren tot iets wat andere vrouwen sexy en sterk maakt: wat een helse job moet dat zijn.
“Ik vind het eigenlijk een helse taak om ontwerpen op papier te bedenken. Laat mij maar concepten bedenken en die vertalen naar constructies en stof. Eerlijk gezegd ben ik in eerste instantie helemaal niet bezig met de vrouw die later de jurk zal dragen. Ik verwerk elk ontwerp op een bijna abstracte, platte manier, bijna alsof ik een tekening maak, maar dan in patroon en stof. Deze ‘platte’ ontwerpen transformeren pas tot een draagbaar ontwerp als er een persoon in zit. Eerlijk gezegd is dat voor mijzelf ook elke keer weer een verrassing.”

Als ontwerper in Nederland rondkomen is niet makkelijk. Heb je een plan?
“Ik heb een week geleden gehoord dat ik ben toegelaten tot IFM, een postgraduate programm in Parijs. Dat lijkt me een stap in de goede richting. Verder ben ik vooral benieuwd wat er allemaal nog gaat komen, kom maar op!”

Is het met modeontwerpen net als met schrijvers: als je aangeschoten aan het werk bent denk je dat je een meesterwerk maakt, de volgende dag blijkt dat wel mee te vallen? Onder wat voor omstandigheden werk jij het liefst?
“Ik wil niet zeggen dat ik in deze omstandigheid het liefst werk, maar de meeste ideeën ontstaan ‘s nachts, als ik in bed lig. Dan schrik ik wakker en schrijf ik snel alles op. Meestal schrap ik de volgende ochtend de helft, want dat blijkt dan inderdaad niks voor te stellen. Ook het concept voor deze collectie is zo ontstaan. Vraag me niet waar het elke keer vandaan komt, ik heb geen idee, het gebeurt gewoon.”

Stel, je bent naakt in een ruimte die leeg is op een joggingbroek en sweater na, wat gebeurt er dan?
“Ik kan nu wel heel creatief gaan zeggen dat ik er iets speciaals mee ga doen, maar waarschijnlijk trek ik die joggingbroek en sweater gewoon aan. Niks mis mee!”

(beeld: Menandstyle.nl)

Terwijl de wereld vandaag in het teken staat van twee oersaaie mensen met teveel geld en een overduidelijk Rembo & Rembo-hiaat in hun opvoeding, draait het in Nederland om James Worthy. Terecht. De man is een fenomeen. Hij speelt met taal als een veroordeelde kleuterleider en schrijft op zeer openhartige en rauwpoëtische wijze over De Liefde.Vandaag is zijn debuut verschenen bij Lebowski Achievers.

Jij hebt het MonoBrow interview met James Worthy natuurlijk uitgeprint boven je bed hangen. Maar voor al die mensen die niet begrijpen waarom #JamesWorthy trending is op Twitter, èn voor zijn toekomstige vrouw: een lief interview met D. H. te A., de ex van James Worthy.

James schrijft dingen die je maar beter niet aan je moeder moet laten lezen. Dat moet er gezellig aan toe gegaan zijn toen jij hem aan je ouders voorstelde…
“Mijn moeder en zussen(die best lastig zijn) sloten hem meteen in hun harten. Mijn vader daarentegen vond hem volgens mij wel moeilijk. Ik weet niet of dat door James of door het cultuurverschil tussen Amsterdam en Venlo kwam. Amsterdammers met een grote bek worden nooit zo goed gewaardeerd in het zonnige zuiden.”

Haha
“Mijn vader maakte eens een keer een grapje tegen James, dat hij doodleuk beantwoordde met Ik breek je neus ouwe!. Mijn pa’s gezicht was echt goud waard, die wist niet wat hem overkwam. Mijn familie vraagt nog wel vaak naar hem, James is niet iemand die je snel vergeet, ze gaan ook allemaal het boek lezen. Ze zijn echt trots op hem, mooi is dat.”

Weet je nog waarom je voor hem gevallen bent?
“James heeft humor en is ook ontzettend lief. Dat heeft hij van zijn vader, ook zo’n prachtige man.”

Wat is zijn meest ontwapende eigenschap?
“Zijn eerlijkheid, hij denkt niet na over wat hij zegt waardoor hij net een klein kind is dat alles zegt wat in hem opkomt. Dit kan lekker genânte situaties opleveren maar gaat vaak gepaard met een puurheid die weinig mensen bezitten.”

Herkenbaar!
“Zijn lach is ook ontwapenend. Eigenlijk is ontwapenend de beste eigenschap om James te omschrijven. Ik ken ook maar weinig mensen die James niet leuk vinden, wat een wandelende Disney film is die James eigenlijk.”

James lijkt weinig gêne te kennen. Hoe merkte jij dit?
“Toen James op onze eerste date vroeg of hij mij een kus mocht geven en ik een beetje aangeschoten en naïef vroeg waar, riep hij: op je kut, nou goed! James is heel goed in ongemakkelijke situaties creëren, dat heeft weer te maken met die eerlijkheid denk ik.”

Herkende je jezelf weleens in zijn verhalen?
“Ja, heel vaak. Wat erg moeilijk was, vooral met het boek. Het is namelijk ontzettend vreemd om situaties in een boek te lezen die jez elf mee hebt gemaakt. Of een beschrijving van een persoonlijkheid te lezen die erg in de buurt komt van jezelf. Het moeilijkste vond ik om te lezen hoe verdrietig hij was.”

Wat is de mooiste tekst die hij voor jou schreef?
“Het eerste stuk dat hij over mij schreef: Met je droomvrouw in de Tuktuk.”

Denk je dat hij ooit gelukkig wordt in de liefde?
“Absoluut, als James niet gelukkig wordt in de liefde dan is er iets gigantisch mis met de vrouwelijke soort.”

Waar moet zijn toekomstige droomvrouw rekening mee houden?
“James kan een enorme wansmaak hebben op het gebied van muziek.”

James Worthy is nu te koop.

Niels Büller. Een naam waarmee een dyslectische Scrabble-speler net zo gemakkelijk het woord film buff neerlegt. Het kan dan ook geen toeval zijn dat Niels oprichter is van het meest sympathieke, Amsterdamse cinema-initiatief sinds de riksbios. Cineville bestaat bovendien twee jaar. Pop je popcorn, zak onderuit en lees hoe dan.

Is er de afgelopen twee jaar iets veranderd in het bezoekersgedrag van Amsterdamse liefhebbers van filmhuizen?
“Absoluut. Uit een recent onderzoek van pashouders bleken twee dingen: 1) pashouders gaan twee keer vaker dan ze voor de introductie van Cineville gingen. Dit betekend dat van de 65.000 cinevillebezoeken in het eerste jaar er 32.500 zonder Cineville niet hadden plaatsgevonden. Na twee jaar is dat effect alleen maar sterker geworden. Maar liefst 20% van alle kaartjes worden met een Cinevillepas aangeschaft.”

Wow
“Het tweede effect vind ik zelf het mooist. Cinevillepashouders gaan naar veel meer en veel spannendere films dan niet-pashouders. De pas heeft blijkbaar het effect dat pashouders als eerste een grote première bezoeken. Maar met de tweede en derde film die ze bezoeken kiezen ze voor nog onontdekte films die misschien door vrienden zijn aangeraden.”

Dus?
“Het gevolg is dat pashouders voor onverwachte hits zorgen. Wie had gedacht dat Nowhere Boy, Enter the Void, Nothing Personal of de Helaasheid der dingen de best bezochte films in hun premièreweek zouden zijn? Pashouders creëren een netwerk van ambassadeurs die ervoor zorgen dat atypische films veel meer bezoekers trekken. Denk maar aan Let The Right One In. Niemand zou op basis van de poster die film hebben bezocht. Maar door tips van vrienden werd het een gigantische hit. Cineville versterkt dat effect.”

Toch geloof ik niet zo in een pas die je elke maand geld kost. Ik snap het wel vanuit een marketingperspectief, maar mensen willen daar toch niet aan vastzitten? Als ik twee maanden niet ga heb ik bijna veertig euro weggegooid.
“Het is waar dat je het aantrekkelijk moet vinden om minstens twee keer per maand naar de film te gaan. Ik kan niet voor jou spreken maar blijkbaar willen ruim vijfduizend Amsterdammers dat wel.”

Dat is een mooi aantal
“Bovendien staat het je vrij om in iedere maand na de eerste drie maanden op te zeggen. In de praktijk blijkt dat ook vrij makkelijk te gaan. Als pashouders merken dat ze het er niet uithalen zeggen ze vrij rap op. Verreweg het grootste gedeelte van de pashouders is daarentegen al minstens een jaar lid. Zij zijn blijkbaar tevreden over hun beslissing om vaker naar kwaliteitscinema te gaan.”

Hoe gaat het met de site? Communities bouwen naast de bestaande online netwerken is een lastige.
“We zijn in een krappe twee jaar tijd uitgegroeid tot de meest gebruikte informatiebron van filmtheaterbezoekers. Onze bezoekersaantallen nemen nog steeds iedere maand toe en onze redactie produceert iedere maand meer artikelen.”

En het community gedeelte?
“Online een communnity bouwen is sinds Facebook zinloos. Maar Cineville is geen online community, maar juist een offline community. Dagelijks spreken pashouders met elkaar af om naar de film te gaan of wisselen ze informatie uit over de laatste film die ze hebben gezien. Wij spelen daar met de website een faciliterende rol in. Je moet de kennis die pashouders hebben gebruiken om de niet fanatieke bezoekers te informeren over het aanbod.”

Wat is het meest succesvolle onderdeel van cineville.nl?
“Pfff. Dat is een hele lastige. Ik denk dat we heel trots kunnen zijn op onze vaste blogger Erik Schumacher die wekelijks meerdere keren zijn blik geeft op filmnieuws en evenementen in Cineville zoals de Cineville Talkshow.”

Right
“Daarnaast vind ik het heel tof dat twee spraakmakende filmmakers als Martin Koolhoven en Eddy Terstall op Cineville.nl een briefwisseling bijhouden. Maar voor de gemiddelde bezoeker zijn de overzichtelijke agenda en de filmbeschrijvingen het belangrijkst. We steken ontzettend veel tijd in het neutraal presenteren van het filmaanbod zodat de bezoeker in 100 woorden leest of deze film iets is voor hem is.”

Wat kan beter?
“Online Ticketing. We werken er heel hard aan om ervoor te zorgen dat bezoekers vanaf deze zomer een kaartje kunnen aanschaffen voor iedere voorstelling in de filmtheaters. Of je nou een pas hebt of niet. Het is technisch nog best lastig maar logisch dat de bioscoopbranche snel deze stap zet. Hopelijk vanaf juli 2011.”

Het officiële feestje: Vive la Ville – 2 jaar Cineville – 25 maart – Melkweg

Andy Warhol zei ooit: ‘beroemd word je nooit in je eentje. Dat doe je samen met Sarah’. Van Clarence Seedorf tot een merk als Jameson: ze werken allemaal met Sarah Hagens. Mocht je denken dat je in deze MiniMail ontdekt wat haar geheim is, vergeet het maar. This is PR baby. Gelukkig is ze niet te beroerd een FAIL met je te delen. Wat een heerlijke vrouw toch, die Sarah.

Als je klanten vraagt waarom ze graag met jou werken, wat krijg je dan te horen?
“Omdat ik the Wolf ben, ik fix dingen.”

Pr is een rare business: een deel netwerken, strategie en geluk. Vergeet ik nog iets?
“Gunnen. Mensen moeten je de aandacht en het succes gunnen. Als er breed budget is, dan merken de partijen waar ik mee werk dat ook. Logisch. En kennis van zaken. De technische mogelijkheden om informatie te verspreiden zijn geavanceerd en ik vind dat je daarvan op de hoogte moet zijn.”

Je bent verantwoordelijk voor de pr van merken als Appelsap en Jameson maar ook projecten als Wetransfer. Verschilt je rol per klant? Of benader je elke opdracht op dezelfde manier?
“Ja. Een opdrachtgever als WeTransfer vraagt vanzelfsprekend een andere aanpak dan Appelsap. Maar het startpunt is wel altijd hetzelfde. Het is heel simpel: je moet jezelf als klant twee vragen stellen. Wat is de impact van een campagne of product? En: lokt het een reactie uit die ik kan en wil communiceren? Vanuit daar kom je altijd weer ergens anders terecht.”

Wat is het meest interessante gedeelte van jouw werk?
“Het klinkt als een cliché maar de afwisseling van mijn werk vind ik erg leuk. Omdat ik werk met uiteenlopende klanten (van een merk als Jameson Whiskey tot Clarence Seedorf) werk ik ook met totaal verschillende mensen en kom ik in veel verschillende werelden. Hartstikke leuk.”

Geen succes zonder flops: wat is jouw horrorproject?
“Ik heb ooit de PR gedaan rondom een campagne van het Ministerie van Justitie, “Wat voor kuddedier ben jij?” Een hele kostbare campagne, die de plank volledig missloeg bij de doelgroep. Baalde ik erg van, want ik wist vantevoren dat het niet zou werken. Weggegooid geld. En laatst werd ik benaderd om de PR voor een grote afslankketen te doen. Ieder z’n eigen interesse, maar ik kon me niet vinden in het product. Ik ben Surinaams, snap je?”

Als je werkt voor sporters als Clarence Seedorf en Marleen Veldhuis wordt het opeens heel persoonlijk. Is dat niet raar?
“Nee dat is juist erg tof. Juist omdat het zo persoonlijk is. Daarnaast zijn het beiden hele sympathieke mensen, tegen wie ik heel eerlijk ben. Daarom weten ze precies wat ze aan me hebben en dat is voor wat ik doe heel erg belangrijk. En andersom ook. Je moet elkaar vertrouwen, anders werkt het niet.”

Wat doen traditionele pr-bureau’s niet goed in jouw ogen?
“Ik vind dat ze het juist hartstikke leuk doen. BLIJFT U vooral doorgaan met waar u mee bezig bent. Gewoon precies zo doorgaan. Dan doe ik dat ook.”

Haha! Wie wordt de nieuwe Sarah Hagens? Is er pr-talent dat toffe dingen laat zien?
“Ik heb onlangs Anne Heijs aangenomen. Ik werkte al eerder met haar samen voor Appelsap en ze is een superkanjer. En ik ga Sterre Jongerius, nu werkzaam bij Gummo, ook ooit een baan aanbieden. Met haar heb ik de John Altman Cookies-campagne gedaan en dat was een cadeautje. Het zijn echte, intelligente en nieuwsgierige Aagjes. Daarnaast hebben ze een bijzonder goed gevoel voor humor en dat is onontbeerlijk om de nieuwe Sarah Hagens te worden.”

Matt Furie is a great guy. But you can fill the Amsterdam canals with nice guys, as we say in the Netherlands. Luckily, Matt is also a more than excellent illustrator. It would be a big loss if we just tossed him into the water and the end of his cute slash creepy world full of melancholic and often struggling characters.

Would you consider your childhood the best time of your life?
“That’s an interesting first question. Right now, this moment is the best time in my life. I’m sitting in my bed, next to my girlfriend, and typing this response. Aiyana is next to me on her laptop researching botanical illustration. I’m in comfortable Hawaiian pants and eco-friendly slippers. I have rice cooking in my rice cooker. I just bought a full color visual encyclopedia of life on earth and I’m planning on doing sketches of underwater sea life and plants an animals later tonight.”

Easy time!
“I’m preparing to write a children’s book so it’s appropriate for you to ask a question about my childhood. It was a great time, child time. Looking for bugs, secret clubs, watching ninja turtles and travelling through space and time. I wish I could turn around and go back but this ship is always moving forward.”

When was the last time you felt the same excitement you felt as a kid for something like a new gift/movie/skateboard/vacation?
“My girlfriend just gave me a Valentine’s Day gift: an apron the says: LOOK OUT McDONALD’S!. It’s funny on many levels and is a celebration of irony. When we were kids growing up in the 80′s the best place to eat was McDonald’s. Every kid wanted it- more than a backyard hamburger. It was like crack. I can picture a dad wearing this apron back then and cooking in the backyard for his kid’s birthday party.”

Arnold Grunberg, a famous Dutch grumpy considers writing a form of meditation. What happens with you when you are really focused during your work?
“I have always drawn to relieve myself from boredom or to escape monotony. If everyday becomes the same thing I could always draw to take my mind off of it. Now I draw as a profession so it’s different.”

Different how?
“I’m more motivated to go outside or spend time with my friends. I don’t feel as ambitious as I once was but I’m working on some exciting projects right now so I’m thankful for that. It’s great to listen to music and draw all day- way better than working retail.”

How do you stay true to yourself when your popularity grows and brands are vying for you?
“I want it all: money, fast cars, diamond rings, gold chains. I don’t have any of that stuff yet so I’m still stuck with my second hand clothes and fast food. No one is offering me more and more. I just get ripped off and no one wants to pay me.”

With everything that is happening in the Middle East right now, don’t you feel the need to speak out as an artist?
“Politics have never interested me. It’s all lies. It’s the word of the moment. I prefer science and philosophy. It lasts longer. I think it’s great for a country to stand up and overthrow a criminal government. Its just scary that the government can take away their internet. I would die without the internet.”

What is your biggest limitation?
“My choice of materials: markers and colored pencils. I’ve devoted the last 10 years of my life to drawing stuff with colored pencils.”

What do you need to keep on going?
“A good, clean soul. Maybe a sprinkle of magic. Some clean underwear. More pencils.”

Last one: what happens with you when I write these words: Marvel vs Capcom 3.
“I feel emptiness; shame.”

You heard the man: go and buy some of his awesmoe and affordable art right herrrre

Vic Crezée (held van de 1 en 2) gaat goed op R. Kelly. Zo goed dat hij vorig jaar besloot zijn fanboyism uit te drukken met een serie mixtapes over de zanger die je laat bumpen en grinden als dat extra rondje in de botsauto’s. Inmiddels is The Robert Sylvester Kelly Story – Chapter 2: It’s Gon’ Be A Party Y’all uit, inderdaad, het tweede deel van deze nu al geweldige, gemixte ode aan Rrrrr Kelly.

Zijn er mensen die je liefde voor Kelly niet snappen?
“Als tijdens slap geouwehoer in de kroeg mijn liefde voor R. Kelly voorbijkomt, reageert het merendeel vaak vrij lacherig. En ik moet zeggen dat ik dat helemaal niet zo vreemd vind, Kells wordt door niet-fanboys toch al gelijk geassocieerd met ordinaire zwijmelmuziek, seksschandalen en I Believe I Can Fly. Veel mensen hebben me voor gek verklaard, maar ik heb ook een hele hoop vrienden gemaakt via deze gedeelde, onbegrepen passie voor The King of R&B.”

Wie dan?
“Neem een Vjeze Fur. Het boterde absoluut niet tussen ons, tot we erachter kwamen dat we beide hevige Kells fans waren. Wat Kells onderscheidt van de gemiddelde R&B-zanger is dat hij veel voorkomende onderwerpen op een bepaalde manier omschrijft die dichter bij de gemiddelde mens ligt dan zomaar een liefdesliedje van bijvoorbeeld een Ne-Yo.”

Ik ben niet van de teksten maar ik neem het gelijk van je aan
“Ik merk dat ik het erg lastig vind om R. Kelly uit te leggen aan mensen die niks van hem kennen. Maar goed, dat is dan ook precies de reden waarom ik ben begonnen aan deze mixtape-reeks. Met deze tapes probeer ik mensen met de vier verschillende gedaantes van Kells kennis te laten maken.”

Dat lijkt te werken. Ik ben fan van zijn tweede album, maar wist niet dat hij zoveel meer moois heeft gemaakt. Wat is het verhaal achter de versies?
“Chapter 1: Love, Lies & Deceit gaat over de complicaties die men ondergaat in relaties. Chapter 2: It’s Gon’ Be A Party Y’all gaat over clippen in de nachtclub met alle gevolgen van dien (Leave Your Name). Alles wat te maken heeft met het vallen en weer opstaan kom je tegen in Chapter 3: Ghetto America. Chapter 4 houden we nog ff geheim, maar dat is natuurlijk een inkoppertje. Elke halve zool weet waar die over zal gaan.”

Is het niet lastig houden van de man die de wereld I Believe I Can Fly schonk?
“Absoluut niet. Een enkele minder aantrekkelijke temeier achter het raam maakt de wallen toch ook niet minder mooi? Zo draait het bij Kells ook om het gehele plaatje. De persoon Robert Kelly is daar een groot onderdeel van; hij is namelijk zo’n merkwaardig figuur. Bepaalde beslissingen die hij maakt balanceren op het randje van krankzinnigheid.”

Zoals?
“Zijn welbekende masker dat hij begon te dragen in de periode van het proces tegen hem wegens het seks hebben met minderjarigen. Ook zijn er totaal idiote nummers als The Zoo, waar je in eerste instantie van denkt dat ze te dom voor woorden zijn. Door de overtuiging en passie waarmee hij het brengt kom je er bij nader inzien achter dat ze geniaal zijn. I Believe I Can Fly is overigens echt een meesterwerk. Ik zou hem niet zo snel thuis opzetten, maar die track is echt sick. Die kant van Kells (I Wish, The World’s Greatest) is sowieso favoriet.”

Waar heeft R. Kelly niet genoeg muzikale credits voor gekregen?
“Niet zozeer muzikaal weinig credit, maar kijk naar de video voor Gotham City Remix, van de Batman & Robin soundtrack. Aan het einde van de video zie je Kells in de Batmobile door een kansarm ghetto van Chicago rijden. Die shit vind ik echt prachtig. En dat is precies zo’n actie van hem die op het randje van krankzinnigheid balanceert.”

Hij is net als Marvin Gay en Prince heel goed in religieuze make out music. Zelf ooit succes gehad met Kelly op repeat?
“Oh, zeker. Maar daar ga ik verder niet op in. En met mij zijn er ongetwijfeld nog velen die wel eens een Kellsje in die situatie hebben opgezet; The-Dream heeft zelfs een track op zijn tweede album gewijd aan het in de poes van een guiter glijden op het 12 Play album van The Pied Piper. Check Kelly’s 12 Play van The-Dream op het album Love vs Money. Het beste R&B-album van 2009 in mijn optiek.”

Wanneer vind je Kelly beter: eigen producties of die voor anderen?
“Vrijwel alles wat Kells aanraakt is geniaal. Als het nou gaat om de vele remixes die dankzij The Remix Professor beter zijn geworden dan het origineel (Chopped N Skrewed Remix, Flashing Lights Remix, We Takin’ Over Remix) of om duetten voor bijvoorbeeld een Sparkle (Be Careful) die tekortkomingen van beide partijen in een relatie op geniale wijze aankaart. Of om eigen tracks, zoals een Real Talk waarin hij zijn wederhelft volkomen terecht doormiddel van schoffatie op haar fouten wijst.”

Je moet kiezen…
“Zijn eigen werk natuurlijk. Omdat er simpelweg meer van is en omdat je ook ziet dat hij daarin nauwelijks of niet geremd is. Check bijvoorbeeld 2nd Kelly, waarin hij een computersimulatie van zichzelf heeft gebouwd, die het zingen van de echte Kelly overneemt en de luisteraar oproept om verschillende Kells klassiekers mee te zingen.”

The Robert Sylvester Kelly Story – Chapter 1: Love, Lies & Deceit

The Robert Sylvester Kelly Story – Chapter 2: It’s Gon’ Be A Party Y’all

Wozers. Grafisch ontwerper Rop van Mierlo is heel goed in dieren en brengt met zijn andere werk vormtechnisch hier en daar een stukje tactiliteit naar de mensen toe. Volkomen terecht dus dat Remco van Ontour me tipte. Ik ben instant Wilde Dieren-fan. Zo opgeruimd en gedoseerd als hij met vorm is, zo doet hij het eigenlijk ook met woorden. Geeft niks Rop. De mensen houden toch wel van je als je zulk werk maakt.

Welke dieren zijn favoriet bij je lezers?
“1 Olifant, 2 Hertje, 3 Tijger.”

Wilde Dieren doet het vast goed bij kinderen. Wat maakt een kinderboek goed?
“Als het niet door een volwassene is gemaakt.”

Er zijn toch geen uitgegeven kinderboeken die door kinderen gemaakt zijn?
“Haha, dat weet ik eigenlijk niet? Volwassenen zijn over het algemeen serieuze mensen die zich aan de regels houden òf mensen die een goede les in een boek willen hebben.”

Waarom verschijnt Wilde Dieren in eigen beheer, staan uitgevers niet in de rij?
“Nee nog niet, en ik wilde het graag maken zonder de hete adem van een geldwolf in mijn nek. Maar ik kan me wel voorstellen dat ik het in de toekomst ooit met een uitgever uitbreng. Ik maak liever een volgend boek dan dat ik de rest van m’n leven met dit boek loop te zeulen.”

Wilde Dieren is behoorlijk abstract waardoor je een hoop details mist zoals een slijmerige tijgerbek vol tanden of de rimpels van een olifant: hoe onderdruk je de neiging om los te gaan met pielen?
“Ik streef ernaar om alle dieren te maken zoals ik een vrouw graag zie; zonder slijmerige bek en rimpels.”

Ok ok, ik formuleer mijn vraag nogal flauw, jij antwoordt op dezelfde manier. Wat ik bedoel: was je altijd al meer van het abstracte? Of heb je in het verleden juist heel gedetailleerd getekend, zoals jongens dat graag doen?
“Nee ik heb op veel manieren getekend maar ben nooit zo van de details geweest en naarmate ik ouder word streep ik steeds meer weg in mijn werk totdat er bijna niks overblijft. Mijn oudere zus verkleedde me vroeger altijd als meisje, misschien dat dat er iets mee te maken heeft.”

Maakt het uit wat je tekent? Geven bepaalde vormen je een prettiger gevoel?
“Vormen niet per se. Ik teken meestal niet omdat ik dat zo graag doe maar omdat ik een idee wil verbeelden. Of dat nu een rondje is of een vliegdekschip: als het de lading maar dekt. Het hoeft ook niet per se een tekening te zijn, alhoewel ik daar wel vaak bij uitkom omdat dat me het beste ligt.”

Heb je als kind veel Rorscharch tests moeten doen?
“Nee ik ben een product van Rudolf Steiner.”

Kun je tijdens het maken van wilde dieren veel corrigeren? Of moet het in een keer goed?
“Nope, alles in één take.”

Wilde Dieren wordt internationaal goed opgepikt, heeft het je al iets opgeleverd?
“Ja ik krijg sinds kort geregeld aanvragen van winkels in het buitenland. En gisteren belde die gast van Coldplay of ik zijn slaapkamer kom schilderen.”

MONOBROW GEEFT DEZE KEER GEEN EXEMPLAREN WEG. SUPPORT YOUR LOCAL ARTIESTEN EN SHOP DAT GEWOON. HIER BIJVOORBEELD.

De jongens van Das Racist nemen zichzelf niet serieus en hebben geen boodschap aan abstracte analyses op Pitchfork over de gelaagdheid van hun muziek en post-ironie van hun lyrics. Volgens mij kletsen ze veel liever over The Walking Dead. Echt iets waar een paar rappende popcultuur connaisseurs vast een verrassende mening over hebben. Kom maar door, frontman Himanshu.

Is it me or aren’t there any references to The Walking Dead in your lyrics?
“Never seen that show/movie/song/comic/painting/band/project?”

Oh boy. Then you probably don’t have an opinion on Rick’s chance of survival in the series.
“Rick is a good boy.”

What would you rather be in such an end of times scenario: a guy with a shotgun or one of those fast zombies like you see in that Dawn Of The Dead remake?
“I’d be the guy with the shotgun until I became the zombie.”

The apocalypse makes for fascinating literature: Paul Auster’s In The Country Of Last Things, The Road, World War Z etc. Are you into it?
“I mostly read books by South Asian or South Asian Diasporic authors so I can’t say I’ve read much about it in fiction. I am looking forward to it though. For sure. I made a rap song called 2012 on my solo mixtape, Loose Motions, in 2007. The other day in Seoul Victor recommended we recycle it for Das Racist so we may. I also like some of the apocalypse-related music MGMT make.”

What is the worst thing that could happen to Das Racist right now?
“Victor got separated from us for a while in Seoul and we had no idea where he was. The worst thing that could happen to Das Racist is probably one of us dying. Beyond that I can’t say we care enough about anything.”

Wait this thing is getting a bit depressive. Sorry. Ok. What made you laugh here in Amsterdam?
“I’ve been to Amsterdam twice. The water is nice. I want a boathouse there.”

Have you heard about the DJ Premier Saved My Life mixtape project? That’s a tape which features a lot of Dutch mc’s rapping over their favourite Primo beats.
“I have not heard about it. Is it good?”

Pretty good yea. Do you enjoy listening to foreign rap? Are you closet MC Solaar fan?
“I guess I listen to a UK rapper or two. Giggs is nice. That’s. About. It.”

Let’s finish this with you saying something obligatory about being in Amsterdam and weed.
“AMSTERDAM! WEED!”

Das Racist staat vanavond in Trouw. Zie je daar.

DAS RACIST
Rapping to you – and only you!
Live: Das Racist (Greedhead, Mishka, New York)
Support DJ: Sandeman (Amsterdam)
€10, 20.30

Foto’s: Carista Naömi.

Zwart Licht is niet te stoppen. En behoort tot een select gezelschap van Nederlandse hip hap vernieuwers. Al was het maar omdat ze met hun podiumpresence 95 procent van hun collega’s laten zien hoe het ook kan. Net als labelgenoten De Jeugd spelen ze met cliché’s uit de scene en laten ze met hun muziek horen dat er meer is tussen boom en bap. Zo. Zwart Licht frontman Akwasi: nu jij.

Geef je om wat anderen van je denken?
“Als ik zou zeggen dat ik het me allemaal niets kon schelen, zou ik liegen. Ik denk dat dat wel nodig is namelijk om zo nu en dan rekening te houden om wat anderen van me denken. In de muziek en theaterwereld helemaal. Bevestiging moet er zijn en je ego moet gestreeld.”

Duidelijk
“Die erkenning en bevestiging; sommige mensen hunkeren daar gewoon naar. Klinkt gek, maar da’s echt zo in dit vak merk ik. Het is nu zo dat ik mijn werken presenteer aan het publiek en natuurlijk ben ik dan benieuwd wat het er van vindt. Maar ik ben er niet afhankelijk van. Ik doe nog steeds wat ik zelf dope vind en zolang dit doorgaat blijf ik dat doen, en kan alles me eigenlijk niet zoveel schelen. Echt niet. Of mijn ego nu gestreeld wordt? As I type.”

Moet je wel eens het beeld corrigeren dat iemand van je heeft?
“Wanneer niet, denk ik soms. Vooroordelen hoeven niet per definitie negatief te zijn, maar zijn vaak juist positief. En positiviteit hoeft bijna niet. Vaak vind ik het fijn om mensen vooral in hun vooroordeel over mij te laten geloven omdat het vaak onwetendheid is. Never judge a book by its cover wordt er dan vaak gezegd. Ik corrigeer het beeld dat iemand van me heeft door te praten denk ik, en dat doe ik dan onbewust, maar ik doe zeker niet mijn best om dat beeld te corrigeren bij iemand die denkt te weten hoe ik in elkaar zit. Nopes.”

Een Zwart Licht show bezoeken is als een snoeiharde vuist gedrenkt in Red Bull die je vol in je buik raakt, je weer oppakt als je in elkaar bent gezakt om je vervolgens opnieuw neer te hoeken. Wat gebeurt er als je een keer geen zin hebt om alles te geven, hoe verhul je dat?
“Whahaha. Wat een heerlijke lulvraag is dit. Je wekt de indruk dat je Zwart Licht shows veel betrekking vindt hebben op (zinloos) geweld. Dat ben ik totaal niet met je eens.”

Juist niet! Het is een metafoor waarmee ik wil aangeven dat jullie onuitputtelijke energie volop aankomt bij je publiek.
“Het leek alsof je zegt dat een ZL-show totaal geen pretje is. Ik weet dat als ik een snoeiharde vuist gedrenkt in Red Bull vol in mijn buik zou krijgen, ik dan in elkaar zak en dat ik A. gelijk naar huis ga of B. jou een snoeiharde trap gedrenkt in Red Bull vol op je slaap zou geven. Vervolgens lig je daar een kwartier op de grond en als je dan bijna bij zinnen bent, word je opnieuw neergehoekt. Hypocriet hè?”

Deze MonoMetafoor was een FAIL. Maar zo’n show geven, dat is toch niet te doen als je een mindere dag hebt?
“Wat wij uitstralen op stage heeft veel te maken met positieve energie. Laat juist onze energie het publiek voeden en dan krijg je als uitkomst steeds weer die ene piek, waarbij de moshpits en stagedives onze shows nog mooier, interactiever en zelfs meer verenigd doen blijken. Als ik geen zin heb om alles te geven, onthul ik dat niet. We black actors. And the show must go on, whenever.”

Ook als je slechtgaat of je schatje het net heeft uitgemaakt?
“Als je kapot bent, is het de kunst om niet te laten zien dat je kapot bent. Ik las laatst een boek waarin Marcus Garvey zei: smile with the world, even when your mother’s dead. Dat klinkt heel zwaar, maar het draait allemaal om hoe jij naar buiten komt. Ik laat niet graag merken dat ik kapot ben, ik kan het wel zeggen natuurlijk, maar of ik het laat merken is de vraag.”

Met Zwart Licht op een podium toon je een uitvergroting van jezelf. Dat is op de toneelacademie (Maastricht) waar je een opleiding volgt anders, lijkt me. Daar moet je subtieler zijn, veel meer kanten van jezelf laten zien. Is dat omschakelen lastig of gaat dat easy style?
“Easy style. Definitely. Wat ik met ZL doe, heb ik mezelf aangeleerd. Die weg was autodidactisch. Op school wordt mijn referentiekader meer verbreed. Ok, ik leer nu ook wel meer over theatrale aanwezigheid op het podium en daar kan ik dan wel van meesnoepen, maar het voelt niet zo dat ik school daarvoor dankbaar moet zijn. Eerder mezelf. Op het podium zowel als op school moet je meer van jezelf laten zien. Anders wordt het zo monotoon. Ik ben sowieso een voorstander van innovativiteit en veelzijdigheid, dus ik ben daar continu mee bezig. Akwasi is in stereo. Dolby Surround. HRTF.”

Merk je dat je dankzij Zwart Licht verder bent dan je studiegenoten?
“Mmm, nee. Wat ik doe met Zwart Licht ervaar ik wel als een privilege, maar ik voel me niet verder dan mijn studiegenoten. Zeker niet. Ik zit ook op school om aan mezelf te werken en om te studeren, dus met mijn klas zijn we bijvoorbeeld niet allemaal eilandjes. We zitten op een schip en varen langs die eilandjes.”

Je maakt toch meer mee dan je medestudenten?
“Ik heb natuurlijk wel een voorsprong met een paar dingen, maar ik heb ook een achterstand met andere dingen. Het mes snijdt aan beide kanten. Op het moment dat ik merk dat ik dankzij Zwart Licht verder ben dan mijn studiegenoten loop ik naast mijn schoenen. En er ligt glas op de vloer. Dussss… Ik denk dat ik die schoenen maar aanhoud, ok?”

Waar ga je naast Zwart Licht zelf van springen?
“Dat varieert. Meestal zijn het trampolines, bedden, bungee’s, paarden, goede voorzetten en atletiek. Ik word enthousiast van sport. En zelf spelen ook. Dus boksen of voetbal. Dan ben ik me toch een potje fanatiek jongen! Pff, wil je niet weten…”

Wat vind je van Kanye’s Runaway? Kunnen we zoiets ook van Zwart Licht verwachten?
“Heerlijk om te zien. Toen de film Thriller van MJ uitkwam moest ik nog geboren worden. Als kind was ik daar altijd bang voor. Nu ben ik niet bang, maar eigenlijk best wel blij dat Kanye West zichzelf heeft ontwikkeld tot een ster van wereldformaat en dat hij dat nu zelfs gaat ontstijgen. Out of the box thinking is dit.”

Ik heb een haat-liefde verhouding met zijn muziek. Toch doet hij veel goeds voor hip-hop
“Runaway is voor een hele nieuwe generatie. Onze hedendaagse Thriller. Runaway is stilistisch sterk, bezit een vurig temperament en vertelt in het kort hoe Kanye de afgelopen jaren omging met zijn innerlijk conflict. Prachtig geschoten. Het verhaal heeft een surrealistisch tintje, ik heb daar een zwak voor. Bekijk het filmpje op Youtube, druk op pauze en dat pauzemoment zou al een sterke foto kunnen zijn. Het resultaat is legendarisch hard.”

Ik vond het acteren niks, maar dat kinky kanariepietje…
“Hij mag van mij die Selita Ebanks helemaal kaalplukken en die veren in zijn **** stoppen. Ik vind het ook een belachelijk goede promoactie voor zijn komende album, het geld dat hij daarin heeft gestoken verdient hij straks dubbel en dwars terug. Serieus, ik ken gewoon mensen die Kanye hiervoor niets vonden, maar die door het zien van de film vastberaden zijn om het album te kopen. Paranoid.”

Zichzelf verkopen kan hij als geen ander
“Kanye heeft een soort van status aparte voor zichzelf verworven waardoor hij alles wat hij bedenkt simpelweg kan maken. Kleine moeite. Die man verdient bakken, kisten, vliegtuigen met geld. Als ik kijk naar de video die Kanye regisseerde voor Drake en nu dit, kan ik alleen maar hopen op een samenwerking met Quentin Tarantino, Spike Lee of RZA. Met de laatste heeft Ye al wat gedaan, dus nu maar hopen op de eerste twee.”

En Zwart Licht, A Short Movie?
“Het doel heiligt de middelen weet je. Maar de middelen moeten er dan wel zijn. Financieel gezien. Als ik alles zo kon bedenken en dan zo kon maken, zou het leven veel te makkelijk zijn. Ik droom ervan om ook zoiets te maken. Ooit. Het zal totaal geen Runaway of een Thriller worden. Maar wie weet.”

Famous Last Words
“The first words are the most famous. Last words the most greatest.”

Grafisch ontwerper Jaap Biemans maakt niet alleen prijswinnende magazinecovers, hij verzamelt ze ook op het net door hem gelanceerde Coverjunkie. Hey maar nu niet gelijk denken dat het hem alleen om de buitenkant te doen is. Dan ken je Jaap nog niet. Na het lezen van deze MiniMail praten we verder, ok?

Covertruukjes waardoor magazines eerder opgepakt en gekocht worden. Noem er eens een paar.
“Zet mensen op de cover, laat modellen je recht en lachend aankijken, de kleur groen werkt niet, fotografie spreekt meer aan dan illustraties: allemaal gelul voor mensen die geen talent hebben.”

Haha
“Ik merk dat vooral marketingmensen hier importantie aan ontlenen, da’s jammer want het kan een goed idee killen. Ik geloof meer in de intuïtie en goede smaak van de art-director of van de redactie.”

Maar als die tricks nu werken?
“Wanneer iedereen die regels toepast valt juist het blad op dat het tegenovergestelde doet. Mijn basisregel is dat je de lezer prikkelt met beeld dat een twist heeft. Bij een verhaal over personeel dat moeten kiezen of ze met hun bedrijf meeverhuizen: niet personeel aan hun bureautje fotograferen. Zet ze in een verhuisdoos. Geen foto van een vechtend echtpaar afbeelden bij een cover over scheiden, maar scheur de cover doormidden en laat de onderliggende pagina zien. Niet een foto van CEO Albert Heijn Moberg afbeelden maar zijn hoofd verpakken alsof het in het schap van zijn winkel ligt.”

Ben je voorbereid op het moment dat de iPad het dominante platform wordt?
“Yep, daar ben ik me in aan het verdiepen. Er liggen veel mogelijkheden. De eeuwige (gaap) discussie: natuurlijk zullen bladen niet verdwijnen, er komt ‘gewoon’ een nieuw platform bij. Dus uiteindelijk gaan mensen alleen maar MEER lezen, verdeeld over de verschillende media.”

Wat moet je steeds opnieuw aan klanten uitleggen?
“Het komt weleens voor dat klanten niet kunnen kiezen uit verschillende ontwerpen en dan een mengvorm willen. Durf te kiezen en ga niet voor een mengelmoes-ontwerp.”

Je bent verantwoordelijk voor Coverjunkie. Heb je ook een fysieke verzameling?
“Ik vind het heerlijk om tijdschriften te verzamelen: vandaag nog via Ebay een Esquire uit 1992 gekocht. Barbara Kruger heeft die issue gedesigned. Mijn meest kostbare is denk ik de Ali cover, die kan oplopen tot 100 dollar. Of een Harpers Bazaar van art-director Brodovitch, die kan oplopen tot 140,- dollar.”

Mooi
“De eerste 30 issues van Ray Gun magazine hebben mij het meeste geld gekost; dit blad zette de hele grafische wereld op zijn kop toen ik op de kunstacademie studeerde, elke pagina is een kunstwerkje, ik wilde ze allemaal hebben.”

Nederland stond altijd bekend als een tijdschriftgek land. Is dit nog steeds zo?
“Is dat wel zo? Het mag meer wat mij betreft, mijn vrienden kopen bijvoorbeeld geen mannenbladen als Esquire, hooguit een Revuutje.”

Lees je ook bladen om de inhoud? Of ben je alleen in opmaak en vorm geïnteresseerd?
“Natuurlijk, ik moet het lezen anders is het lastig om de inhoud vorm te geven, of te laten fotograferen.”

Wat is je top 5 van tijdschriften op dit moment, gebaseerd op vorm en inhoud?
“1 New York Times Magazine: qua inhoud gerelateerd aan de NY Times, dat behoeft geen toelichting. Qua vorm geweldig; elke week fantastische covers. Mooie typografie, gecombineerd met mooie fotografie. Lastig om deze in Nederland te kopen, bij Atheneum komt ‘ie samen met de zaterdagkrant voor 25,-, gekkenwerk.

2 New York Magazine: Ook qua vorm geweldig; elke week fantastische covers. Mooie typografie en fotografie. Een snoepje om op de deurmat te zien ploffen.

3 Zeit Magazine: geweldig coverconcept! Ze maken wekelijks follow up covers, dit geeft een heerlijke diepgang en extra dimensie aan een cover.

4 Wired Magazine: tja, het nerdie magazine dat is uitgegroeid tot breed magazine over techniek. Het is erg up to date en het is ze uiteindelijk gelukt dat zelfs Brad Pitt voor ze poseert. Ook op de iPad zijn ze voorloper.

5 V magazine: ik heb niet zoveel met modemagazines maar V maakt van elke issue een spektakel met de beste fotografen ter wereld en split-run covers.”