Archive for the ‘goeie-gastcolumn’ Category
Als mensen klagen over de kwaliteit van de types die je kopiëren, dan ben je goed bezig. Pieter Janssen staat dan ook al jaren op eenzame hoogte. Hoewel, echt alleen is het niet aan de top. Daar zorgen z’n pileys van LeLe wel voor. Parra dus. Een artiest met een muzikale smaak waar Job de Wit vier sterren voor zou geven. Speciaal voor MonoBrow presenteert Piet regelmatig obscure muziek die de moeite van het afspelen waard is. Deze keer The Wake.
Wanneer heb je deze groep ontdekt?
“Mmm, da’s alweer een tijd geleden, een jaartje of 5. Ik had een download gevonden van 250 Post Punk singles, A en B-kantjes. Daar stond hun single On Our Honeymoon op. Niet normaal vet (het nummer lijkt ook cancel veel op I Wanna Go Surfing van The Drums trouwens, maar alleen was The Wake even wat eerder met die sound).”
Ok
“Toen zat ik op een avond in tankstation het Luxje en daar kwam dat nummer van The Wake voorbij! Ik ben de dag erna gewapend met een mooie kater het hele album gaan zoeken. Ik vond maar drie nummers. Maar onlangs heb ik dus hun eerste album (The Wake – Harmony + singles (re-issue 2001, origineel uitgekomen op Factory, 1982) gevonden. En ze blijken nog meer albums te hebben gemaakt. Anyway, kijk maar.”
Wie maak je heel gelukkig als je dit draait?
“Eigenlijjk niemand, ja wacht, The Cunters misschien.”
De wie? Anyhoo. Is het geschikt voor WWF worstelaars als opkomstmuziekje?
“Absoluut niet.”
Beste nummer?
“Vond ik On Our Honeymoon, maar nu ik het album en de singles heb, ben ik meer down met Give Up.”
Voor je dagelijkse dosis muziek moet je bij Crazybirds zijn. Nu is dit een redelijk breed begrip. John Ewbank is muziek, Bananarama is muziek en die stukjes van een minuut bij DWDD, zelfs dat is muziek. Dus ja, wat te verwachten van Crazybirds?
GEWOON GOEDE MUZIEK OK? DJEEZ.
Vandaag staat er een nieuwe post in de serie Future Nest. Die bestaat uit een verzameling tracks, speciaal geselecteerd voor jou, je onderbuurman met zijn getunede Opel Senator en de chagrijnige bestuurder van Lijn 17. Deze keer was ik aan de beurt. Hopes you like!
De Komende En Gaande Man is een column van fotograaf en amazing autodidact Boudewijn Bollmann over straatfotografie met zo veel mogelijk schaamteloze linkjes naar z’n eigen werk min mogelijk vaktermen. Maar waar mogelijk met humor en relativering en soms zelfs wat melancholie.
Een Beknopte Ode Aan Rotterdam En Haar Inwoners
Voor de expositie Muddguts meets Homebase in Showroom MAMA heb ik een serie geschoten over Rotterdam en een nieuwe uitgave van mijn fotozine Twisted Streets gemaakt.
richting Rotterdam Zuid.
De Koningin aan de Maas is in vergelijking met de Lichtstad een metropool van onmetelijke omvang. Met dikke verkeersaders en continue drukte, wolkenkrabbers en futuristische bruggen die het Eindhovense beton doen krimpen tot bleek en eenzaam steen. Toch lijken de twee steden ook een beetje elkaar, omdat ze beiden nog relatief jong en snelgroeiend zijn. Als je door hun straten je weegs gaat, voel je die expansiedrift vanzelf.
Maar toch: probeer die Rotterdamse ziel maar eens vast te leggen. En hoe kan een Eindhovense fotograaf eigenlijk een andere stad fotograferen die hij voornamelijk kent uit verhalen? Een goede fotodocumentaire heeft immers richtlijnen nodig en een doordachte kijk op het onderwerp. Plus heel veel verwondering boven veroordeling. Valt daar een systeem voor te bedenken?
Rotterdam Noord (Blijdorp).
Mijn antwoord ligt in het fietsen: vanaf het Rotterdamse Centraal Station naar het meest noordelijke-, zuidelijke- oostelijke- en westelijke puntje van de stad. Daar tussenin: veel afstappen om de willekeur in het gelaat te zien.
Zo belandde ik in het noorden van Rotterdam terstond bij een tennisclub, waar ik door een groepje kwieke bejaarden met open armen werd ontvangen. Ik schoot een groepsportret en per bejaarde één los portret. Ze hadden mooie verhalen over de ouderwetse fotografie van vroeger, toen alles nog om rolletjes en donkere kamers draaide.
Ze stonden dan ook perplex toen ik mijn analoge middenformaat camera uit de tas trok. Ze wilden extra gek doen voor de lens, zoals met een gouden armband poseren achter een hek.
Fietsen richting vier verschillende eindpunten. Dat is een grove methode om zoiets almachtigs en ingewikkelds als een stad te portretteren. Maar juist in die onbevangenheid schuilt een ongeleide blik – eentje die alle kanten op schiet, maar die wel weet waar hij beginnen en eindigen moet: vanuit het centrum tot waar het kompas de weg wijst.
Je komt immers pas in beweging als je weet in welke richting je dat wilt doen. Eindeloos crossen door een superstad vergezeld door een fototoestel. Ik heb wel gemerkt dat de wind daar altijd net iets harder waait dan thuis in het Zuiden.
Rotterdam Oost, Ichthus Gereformeerde Kerk.
Muddguts meets Homebase – opening @ Showroom MAMA deze vrijdag vanaf 19u
———————————–
De nieuwste, op mooi papier gedrukte editie van Twisted Streets # 8 winnen? MonoBrow geeft 5 exemplaren weg. Mail me je meest pretentieuze zelfgeschoten foto en ik doe m’n best voor je.
Er was een tijd dat een verwaterde versie van alles wat skateboarders droegen een paar jaar later in een C&A-rek hing. Die invloed is niet meer. Of denkt marketing manager Steven Fröhlich van Sole Technology (onder andere Emerica, éS en Andrew Reynolds’ Altamont) hier anders over? En hebben de merken die hij vertegenwoordigt nog steeds de innovatieve, doityourself, fuck you-vibe die bij skateboarden hoort?
Is het met skateboardschoenen net als met Nike sneakers en worden ze vooral gedragen door mensen die nog geen shove-it kunnen landen?
“Ik denk dat het aantal niet-skaters dat de schoenen draagt groter is dan het aantal skaters dat ze draagt. Of het echt mode is, weet ik niet. In het straatbeeld zag je de afgelopen jaren steeds meer sneakers verschijnen. Dus sneakers an sich kun je wel als mode beschouwen. Skateboardschoenen zijn in feite ook sneakers. Ik denk dat de mensen die net iets anders willen dan wat sportgiganten aanbieden (en waar de massa dus mee loopt), op zoek gaan naar alternatieven. Zij komen dan snel uit bij skateboardschoenen.”
Richt jij je vooral op skaters? Of ben je drukker met het regelen van Snickers joint promotions?
“Een groot deel van mijn marketingactiviteiten is uiteraard gericht op skaters. De merken waar ik verantwoordelijk voor ben zijn gestart met als doel producten te maken voor skateboarders door skateboarders (Emerica sinds 1996 en éS sinds 1995). Skateboarden is wat mijn merken bestaansrecht geeft.”
Ok
“Ik beschouw skateboarden als lifestyle: het bestaat uit muziek, kunst en nog veel meer. Behalve skateboarders is er een veel bredere groep mensen die hierin geïnteresseerd is. Die probeer ik ook te bereiken.”
En samenwerken met andere merken?
“Snickers joint promotion deals komen voor mijn merken niet veel voor, maar ik sta er zeker voor open. Zolang het – ja daar komt ‘ie – maar credible is en het het skateboarden niet in zijn waarde aantast. Ik weet dat dat vaag klinkt en het is moeilijk te verwoorden, maar if you know, you know!”.
Hoe goed ligt skaten op dit moment in de media?
“Tsja, dat blijft een gevecht. Als ik met mainstream media spreek, probeer ik alle informatie over het skateboarden op zo’n manier te brengen dat het voor een leek (in dat geval dus de journalist en het publiek waar hij voor schrijft) te begrijpen is. Je kunt niet in skateboardtaal tegen iemand praten die niet eens weet wat trucks zijn of wat een ollie of kickflip is.”
Ik heb het idee dat skateboarden niet zo populair is
“Juist wel. Van onze distributeurs in de verschillende landen hoor ik dat de verkoop van hardware de laatste maanden flink is toegenomen. Skateboarden leeft als een malle!”
Sole Technology is heel groot in de skateboardwereld. Maar hoe verhoudt het zich met andere sportmerken? Hoeveel miljoenen gaan er bij jullie om?
“Als je ons vergelijkt met de grote sportmerken zijn we maar een kruimeltje. Alle merken die onder de SoleTech paraplu vallen, zorgen samen natuurlijk voor een goede omzet, maar die is niet te vergelijken met die van de grote sportmerken.”
Waar hebben we het dan over?
“Ik wil je niet vervelen met cijfers. Zonder referentiekader zeggen die getallen namelijk helemaal niets. Mensen die geïnteresseerd zijn in cijfers moeten zich maar abonneren op Transworld Business of Boardsport Source.”
Wat zijn typische dingen waar jij tijdens je werk tegenaan loopt die waarschijnlijk niet gelden voor de marketingmanager van Diesel.
“Ik heb een keer meegemaakt dat iemand van een tijdschrift langskwam en opkeek van het kantoor. Die man dacht dat ik vanaf een zolderkamertje werkte. Dat was wel erg grappig! Veel mensen hebben geen enkel idee van de zakelijke kant van skateboarden.”
Hoe komt dat?
“Vaak omdat ze skateboarden zien als iets wat alleen voor kinderen is. Mijn ouders begrijpen het volgens mij ook nog steeds niet helemaal: iets waarvan ze vroeger zeiden dat ik het minder moest doen omdat ik mijn huiswerk moest maken is nu mijn werk.”
En verder?
“De skateboard wereld heeft vaak iets van laissez-faire, dat geeft het de charme die mij aanspreekt, maar dat betekent ook dat je soms te maken hebt met mensen die het wat minder nauw nemen en minder professioneel werken. Dat kan nog wel eens frustrerend zijn. Gelukkig zijn dat uitzonderingen.”
Valt allemaal best mee dus
“Verder ben ik misschien wat vaker geblesseerd dan marketing managers die niet in de action sports werken. Ik ben nogal een brokkenpiloot (met de meest lullige tricks, haha).”
Het valt me op dat veel skateschoenen zich laten ahum, inspireren door klassiekers van Vans of soms basketbal gympen. In mijn gloriedagen (eind tachtig begin negentig) was elke skateschoen zo totaal uniek en bizar… Wat is er veranderd?
“Dat vind ik moeilijk. The only constant is change right? Destijds waren er sowieso minder merken en was het misschien makkelijker om een geheel eigen smoelwerk te hebben. Alhoewel veel schoenen destijds hoog waren en grote plakkaten plastic aan de zijkant hadden als ollie-protectie.”
Dat is waar
“De verandering in de looks van de schoenen heeft ook te maken met de ontwikkeling van materialen en productietechnieken en natuurlijk gewoon de vraag. We zitten nu in het tijdperk dat alles wat netter mag zijn, meer sophisticated en cleaner. Dat zal over een tijdje ook wel weer veranderen. Wanneer en hoe is niet altijd even goed te voorspellen.”
Merk je dat gewone sport- en lifestyle merken naar de skateboardwereld kijken?
“Iedereen kijkt af bij iedereen. Het is het verhaal van het kip en het ei. Als je je ogen open houdt, kun je je door alles om je heen laten inspireren. Skateboarders ook. Zij willen zich graag van de massa onderscheiden. Als de meer mainstream merken ontwikkelingen kopiëren dan gaan skateboarders op zoek naar wat anders. Zo gaat dat altijd.”
Wat gebeurt er als ik je nu zou vragen om een ollie te maken?
“Ondanks dat ik onwijze spierpijn heb, heb ik net het skateboard naast mijn bureau gepakt en heb ik een ollie voor je gepopt. Mijn botten zijn zowaar nog heel en er heeft geen collateral damage plaatsgevonden…ik tel mijn zegeningen!”
Foto: Isabella Rozendaal
Ola allemaal, sommigen van jullie kennen me misschien al, zo niet, dan hier een korte introductie. Mijn naam is Boris Postma, beginnend freelance fotograaf en 24 jaar jong. Op het moment assisteer ik voor fotografe Elza Jo en blog ik voor I Love Fake Magazine. JW vroeg me een kleine duit in het Monobrow zakje te doen en daar kan je als volwaardig popcultuur snuiver natuurlijk geen nee tegen zeggen.
Mijn toevoegingen aan Monobrow zullen vooral zijn op het gebied van comics, manga/anime, horror en eighties gerelateerd spul. Maar natuurlijk zo nu en dan ook uitstapjes naar andere pop culture-onderwerpen. Voor feedback, tips of andere berichten kan je mailen naar contact@borispostma.com.
Mocht je zin hebben in een verhaaltje over fijne fijnerikken (ok, even namedroppen: Jans Possel, Femke Dekker, Joey Elgersma, Aynouk Tan en Hugo van Heijningen) daar gaat m’n nieuwe column in GlamCult over. (Je vindt ‘m naast die verschrikkelijke Strellson advertentie.)
PDF download stijl!
Julien Rademaker is het grafisch geweten van MonoBrow. Hij kan uren naar beeld kijken. Mooie fotografie, kunst, vieze plaatjes en illustraties: Julien vindt af en toe totaal geschifte dingen. Speciaal voor MonoBrow selecteert hij met enige regelmaat het meest opvallende van wat hij voorbij ziet komen. Look What Jules David Found!
Trust Fun shawls door Shane Sakkeus en Jonathan Zawada.
Fotorealisme door Glennray Tutor.
Superheldenkostuums door Marc Newport.
De Komende En Gaande Man is een column van fotograaf en amazing autodidact Boudewijn Bollmann over straatfotografie met zo veel mogelijk schaamteloze linkjes naar z’n eigen werk min mogelijk vaktermen. Maar waar mogelijk met humor en relativering.
Aanzichten uit Moskou
In september ging ik naar Moskou om verliefde jongeren te fotograferen. Twintig jaar geleden viel de Muur en kort daarna het communistische systeem. De twintigers van nu vormen dus de laatste generatie ‘nieuwe Russen’. Ik ben in een dansclub geweest en op de universiteit, maar ook bij jongeren thuis. Ze waren heel erg aardig en vrolijk en wilden graag op de foto. Zoenend, knuffelend of vrijend.
Dat kwam goed uit, want ik wilde per se foto’s maken die hoop en geluk uitstralen. De negen portretten van verliefde stelletjes staan nu in GUP: The Russia issue. Openbare liefde ligt niet voor het oprapen en dus heb ik heel wat uren moeten struinen door de meest mannelijke stad van het Noordelijk halfrond.
Struinen, loeren, hopen en drinken. Ik kwam veel typisch Russische taferelen tegen, die er om schreeuwden om gefotografeerd te worden. Ze passen niet direct in het verhaal van de verliefde stelletjes, maar dat maakt niet uit. Sommige momenten kun je gewoon niet laten liggen.
straathonden
In Moskou zwerven duizenden straathonden. Dat geeft een gezellig straatbeeld. De meeste tijd liggen ze een beetje te luieren in de zon. Als je geluk hebt spot je een hond in de metro. Vastberaden stappen ze een wagon binnen en wachten geduldig tot de plaats van bestemming bereikt is. Dan glippen ze door ontelbaar veel mensenbenen, op zoek naar de roltrap. Want ze weten het; daar is de uitgang. De uitgang naar de stad.
vleesballen
Dit is een zak met daarin twee kilo vleesballen. Veel Russische mannen eten dit als tussendoortje op hun werk. Het zijn velletjes van deeg met daarin goedkoop vlees. Even in een pan met warm water en de maag kan flink gespekt worden. Net als bortsch (bietensoep) heb ik dit ‘gerecht’ heel vaak gegeten.
schedel
Hier kijk je een klaslokaal van de Lomonosov-universiteit binnen. Er werd schilderles gegeven. De leerlingen moesten de schedel zo precies mogelijk naschilderen. Van Mondriaan of Picasso had nauwelijks iemand gehoord. Ik kwam de universiteit binnen omdat ik op straat een meisje had leren kennen dat hier studeert. Bij de ingang stonden metaaldetectors en strenge bewakers. Met een smoes heeft ze me er omheen geleid.
cafetaria
Deze foto heb ik geschoten in een cafetaria. Die zat weggestopt in een enorme tempel. Van buiten overweldigend mooi, met zuilen en gouden versiersels. Van binnen rot en volgestouwd met kleine winkeltjes waar je goedkope telefoons, pruiken en lelijke nepkunst kon kopen. Van ellende ben ik toen maar stevig aan de kruik gegaan en raakte aan de praat met de eigenaar van de cafetaria. Als lunch gebruikten we elk twee enorme borden bleke aardappelpuree. Ik heb nog nooit zo gulzig gegeten.
–
Dit is er eentje voor de MonoBrow meisjes. Maar ook weer niet. Want de Horrorscoop van grafische gast Jurgen Flick biedt je weinig emotionele houvast. Laat staan voorspellingen die goed zijn voor je relatie of werk.
Daarentegen voorspel ik je wel dat je gaat grinniken (en nog een paar stemmingsverhogers met een g ervaart) wanneer je zijn Horrorscoop leest. Shit is hilarisch.
Jurgen is niet alleen goed met het alfabet, maar ook into InDesign en maakt graag vanuit het niets, iets, wat nog altijd beter is dan het omgekeerde. Er zijn mensen die hem omschrijven als een art director, gevangen in het lijf van een copywriter. MonoBrow is in ieder geval alweer een paar jaar fan. Dus wees scherp, enjoy z’n werk en lees dit:
Tijd voor een dubbele whammy! Gister heb je kennisgemaakt met de kritische kijk van Ernesto op mode. Vandaag neemt hij je party kledingkast door. Kom je straks lekker lekker tijdens Valtifest.
——————————————————-
Zeg eens eerlijk. Stond jij ook met neon-kleuren te nu-raven? Vond jij die heerlijke mix van electro met rockmuziek ook te gek? Nam je die neon dan voor lief, of ging je er keihard op?
Ik wel hoor. Vreemd eigenlijk hoe een nuchter volk ineens en masse kan gaan voor de meest vreselijke wansmaak. Gelukkig blijf je je fixie eeuwig trouw. Nee echt!
Voor de moeilijk lerenden onder ons gaf Valtifest iedereen vorig jaar nog eenmaal de kans om die fel paarse trui te combineren met je jaren 90 fietsbroekje. Niet uit een soort van übersnelle neo-nostalgie, maar gewoon uit achterlijke cluelessness.
Gelukkig doen ze het dit jaar helemaal anders!
———————————————-
———————————————-
“Naast een indrukwekkende line-up, staat Valtifest ook bekend om de vele kleurrijke side acts, street fashionshows, decors en natuurlijk die onnavolgbare en super originele dresscodes.
Vorig jaar introduceerde Valtifest met veel succes de dresscode ‘multicolor of fluoriserend’, dit jaar gaat Valtifest een stapje verder: het belooft een ware BEESTENBOEL te worden. Het hele dierenrijk is de inspiratiebron!
Als kers op de slagroom zal ook dit jaar als vast onderdeel van de feestvreugde aan iedereen gevraagd worden een ballon mee te nemen. De beste ballonnen winnen een fles nep champagne van de beste kwaliteit ooit.”
———————————————-
———————————————-
Toffe gast die Joost van Bellen, maar zou ‘ie hier nou niet net zo moe van worden als ik?
– mocht je nou nog een mooi dierenpak in je kast hebben hangen, of een bijzonder mooie ballon, er zijn nog kaarten te verkrijgen á €55 aan de kassa. –
©