Makers van MonoLogo’s zijn bijzondere types. Want onder andere gek op kapseltjes, knutselwerk en schoolschrift. Dat vermoed ik tenminste, hoe verklaar je anders deze nieuwe inzending? De grafische awesmoeness is handgemaakt van een in stukken geknipte pruik door art director Dagmar Hoogland.

Ik heb ooit met haar gewerkt voor Sid Lee en was toen erg gecharmeerd van haar focus en onder de indruk van het feit dat ze is afgestudeerd aan Central Saint Martins. Nu blijkt ze dus ook into monobrows te zijn. Dank dus, voor dit heerlijk staaltje ambachtelijkheid.

Dagmar Hoogland – portfolio

Tim Arts ken je van Nazomergasten, de site waarop iedereen die iets interessants doet met zijn leven (rapper, muzikant, stylist, hoofdredacteur) online filmpjes met je deelt en toelicht. Ik heb ook een plekje op Nazomergasten maar dat was een vergissing. Gelukkig is Tim geen html wizard en kun je me nog steeds vinden op die site.

Ok. Tim dus. Of eigenlijk zijn moeder. Die is namelijk wel professioneel en in staat om een dienst te leveren als die is toegezegd. Dit, in tegenstelling tot Tim. Die riep al maanden dat hij een tof logo voor me had. Niet dus. Hij laat er gewoon zijn arme moeke voor opdraaien.

DJ Sandeman laat met gemak duizenden Blowlanders hossen als bronstige stokstaartjes en is een gewaardeerd muziekjournalist. Toch is hij heel bescheiden. Onterecht: daar kom je deze vrijdag achter wanneer hij draait tijdens Dog Day Disco in Paradiso. Daar zijn Jamie Paterson (22) and Danny Ashenden (26) van The C90s trouwens ook. Dit Londense duo doet de Bobby Farrell, wat wonderlijk is voor zulke jonge heren. Sandeman wilde er het fijne van weten en viel ze lastig via de mail.

Jullie bandnaam maakt me nostalgisch. Jullie zijn toch veel te jong om met een potlood een cassettebandje op te winden?
Danny: “Valt wel mee. Ik maakte vroeger veel compilaties op cassette voor mijn vrienden. In tijd moest je er echt nog moeite voor doen, je moest de playlist precies op lengte uitzoeken en na ieder nummer weer stop en vervolgens start drukken. Tegenwoordig is het allemaal iets te makkelijk met Spotify en iTunes. Mijn favoriete tapes waren Dangerous van Michael Jackson en 1999 van Prince.”

Waarom maken jullie disco en geen dubstep?
Danny: “Mijn vader was een echte disco dj vroeger, compleet met snor en funky bril. Hij heeft een enorme vinylcollectie en daar kon ik altijd lekker in grasduinen. Hij stuurt me nog heel vaak MP3′s met tracks uit zijn collectie. Meestal iets met een vocoder, haha.”

Jamie, jij komt niet uit een discofamilie. Maar je hebt wel van disco leren houden.
“Voor mij draait het allemaal om de drums. Ik hou van die superdampende beats en de fills. Een paar handclaps, een basloop en een gitaarriffje er overheen en je hebt goud in handen.”

2011 wordt het jaar van The C90s hoorde ik. Wat gaan jullie allemaal doen?
Danny: “Je hebt gelijk, het wordt een belangrijk jaar voor ons. We zijn net een nieuwe studio ingetrokken en willen zo veel mogelijk muziek pompen. We hebben natuurlijk al remixes gemaakt voor Headman en Cut Copy, maar begin dit jaar komen er ook nieuwe mixes aan voor Golden Bug, Midnight Savari en Lazy Disco en daarna is het volle kracht vooruit met een nieuwe EP.”

C90s – januari mixtape

—————————————–
Dog Day Disco dus, met dat absurde artwork van Stefan Glerum. Aanstaande vrijdagavond in Paradiso met naast The C90s ook KC The Funkaholic, Sandeman, Johanna Maria, Lustige Lola & Weltschmerz, mc Cata Pirata. In de kelder DOOM met dj sets van Bear, Palmbomen en Excuses. Liefhebbers van het betere huigtikwerk en andere romantici opgelet, dit wordt een onvergetelijke nacht.

Erik Zwennes gelooft in ze, Matthijs van Nieuwkerk kondigt ze aan, Kees de Koning tekent ze en MonoBrow geeft ze de teugels in handen: Boef en de Gelogeerde Aap bepalen vandaag wat je voor je gouden tand krijgt in deze posting. Tom Maas en Thomas Waterreus grijpen hun kans en presenteren je het grafisch geweten achter Boef:

Wie
“Superoboturbo oftewel Jordy van den Nieuwendijk.”

Wat doet hij
“Superoboturbo is een grafisch vormgever.”

Wat heeft hij met jullie te maken?
“Jordy heeft onze site gemaakt, onze cd hoes, shirtjes, flyers, kortom: alle grafische vormgeving van Boef en de Aap.”

Waarom <3 jullie van Superoboturbo?
“Superoboturbo heeft een eigen, heel herkenbare stijl. Toffe tekeningen, vaak zonder outline. Veel kleur, behalve bij ons, wij hebben besloten om het komende jaar voor zwart-wit te gaan. Hij is erg getalenteerd en ongelooflijk snel en fantasierijk.”

En waarom gaan jullie voor zwart/wit?
“De muziek is de kleur…”

(Deze plaat maakte Jordy in opdracht van Fontanel.)

Jullie grafische identiteit is heel eigen. Is Jordy strak gebriefd? Als hij een meesterlijke airbrusher into naakte vrouwen op Lexussen was, had Boef en de Gelogeerde Aap er dan anders uitgezien?
“Wij hebben hem niet gebriefd. Totale vrijheid is het devies. Het is juist tof als hij geïnspireerd wordt door onze muziek en daar een bepaald beeld bij heeft. Hij had onze vorige website ook gemaakt, maar dit keer had hij veel nieuwe dingen geleerd die hij graag wilde toepassen op onze vormgeving.”

Duidelijk
“Maar als Jordy compleet iets anders zou doen dan wat hij nu doet, dan was het niet zeker of we hem wel hadden gevraagd. Het moet wel matchen…”

Toch nog even een vraag over jullie: getekend worden door Top Notch is de heilige graal voor Nederlandse boom bappers. Wat ziet dit label in jullie wat ze in andere groepen niet zien?
“Wij zijn een apart geluid binnen de NL hiphopscene. Wat wij doen is nog niet gebeurd en Kees de Koning ziet daar wat in. We zijn twee normale, hardwerkende jongens en weten redelijk hoe de muziekindustrie werkt, aangezien we beide op de Rockacademie zitten. Het is iets nieuws en de scene is wel toe aan wat verandering.”

Superoboturbo – Portfolio

Lukas Nieuwenhuijsen is heel belangrijk. Als je een talentvol bandje band zonder contract tenminste. Hij werkt namelijk voor Massive Music, een leading club in de wereld van muziekmarketing. (Een baan die hij straks inruilt voor een nieuwe klus bij Diesel.) Hij is trouwens ook verantwoordelijk voor Colors, een progressief geprogrammeerde clubavond waarover iedereen straks zegt dat ze er vanaf het begin bij waren. Kortom, Jacqueline Govaert lookalikes (en Jacq zelf eigenlijk ook) doen slim en lezen nu aandachtig verder.

Wat doet Massive precies?
“Het maakt muziek in opdracht en koppelt bestaande muziek aan reclamecampagnes. Daarnaast zijn er de afdelingen Broadcast Design waarin we muzikale vormgeving voor zenders en programma’s ontwikkelen en Sonic Branding wat eigenlijk hetzelfde is maar dan voor merken. Een ander onderdeel is MassiveTalent. Een in-house platform (sorry) voor jonge, beginnende artiesten die wij pitchen en koppelen aan reclamecampagnes, films en TV-series.”

Maar wat doe jij dan?
“Ik ben medeverantwoordelijk voor Massive Talent (benaderen, tekenen en de handeling van artiesten) en onderdeel van de Search & Licensing afdeling. Die doet research naar geschikte muziek voor een campagne en koopt rechten af bij de labels en publishers.”

Speelt artistieke onafhankelijkheid en credibility in de muziek geen rol meer?
“Natuurlijk. Vooral het eerste. Vroeger toen de RoXY nog bestond was het niet cool om als artiest een endorsement aan te gaan met een merk. Tegenwoordig zie je een verschuiving: zowel labels & publishers als artiesten gaan steeds vaker met merken in zee. Het is voor deze partijen een alternatieve manier om in deze lastige tijden een groter publiek kennis te laten maken met hun muziek.”

Niks mis mee natuurlijk
“Met MassiveTalent spelen we hier op in. Ik zie het dan ook meer als een duw in de rug van een artiest aangezien het vaak om een eenmalige campagne gaat. Kijk bijvoorbeeld naar Caro Emerald. Hoeveel mensen koppelen haar nu nog aan Martini? Die campagne heeft haar geholpen om bij een breder publiek bekend te raken. Daarnaast gaat een (major) label ook harder voor de artiest werken, wetende dat de airplay van een campagne een frequentie en bereik heeft die je nooit op MTV of 3FM zal krijgen.”

Dubbele whammy, zogezegd
“Aan de andere kant, getalenteerde artiesten die het niet zien zitten of not done vinden zoeken wel weer andere manieren om boven te drijven. Wij bieden alleen deze mogelijkheid. Daarentegen hebben we wel een streng selectieproces en tekenen op titel-basis alleen muziek waarvan wij denken dat het in het algemeen goed bij beeld past.”

Is Massive Talent een concurrent van een traditioneel platenlabel?
“Nee, absoluut niet. Wij tekenen vaak nog ongetekende artiesten die na of tijdens een campagne juist opgepikt worden door een label. Zo is het bijvoorbeeld met de Deense Agnes Obel – Just So gegaan. Toen we haar vonden had ze ongeveer 4 hits op Myspace per dag. Vanaf het moment dat deze campagne door Europa rolde had ze gemiddeld 25.000 hits per dag en werden we bij Massive platgebeld door labels en publishers die haar muziek wilde uitbrengen. Dat was best wel heavy voor haar aangezien ze nog nooit echt had opgetreden!”

Wat deed je toen?
“We hebben haar advies gegeven, online strak neergezet en geprobeerd op weg te helpen. Het toffe was dat T-mobile ook haar single promootte en zelf de videoclip heeft betaald, inclusief de regisseur van de campagne.”

Hoe reageren de meeste acts als jij ze benadert?
“Verschillend. Sommige heel open, sommige achterdochtig en terughoudend. Over het algemeen wel positief als alles is uitgelegd maar het blijft lastig aangezien we wereldwijd zoeken en we niet even met ze om de tafel kunnen gaan zitten.”

Je zou denken dat bandjes het maar niks vinden, Massive maakt ook muziek die lijkt op, maar dan net niet, want anders moet je rechten betalen.”
“Het komt inderdaad voor dat we gevraagd worden bepaalde elementen uit verschillende tracks te combineren tot een nieuwe compositie. Ook doen we af en toe coverversies van nummers, maar hebben hiervoor dan wel toestemming van de rechthebbenden. Dit staat alleen geheel los van onze inspanningen met MassiveTalent.”

Want?
“We maken gebruik van ons netwerk en proberen beginnende of ongetekende artiesten op weg te helpen. Dit is natuurlijk niet geheel onbaatzuchtig. Naast de promotionele winst voor de artiest krijgt hij ook goed betaald. We helpen waar mogelijk met het vinden van een geschikt label voor na de campagne. En ja, wij moeten er zelf ook aan verdienen uiteindelijk.”

Is het belangrijk voor Massive dat de bestaande muziek die jullie gebruiken van bandjes, later heel populair wordt, of maakt dat niets uit? Wil je dat mensen aan het merk denken waarvoor het gebruikt is?
“Wij vinden het supertof als een bepaalde track een hit wordt en ontploft doormiddel van een campagne. Dan hebben wij ons werk goed gedaan. Merken willen natuurlijk graag dat de track een hit wordt en voor altijd blijft gekoppeld aan die campagne maar dat is iets wat je niet in de hand hebt en is van veel factoren afhankelijk.”

Duidelijk
“Bovendien mikt niet elk merk op een hit zoals Gabriel Rios’ Broad Day Light met Appelsientje had, of die Wiekse Witte in zekere mate nu heeft met Graffiti 6′ Stare Into The Sun. Vaak willen merken gewoon goede, ondersteunende muziek om hun product aan te prijzen.”

Is Nederland toonaangevend in deze business?
“Ik denk dat Nederland het goed doet. MassiveMusic is een Amsterdams bedrijf, 10 jaar geleden opgericht en heeft nu kantoren in New York, Los Angeles en Shanghai. Wij werken voor alle grote merken, vaak aan internationale campagnes. Je kan wel stellen dat wij een van de grootste spelers zijn in deze branche.”

—————————————–

De Komende En Gaande Man is een column van fotograaf en amazing autodidact Boudewijn Bollmann over straatfotografie met zo veel mogelijk schaamteloze linkjes naar z’n eigen werk min mogelijk vaktermen. Maar waar mogelijk met humor en relativering en soms zelfs wat melancholie. Deze keer foto’s die niet makkelijk waren om te maken. Niet zozeer technisch als wel vanwege de context. En een inleiding eindigen met het woord context, dat is natuurlijk vragen om moeilijkheden: vertel je dramatische verhalen Boudje!

PARIJS

Bovenstaande taferelen schoot ik rond de jaarwisseling op een vlooienmarkt in een Parijse buitenwijk. Het was vreselijk koud en de camera voelde zwaar, dus ik verplaatste mij traag en verre van flexibel. Er hing een grimmige sfeer op de markt. De bezoekers kochten spullen uit noodzaak, niet omdat het aardig kleurt bij de rest van het interieur.

Ik besloot mijn avontuur te starten op een klein parkeerplaatsje, vlakbij de markt en diens koukleumende bezoekers. Hier stalden de kooplui hun voorraden. Toen ik op het punt stond om door de voorruit van een van de auto’s een goor interieur te schieten, stormde een groepje tierende kerels de parkeerplaats op, die in een exotische mix van Frans en Arabisch mij allerlei nare zaken toewensten.

Ik was niet gelukkig. De hele vlooienmarkt leek mijn kant op te kijken. Tientallen kleedjes verderop werd ik nog nauwlettend in de gaten gehouden. Ik besloot mijn heil te zoeken bij drie agenten die op dat moment een bon stonden uit te schrijven. Zij begeleidden me naar het dichtstbijzijnde metrostation. Als dank maakte ik een portret van hen.
———————————————

MOSKOU

In Moskou maakte ik een reeks portretten over verliefde twintigers. Terwijl ik op een bankje genoot van de herfstzon, raakte ik met Max en Irishka aan de praat en stevig aan de kruik. Bankjes zijn trouwens ideaal om gesprekken aan te knopen, met wie – en in welk land dan ook.

Het jonge stel nam me per metro mee naar hun appartementje in een verre buitenwijk van hun stad, waar grauwe flats en enorme radiomasten het landschap domineren. In de avond gebruikten we sushi, veel wodka en meer lekkers. We sliepen laat, en ik moest op een trui op de grond liggen. Om 6 uur in de ochtend piepte de wekker van mijn horloge. Afgezien van de onwerkelijke martelingen die zich in hoofd en rug afspeelden, hoopte ik op een geschikt tafereel. Want uiteindelijk had ik toegewerkt naar dit ene moment; een nieuw liefdesportret.
———————————————

EINDHOVEN

Drie jaar geleden schoot ik deze foto’s in een niet nader te noemen souterrain te Eindhoven. Het duurde wel even voordat ik van Hassan en Raul voldoende vertrouwen had, om met ze mee te mogen naar hun vaste spot. In die zin was het een moeilijk te maken foto. Raul is vandaag de dag volledig afgekickt. Hassan heb ik nooit meer gezien.
———————————————

AMSTERDAM

In april dit jaar ging ik twee dagen op pad met een deurwaarder en diens verhuisploeg, om voor Vrij Nederland een reportage te maken over huisuitzettingen in Amsterdam. Samen met twee schrijvende journalisten beleefde ik avonturen die me lang zullen bijblijven. Om zeven uur in de ochtend werd het flatje van een jonge studente ontruimt. Het was heel spannend om een foto te maken van het huilende meisje dat radeloos de deur opendeed om de verhuisploeg binnen te laten. Ik trachtte mijn fototoestel extra stevig vast te houden.

Later die de dag troffen we een hoogzwangere vrouw aan in de Bijlmermeer. De hulp-officier van justitie moest ter plekke beslissen of haar woning ontruimd zou gaan worden (de vrouw had immers een flinke huurachterstand) of dat dit vanwege haar zwangerschap niet door kon gaan. Uiteindelijk werd besloten om tot ontruiming over te gaan.

Toen ik een foto van de bewoonster maakte terwijl zij haar flat verliet, probeerde een overstuur familielid mijn camera bruut uit handen te rukken. Je moet je als (reportage)fotograaf soms kranig weten te verweren. Maar dat maakt het vak juist zo mooi. De beproevingen in het gelaat zien…

Op de twee bovenstaande foto’s zitten Harm Ede Botje (links) en Sander Donkers in een trappenhuis te wachten op nieuws omtrent de zwangere vrouw. Weldra zou haar deur worden opengebroken door de slotenman. Vanwege privacy-overwegingen zijn de foto’s die ik daarvan en daarna maakte, niet gepubliceerd.

Als mensen klagen over de kwaliteit van de types die je kopiëren, dan ben je goed bezig. Pieter Janssen staat dan ook al jaren op eenzame hoogte. Hoewel, echt alleen is het niet aan de top. Daar zorgen z’n pileys van LeLe wel voor. Parra dus. Een artiest met een muzikale smaak waar Job de Wit vier sterren voor zou geven. Speciaal voor MonoBrow presenteert Piet regelmatig obscure muziek die de moeite van het afspelen waard is. Deze keer The Wake.

Wanneer heb je deze groep ontdekt?
“Mmm, da’s alweer een tijd geleden, een jaartje of 5. Ik had een download gevonden van 250 Post Punk singles, A en B-kantjes. Daar stond hun single On Our Honeymoon op. Niet normaal vet (het nummer lijkt ook cancel veel op I Wanna Go Surfing van The Drums trouwens, maar alleen was The Wake even wat eerder met die sound).”

Ok
“Toen zat ik op een avond in tankstation het Luxje en daar kwam dat nummer van The Wake voorbij! Ik ben de dag erna gewapend met een mooie kater het hele album gaan zoeken. Ik vond maar drie nummers. Maar onlangs heb ik dus hun eerste album (The Wake – Harmony + singles (re-issue 2001, origineel uitgekomen op Factory, 1982) gevonden. En ze blijken nog meer albums te hebben gemaakt. Anyway, kijk maar.”

Wie maak je heel gelukkig als je dit draait?
“Eigenlijjk niemand, ja wacht, The Cunters misschien.”

De wie? Anyhoo. Is het geschikt voor WWF worstelaars als opkomstmuziekje?
“Absoluut niet.”

Beste nummer?
“Vond ik On Our Honeymoon, maar nu ik het album en de singles heb, ben ik meer down met Give Up.”

The Wake – Give Up

Voor je dagelijkse dosis muziek moet je bij Crazybirds zijn. Nu is dit een redelijk breed begrip. John Ewbank is muziek, Bananarama is muziek en die stukjes van een minuut bij DWDD, zelfs dat is muziek. Dus ja, wat te verwachten van Crazybirds?

GEWOON GOEDE MUZIEK OK? DJEEZ.

Vandaag staat er een nieuwe post in de serie Future Nest. Die bestaat uit een verzameling tracks, speciaal geselecteerd voor jou, je onderbuurman met zijn getunede Opel Senator en de chagrijnige bestuurder van Lijn 17. Deze keer was ik aan de beurt. Hopes you like!

MonoBrow x Future Nest

De Komende En Gaande Man is een column van fotograaf en amazing autodidact Boudewijn Bollmann over straatfotografie met zo veel mogelijk schaamteloze linkjes naar z’n eigen werk min mogelijk vaktermen. Maar waar mogelijk met humor en relativering en soms zelfs wat melancholie.

Een Beknopte Ode Aan Rotterdam En Haar Inwoners

Voor de expositie Muddguts meets Homebase in Showroom MAMA heb ik een serie geschoten over Rotterdam en een nieuwe uitgave van mijn fotozine Twisted Streets gemaakt.

richting Rotterdam Zuid.

De Koningin aan de Maas is in vergelijking met de Lichtstad een metropool van onmetelijke omvang. Met dikke verkeersaders en continue drukte, wolkenkrabbers en futuristische bruggen die het Eindhovense beton doen krimpen tot bleek en eenzaam steen. Toch lijken de twee steden ook een beetje elkaar, omdat ze beiden nog relatief jong en snelgroeiend zijn. Als je door hun straten je weegs gaat, voel je die expansiedrift vanzelf.

Maar toch: probeer die Rotterdamse ziel maar eens vast te leggen. En hoe kan een Eindhovense fotograaf eigenlijk een andere stad fotograferen die hij voornamelijk kent uit verhalen? Een goede fotodocumentaire heeft immers richtlijnen nodig en een doordachte kijk op het onderwerp. Plus heel veel verwondering boven veroordeling. Valt daar een systeem voor te bedenken?

Rotterdam Noord (Blijdorp).

Mijn antwoord ligt in het fietsen: vanaf het Rotterdamse Centraal Station naar het meest noordelijke-, zuidelijke- oostelijke- en westelijke puntje van de stad. Daar tussenin: veel afstappen om de willekeur in het gelaat te zien.

Zo belandde ik in het noorden van Rotterdam terstond bij een tennisclub, waar ik door een groepje kwieke bejaarden met open armen werd ontvangen. Ik schoot een groepsportret en per bejaarde één los portret. Ze hadden mooie verhalen over de ouderwetse fotografie van vroeger, toen alles nog om rolletjes en donkere kamers draaide.

Ze stonden dan ook perplex toen ik mijn analoge middenformaat camera uit de tas trok. Ze wilden extra gek doen voor de lens, zoals met een gouden armband poseren achter een hek.

Fietsen richting vier verschillende eindpunten. Dat is een grove methode om zoiets almachtigs en ingewikkelds als een stad te portretteren. Maar juist in die onbevangenheid schuilt een ongeleide blik – eentje die alle kanten op schiet, maar die wel weet waar hij beginnen en eindigen moet: vanuit het centrum tot waar het kompas de weg wijst.

Je komt immers pas in beweging als je weet in welke richting je dat wilt doen. Eindeloos crossen door een superstad vergezeld door een fototoestel. Ik heb wel gemerkt dat de wind daar altijd net iets harder waait dan thuis in het Zuiden.

Rotterdam Oost, Ichthus Gereformeerde Kerk.

Muddguts meets Homebase – opening @ Showroom MAMA deze vrijdag vanaf 19u

———————————–
De nieuwste, op mooi papier gedrukte editie van Twisted Streets # 8 winnen? MonoBrow geeft 5 exemplaren weg. Mail me je meest pretentieuze zelfgeschoten foto en ik doe m’n best voor je.

Er was een tijd dat een verwaterde versie van alles wat skateboarders droegen een paar jaar later in een C&A-rek hing. Die invloed is niet meer. Of denkt marketing manager Steven Fröhlich van Sole Technology (onder andere Emerica, éS en Andrew Reynolds’ Altamont) hier anders over? En hebben de merken die hij vertegenwoordigt nog steeds de innovatieve, doityourself, fuck you-vibe die bij skateboarden hoort?

Is het met skateboardschoenen net als met Nike sneakers en worden ze vooral gedragen door mensen die nog geen shove-it kunnen landen?
“Ik denk dat het aantal niet-skaters dat de schoenen draagt groter is dan het aantal skaters dat ze draagt. Of het echt mode is, weet ik niet. In het straatbeeld zag je de afgelopen jaren steeds meer sneakers verschijnen. Dus sneakers an sich kun je wel als mode beschouwen. Skateboardschoenen zijn in feite ook sneakers. Ik denk dat de mensen die net iets anders willen dan wat sportgiganten aanbieden (en waar de massa dus mee loopt), op zoek gaan naar alternatieven. Zij komen dan snel uit bij skateboardschoenen.”

Richt jij je vooral op skaters? Of ben je drukker met het regelen van Snickers joint promotions?
“Een groot deel van mijn marketingactiviteiten is uiteraard gericht op skaters. De merken waar ik verantwoordelijk voor ben zijn gestart met als doel producten te maken voor skateboarders door skateboarders (Emerica sinds 1996 en éS sinds 1995). Skateboarden is wat mijn merken bestaansrecht geeft.”

Ok
“Ik beschouw skateboarden als lifestyle: het bestaat uit muziek, kunst en nog veel meer. Behalve skateboarders is er een veel bredere groep mensen die hierin geïnteresseerd is. Die probeer ik ook te bereiken.”

En samenwerken met andere merken?
“Snickers joint promotion deals komen voor mijn merken niet veel voor, maar ik sta er zeker voor open. Zolang het – ja daar komt ‘ie – maar credible is en het het skateboarden niet in zijn waarde aantast. Ik weet dat dat vaag klinkt en het is moeilijk te verwoorden, maar if you know, you know!”.

Hoe goed ligt skaten op dit moment in de media?
“Tsja, dat blijft een gevecht. Als ik met mainstream media spreek, probeer ik alle informatie over het skateboarden op zo’n manier te brengen dat het voor een leek (in dat geval dus de journalist en het publiek waar hij voor schrijft) te begrijpen is. Je kunt niet in skateboardtaal tegen iemand praten die niet eens weet wat trucks zijn of wat een ollie of kickflip is.”

Ik heb het idee dat skateboarden niet zo populair is
“Juist wel. Van onze distributeurs in de verschillende landen hoor ik dat de verkoop van hardware de laatste maanden flink is toegenomen. Skateboarden leeft als een malle!”

Sole Technology is heel groot in de skateboardwereld. Maar hoe verhoudt het zich met andere sportmerken? Hoeveel miljoenen gaan er bij jullie om?
“Als je ons vergelijkt met de grote sportmerken zijn we maar een kruimeltje. Alle merken die onder de SoleTech paraplu vallen, zorgen samen natuurlijk voor een goede omzet, maar die is niet te vergelijken met die van de grote sportmerken.”

Waar hebben we het dan over?
“Ik wil je niet vervelen met cijfers. Zonder referentiekader zeggen die getallen namelijk helemaal niets. Mensen die geïnteresseerd zijn in cijfers moeten zich maar abonneren op Transworld Business of Boardsport Source.”

Wat zijn typische dingen waar jij tijdens je werk tegenaan loopt die waarschijnlijk niet gelden voor de marketingmanager van Diesel.
“Ik heb een keer meegemaakt dat iemand van een tijdschrift langskwam en opkeek van het kantoor. Die man dacht dat ik vanaf een zolderkamertje werkte. Dat was wel erg grappig! Veel mensen hebben geen enkel idee van de zakelijke kant van skateboarden.”

Hoe komt dat?
“Vaak omdat ze skateboarden zien als iets wat alleen voor kinderen is. Mijn ouders begrijpen het volgens mij ook nog steeds niet helemaal: iets waarvan ze vroeger zeiden dat ik het minder moest doen omdat ik mijn huiswerk moest maken is nu mijn werk.”

En verder?
“De skateboard wereld heeft vaak iets van laissez-faire, dat geeft het de charme die mij aanspreekt, maar dat betekent ook dat je soms te maken hebt met mensen die het wat minder nauw nemen en minder professioneel werken. Dat kan nog wel eens frustrerend zijn. Gelukkig zijn dat uitzonderingen.”

Valt allemaal best mee dus
“Verder ben ik misschien wat vaker geblesseerd dan marketing managers die niet in de action sports werken. Ik ben nogal een brokkenpiloot (met de meest lullige tricks, haha).”

Het valt me op dat veel skateschoenen zich laten ahum, inspireren door klassiekers van Vans of soms basketbal gympen. In mijn gloriedagen (eind tachtig begin negentig) was elke skateschoen zo totaal uniek en bizar… Wat is er veranderd?
“Dat vind ik moeilijk. The only constant is change right? Destijds waren er sowieso minder merken en was het misschien makkelijker om een geheel eigen smoelwerk te hebben. Alhoewel veel schoenen destijds hoog waren en grote plakkaten plastic aan de zijkant hadden als ollie-protectie.”

Dat is waar
“De verandering in de looks van de schoenen heeft ook te maken met de ontwikkeling van materialen en productietechnieken en natuurlijk gewoon de vraag. We zitten nu in het tijdperk dat alles wat netter mag zijn, meer sophisticated en cleaner. Dat zal over een tijdje ook wel weer veranderen. Wanneer en hoe is niet altijd even goed te voorspellen.”

Merk je dat gewone sport- en lifestyle merken naar de skateboardwereld kijken?
“Iedereen kijkt af bij iedereen. Het is het verhaal van het kip en het ei. Als je je ogen open houdt, kun je je door alles om je heen laten inspireren. Skateboarders ook. Zij willen zich graag van de massa onderscheiden. Als de meer mainstream merken ontwikkelingen kopiëren dan gaan skateboarders op zoek naar wat anders. Zo gaat dat altijd.”

Wat gebeurt er als ik je nu zou vragen om een ollie te maken?
“Ondanks dat ik onwijze spierpijn heb, heb ik net het skateboard naast mijn bureau gepakt en heb ik een ollie voor je gepopt. Mijn botten zijn zowaar nog heel en er heeft geen collateral damage plaatsgevonden…ik tel mijn zegeningen!”