Archive for the ‘d’oh’ Category
Kijk hem nou staan, met z’n vierkante arrogantie. Beetje interessant doen met die vulling van je, calorierijk klootzakje dat je d’r bent.
De handgemaakte bonbons van Puccini worden internationaal geroemd vanwege hun rijke vulling, subtiele smaak en verfijnde variaties. Er zijn ook mensen die vol lof zijn over Stalin en terugverlangen naar het communisme. Net zoals dat kansloze politieke systeem moet de stijgende populariteit van deze elitaire, Amsterdamse zoetigheid gestopt worden. Laat deze posting waarin wordt aangetoond dat een chocoladereep van nog geen twee euro het altijd wint van een Puccini, een begin zijn.
Een Puccini bonbon is het verwende, hoogopgeleide, luxe leven voor lief nemende snobje onder de snoepjes. Snoep ja, we hebben het hier gewoon over iets waar je gaatjes van krijgt en dik en misselijk van wordt als je het opeet. Tot zover de positieve eigenschappen van een Puccini bonbon.
De ellende begint als je de zaak in de Nieuwe Doelenstraat van de Amsterdamse snoepjuwelier binnenstapt. De verkopers wekken de indruk dat Sir David Attenborough zèlf over hun schouders meefilmt, eerbiedig voice over’end terwijl ze de stukken chocolade door hun handen laten gaan als een net ontdekte faunasoort. Ook vragen de medewerkers je nog net niet naar je opleiding en jaarinkomen voordat ze je minzaam hun bruine tulpenhandel overhandigen.
Wat er in de Nieuwe Doelenstraat gebeurt lijkt namelijk nog het meest op de tulpenmanie uit de Gouden Eeuw. Geloof me, elke keer dat jij een Puccini bonbon koopt kan een medewerker een jaar eerder met pensioen. De marges van deze chocoladezwendel gaan veel verder dan wat onze paarse maillots en witte sierkragen dragende voorouders een paar honderd jaar geleden voor elkaar hosselden.
Smaaksnobs zullen je wijs maken dat de woekerprijs komt omdat het een ambachtelijk product met duurzame ingrediënten is. Ik kan je vertellen dat een stratenmaker ook ontzettend veel aandacht en liefde in zijn werk stopt en alleen voor natuurlijke materialen kiest, maar moet een kilo baksteen dan opeens net zoveel kosten als het bbp van een klein Zuid-Amerikaans land?
Nee, dan de onvolprezen BonBonBloc van Cote d’Or. Behalve een smakelijk allitererende naam en een uiterlijk dat zo in de jaren tachtig door B&O ontworpen had kunnen worden, kun je van een BonBonBloc tenminste een halve reep naar binnen werken voordat je last van je maag krijgt. Probeer maar eens twee van die veel te machtige gepuccineerde jongens achter elkaar te tjappen zonder te spugen.
Ook smelt een BonBonBloc niet zomaar in je hand. Dat komt dankzij handige, kunstmatige toevoegingen. De smaak is daarnaast consistent. Want altijd mierzoet en boterig. Dit in tegenstelling tot een Puccini bonbon. Hoe zo’n ding smaakt hangt helemaal af van hoe de pet van de medewerker stond op de dag dat de bonbon gemaakt is. Waar een BonBonBloc volledig geautomatiseerd dus hygïenisch geproduceerd wordt, is de kans groot dat er in elke Puccini bonbon huidschilfers, haren en snotkorstjes terecht zijn gekomen van pedante Puccini medewerkers die zich eigenlijk te goed voelen voor hun werk en klanten. En dromen over een leven waarin ze visitekaartjes uitdelen met daarop onder hun naam de tekst international food artist.
Het is een kwestie van tijd totdat er een onlosmakelijk verband wordt aangetoond tussen de afname van toerisme in de hoofdstad en buitenlanders die een bezoek brachten aan Puccini. Om over de link tussen de bonbons en een toename van ratten, agressie jegens ambulancepersoneel en frauderende ambtenaren nog maar te zwijgen. Je bent gewaarschuwd.
ps: dat Puccini lunchzaakje, een paar winkels verderop is overigens echt meesterlijk. Daar moet je een keer een broodje eten en je laten bedienen door het vriendelijke personeel.
Op 5 februari wordt een programma uitgezonden dat het Amerikaanse volk verbindt en voor een paar uur de tegenstelling tussen arm, rijk, republikein of democraat en Apple vs Mac laat verdwijnen. En nee, ik heb het niet over een nieuwe film van Reinout Oerlemans. Dit is de Super Bowl baby. Tijd dus voor 3 redenen waarom je deze wedstrijd niet mag missen.
1. American Football Is Eigenlijk Full Contact Schaken
Je denkt dat je naar een veld vol rennende Miami Ink testimonials kijkt. Atleten die, dankzij een eenzijdig dieet van anabolen en Whoppers in opgefokte staat meters bevechten. Voor wie strategie uit niet meer lijkt te bestaan dan te kiezen uit rechtdoor of récht door je tegenstander. Kortom, niet echt een sport waarvan de finesses zich per spelmoment stukje bij beetje voor je ontvouwen. Dat denk je dus.
Verkeerd gedacht pielemans.
American football is niets minder dan full contact schaken. De aanvals- en verdedigingspatronen die het spelritme bepalen zijn gecompliceerd, en zorgen voor hitsige posts op wiskundefora die direct door moderators worden gewist. Maar waar een schaakbeurt eindigt met een beschaafde tik op de knop van de wedstrijdklok, wordt een play in het Amerikaanse voetbal pas stilgelegd als de baldragende speler een tik van een tegenstander heeft gehad waar een normaal mens in een keer arbeidsongeschikt van raakt. K.A.B.O.O.M.
Je kunt je natuurlijk aanmelden als figurant voor seizoen 3 van Spartacus Blood & Sand, maar voor dat Romeinse schreeuwen-om-gladiatorenbloed-gevoel, komt niets zo dichtbij als het kijken naar American football. Lekker veilig vanaf je bank naar een scherm joelen waarop volwassen kerels elkaar tactisch te lijf gaan. Of, zoals de legendarische oud-speler en -coach John Madden het zei: “That wasn’t a boom! That was more like a WACK!”
Reden 2. TV-commercials
Eigenlijk is punt 1 al meer dan genoeg reden om met een halve liter pilsbier en een paar vrienden naar een American football wedstrijd te kijken. Maar omdat de kans groot is dat je als MonoBrowser ‘iets’ doet in de creatieve industrie, ben je vast benieuwd wat de inhoud van de filmpjes is die getoond worden tijdens het duurste stukje Amerikaanse tv-zendtijd van het jaar. Primer wordt time niet. Hier een overzicht van wat je de afgelopen jaren gemist hebt.
Reden 3. Tim Dog Is Een Giants-fan
In ’92 herinnerde Tim ‘Fuck Compton‘ Dog zijn luisteraars er fijntjes aan (skip naar 2:00) dat de New York Giants de Super Bowl een jaar eerder gewonnen hadden. In 2008 heerste het team voor de derde keer en ook dit jaar staan ze weer in de finale van het ‘wk’ American football.
So what? Nou, je leest MonoBrow, dus je bent fan van jaren negentig hip hop. Eastcoast hip hop. Dan kan het niet anders of je zeurde vroeger om Starter jackies van de Knicks of Yankees en je spaarde Franse NBA magazines vanwege de posters. Dat waren (Tim) immers de dingen waar je muzikale helden ook into waren en in hun nummers aan refereerden. Hip hop is een lifestyle etc..
————————
Goed. Drie ijzersterke excuses dus om op 5 februari die livestream, beamer en wat vrienden te regelen. Wil je je vooraf echt verdiepen? Lees dan de nfl updates van Bleacher Report. Of koop Eating The Dinosaur van popcultuur schrijver Chuck Klosterman, die vermakelijk over de sport schrijft op ESPN.
Tim Arts ken je van Nazomergasten, de site waarop iedereen die iets interessants doet met zijn leven (rapper, muzikant, stylist, hoofdredacteur) online filmpjes met je deelt en toelicht. Ik heb ook een plekje op Nazomergasten maar dat was een vergissing. Gelukkig is Tim geen html wizard en kun je me nog steeds vinden op die site.
Ok. Tim dus. Of eigenlijk zijn moeder. Die is namelijk wel professioneel en in staat om een dienst te leveren als die is toegezegd. Dit, in tegenstelling tot Tim. Die riep al maanden dat hij een tof logo voor me had. Niet dus. Hij laat er gewoon zijn arme moeke voor opdraaien.
Mijn maandelijkse creditcardafschrift lijkt gesponsord door Xbox 360. In mijn boekenkast staat John Romita Jr. naast Rushdie en de TNT bezorger vraagt me allang niet meer of de Toys ‘r Us-pakketjes voor mijn buren met een zoon van tien zijn. Miss MonoBrow daarentegen, begrijpt niets van mijn interesses. Herkenbaar? Verzamel de volgende zes toys en je bent gegarandeerd in no time single.
6. M.U.S.C.L.E.
JIJ DENKT
“Ha! Wat een goed karakterontwerp ligt er aan de basis van die M.U.S.C.L.E.-poppetjes uit de jaren tachtig. De serie bestaat uit 236 figuurtjes, zoveel variatie! En ze kleuren eigenlijk best geinig bij die etnische fruitschaal die we vorig jaar in Frankrijk kochten.”
ZIJ DENKT
“Pfff, wat heeft hij nou weer besteld op eBay? Rare poppetjes, en die verschrikkelijke neon kleuren, dat kan echt niet. Echt zo kinderachtig. Wat doen ze trouwens in mijn etnische fruitschaal!”
5. The Other World
JIJ DENKT
“Oeh, hard. Deze serie was maar kort populair in de eighties. Echt zo tof dat ik die gigantische vliegende dinovogel weer heb kunnen scoren online, de vrolijke kleuren, het feit dat het nu eens niet een standaard draak is… Awesmoe.”
ZIJ DENKT
“Jezus, wat is dit voor enge parkiet? Wie gaat dit schoonhouden? Al het stof dat dit kreng verzamelt is niet goed voor de baby. Zou MonoBrow zijn gemis aan huisdieren in zijn jeugd nu aan het compenseren zijn? Beetje raar is het wel.”
4. Smurfen
JIJ DENKT
“Die ronde vormen, de details als de bloembak en schoorsteen: dit is echt die Peyo stijl waar ik vroeger uren door gebiologeerd was. Alleen al het kijken naar dit Smurfhuis zorgt er nu voor dat ik mijn zorgen eventjes vergeet.”
ZIJ DENKT
“Mmm, dit is volgens mij van de Smurfen, dat was toch een serie voor meisjes? OMG. Straks gaat hij me nog vertellen dat hij eigenlijk op mannen valt.”
3. Madballs
JIJ DENKT
“Damn, dit is echt gruwelijk. Die Madballs hadden alles waar ik als kind door gefascineerd was: felle kleuren, pus, klauwen en slijm. Deze action figure die afgeleid is van de oorspronkelijke Madballs is extra bijzonder, je kunt zijn kop eraf schieten.”
ZIJ DENKT
“Gadver, wat is dit voor zieke toestand? Het is niet normaal om dit in huis te hebben. Mijn vriendinnen kijken me gek aan als ze dit spul zien. Zo’n verschrikkelijk monster… Hij is er echt door geobsedeerd en speelt er vaker mee dan met mij.”
2. Bit Char-G
JIJ DENKT
“Oeh, eindelijk een Subaru Impreza WRX. De ultieme rally auto van een paar jaar terug. Hoe gaaf dat zo’n klein model het prima doet in het huis. Bit Char-G was het eerste merk dat die miniatuur rc karretjes kwalitatief produceerde. Achteruit, vooruit, bochtjes draaien: alles. Zo tof ook dat je zelfs reserve-onderdelen kunt kopen zoals wielassen, banden en snellere aandrijvingen.”
ZIJ DENKT
“Ok, dit is echt freaky, ik ben getrouwd met een man die met autootjes speelt?”
1. Japanse insecten
JIJ DENKT
“Gheghe, nu kan ik eindelijk die Japanse insecten kooigevechten naspelen.”
ZIJ DENKT
“Ieeeeh!”
Kraak de Matrix, begin een kernoorlog, maak indruk op je knappe tegenspeelster en doe het met #swag.
Blind typen als een hacker in Hollywoodfilms
(Dus even wat dingen aanvinken, op hack klikken en dan: hysterisch typen maar!)
Waar is het met mij misgegaan? Oh wacht, hier.
Not te geloven wat MonoFriend Jules David doet met Gevonden Op Marktplaats. Van een link op GeenStijl naar de op vier na best bezochte WordPress site van de dag. Het wachten is op een Marktplaats eh marketeer die niet in kansen maar in copyright inbreuken denkt. Tot die tijd lekker genieten van de wonderlijke smaak en stijlvolle finds van Julien.
Speciaal voor MonoBrow selecteerde Jules David moois van Marktplaats.
Tweet Die Linkt Naar Met Liefde Geschreven Interview Met Zeer Talentvolle Illustrator:
Tweet Die Linkt Naar Zeer Flauw WTF-Plaatje:
Ik doe nog eens mijn best voor je. Pfff.
Mijn liefde voor 2d vechtgames staat niet in verhouding tot mijn fatality vaardigheden. Er is dan ook geen videogamegenre waarvoor je zoveel moet trainen. Voor alle Mr. Miyagi’s out there: daag me vooral online uit voor een potje SFIV, MvsC3, BB:CS en straks MK, (gamertag Henny Huisman). Oh ja, dit filmpje (geluid aan!). H.a.l.l.o.
©