Museum.

Zo. De busladingen bezoekers die MonoBrow binnenkomen via Google zoekwoorden als “Natascha (SYTYCD)” en “douchebag betekenis” zijn we kwijt.

Vrijdag was ik in Antwerpen op uitnodiging van het net geopende Museum aan de Stroom (MAS), een tien verdiepingen tellende interpretatie van modern museumbeleid. Van het gebouw tot de presentatie van de collecties en website: er is goed nagedacht over de manier waarop je een museum in 2011 aan de aandachtspanne van een Tumbler-feed hebbende man brengt.

Dat begint bij het gebouw en wat je ook van vindt van dit ontwerp van Neutelings Riedijk, indrukwekkend is het. Je kent dit architectenduo van het Beeld en Geluid Insituut. Ook al zo’n pand dat de meningen verdeelt.

Maar met een gebouw alleen kun je als museumdirecteur niet achterover op je Eams stoel leunen, je sigaar-as tippend in een Jeff Koons asbak, terwijl je je ironische Rien Poortvliet stropdas nog eens rechttrekt en je PA zegt dat ze die ochtend geen telefoontjes moet doorzetten omdat je het te druk hebt met genieten van het handgeweven tapijt met Banksy motief.

De live rondleiding met een MAS-gids op de website is nice, het restaurant op de bovenste etage is ook onmisbaar, maar wat echt goed gedaan is: de presentatie van de collectie. Het MAS lijkt namelijk nauwelijks op een traditioneel museum, het voelt nog het meest alsof je een magazine binnenloopt.

De collecties zijn namelijk onderverdeeld in thema’s (macht, leven & dood), die weer als een soort rubrieken gepresenteerd worden in verschillende vormen, waarbij oude vondsten en moderne kunst elkaar afwisselen. Dus geen zalen vol vroom kijkende Middeleeuwers in olieverf of juist alleen met slecht proza volgeschreven wc-rollen. Periode’s en stijlen vullen elkaar in dezelfde ruimtes aan.

Het voelt wat willekeurig, maar dat geeft eigenlijk niets, het lijkt nog het meest alsof je door je RSS-feed loopt. Die willekeur komt omdat het MAS de collecties bevat van drie musea (het Etnografisch Museum, het Nationaal Scheepvaartmuseum en het Volkskundemuseum) waarvan de gebouwen verouderd waren.

Een goed voorbeeld van een nieuwe manier van collecties presenteren is het Kijkdepot. Hier zijn alle stukken opgeslagen die niet in de reguliere tentoonstellingsruimten passen. Maar je kunt er als bezoeker toch bij. Met rijen en rijen curiosa en kunst. Een bepaalde oprichter van die ene site Gevondenopmarktplaats zal vrij goed gaan op dit onderdeel van het MAS.

Crazy moderne kunst…

De magazine vergelijking geldt trouwens ook voor de teksten die je in het museum tegenkomt. Hier geen pretentieuze abstrace crap maar goed behapbare taal waarin als het even kan de verschillen en overeenkomsten tussen vroeger en nu worden geduid.

Ok, soms slaan ze de plank mis: “het MAS is een totaalbelevenis.” Experience Schmexperience, ze hoeven dit helemaal niet te zeggen, ze maken het gewoon waar.

… wordt afgewisseld met crazy oude spulletjes uit exotische culturen

MAS – Antwerpen

(Als je er dan toch bent, ga dan even langs bij Avenue, een mooi Patta’ish shoppie of Graanmarkt 13, een winkel slash restaurant en gallery. Ok doei.)

Nieuw op MonoBrow. The Drool Factor. Een rubriek waarin je leest welke films je gegarandeerd laten kwijlen van genot / ergenis / angst / humoriteit / awesmoeness. Of op een andere manier een fysieke reactie bij je oproepen. Uiteraard opgetekend vanuit een Amsterdams filmhuis door je favoriete blogger met dezelfde initialen als Jac Goderie. Nou ja, bijna dan.

Gisteren zag ik The Troll Hunter, een Noorse Blair Witch-alike zonder symbolische takjes en klamme slaapzakken. Voordat je nu afhaakt omdat je een schurfthekel hebt aan de fake Burgerjournalistiek Bibber Cam tm (Cloverfield!): alleen als de trollenpoep de ventilator raakt, gaat de cameraman los. Gelukkig is hij ook in staat om de meest prachtige beelden (van Noorwegen) vast te leggen.

Hoofdpersonages die met Power Puff Girl ogen veel te dicht in de camera kijken zitten godzijdank ook niet in deze film. Je gaat wel kennismaken met de meest stoere mannelijke einzelgänger sinds Christopher Lambert in Highlander met een gepijnigde blik over ravijnen uitkeek. Acteur Otto Jespersen is de jager van de filmtitel en heeft een meesterlijke rol die hij vol overtuiging brengt. Wat een man.

De trollen zelf mogen er ook zijn. Ze lijken nog het meest op haarballen, opgehoest door de God van de Wookies. Overigens had ik me, als ik marketeer bij Gilette was en me wilde richten op filmfans, gelijk gemeld bij de makers van Troll Hunter. De harige lijven van die troll tjappies bieden genoeg promotionele mogelijkheden.

Proper fun. Dit.

Deze posting is mede mogelijk gemaakt door mijn Cineville-pas.

Ok. Het zit dus zo: Vodafone is met een app bezig die je helpt met het vinden van geinige shoppies en andere fijne hang outs in verschillende Europese steden. Godzijdank hebben ze hiervoor niet een eigen marketeer op pad gestuurd die je vervolgens tipt over een winkel waar je je gympen kunt laten customizen met handgeschilderde neonpatronen.

Nee, deze keer hebben ze mij gevraagd. Klein probleem: ik heb geen idee. Als ik wist wat er in bijvoorbeeld Parijs speelt zou deze site Le MeuneuBreu heten. Dus ik kan wel wat hulp gebruiken.

Mocht je het net als ik leuk vinden om als een soort curator mee te helpen en jouw tips straks in de app terug te zien: kom maar door in de comments met je beschrijving van de winkel/eettentje/gallerie/etc.

Het gaat om Londen, Milaan, Barcelona, Berlijn en Parijs. Om nu te voorkomen dat je straks met dreads invlecht-studio’s komt aanzetten: ik ben zelf gek op de Kitsuné kledingshop op Rue de Richelieu 52. Dat werk.

Een minuutje bij De Wereld Draait Door of tien minuten oog in oog met verschillende invloedrijke muziekprofessionals die je tips geven en verder helpen. Het is maar net waar je meer waarde aan hecht. (Ok, in de geschiedenis van de crappy vergelijkingen was dit een instant klassieker waar over tien jaar nog steeds keihard om gelachen wordt door Extince en andere metafoormeesters).

Maar het neemt niet weg dat je er als muzikant/rapper/producer/zingende Arie boomsma look-alike goed aan doet volgende week langs te komen (met je muziek!) bij Streetlab en Blend’s New Talent Portfolio Night Music Special. Het is een avond in samenwerking met MassiveMusic waar labeleigenaren, programmeurs van gezellige tuinfeesten als LowLands en andere knalpijpen direct benaderbaar zijn.

Stuur een mailtje naar Blend (rsvp@blend.nl) en alles komt goed.

There’s a new collectief in town and it ain’t Reggie Noble. Maak kennis met Beelddragers, een club fijne fijnerikken die je niet snel met een exemplaar van Don Quichote op schoot zult tegenkomen. Daarvoor zijn ze teveel into het visuele, snap je. Beelddragers wordt volgens mij aangevoerd door Tjade Bouma, hij mailde me in ieder geval over hun tweede expositie: Beelddragers doet SCENE.

Het thema is eventfotografie. Zes fotografen (Dennis Duijnhouwer, Dennis Swiatkowski, Catharina Gerritsen, Robbie Baauw, David Koppelaar en De Fotomeisjes) laten zien dat je als fotograaf op feesten en partijen meer kunt vastleggen dan alleen maansverduistering veroorzakende pupillen, door zestien vodka scheelkijkende flanellen overhemdendragers of keihard ingeflitste sexy ladies, die er ondanks hun zweetplekken op lichaamsdelen waarvan je niet wist dat ze vocht kunnen verliezen toch sexy uitzien. Juist. Nu maar hopen dat je jezelf niet tegenkomt:

BEELDDRAGERS doet SCENE
de Wittenstraat 27
Van Borrelsteijn 15 april – 20.00 uur – 23.00 uur
expo: zaterdag 16 april – zondag 17 april van 12.00-18.00

Bastiaan Bosma en Luuk Bouwman. Twee namen die je verwacht op een deurplaatje in een door spaarlampen verlichte gang van stadsdeelkantoor Osdorp. Toch gaan achter deze nauwelijks tot de verbeelding sprekende klanken twee bonafide pardystarters schuil die het begrip los aan gaan hebben toegevoegd.

Aux Raus is terug. Nou ja, bijna dan. Het nieuwe album All Creeping Things Stopped Creeping is af en komt over een week of wat uit. In de stemming komen doe je met deze Aux Raus editie van Red Light Radio. (Halverwege de nieuwe track WhiteyWhiteyWhitey.) De video teaser die MonoFriend Maurice Trouwborst regisseerde bekijk je hier.

Maar Aux Raus moet je vooral live meemaken:

28 april – Aux Raus album release party – Trouw
Met Nobody Beats The Drum, Elle Bandita en Dick El Demasiado

MONOBROW GEEFT 5 ALBUMS WEG MET EEN PERSOONLIJKE X-RATED BOODSCHAP VAN BASTIAAN OF LUUK. (Mail me een Aux Raus fantasie in 140 tekens en ik doe mijn best voor je.)

Vic Crezée & Danny de Boer zijn de belichaming van de Amsterdamse nacht. Eentje die begint zonder dat je het in de gaten hebt en eindigt in de woonkamer van een voor jou onbekende vinexwoning, met de opgedroogde restanten van een ondefiniëerbare substantie op je vingers.

Dj-sets van de Teenage Lady Killers zijn urgent en erudiet: in plaats van easy hitjes waar de hotties heet van worden geven Vic en Danny graag een lesje muziekgeschiedenis waar alleen Twitter-volgers van @sandeman en @jobdewit een voldoende voor halen. Maar waar uiteindelijk iedereen kapot op gaat.

Zo hoort het ook. Ervaar het zelf en tune in op Red Light Radio op 7 april, of ga op 9 april naar Chicago Social Club. #Hetleven.

(De prachtige foto is van Cornelie Tollens.)

Teenage Lady Killers | Dimples of Venus | 2011 by Teenage Lady Killers

De afgelopen maanden had hossend Amsterdam last van major inkak’age. Dat is tenminste het signaal dat deze op de bank met een 3ds op zijn schoot zittende huismus clubber opving. Dus who you gonna call? Joris Bakker en Pieter de Kroon natuurlijk. Deze oprichters van Bitterzoet en Timboektoe hebben iets nieuws voor je uit de dansvloer gestampt waar je bonjourke tegen zegt: Chicago Social Club.

Jullie hebben een goede naam in de Amsterdamse pardy scene. Waarom Chicago Social Club?
“Pieter de Kroon en ik waren op zoek naar een nieuw project. Na het oprichten van Bitterzoet en een uitstap naar het strand van Wijk aan Zee met Timboektoe misten we de Amsterdamse binnenstad en de nacht. We hadden verschillende opties maar toen Casper Reinders van Jimmy Woo ons vroeg om dit samen te doen leek het ons een super plan. Chicago Social Club is een nachtcafé en club: een combinatie waar ik heel enthousiast van word.”

Zijn er dingen die indruk zullen maken op verwende MonoBrowsers?
“Ik ben heel blij hoe de ruimte en inrichting heeft uitgepakt. De klassieke feel met mooi gelakte vloeren en dode dieren heeft een heel toffe vibe. De verschillende ruimtes maken het ook interessant.”

Hoe zit het met het Trommelvliezen Turbo 3000 systeem?
“Ik denk dat we een van de beste soundsystems in de stad hebben. Zowel in de club als in de bar is het geluid loepzuiver: allemaal Funktion One. Hierdoor trekken we dj’s en organisaties aan die net als wij voor kwaliteit, maar ook voor het experiment willen gaan. We kunnen bovendien elke dag tot 3 en in het weekend tot 4 uur door. 7 dagen per week.”

Wie heeft het interieur gedaan?
“Thijs Murré, ook verantwoordelijk voor Lion Noir. Verder hebben we zelf vanalles aangedragen en onze zin doorgedramd. Thijs weet allerlei toffe spullen te vinden in galeries en markten in Parijs en Antwerpen. En ziet bijvoorbeeld in een oude archiefkast de ideale achterbar, kent een speciaal soort koper of bedenkt zoiets als behang van kurk. Het is een combinatie van klassiek, industrieel en rariteiten. Een hedendaagse vertaling van een social club.”

Waarom hebben jullie gekozen voor deze locatie?
“Het Leidseplein: kun je veel beter zitten in Amsterdam? Het is een heel tof pand met enorm veel potentie. DJ Lil’ Vic zei van het weekend nog tegen me: “een club met een echte bar erbij, dat heb je niet in Amsterdam, hoe sick is dat?”

De combinatie met Boom Chicago is best onlogisch toch?
“Dat klopt. Maar we hebben hier goed over nagedacht. We denken dat we een oplossing gevonden hebben door het duidelijk gescheiden te houden en het als twee aparte dingen te zien.”

Hoe werken de ruimtes? Krijg je als hipster te maken met toeristen die willen lachen om wietgrappen makende stand up-Canadezen?
“Nee, het zijn twee aparte bedrijven onder één dak. De bezoeker van de bar of club komt niet in aanraking met de bezoeker van de Boom shows. De ruimte laat zich wat moeilijk uitleggen, merken we. Je hebt een bar aan de voorkant. Die is de hele week open en wordt op vrijdag en zaterdag vanaf 23.00 uur bij de club getrokken. De zaal aan de achterkant doet dienst als theaterzaal voor de comedyshows en wordt van donderdag- tot en met zaterdagavond omgebouwd tot clubruimte. Tafels en stoelen weg: go! De bezoekers van de comedyshow verlaten via de zijkant het pand.”

Welke kant gaat de programmering op?
“Heel breed. In de bar zullen we bijna elke avond dj’s hebben. Zo begint binnenkort op de zondag een relaxte avond met Flexican, Jim Aasgier en Sef. Maar er wordt ook vaak heel hard geragd met dj’s als Vincent Vos (Chicago’s Bullshit), Dirk Diggler, of Vic Crezée (White Boy Wasted), om er maar een paar te noemen.”

Raggen is goed.
“Het clubprogramma is divers met Amsterdamse smaakmakers als Bar27, Plak, Tierwelt en Spoof maar ook Dekmantel, SFFRMKRS en Cirque Excentrique. Kortom, volgens mij een heel goede aanvulling op het Amsterdamse nachtleven! Of zoals James Worthy me net via Facebook stuurt: geniaal, we hebben het Leidseplein weer terug.”

MONOBROW GEEFT 2 CHICAGO SOCIAL CLUB-PASSEN WEG DIE TOEGANG GEVEN TOT DE CLUB
Mail me een beschrijving van het allersufste pasje dat in je portemonnee zit en ik doe mijn best voor je.

Van alle namen die je in de expositie The New Psychedelica in de altijd correct komende MU Gallery tegenkomt, hoef je er nu maar eentje te onthouden: die van curator Francesca Gavin. Ze is vooral bekend als redacteur van onder andere Dazed & Confused. Maar ze schrijft ook voor Vogue, Art Review, Blueprint, Oyster, TimeOut, wallpaper*, The Guardian online, Contemporary, Elle en i-D.

Ze heeft de volgende crazy artiesten om een bijdrage gevraagd:

Harm van den Dorpel (NL), Jim Drain (US), Nik Kosmas en Daniel Keller (Aids-3D) (US), Sergio Recabarren (CL) en Ben Sansbury (UK), naast videowerk van Antoine Catala (FR), Paul B Davis (US), E*rock (US), Carlos Lazslo (US), Rosa Menkman (NL), Brenna Murphy (US), Jimmy Joe Roche (US), Jeremy Shaw (CA), Yoshi Sodeoka (US) en Daniel Swan (UK).

Ok. Genoeg namedropping. Als je wilt weten wat er in godsnaam met new psychedelica bedoeld wordt, klik dan vooral hierrr. Dan is het daarna een kwestie van de trein pakken op vrijdag 8 april. Om 20.00 is de opening. Houdoe.

Niels Büller. Een naam waarmee een dyslectische Scrabble-speler net zo gemakkelijk het woord film buff neerlegt. Het kan dan ook geen toeval zijn dat Niels oprichter is van het meest sympathieke, Amsterdamse cinema-initiatief sinds de riksbios. Cineville bestaat bovendien twee jaar. Pop je popcorn, zak onderuit en lees hoe dan.

Is er de afgelopen twee jaar iets veranderd in het bezoekersgedrag van Amsterdamse liefhebbers van filmhuizen?
“Absoluut. Uit een recent onderzoek van pashouders bleken twee dingen: 1) pashouders gaan twee keer vaker dan ze voor de introductie van Cineville gingen. Dit betekend dat van de 65.000 cinevillebezoeken in het eerste jaar er 32.500 zonder Cineville niet hadden plaatsgevonden. Na twee jaar is dat effect alleen maar sterker geworden. Maar liefst 20% van alle kaartjes worden met een Cinevillepas aangeschaft.”

Wow
“Het tweede effect vind ik zelf het mooist. Cinevillepashouders gaan naar veel meer en veel spannendere films dan niet-pashouders. De pas heeft blijkbaar het effect dat pashouders als eerste een grote première bezoeken. Maar met de tweede en derde film die ze bezoeken kiezen ze voor nog onontdekte films die misschien door vrienden zijn aangeraden.”

Dus?
“Het gevolg is dat pashouders voor onverwachte hits zorgen. Wie had gedacht dat Nowhere Boy, Enter the Void, Nothing Personal of de Helaasheid der dingen de best bezochte films in hun premièreweek zouden zijn? Pashouders creëren een netwerk van ambassadeurs die ervoor zorgen dat atypische films veel meer bezoekers trekken. Denk maar aan Let The Right One In. Niemand zou op basis van de poster die film hebben bezocht. Maar door tips van vrienden werd het een gigantische hit. Cineville versterkt dat effect.”

Toch geloof ik niet zo in een pas die je elke maand geld kost. Ik snap het wel vanuit een marketingperspectief, maar mensen willen daar toch niet aan vastzitten? Als ik twee maanden niet ga heb ik bijna veertig euro weggegooid.
“Het is waar dat je het aantrekkelijk moet vinden om minstens twee keer per maand naar de film te gaan. Ik kan niet voor jou spreken maar blijkbaar willen ruim vijfduizend Amsterdammers dat wel.”

Dat is een mooi aantal
“Bovendien staat het je vrij om in iedere maand na de eerste drie maanden op te zeggen. In de praktijk blijkt dat ook vrij makkelijk te gaan. Als pashouders merken dat ze het er niet uithalen zeggen ze vrij rap op. Verreweg het grootste gedeelte van de pashouders is daarentegen al minstens een jaar lid. Zij zijn blijkbaar tevreden over hun beslissing om vaker naar kwaliteitscinema te gaan.”

Hoe gaat het met de site? Communities bouwen naast de bestaande online netwerken is een lastige.
“We zijn in een krappe twee jaar tijd uitgegroeid tot de meest gebruikte informatiebron van filmtheaterbezoekers. Onze bezoekersaantallen nemen nog steeds iedere maand toe en onze redactie produceert iedere maand meer artikelen.”

En het community gedeelte?
“Online een communnity bouwen is sinds Facebook zinloos. Maar Cineville is geen online community, maar juist een offline community. Dagelijks spreken pashouders met elkaar af om naar de film te gaan of wisselen ze informatie uit over de laatste film die ze hebben gezien. Wij spelen daar met de website een faciliterende rol in. Je moet de kennis die pashouders hebben gebruiken om de niet fanatieke bezoekers te informeren over het aanbod.”

Wat is het meest succesvolle onderdeel van cineville.nl?
“Pfff. Dat is een hele lastige. Ik denk dat we heel trots kunnen zijn op onze vaste blogger Erik Schumacher die wekelijks meerdere keren zijn blik geeft op filmnieuws en evenementen in Cineville zoals de Cineville Talkshow.”

Right
“Daarnaast vind ik het heel tof dat twee spraakmakende filmmakers als Martin Koolhoven en Eddy Terstall op Cineville.nl een briefwisseling bijhouden. Maar voor de gemiddelde bezoeker zijn de overzichtelijke agenda en de filmbeschrijvingen het belangrijkst. We steken ontzettend veel tijd in het neutraal presenteren van het filmaanbod zodat de bezoeker in 100 woorden leest of deze film iets is voor hem is.”

Wat kan beter?
“Online Ticketing. We werken er heel hard aan om ervoor te zorgen dat bezoekers vanaf deze zomer een kaartje kunnen aanschaffen voor iedere voorstelling in de filmtheaters. Of je nou een pas hebt of niet. Het is technisch nog best lastig maar logisch dat de bioscoopbranche snel deze stap zet. Hopelijk vanaf juli 2011.”

Het officiële feestje: Vive la Ville – 2 jaar Cineville – 25 maart – Melkweg