Archive for the ‘go go go’ Category
Een paar kilo stuiterballen, een stuk of wat licht aangeschoten leukerds en de skills van art-director Maartje ‘leukie’ van Nimwegen en fotograaf Simon ‘Says’ Wald-Lasowski. Dat is alles wat je nodig hebt om de bezoekers van het feestje waar veel mensen over praten maar jij nog steeds niet geweest bent, mooi vast te leggen.
De complete serie bekijk je hier.
05 Maart – Paradiso (Colors)
Concept /stuiterballen handling: Maartje van Nimwegen
Photography: Simon Wald-Lasowski
De verfilming van Glengarry Glen Ross (toneelstuk, 1984, door David Mamet) uit 1992 is een MonoFave. Dat kan ook makkelijk. Deze film waarin collega’s op een meedogenloos makelaarkantoor elkaar langzaam gek maken heeft meer memorabele quotes dan Ludacris en werkt als film net zo goed als op het toneel.
Tenminste, dat denk ik dan. Ik heb nog nooit een plankenversie van GGR gezien maar daar gaat binnenkort verandering in komen: TA2, de talentenpool van Toneelgroep Amsterdam (kan iemand die site tunen?) is nu nog druk met de voorbereiding van hun Glengarry Glen Ross-versie. En de heren van Habbekrats maakten alvast een teaser voor het toneelstuk.
Victor D. Ponten, Habbekrats-boss en net klaar met de film Rabat, vertelt je wat meer over de dingen:
Gaat het er op Habbekrats HQ ook wel eens heftig aan toe?
“Er zijn geen grotere criticasters van Habbekrats dan wijzelf. Dat gaat af & toe wel eens gepaard met wat zwaardere woorden, maar altijd voor een groter doel. Als er weer eens boter in de pindakaas zit, kan het hier behoorlijk knetteren.”
Wat is je favoriete GGR-quote?
“Wat is nu je fucking punt?”
Wat was bijzonder/anders/moeilijk aan het maken van deze teaser?
“Het werken met Fedja van Huêt was een cadeau. Deze man is een acteerbeest. Hoe snel hij schakelt van babbelende huisvader naar nerveus makelaarsschorriemorrie is bewonderenswaardig. Ook Leon Voorberg mag niet ongenoemd blijven. Toneelgroep Amsterdam is het neusje van de zalm, dus om met hun acteurs te mogen werken is echt een eer.”
Klinkt goed.
“Verder was het een uitdaging om in korte tijd zoveel locaties op de Zuidas te vinden en dat is heel aardig gelukt. Wellicht met dank aan de crisis, of omdat men daar tussen het geld medelijden heeft gekregen met het nieuwe schrikbewind dat door de culturele sector waart.”
Zouden jullie ook goede toneelregisseurs zijn?
“Jim heeft wel eens wat geschreven en geregisseerd bij Hollandse Nieuwe van MC. Dat smaakte naar meer. Momenteel ligt de focus op onze eerste speelfilm Rabat en staan er alweer twee nieuwe filmprojecten te trappelen van ongeduld. Maar we sluiten niet uit dat er ooit ook theaters aangedaan moeten worden. Het werken in een theater brengt hele andere wetten met zich mee dan een film, het kan een interessant spel zijn om daar met een goede groep acteurs aan te werken.”
De pr-avalanche in mijn digitale brievenbus blijft me verbazen. Vijfennegentig procent van die berichten is de moeite van het delen niet waard. Maar sharing is caring & in mijn eentje al die openingen en lanceerfeestjes aflopen is geen optie. Deze week een docu, een paar gympen en fijne expo.
EXPO: BONSAI DREAMS – LIEFHERTJE EN DE GROTE WITTE REUS
——————————————-
SHOES: ETNIES – KEVIN SMITH (RERELEASE)
——————————————-
DJ Sandeman laat met gemak duizenden Blowlanders hossen als bronstige stokstaartjes en is een gewaardeerd muziekjournalist. Toch is hij heel bescheiden. Onterecht: daar kom je deze vrijdag achter wanneer hij draait tijdens Dog Day Disco in Paradiso. Daar zijn Jamie Paterson (22) and Danny Ashenden (26) van The C90s trouwens ook. Dit Londense duo doet de Bobby Farrell, wat wonderlijk is voor zulke jonge heren. Sandeman wilde er het fijne van weten en viel ze lastig via de mail.
Jullie bandnaam maakt me nostalgisch. Jullie zijn toch veel te jong om met een potlood een cassettebandje op te winden?
Danny: “Valt wel mee. Ik maakte vroeger veel compilaties op cassette voor mijn vrienden. In tijd moest je er echt nog moeite voor doen, je moest de playlist precies op lengte uitzoeken en na ieder nummer weer stop en vervolgens start drukken. Tegenwoordig is het allemaal iets te makkelijk met Spotify en iTunes. Mijn favoriete tapes waren Dangerous van Michael Jackson en 1999 van Prince.”
Waarom maken jullie disco en geen dubstep?
Danny: “Mijn vader was een echte disco dj vroeger, compleet met snor en funky bril. Hij heeft een enorme vinylcollectie en daar kon ik altijd lekker in grasduinen. Hij stuurt me nog heel vaak MP3′s met tracks uit zijn collectie. Meestal iets met een vocoder, haha.”
Jamie, jij komt niet uit een discofamilie. Maar je hebt wel van disco leren houden.
“Voor mij draait het allemaal om de drums. Ik hou van die superdampende beats en de fills. Een paar handclaps, een basloop en een gitaarriffje er overheen en je hebt goud in handen.”
2011 wordt het jaar van The C90s hoorde ik. Wat gaan jullie allemaal doen?
Danny: “Je hebt gelijk, het wordt een belangrijk jaar voor ons. We zijn net een nieuwe studio ingetrokken en willen zo veel mogelijk muziek pompen. We hebben natuurlijk al remixes gemaakt voor Headman en Cut Copy, maar begin dit jaar komen er ook nieuwe mixes aan voor Golden Bug, Midnight Savari en Lazy Disco en daarna is het volle kracht vooruit met een nieuwe EP.”
—————————————–
Dog Day Disco dus, met dat absurde artwork van Stefan Glerum. Aanstaande vrijdagavond in Paradiso met naast The C90s ook KC The Funkaholic, Sandeman, Johanna Maria, Lustige Lola & Weltschmerz, mc Cata Pirata. In de kelder DOOM met dj sets van Bear, Palmbomen en Excuses. Liefhebbers van het betere huigtikwerk en andere romantici opgelet, dit wordt een onvergetelijke nacht.
Goed nieuws: MonoFriend Femke Dekker (My Little Underground) lanceert vandaag Fur Free, een modeinitiatief dat ze samen met Jojanneke van der Veer (WANNABEASTAR) is begonnen. Ga nu niet gelijk naar de Bijlmer bajes, roepen om de vrijlating van een lid van De Jeugd Van Tegenwoordig. Fur Free is een statement dat, ach, Femke, vertel jij het maar.
Zo staat het op de site:
A fashionable and positive statement showing you how beautiful fashion can be without being cruel to animals or damaging to our environment.
Bont dus. Dat wordt toch alleen gedragen door proleten of mensen met statusangst?
“Je zou denken dat bont niet meer van deze tijd is. Helaas lijkt het alsof mensen zijn vergeten dat we stelselmatig vossen, wasberen, coyotes, nertsen, chinchilla’s, lammetjes, konijnen maar ook katten en honden op gruwelijke wijze fokken en vermoorden om kragen op parka’s te zetten, staarten aan tassen en hele jassen van te maken.”
Zo erg?
“Slecht voorbeeld doet kennelijk slecht volgen en dus kun je tegenwoordig overal weer bont krijgen.”
Hoe eng is de bontbusiness?
“Heel erg eng. Er is een actieve pro-bontlobby verantwoordelijk voor het feit dat Nederland de derde grootste nertsenfokker ter wereld is. TER WERELD. Een bontlobby die veel macht heeft op politiek vlak en bijvoorbeeld op modeacademies studenten stimuleren bont te gebruiken. Gelukkig zijn er heel veel studenten die na een bezoek aan een nertsenfokkerij er heel anders over denken. En waar kwamen in godsnaam die dozen met 750 dode wasbeerhonden vandaan die van de zomer langs de A2 werden gevonden? Hun gevilde ruggen zijn in ieder geval ergens aan een kraag beland.”
Fur Free wil laten zien dat mode ook mooi kan zijn zonder bont, maar dat weet iedereen toch al?
“Afgelopen zomer verschenen er persberichten waarin werd beweerd dat er nog nooit zo veel ontwerpers bont hebben gebruikt in collecties. Volgens ons is het tegendeel waar en is het dus belangrijk te laten zien dat heel veel ontwerpers helemaal geen bont gebruiken. Mensen die tegen bont zijn worden vaak afgeschilderd als geitenwollensokkendragers, maar de ontwerpers die zich achter ons initiatief hebben geschaard zijn juist de crème de la crème van de Nederlandse mode. Van Jan Taminiau tot Iris van Herpen.”
Wat hoop je te bereiken met Fur Free?
“Een signaal te geven vanuit de mode zelf dat bont niet meer van deze tijd is. Bont is gewoon niet chic. Hopelijk zullen steeds meer mensen zich vanuit de mode zelf hier over uitspreken en is de Nederlandse mode industrie over een aantal jaar allemaal geheel fur free! In Oslo hebben ze bijvoorbeeld al het goede voorbeeld gegeven door daar tijdens de Oslo Fashionweek geen bont meer op de catwalk toe te laten. En in Nederland hebben we gelukkig bladen als Glamcult en Grazia die er een bont-vrije policy op nahouden.”
- MONOBROW HEEFT TWEE KAARTEN VOOR DE FUR FREE EXPO OPENING VANAVOND IN HORTUS BOTANICUS (mail me een beschrijving van het lichaamsdeel waar je schatje een lekker vachtje heeft en ik doe mijn best voor je.)
Fur Free Fashion expo
Hortus Botanicus
January 25 – January 29
Monday thru Friday : 9:00 am – 4:00 pm
Saturday: 10:00 am – 4:00 pm
Admission to the Hortus: €7,50
(Mention Bont Voor Dieren at the register and get a 50% discount.)
Vanavond kun je naar de eerste Gamelab van 2011 in Pakhuis de Zwijger. Dat moet je vooral doen als je benieuwd bent wat het betekent om een designer van Killzone 3 te zijn. Of als je wilt weten wat er gebeurt als een door jou in je slaapkamer ontworpen game wordt uitgekozen als een van de spellen van het jaar door videogamessite IGN. Daar gaan Floris Kooij (Guerrilla Games) en de jongens van Vlambeer je namelijk over vertellen.
Erik van Heeswijk (hoofdredacteur VPRO Digitaal), Sanneke Prins (Mijn Naam Is Haas) en Pim Bouman (Gamious) zijn de andere gasten waar je naar kunt luisteren en waarmee je Minecraft tips kunt uitwisselen in gesprek kunt.
Gamelab is een programma in Pakhuis de Zwijger waar ik de redactie voor doe. Vandaar. Het is een avond voor iedereen die in de Nederlandse gamesindustrie werkt, aan een gamesopleiding studeert of hier een gezonde, ongezonde belangstelling voor heeft.
Gamelab #6 is gratis, inschrijven doe je hierrrr.
De Stadsschouwburg is packed. De Patta posse, inclusief Mr. Wix, Swurdin met goed uitzicht op het podium vanuit het midden van de zaal, de Circus familie: iedereen is er.
Dit keer geen pretenties en gestuntel van de moderator zoals tijdens de sessie met Bret Easton Ellis. Dat kwam vooral omdat meneer Lee voor het grootste gedeelte zelf het woord voerde. Want je kunt een hoop zeggen van gastheer Prem Radhakishun, maar niet dat hij en de Engelse taal big friends are.
Spike Lee dus. Een van de meest invloedrijke, betekenisvolle regisseurs ooit, gewoon op een metertje of wat van de rode koontjes van MonoBrow. Hij moest even op gang komen, dat wel. Misschien kwam het omdat ik That’s My Story And I’m Sticking To It recent gelezen had en ik daardoor veel van wat hij vertelde al wist. Maar een verschijning van de filmmaker zonder de thema’s racisme en slavernij, de belabberde staat van de massamedia en Hollywood én zijn bijzondere familie is ondenkbaar. Ook in Amsterdam. Zolang we hem maar niet om een oplossing voor alle problemen vragen. Spike doet gewoon wat hij moet doen en dat is het vertellen van verhalen.
Lee heeft iets tegenstrijdigs; hij slikt veel woorden in, alsof hij ongeduldig is, haast heeft. Tegelijkertijd neemt hij de tijd bij het formuleren van zijn verhaal waardoor het lijkt alsof hij er voor het eerst over nadenkt. Op zulke momenten vergeet je als toeschouwer dat je naar een man kijkt die al op duizenden podia gestaan heeft, dezelfde anecdotes delend, dezelfde vragen beantwoordend.
De regisseur uit Brooklyn is een doorzetter die ondanks zijn gelukkige jeugd en relatief goede komaf hard heeft moeten knokken om zijn films gemaakt te krijgen. Een boodschap die bij een Nederlandse acteur in het publiek duidelijk niet aankomt. Mike Libanon krijgt de kans een vraag te stellen en beklaagt zich (ongetwijfeld terecht) dat het als allochtone acteur in Nederland moeilijk is om aan tv-werk te komen.
Spike Lee vraagt waarom hij het dan niet over de grens probeert waarop Libanon antwoordt dat hij wil weten hoe hij dit moet aanpakken. Spike Lee:”dan geef je me toch gewoon je cv en een dvd met werk?” Mike bekent tot grote hilariteit van de zaal dat hij niks bij zich heeft omdat hij “pas sinds twee weken” weet dat Spike naar Amsterdam zou komen. TWEE WEKEN. Wat ben je voor ongemotiveerde pannenkoek dat het je niet lukt om in die EEUWIGHEID even een schijfje te branden met wat highlights van jezelf, wetend dat je maar één kans krijgt om dicht in de buurt van zo’n belangrijke man te komen. Dan verdien je het niet.
Terwijl de acteur naar slappe excuses zoekt en Spike Lee zich hardop afvraagt wat hij nu van hem moet denken, maken twee andere acteurs/beginnende filmmakers gebruik van het moment en klimmen op het podium om Lee hun visitekaartjes te overhandigen. Of, zoals de meester het eerder die avond zei:”things happen for a reason.” En zo is het.
Je loopt over de Wallen. Je passeert een peeskamer waar de gordijnen, rode lampen en desinfecterende handzeeppompjes nog gewoon functioneren terwijl de andere ramen donker zijn. Je stopt en draait je om. Lonkte er nu een intens kijkende gast met een gigantische koptelefoon in het fluweelrode licht?
Welkom bij Red Light Radio, een nieuw station gerund door Firestone zanger Hugo van Heijningen (ex-Malkovich) en Orpheu de Jong (Orpheo).
Hugo, hoe dan?
“Een jaar geleden stond ik in New York een uur op Vinnie Stigma te wachten, die naar de studio van East Village Radio zou komen om een hardcorepunk radioshow te maken. Hij kwam niet, maar ze zenden daar uit vanuit een etalageraam en tijdens het wachten merkte ik dat iedere voorbijganger het vet vond dat daar radio werd gemaakt.”
Eigenlijk net zoals Mister Señor Love Daddy.
“Een dag later was ik zelf een voorbijganger en was er een jazzbandje live aan het spelen. Vanuit een raam radio maken met een eclectische programmering is natuurlijk zó leuk dat het ook in Amsterdam moet gebeuren. En wat is nu een betere plek om dit te doen dan vanuit een hoerenraam? Dat is nu gelukt en we hebben prachtige buurvrouwen.”
- – - – - – - – - – - – – -
De allereerste opnamedag ziet er zo uit: 17:00 – 18:00 Sandeman, 18:00 – 19:00 Tony Slug, 19:00 – 20:00 Future Vintage, 20:00 – 20:30 Moon & Sun, 20:30 – 21:00 Orpheo, 21:00 – 22:00 Tom Trago, 22:00 – 23:00 Jens & Matthias en afsluiter 23:00 – 00:00 Aardvarck.
Red Light Radio opening
Donderdag 9 december, vanaf 17:00 uur.
Oudekerksplein 22, Amsterdam
Bacardi houdt je vochtig.
Gewoon even vrienden worden van de Red Light Radio boykes op Facebook. Uitzending gemist? Je beluistert Red Light Radio wanneer je wilt via Soundcloud.
(fotograaf: Alaistair Wiper)
Terwijl programma’s als BNTM de wereld het beeld voorschotelen van Nederland als een land waar je couture met een C&A spelt, zitten de mensen die het wel snappen niet stil. Zo is Nelleke Strijkers, boss van SPRMRKT (de shop waar je naartoe gaat als je salaris net is overgemaakt en je meer stijl voor je buck wilt), een nieuw project gestart.
SPRSPACE is een ruimte boven de bestaande winkel waar tentoonstellingen en andere events georganiseerd worden en, wacht, ik laat Nelleke zelf aan het woord:
“Met SPRSPACE lanceren we een inspirerende plaats die telkens weer opnieuw wordt gedefinieerd. Ik ben trots dat multi-talent Henrik Vibskov de eerste creatieve bijdrage levert aan een reeks van spannende projecten in deze SPRSPACE.”
De Deen Vibskov is echt een goeie. Misschien was je bij zijn expo in MU vorig jaar. Als je die gemist hebt moet je zeker bij 100 Days langsgaan. En als je snel reageert lukt dat misschien al vandaag, tijdens de opening. Die is alleen op uitnodiging maar ik heb wat geregeld voor je:
MONOBROW HEEFT TWEE PLEKKEN OP DE LIJST VOOR DE OPENING VAN 100 DAYS
Mail me de ultieme naam voor een Deense dog en ik doe mijn best voor je.
’100 days’ at SPRSPACE
Opening: vandaag om 17.00
Daarna Dinsdag en woensdag 12.00-18.00 uur
Donderdag 12.00-20.00 uur
Vrijdag 12.00-19.00 uur
Zaterdag 10.00-18.00 uur
Zondag 12.00-18.00 uur
Toepasselijker had deze flyer niet ontworpen kunnen worden: gewoon weer even terug naar 1993. Het jaar waarin je aan je Top 40 luisterende klasgenootjes uit moest leggen dat rapper GURU geen jazzy achtergrondzanger van Kenny Rogers was. Maar juist verantwoordelijk voor het fundament van een zich razendsnel ontwikkelend genre.
Met DJ Premier als de architect natuurlijk. Als een ritmische Rem Koolhaas ontwierp Christopher Martin een nieuw geluid dat was samengesteld uit de mooiste elementen van de muziek van zijn ouders, maar dan door hem gechopped, binnenstebuitengekeerd , uitvergroot en gecombineerd met gortdroge ritmes, tot de definitie van boom bap. Of zoals Hayzee van Zwart licht het zegt:
“Zijn manier van samples choppen, daar heb ik echt van geleerd. Het is simpel, maar je kunt er niet omheen. Zonder Premier geen Kanye….”
Inmiddels is Amerikaanse hip hop tsja, de Das Racistjes en Kanye’s zijn uitzonderingen. Daarom moet je ook blij zijn met dit project: een mixtape, samengesteld door de heren van Daily Paper en Jane Doe, waarop Nederlandse woordenaars (van Adje en Big2 tot Brainpower en Sticks) hun teksten laten horen over klassieke beats van Primo. Niks meer. Niks minder.
MONOBROW GEEFT DRIE MIXTAPE HARDCOPY’S WEG (ER ZIJN ER MAAR 300 GEMAAKT)
En natuurlijk vanavond naar Sugar Factory voor de presentatie van de mixtape, een dj set van DJ Premier én showcase van Royce Da 5’9″, een rapper die klinkt alsof hij uit de nineties komt en het extra goed doet op DJ Premier beats.
Premier Changed My Life
19:30 Sugar Factory
17.50 euro.
©