Archive for the ‘d’oh’ Category
American Apparel en Uniqlo. Twee gigantische modemerken die jou allebei proberen te verleiden door op een uitgesproken manier modellen in te zetten. De een heel clean, de ander kiest voor een nasty invalshoek. Whatever, MonoBrow is net zo gek op de advertising van Uniqlo als die van AA. Grote vraag is wie zou winnen als ze elkaar zouden tegenkomen in een slecht verlicht steegje.
IN DE LINKERHOEK
Bobo Stephanie Siow, een Amerikaanse met Maleisische boobs roots die nog het meest lijkt op een vleesgeworden hentai-fantasie. Maar dan wel eentje waar je vibrerende octopussen uit de buurt wilt houden. Daar is ze veel te schattig voor.
IN DE RECHTERHOEK
Raquel Zimmermann, topmodel uit Brazilië wat je niet zou zeggen bij het zien van de puntgave, bleke huid van dit poppetje. Die lijkt in niets op de puisterige realiteit van de gemiddelde Rio de Janet, veroorzaakt door een eenzijdig dieet van varkensvlees en frisdrank.
RONDE 1
Close call. Bobo lijkt je makkelijker gek te maken met dat guitige bekkie. Maar Raquel’s extra large mond is ook berekend op die rare voetfantasie van je.
Uitstraling: Bobo 1 – 0 Raquel
RONDE 2
Dit is makkelijk: Bobo, die zie je elke dag in de tram/bus/metro/trein/pont/nachtbus. Zij is de subliminatie van alle buurmeisjes op aarde. Raquel daarentegen is een figurant uit het nooit uitgebrachte, straight to video vervolg op The Breakfast club.
Bereikbaarheid: Bobo 2 – 0 Raquel
RONDE 3
Wanneer is het tijd voor sexy time? Dat is altijd nèt na kwart voor pardy time. Maar geloof me, wanneer je voor een van deze modellen staat weet je gelijk hoe laat het is.
Tijd voor sexytime: Raquel half vijf ‘s middags – 1 uur ‘s nachts Bobo
WINNAAR
Bobo
Snap je? Beter zorg je dat je weer even geleefd heb voordat je teruggaat naar dat crappy kantoorbaantje van je. Nog beter denk je na over wat je nu eigenlijk echt wilt bereiken met je talent. Je moet helemaal niets, maar als je je best niet doet, dan zoek je het zelf maar uit. Hou ‘m hoog dit weekend.
Hit maar even dertig keer op f5, dan komen de twee nieuwe MonoLogo’s van Boris de Vries geheid voorbij. Laat je alleen niet op het verkeerde been zetten door zijn ironische achternaam. De man is veel meer een Boris el Guapaturqua. Of een Boris Love III.
Behalve getekende art werken is Boris met Adolf Butler verantwoordelijk voor een soort stoner gitaargeweld waar Josh Homme spontaan van op een ukelele gaat pingelen. (Waarschijnlijk zeg ik nu iets waar de fans van moeten gruwen, maar hey, ik ben opgegroeid met Pete Rock en CL Smooth, sorry daarvoor.) Hossen op Adolf Butler doe je deze vrijdag trouwens in de Bunker op NDSM eiland (samen met Firestone dus dan weet je het wel).
Dit is dat Bill & Ted terrein, rechtstreeks uit een gekuisde versie van Wayne en Garth’s wereld. De combinatie van taal, mode en graphics is ongeëvenaard en geeft me genoeg hoop voor de toekomst van de mensheid. No joke.
Na het zien van de onderstaande fragmenten valt het moeilijk te ontkennen dat Roger Rabbit en Jar Jar Binks één en dezelfde zijn. Schokkend. Dat de rabbit you love to hate niets meer is dan een infiltrant van Robert Zemeckis in de Star Wars trilogie. Of is het andersom en begon de meest irritante eikel uit de klas van George Lucas zijn kortstondige carrière als stuntelend konijn in één van de meest succesvolle live action/animatie hybrides ooit?
Jij mag het zeggen. (Voor extra effect, zet ze allebei tegelijk aan.)
Jaap Biemans is een prijswinnende ontwerper van tijdschriftcovers. Dus het zal je niet verbazen dat de beste man die dingen op het dwangmatige af verzamelt. Op Coverjunkie kun je zijn steeds groter wordende en inspirerende verzameling bekijken. Als je tenminste dubieuze dingen op niet nader te noemen plekjes voelt bij het zien van een sexy spatiëring, mooi gekadreerde foto en verrassend fontje. Binnenkort een MiniMail met Jaap over de kunst van succesvol coveren. Tot die tijd:
Woah. Die Patrick Louwerse toch. Ik vraag me af of zijn docenten van st. Joost in Breda, waar hij afstudeerde, begrijpen waar hij mee bezig is. Geen zorgen Patrick, dan laat je ze toch gewoon zien dat je ook leuke clipjes kunt maken zoals die van Go Back To The Zoo? Vermaak je de lezers van MonoBrow ondertussen met jouw visie op de belangrijke dingen van het leven zoals daar zijn action figures en monsters, grove dieren, felgekleurde wapens en diorama’s. Toppertime.
Tara Elders is een schatje. Tenminste, dat kan haast niet anders als je zo knap bent. Plus, aantrekkelijke mensen hebben altijd wel iets interessants te zeggen over wat dan ook. Afropruiken bijvoorbeeld. In deze nieuwe levensstijlrubriek op MonoBrow is Tara Elders de vuurtoren die jou, als dolende visser naar de Grote Levensbeschouwelijke Wijze Walvis Met Alle Antwoorden, veilig de haven binnenloodst.
De Afropruik
De Afropruik is het spontaan goede vibes laten zinkende puntje van een ijsberg van wansmaak. Zet deze Mary Borsato van de party accessoires op en de stemming in feestcafé Bolle Henk komt er geheid in. Dat je hiermee de leefbaarheid in de rest van Nederland laat kelderen kan je waarschijnlijk niets schelen. Daarvoor heb je het als afropruikdrager te druk met opscheppen over je Seat Leon tegen een als Sensation White-elfje verklede inwoonster van een Amersfoortse buitenwijk. You go dude.
Er speelt meer mee. Het mogelijke racisme van de drager, de bijpassende soulpipes die de jeuk alleen maar versterken. Brrr. Deze pruiken hebben bovendien niets te maken met de oorspronkelijke symbolische en politieke connotatie van de ‘fro. Dragers van deze haarstijl in de jaren zestig en zeventig zoals activiste Angela Davis en actrice Pam Grier rockten zo’n kapsel als onderdeel van een protest tegen de bekrompen, kleingeestige en straight out racistische tijdsgeest.
Genoeg. Je bent aan deze posting begonnen voor de mening van Tara Elders. Zij bepaalt of je een afropruik kunt dragen of niet:
Wat vindt Tara Elders van de afropruik?
Dat lijkt me duidelijk. Dumpen dat ding.
Steve Nazar is eigenlijk niet zo’n bijzondere illustrator. Ook in de periode dat hij piekte met zijn werk voor T&C Surf waren zijn tekeningen nogal generiek (dat is gene riek, da’s een hooivork).
Misschien werk je voor Thonik, dan begrijp je waarschijnlijk niet waarom er überhaupt een posting aan deze illustraties geweid wordt. Hang je veel te strak zittende esthetiekuniform anders gewoon even terug in die kleurgecoördineerde kast van je, en luister naar het volgende….
Als tienjarige, Nederlandse skateboarder in de jaren tachtig ben je maar op zoek naar een ding: felgekleurde prints die de Zuid-Californische skate- en surfcultuur verbeelden.
Steve Nazar: “Hey tienjarige skatebro, how’s it hangin’?”
Tienjarige, Nederlandse skateboarder: “Woah, dit is zo rad.”
Een bijdehandte gorilla in surfshorts, een Neanderthaler met een uit steen gehakt surf- en skateboard, een inboorlingachtig ventje met een masker, een RAD Elvis én hier en daar wat populaire jaren tachtig monsters zoals zombies en mummies. Zet deze tienericonen in de meest weirde skate- en surffantasieën et hoppa: instant succes.
Ook typisch voor deze periode zijn prints die een verhaaltje vertellen. Hoewel verhaal misschien iets teveel eer is voor de eenvoudige actiescènes in het werk van Steve Nazar voor T&C Surf. Toch had het simpele artwork een bijna betoverende werking.
Als je er maar lang genoeg naar keek werd je vanzelf in de wereld van T&C getrokken. En was jij het die op een primitief skateboard over rotsen ripte. Ik kan me niet voorstellen dat jonge ventjes van nu ditzelfde gevoel ervaren bij het zien van The Hundreds prints. Maar dat is vast omdat ik er te oud voor ben.
In tegenstelling tot MonoGod Jim Phillips is het huidige werk van Steve Nazar niet bepaald interessant. Ok, dit is niet waar. Ik heb nog eens goed naar zijn illustraties gekeken en er zit best mooi spul tussen, het is alleen zo braaf. Nogal truttig.
Daarom nog maar even goed genieten van zijn oude werk. Enjoy.
Misschien komt het door de Amsterdam Pride banieren die in de stad hangen. Of het ligt aan de ultradomme tweets van een homofobe rapper. Maar ik ben toch niet de enige die een zekere man x man-vibe voelt bij het zien van deze vintage SNK vechtgame karakters? En dan eerder wat hete stroke actie in plaats van keiharde Shoryukens.
Frunnik Fight!
©