Archive for the ‘boombap’ Category
Fotografie: Yamandu Roos.
Vandaag vieren Twan en Willem een feestje in de Westerliefde. Ze lanceren hun ondergoedlijn Suk Life het nieuwe Opposites album dat bestaat uit de soloplaten Succes (Willem) en Ik Ben Twan (D’oh). Nu vergelijk ik deze hip happers graag met early Beatnuts, vanwege hun strakke delivery en vieze praatjes.
Maar het lijkt erop dat de heren wat ouder zijn geworden. Ze klinken meer ingetogen dan ooit. Hey maar whatever: als het goed is vertellen Twan en Willem volgende week gewoon zélf wat ze van elkaars album vinden in een nieuwe aflevering van MonoBrow TV. Eerst dit:
MONOBROW GEEFT TWEE EXEMPLAREN WEG VAN HET NIEUWE DUBBELALBUM
(En misschien heb ik ook nog wat plekken op de lijst van de releaseaparty, maar dat hoor je nog van me.)
Plus superbonus: Big2 met een friggin mopshond, een Mono fave!
Ok. Dit heb je niet van mij: maar het gerucht gaat dat Joost van Bellen helemaal klaar met electro is, @Job de Wit achterna gaat en weer disco wil draaien. Begrijpelijk, want er zijn maar zoveel onvergetelijke nachten die Erol Alkan kan verzorgen, right?
Van alle nieuwe dingetjes die afgelopen twee jaar geprobeerd zijn in het Amsterdamse nachtleven heeft disco de meeste potentie. Het is een stroming met een archief dat zelfs de meest ervaren crate digger kan verrassen en er zijn genoeg producers, dj’s en muzikanten die met hun eigen variant op het genre laten zien dat disco allesbehalve dood of voorspelbaar is. Van Prince Thomas & Lindstrøm tot, oh ik geloof dat Italo wat wil zeggen: ik profiteer ook van de disco-opleving hoor!.
Anyhoo.
Job de Wit en consorten proberen het conservatieve nachtvolk over te halen op een andere bpm te kontschudden. Hij is betrokken bij feestjes als House Of Dolls, Foxes & Wolves en nu dus ook bij Dog Day Disco in Paradiso. Waar morgen alledrie (!) de zalen in het teken staan van diggedydisco. Ben vooral benieuwd naar het live optreden van Villa, deze Belgen hebben me vorig jaar laten gniffelen met hun Anita Meyer edit en zijn gewoon party. Punt.
MONOBROW GEEFT 3×2 PLEKKEN OP DE DOG DAY DISCO-LIJST WEG
Inkomen doe je hier:
Dog Day Disco Mix – DJ Atomica
(En wat heeft Stefan Glerum weer een prachtige flyer gemaakt. Not normaal.)
Als mensen klagen over de kwaliteit van de types die je kopiëren, dan ben je goed bezig. Pieter Janssen staat dan ook al jaren op eenzame hoogte. Hoewel, echt alleen is het niet aan de top. Daar zorgen z’n pileys van LeLe wel voor. Parra dus. Een artiest met een muzikale smaak waar Job de Wit vier sterren voor zou geven. Speciaal voor MonoBrow presenteert Piet regelmatig obscure muziek die de moeite van het afspelen waard is. Deze keer de New Wave van: The Passions.
Wanneer ontdekt?
“Jaar of wat geleden, zat ik dus heel erg in het nummer Echo Beach van Martha & The Muffins. Zowiezo een partycafe ‘t Luxje classic. Het album van Martha & The Muffins had ik gekregen van buddy Christiaan Mc Donald na een vage nacht met pils en fest in Berlijn, maar dat terzijde.”
Right
“Many months later, was ik een of ander indie blog ding aan het checken en kwam een nummer van The Passions voorbij. Ik zweerde dat het Martha & The Muffins was, maar not. Het waren de Passions. Toen zweerde Vos dat het gewoon The Long Blondes waren die toendertijd een hitje hadden met deze topper.”
Lekker
“Maar not. Het waren The Passions. Met hun eerste album Michael & Miranda uit 1980 op het label Fiction. Daar zaten the Cure dus ook op en die diggden The Passions ook wel, en mochten zo nu en dan hun voorprogramma verzorgen. (Tenminste, als het intenet correct komt.)”
Wanneer moet je dit vooral niet opzetten?
“Als je partner niet van New Wave houdt. En als je ergens moet draaien en je denkt wel dat iedereen het kent. Maar verder eigenlijk altijd.”
Waarom vindt de internationale artiest Parra dit zo gaaf?
“Snel, krachtig, early The Cure sound…, chick op zang.., 80′ies haircuts en een dope pretentieuze hoes en albumtitel. En je kan er best stoer mee doen want niet veel mensen kennen het. Haha.”
Beste nummer?
“Pedal Fury.”
Totally Enormous Extinct Dinosaurs, dat is wat er overblijft tussen de lakens na een nasty nachtje rampestampen tussen haar van The Knife met Ian Brown en Shaun Ryder. De esthetiek van deze gasten…
En dan deze tien minuten durende house set, dat is gewoon, dat is gewoon:
Navelstreng knippen, tand door je lip op de rand van de zandbak, je eerste kickturn in een mini, dons op je kin, gedumpt worden door je grote liefde, de allerhardste kater, zorgen over je hypotheek, spijt van je tattoo, succes op werk, ontslagen worden, met je kleinkinderen naar Artis, Depend-slips die knellen en dan blam: kist in, dichtschroeven, zand erover.
Het leven. Dat zouden meer mensen moeten doen. Prettige week.
(Via Bigstereo.)
Het optreden van Jay Electronica wordt het eerste waar je lachend 25 euro voor gaat uitgeven sinds die keer dat Rakim, Chubb Rock en Main Source in de Sporthallen Zuid losgingen (ja ik was daar bij, rookie). Voor dat bedrag hoor je Jay live spitten en voel je zijn spuug als je vanavond vooraan staat in de Sugar Factory.
Aangezien ik me het laatste jaar weer helemaal in het rimte van de boom bap beweeg zeg ik dit: go go go. Dit wordt een concert in de categorie Prince in Paradiso. Iedereen was erbij. Maar een paar mensen hebben het gezien. Vanavond dus. Vanaf een uurtje of half negen. Appelsap x Sugar Factory present: Jay Electronica in concert.
Indrinken doe je hierrrr: Jay Electronica – fijne liedjes – 22 Tracks
Hier nog een cadeautje: Jay Electronica – Eternal Sunshine (The Pledge)
Het feit dat grote baas en grappige naam drager Owen Van Natta (die negen maanden geleden van Facebook overstapte) er nu weer mee kapt zegt genoeg. Myspace gaat echt kaput. Logisch zeg jij terwijl je lekker aan het incrowden bent op Facebook. En terecht, zeg ik, want in plaats van slimme updates die de site steeds beter hadden moeten maken, bleef Myspace vooral verschrikkelijk lelijk en log.
Maar toch. Er is op dit moment geen plek waar je heel snel veel muziek van bandjes en dj’s kunt beluisteren, kunt zien met wie ze bevriend zijn om zo verder in een bepaalde hoek te snuffelen of waar je artiesten direct kunt benaderen met een oneerbiedig voorstel.
Hypem is alleen handig voor gericht zoeken, 22 Tracks is mooi maar ik gebruik het vooral om af en toe losse liedjes te beluisteren, Lastfm is een soort winkel waar ze je als niet-betalende gebruiker alleen maar teasen met shit, Facebook snapt niks van streaming mp3’s en al die Soundcloud-achtige plekken zijn nog veel te gefragmenteerd.
En wat was Myspace een goeie dating site. Ha.l.l.o. Crazy afspraakjes regelen met rondbillerige types die Tim Dog mee konden rappen, dat werk.
———————————————————————————————–
Wacht, anders vraag ik gewoon even aan Vinnie Donnie & Sjakie-frontman slash ex-Myspace Nederland honcho Hoite Polkamp wat hij er van vindt:
Wat deed je voor Myspace NL?
“Ik was verantwoordelijk voor alle Nederlandse content, zette partnerships op rondom evenementen en deed de implementatie van nieuwe functionaliteiten voor de Nederlandse gebruikers.”
(foto: Guido van Nispen)
Wat vond jij goed?
“Wat erg tof was was dat alle teams nauw samenwerkten. Als iemand aan de andere kant van de wereld een toffe partnership opzette kon je daarop inhaken in Nederland en meedoen aan het promoten ervan. En andersom natuurlijk. Zo had ik voor Zuco103 een videocontest opgezet, waarbij MySpace-gebruikers de video mochten maken. Vanover de hele wereld kwamen inzendingen, met uiteindelijk een winnaar uit California.”
Sick
“MySpace kon een enorm internationaal bereik in korte tijd genereren, wat natuurlijk te gekke mogelijkheden met zich mee brengt. Daarnaast heb ik in de twee jaar dat ik er heb gewerkt een mayor network opgebouwd. Door heel Europa en ook in andere landen ken ik nu mensen die nu nog toffere dingen doen dan toen ze voor MySpace werkten.”
“MySpace wilde alles zijn, op elk vlak: Youtube, de lokale Hyves, Last FM, ITunes, Facebook, ga zo maar door. Dat werkt niet, zeker niet als je kijkt hoe houtje touwtje het netwerk zelf aan elkaar hing.”
Wat haatte je aan Myspace?
“Dat ik de eerste 6 maanden in m’n eentje de tent moest runnen in Nederland. Er waren ongelooflijk toffe mogelijkheden voor samenwerkingen, maar het overgrote deel daarvan moest ik afwijzen omdat het simpelweg niet te doen was in m’n eentje. Bovendien nam net in die eerste paar maanden Hyves een enorme vlucht, waardoor we, toen er eindelijk een compleet team was, tegen een onoverbrugbare achterstand aankeken (in actieve gebruikers en impressies). Facebook kwam daarna en gaf toen min of meer de nekslag voor het Nederlandse kantoor.”
Zoals m’n neef uit Noorwegen het zegt: het kan snel gaan
“Ook vervelend: de inefficiëntie en hoe snel bepaalde richtlijnen veranderden. Zo was er eerst budget voor een grote communicatiecampagne, toen opeens minder en toen moesten we zo ongeveer alles via barteren doen. Het wordt dan hogerop besloten dat het zo moet en daar kan je vanuit NL weinig tegen in brengen.”
Dat werkt natuurlijk niet lekker
“Zo heeft een oud collega van MySpace, die na MySpace NL verantwoordelijk werd voor MySpace Music Europe, een half jaar zitten wachten totdat hij wat kon doen. De juridische overeenkomsten waren nog niet rond namelijk. Sterker nog, op een gegeven moment liet hij maar niks meer van zich horen maar werd hij wel netjes doorbetaald, haha. Uiteindelijk denk ik dat dit een van de bijkomstigheden is van grote bedrijven die exponentieel snel groeien.”
Snap je dat ze het niet redden?
“Ja. MySpace wilde alles zijn, op elk vlak: Youtube, de lokale Hyves, Last FM, ITunes, Facebook, ga zo maar door. Dat werkt niet, zeker niet als je kijkt hoe houtje touwtje het netwerk zelf aan elkaar hing. De technische structuur was in eerste instantie totaal niet gebouwd op zo’n snelle groei en zoveel gebruikers. Door de jaren heen is dit wel verbeterd, maar ze hebben te krampachtig vastgehouden aan een matige user interface en wilden daarnaast een overkill aan functionaliteiten er in hangen.”
En nu?
“Ik zie nog wel toekomst voor MySpace als ze zich weer volledig focussen op muziek en het delen daarvan en het sociale aspect overlaten aan de partijen die ze daarin voorbij zijn gestreefd. Alhoewel, als je realistisch bent moet je stellen dat ze ook op dat gebied hun momentum kwijt zijn. Die is inmiddels overgenomen door partijen als Soundcloud en Bandcamp. Dat zal ongetwijfeld bij hebben gedragen aan het feit dat Owen van Natta het voor gezien hield.”
Deze posting zou niet misstaan op Stuff White People Like. Maar ja, super producer 9th Wonder kan er ook niets aan doen dat hij muziek maakt waar zelfs het haarstukje van een zestigplusser uit Amsterdam-Zuid nog van gaat bobben.
9th Invented The Remix (Again) is het vervolg op een versie die hij al in 2003 maakte. Jeweetwel, het jaar waarin Frans Bauer meer albums in ons land verkocht dan ik wou dat ik op Justin Timberlake.
9th is bezig met een volledige plaat (The Wonder Years, had al uit moeten zijn, meer weten: stuur Lee van State gewoon een berichtje) en tot het zover is maakt hij je gek met mixtape-projecten als Back To The Feature waar ik ook al zo vrolijk van werd.
Deze tape is in ieder geval vrij succesvol te noemen. Als het tenminste de intentie van de verzameling tracks is om (in willekeurige volgorde) kippevel, zinloze macho oneliners en drukke handgebaren te triggeren bij de luisteraar. Onder andere dankzij moois als de 9th Wonder versies van Beyoncé feat. Donna Summer met Naughty en Memphis Bleek die lekker gaat op Be it.
Ook voor niet hip-happers highly recommended. Tracklisting na de Ankie van Grunsven.
Terwijl ik deze posting schrijf klinkt The Soft Pack door m’n Battlestar Galactica Helm Koss PortaPro. Hiervoor noemde de band zichzelf The Muslims. Maar in 2008 hadden ze genoeg van de moeilijke reacties die deze naam opriep (no shit, Sherlock) en werd het The Soft Pack. Waarop muzieknerdjes ze natuurlijk van nepheid betichtten. Dat bleek mee te vallen.
“I guess there was some confusion as to whether we are ‘fucking gay, corporate sell outs….. Don’t fret! We are still broke as ever and paying for the band out of our own pockets. Just like back in the day!” Interview op NME.
The Muslims is ook gewoon een pretentieuze, quasi-shokkerende c.r.a.p.-naam die helemaal niet past bij de poppy gitaargeluidjes van deze keurige West coasters. Ok, dat klinkt niet echt als iets wat je gelijk moet downloaden.
/wacht op signaal regisseur
Dit is de soundtrack van de nooit opgenomen 90’s-versie van Ferris Bueller’s Day Off. The Soft Pack klinkt als een willekeurige pagina uit het oeuvre van Bret Easton Ellis. Dit is het geluid van Natas Kaupas die een stuk stoep pakt. Zo klinkt het tergende barsten van asfalt door een meedogenloze, Californische zon en het Atlantische zeezout.
Ok. Dus dat. Oh en ze staan op 2 maart wederom in Paradiso. ik geef 2×2 plekken op de lijst weg!
Mail me een korte anecdote waarin duidelijk wordt dat een Soft Pack > Six pack en ik doe m’n best voor je.
Ondertussen op Vimeo: The Soft Pack doen tien optredens op één dag. (Mooi geschoten.)
Authenticiteit. Keyword van 2010. Merken verzinnen het, jij zoekt het en KOSS HEEFT HET GEWOON. Fuck al die gebakken luchtverkopers met hun fake heritage verhaal. Dit is het echte echte. Echt.
Koss is een familiebedrijf dat al sinds 1953 koptelefoons maakt. Wat zeg ik, de Koss PortaPro die ik gekocht heb is meer dan een headset, het is een prop uit Blade Runner of Mad Max waar volgens mij al meer dan dertig jaar niets aan veranderd is.
Dat is natuurlijk allemaal buitenkant en betekent niets als het geluid suxorz. Newsflash: deze boys klinken als een scheetje van Serena van der Woodsen nadat ze een verse fruitshake op heeft. Laag, hoog; alles klinkt superlekker. De allergrootste grap: het kost je 30 euro inclusief verzendkosten (eBay is je vriend)!
Bijkomend voordeel: als je op een sf & fantasy beurs bent moet je waarschijnlijk handtekeningen uitdelen. Gchhi, chhaa cchhoo chiii /doet Transformers-geluidje.
Producer Fear Of Tigers doet wat Valerie doet. Maar dan met drie liter Slush Puppy in de mik. Mi Godu wat een energie en schaamteloosheid. En natuurlijk in één klap terug in 1992, het jaar van het beste basketball team op aarde, Piña colada en gevlochten Taft schoenen. De clip is gemaakt met beeld uit de 1992 topper 3 Ninja’s. Kan iemand deze even aan het canon toevoegen?
©