Archive for the ‘d’oh’ Category
Rechtstreeks uit de nooit uitgebrachte Aliens ruimtedisco-scene. Dat schoot er door me heen bij het zien van dit MonoLogo van Raymond Lemstra, illustrator met een bijzondere kijk op populaire cultuur. Zijn Homer Simpson en B.A. Baracus zul je niet snel op Comedy Central voorbij zien komen.
Gelukkig maar. Anders blijft er niets over om stoked over te zijn op MonoBrow. En haters opgelet, dit logo is 99 % potlood, papier en gum, en 1% Adobe. Specialistische ambachtelijkheid is het nieuwe Kijk Mam, Ik Ben Een Fotograaf/DJ/Tattoo-artist. Dankjewel Raymond. You rock.
(Het MonoLogo komt voorbij als je deze pagina dertig miljoen keer refresht.)
Hoi Nine d’Urso de la Fressange. Echt heel leuk dat je de belichaming bent van sexy-temps-de-la-France. Gefeliciteerd met het gemak waarmee jij er op een doorsnee dag op de rue de lala uitziet alsof je rechtstreeks uit de handen van Yves Saint Laurent bent gevallen. Over de hemel gesproken: hier ben je ook al zo nonchalant goddelijk.
Ok doei.
Erik Kessels heeft een obsessie met fotografie. In de docu De Kijk van Kessels zit een scene waarin de mede-oprichter van KesselsKramer zijn foto-opslag bezoekt, een gigantische ruimte waarin tienduizenden door hem verzamelde amateurfoto’s bewaard worden. Een deel van die vondsten kun jij ook bekijken dankzij de serie In Almost Every Picture. Nummer #9 is de nieuwste en bevat de pogingen van een gezin hun zwarte hond mooi op de foto te zetten. Elke keer als ik deze foto’s zie word ik tegelijkertijd heel vrolijk en medium melancholiek.
Paris Hilton liet op Twitter weten dat ze gefotografeerd was door Terry Richardson voor de Vogue. Maar dan wel de Turkse editie.
Het maakt niet uit hoe obscuur je tegen het obsessieve aanschurende interesse in een onderdeel van de populaire cultuur is: een paar klikken op het interweb en je hebt gelijkgestemden gevonden. Waarmee je zonder gêne verhitte discussies aangaat over genetische tandplakafwijking bij Ewoks. Liefhebbers, die net als jij into American Politicans Painted As Characters From Disney’s The Little Mermaid zijn. Gelukkig maar. Wat moet je anders met je leven. Hieronder vijf scenes die MonoWaardig zijn. Ook voor jou?
1. MANNEN INTO BARBIE BEAUTY WEDSTRIJDEN
Waarom in godsnaam aan zo’n smakeloos sponsorfest als Project Runway meedoen wanneer het veel eenvoudiger is om elke dag met het ultieme catwalkmodel te werken? Barbie klaagt never, wat voor zelfgemaakte, auberginekleurige en asymetrische creaties je haar ook aantrekt. Vooral niet als je een man bent. Dit filmpje bewijst dat je als Barbie mooimakende medium macho gehoord wordt. Gewoon voor gaan dus. Wie weet word je ooit zo goed dat je kans maakt op een plek in de Miss Unibarse Verkiezing.
—————————————————-
2. MOC LEGO
Terwijl kinderen na een uurtje spelen uitgekenen zijn op blokkerige versies van hun favoriete filmkarakters, laten volwassenen met MOC (My Own Creation) zien waar Lego echt voor bedoeld is: het fysiek maken van je fantasie. Van een ziek idee naar de mooiste speederbikes en van nagebouwde scenes uit Return Of The Jedi tot een replica van een gebouw van architect Willem Dudok: gecustomizde Lego heeft alles waar een subcultuur aan moet voldoen. Het kost je veel geld, doorzettingsvermogen en je relatie. Bring it on dus. Brother’s Brick is een goed startpunt voor je nieuwe hobby.
—————————————————-
Het Hermès filmpje waarin een fingerboarder de dure accessoires van dit Franse label gebruikt om eens even lekker ouderwets te ragbakken was een verrassing. Fingerboarden is niet bepaald populair. Maar zoals het een echte subcultuur betaamt trekt de fanatieke vingerflipper zich hier niets van aan. Die is alleen maar blij dat hij de classic serie van Techdeck nu in de opruiming bij Intertoys vindt en zo zijn Jim Phillips x Santa Cruz-collectie compleet krijgt. Fingerboarden is not a crime, weet je. Het begint bij het shoppen van een Techdeck, maar je kunt ook je eigen plywood board maken. Deze gnarly nerd legt uit hoe je dit doet. Sowieso kun je wel wat hulp gebruiken, vingerboarden is net zo tricky als echt skaten. Begin anders gewoon met het leren van kickflips. Oh en dit is een forum waar je met al je noobdingen terechtkunt. En als je echt geld wilt uitgeven heeft ZShred alles wat je nodig hebt.
—————————————————-
4. MINECRAFT
No way dat Minecraft groter wordt dan World Of Warcraft. Maar toch snap ik de populariteit wel: je hebt geen snelle computer nodig, de gepixelde look is een verademing vergeleken met het gloomy realisme van veel videogames, ermee beginnen is makkelijk, en de nuances en mogelijkheden zijn eindeloos met deze open wereld bouwer. Voordat je je sociale leven opgeeft eerst even het blog van Minecraft-maker Markus Notch Persson checken. Wat andere Mijnbouwmatties bezighoudt zie je op de Minecraft-pagina van Reddit en de regels en shit vind je hier. Beloof je dat je een verwijzing naar je favoriete blog craft als je een game opstart?
—————————————————-
5. HUISGEMAAKTE TATTOOS
Huisgemaakte tattoo’s zet je een opwelling zelf, of laat je zetten door een vriend die het (als het even kan) voor het eerst doet en gedronken heeft. Het gaat om de handeling, het moment, snap je. Wat er vervolgens voor de rest van je leven op de huid achterblijft is minder relevant. Then again, wat weet ik ervan, ik heb alleen maar tattoeages van mensen die erop zitten. Omdat het natuurlijk zo niet cool is om op een forum of site op te scheppen over je scheve Smurf en bibberige Bill & Ted tattoo, is het wat lastig als newbie om een online plek te vinden waar je je ervaringen en ideeën kunt te delen. Je schoonmoeder laten schrikken is een stuk makkelijker met deze koffietafelboekwerkjes: eentje met Russische gevangenis tattoos en Home made tattoos rule. Zelf aan de slag? Een how-tootje stond een paar jaar terug op Fecal Face.
“Beste Amsterdammers, het is alweer een jaar of achtentwintig geleden dat ik jullie fantastische stad leerde kennen. Maar de laatste tijd gloeit mijn vinger nauwelijks meer rood op als ik er over Google Maps mee glij. Of ik nu de binnenstad, Oost-Watergraafsmeer of Osdorp aanraak, er gebeurt niets. Dat maakt me bijna net zo verdrietig als die keer dat Drew Barymore moest huilen toen ze dacht dat ik dood was. Het is bovendien nergens voor nodig. Ook in 2010 waren jullie namelijk een prachtig volkje dat in een geweldige stad woont.
Terwijl kunstenaars sidderen en musicaltyconen hun investeringen de soep in zien lopen gaan sommigen van jullie gewoon door. Door met het bedenken, organiseren en openen van nieuwe feesten, exposities, evenementen, sites en winkels. Jullie stoppen niet met het ontwerpen van nieuwe identities, apps, animaties en kleding. En blijven schrijven aan nieuwe romans, muziek en blogpostings. Want iemand moet het doen. Of, zoals de ene helft van een legendarisch kunstenaarsduo het ooit tegen MonoBrow zei: gasten doen moeite.
Daar gaat het om. Je best doen. Dingen maken, doen, uitvoeren. Maar vooral ergens in geloven, juist als er niemand is die in jou gelooft. Dat doe ik altijd en ik zie wat het mij gebracht heeft: ik heb zelfs in een Happy Meal gezeten. Dat had ik van te voren nooit kunnen bedenken. En dat is wat ik je wil meegeven: ook in 2011 zul je vaak op het punt staan om het op te geven, het iPadje erbij neer te gooien. Omdat het zoveel makkelijker is om de hele dag achter je Xbox360 of PS3 te hangen, beetje online gastjes neerbeuken of het laatste seizoen van The Shield kijken.
Als je wilt stoppen met het najagen van je droom, doe me dan een plezier, kijk in de spiegel en stel jezelf de volgende vraag: als jij het niet doet, wie dan wel?”
Hou ‘m hoog in 2011. xoxo.
Helden waren het. De overacterende mucho macho’s van de WWF uit de tijd dat Fun Factory de enige tv show was die je downloadde volgde. Best een prestatie voor mannen met een ongezonde voorliefde voor zonnebanken, creatine en outfits waarmee je Manifesto niet eens binnenkomt. Toch was dat theatrale juist wat het geniaal maakte. De gescripte rivaliteit, de fantasierijke namen van de vechters: WWF was een niet te stoppen merk.
Tegenwoordig draait het om het realisme van dat verschrikkelijke UFC waarin uitsmijters van The Cooldown het uitbeuken met spijbelende anger management cursisten. Terwijl ik toch echt meer respect heb voor al die jaren tachtig karakters die stijf stonden van de anabolen maar ondertussen wel extreem atletische moves uithaalden zonder de tegenstander echt pijn te doen. (Het schijnt trouwens dat dit onmogelijk was waardoor Hulk Hogan en zijn vrienden het zwaar te verduren hadden.)
Kom maar door, Ultimate Warrior. <3 <3 <3.
Beste ondernemer die denkt de nieuwe <VUL HIER EEN COFFEE COMPANY’ESQUE FRANCHISE IN> te worden. Te gek dat je de Utrechtsestraat hebt uitgekozen als locatie en een goodfoodhealth-bar bent begonnen. Leuk. En woah! Wat de hel hangt er aan je muur?
Burger King was misschien wel de eerste in Amsterdam, Boomerang Media gelooft erin, het Rembrandt-, en Leidseplein barsten van de horeca met die dingen: instore beeldschermen voor de promotie van merken of de eigen toko. Trap er niet in en wend je ogen af! Deze vorm van branding is een zielzuigende, rechtstreekse poort naar de hel.
Maar het negeren van de schermen is bijna onmogelijk omdat die gigantische krengen er alles aan doen om je aandacht te trekken. Ze zijn volgens mij bedoeld om het beetje persoonlijkheid en karakter dat elke nieuwe onderneming, hoe smakeloos ook, op zou kunnen bouwen, kapot te maken. Dat lukt fantastisch.
Elke keer dat een zaak zo’n (altijd slecht afgesteld) scherm met de meest zielloze advertorials, muzakclips of zelfgeproduceerde crappercials besluit op te hangen, sterft er ergens een baby poesje.
MENSEN WILLEN NIET HET GEVOEL HEBBEN DAT ZE IN EEN ALS EETCAFE/WINKEL/BAR VERPAKTE FABRIEK ZITTEN. Donder op met je luie branding en investeer je budget liever in attent en lief personeel, kwalitatieve producten en oog voor de details in de ruimte.
Een flatscreen is een gemakzuchte non-oplossing voor een wezenlijk probleem: je bent te beroerd om je merkverhaal op de juiste manier op de juiste plek te vertellen. Denk je nou echt dat ik naar die domme commercials ga kijken als ik een paar gympen wil kopen? Wat wil je dat het schreeuwerig scherm met eindeloos loopende animaties toevoegt aan mijn intentie om een fruitsappie met een worteltaartje bij jullie te eten? GEEN ENE MALLE! Ja, ik krijg trek in patat en bereklauwen met al die ordinaire ellende om me heen. Djeez.
Bijsluiter: deze rant geldt niet voor de uitlegvideo’s bij Bart Smit van felgekleurde wormpjes aan nylon draadjes, en Lolo ballen.
American Apparel en Uniqlo. Twee gigantische modemerken die jou allebei proberen te verleiden door op een uitgesproken manier modellen in te zetten. De een heel clean, de ander kiest voor een nasty invalshoek. Whatever, MonoBrow is net zo gek op de advertising van Uniqlo als die van AA. Grote vraag is wie zou winnen als ze elkaar zouden tegenkomen in een slecht verlicht steegje.
IN DE LINKERHOEK
Bobo Stephanie Siow, een Amerikaanse met Maleisische boobs roots die nog het meest lijkt op een vleesgeworden hentai-fantasie. Maar dan wel eentje waar je vibrerende octopussen uit de buurt wilt houden. Daar is ze veel te schattig voor.
IN DE RECHTERHOEK
Raquel Zimmermann, topmodel uit Brazilië wat je niet zou zeggen bij het zien van de puntgave, bleke huid van dit poppetje. Die lijkt in niets op de puisterige realiteit van de gemiddelde Rio de Janet, veroorzaakt door een eenzijdig dieet van varkensvlees en frisdrank.
RONDE 1
Close call. Bobo lijkt je makkelijker gek te maken met dat guitige bekkie. Maar Raquel’s extra large mond is ook berekend op die rare voetfantasie van je.
Uitstraling: Bobo 1 – 0 Raquel
RONDE 2
Dit is makkelijk: Bobo, die zie je elke dag in de tram/bus/metro/trein/pont/nachtbus. Zij is de subliminatie van alle buurmeisjes op aarde. Raquel daarentegen is een figurant uit het nooit uitgebrachte, straight to video vervolg op The Breakfast club.
Bereikbaarheid: Bobo 2 – 0 Raquel
RONDE 3
Wanneer is het tijd voor sexy time? Dat is altijd nèt na kwart voor pardy time. Maar geloof me, wanneer je voor een van deze modellen staat weet je gelijk hoe laat het is.
Tijd voor sexytime: Raquel half vijf ‘s middags – 1 uur ‘s nachts Bobo
WINNAAR
Bobo
©