Archive for the ‘.alt’ Category
Mijn hip hap bibliotheek is bescheiden: EgoTrip Book of lists, Brian Coleman’s Check The Technique en State Magazine 2005-2007. Daar is nu Can’t Stop Won’t Stop van Jeff Chang aan toegevoegd. Chang heeft een complete geschiedenis neergezet van de muziek waar je ouders van dachten dat je er overheen zou groeien. Indrukwekkend.
Chang belicht in zijn boek vooral ook de activistische en politieke slash maatschappelijke kant van hip hop. Een inhoudelijke keuze die hij maakte nadat eerdere versies van het Can’t Stop manuscript door uitgevers geweigerd werden, en hem uiteindelijk een uitgeefdeal opleverde :
“…there was a new surge of activism in New York around 2000, centered around the Diallo and Louima abuse cases, and I was also getting a chance to soak up what happened in the Bronx in 1968, which was directly connected through Ice Cube’s Death Certificate to the problems of 2000. Once I found that arc, I found a home for the book.”
Inhoudelijk is dit een geweldig werk. Ik mis alleen soms de professionele afstand van journalist Chang tot zijn onderwerp. Hij komt nogal eens hijgerig en romantiserend over. Dat dweperige heeft het verhaal dat Chang vertelt niet nodig. De belevenissen van de hip hop wegbereiders zijn van zichzelf bijzonder genoeg.
Zo lees je in deze paperback waarom Bambaata een continent aan zijn naam toevoegde en wat de sterke link tussen Jamaica en buurtfeestjes in de Bronx is.
Chang is trouwens niet de minste. Hij richtte in 1993 het label SoleSides op (waarmee de carrières van DJ Shadow, Blackalicious, Lyrics Born and Lateef the Truth Speaker gelanceerd werden. Sneaky bekentenis: ik ben een notoire DJ Shadow not-digger). Oh ja, voor Vibe interviewde Jeff Chang in 2007 ene Barack Obama. Wat hij met Can’t Stop hoopt te bereiken?
“I hope older people realize that hip-hop is larger than the pop music they see on VH1 and the Grammy’s. It’s also a worldview, and it’s hard to get that message out sometimes. So I hope that they see (my book) as something other than a narrow music book. I hope it inspires a dialogue over the ways that the generation gap has calcified into bad policy and regressive politics.”
Word life dus.
Waarom? Daarom:
+ Hip hop is meer dan muziek. Je krijgt een sociaal maatschappelijke geschiedenis.
+ Meer hip hop anecdotes dan een liedje van Mad Skillz
+ Chang heeft zijn huiswerk gedaan.
- Leest niet altijd even soepel
Conclusie
HAMBURGER ZEGT: vlees moet je smakken zeg ik altijd. Dit is die vette kost, die volle maag bezorger en ouderwets oprispingmateriaal. Eet smakelijk.
Van alle namen die je in de expositie The New Psychedelica in de altijd correct komende MU Gallery tegenkomt, hoef je er nu maar eentje te onthouden: die van curator Francesca Gavin. Ze is vooral bekend als redacteur van onder andere Dazed & Confused. Maar ze schrijft ook voor Vogue, Art Review, Blueprint, Oyster, TimeOut, wallpaper*, The Guardian online, Contemporary, Elle en i-D.
Ze heeft de volgende crazy artiesten om een bijdrage gevraagd:
Harm van den Dorpel (NL), Jim Drain (US), Nik Kosmas en Daniel Keller (Aids-3D) (US), Sergio Recabarren (CL) en Ben Sansbury (UK), naast videowerk van Antoine Catala (FR), Paul B Davis (US), E*rock (US), Carlos Lazslo (US), Rosa Menkman (NL), Brenna Murphy (US), Jimmy Joe Roche (US), Jeremy Shaw (CA), Yoshi Sodeoka (US) en Daniel Swan (UK).
Ok. Genoeg namedropping. Als je wilt weten wat er in godsnaam met new psychedelica bedoeld wordt, klik dan vooral hierrr. Dan is het daarna een kwestie van de trein pakken op vrijdag 8 april. Om 20.00 is de opening. Houdoe.
Een paar kilo stuiterballen, een stuk of wat licht aangeschoten leukerds en de skills van art-director Maartje ‘leukie’ van Nimwegen en fotograaf Simon ‘Says’ Wald-Lasowski. Dat is alles wat je nodig hebt om de bezoekers van het feestje waar veel mensen over praten maar jij nog steeds niet geweest bent, mooi vast te leggen.
De complete serie bekijk je hier.
05 Maart – Paradiso (Colors)
Concept /stuiterballen handling: Maartje van Nimwegen
Photography: Simon Wald-Lasowski
De verfilming van Glengarry Glen Ross (toneelstuk, 1984, door David Mamet) uit 1992 is een MonoFave. Dat kan ook makkelijk. Deze film waarin collega’s op een meedogenloos makelaarkantoor elkaar langzaam gek maken heeft meer memorabele quotes dan Ludacris en werkt als film net zo goed als op het toneel.
Tenminste, dat denk ik dan. Ik heb nog nooit een plankenversie van GGR gezien maar daar gaat binnenkort verandering in komen: TA2, de talentenpool van Toneelgroep Amsterdam (kan iemand die site tunen?) is nu nog druk met de voorbereiding van hun Glengarry Glen Ross-versie. En de heren van Habbekrats maakten alvast een teaser voor het toneelstuk.
Victor D. Ponten, Habbekrats-boss en net klaar met de film Rabat, vertelt je wat meer over de dingen:
Gaat het er op Habbekrats HQ ook wel eens heftig aan toe?
“Er zijn geen grotere criticasters van Habbekrats dan wijzelf. Dat gaat af & toe wel eens gepaard met wat zwaardere woorden, maar altijd voor een groter doel. Als er weer eens boter in de pindakaas zit, kan het hier behoorlijk knetteren.”
Wat is je favoriete GGR-quote?
“Wat is nu je fucking punt?”
Wat was bijzonder/anders/moeilijk aan het maken van deze teaser?
“Het werken met Fedja van Huêt was een cadeau. Deze man is een acteerbeest. Hoe snel hij schakelt van babbelende huisvader naar nerveus makelaarsschorriemorrie is bewonderenswaardig. Ook Leon Voorberg mag niet ongenoemd blijven. Toneelgroep Amsterdam is het neusje van de zalm, dus om met hun acteurs te mogen werken is echt een eer.”
Klinkt goed.
“Verder was het een uitdaging om in korte tijd zoveel locaties op de Zuidas te vinden en dat is heel aardig gelukt. Wellicht met dank aan de crisis, of omdat men daar tussen het geld medelijden heeft gekregen met het nieuwe schrikbewind dat door de culturele sector waart.”
Zouden jullie ook goede toneelregisseurs zijn?
“Jim heeft wel eens wat geschreven en geregisseerd bij Hollandse Nieuwe van MC. Dat smaakte naar meer. Momenteel ligt de focus op onze eerste speelfilm Rabat en staan er alweer twee nieuwe filmprojecten te trappelen van ongeduld. Maar we sluiten niet uit dat er ooit ook theaters aangedaan moeten worden. Het werken in een theater brengt hele andere wetten met zich mee dan een film, het kan een interessant spel zijn om daar met een goede groep acteurs aan te werken.”
VPRO Dorst is vrij hilarisch. Als je tenminste into kunst en (populaire) cultuur bent en je het woordenboek er niet bij hoeft te pakken om de betekenis van ironie te achterhalen. Een redactie van drie fijne fijnerikken (Yuki Kho, Ebele Wybenga (ex-Spunk) Debbie van de Ven en Boris van Hoytema) presenteert elke dag een posting met mooie dingen voor de mensen, met steeds een andere vormgeving en redactionele invalshoek: van poëzie tot een meisje dat zichzelf denkt te herkennen in een sexverhaal. Maar ook met cameo’s van internetpareltjes als Dushi Kimberley. Kortom, ze snappen het. Jij ook? Of is het gewoon de nieuwe Spunk, maar dan met iets minder poep- en piesgrappen?
Makkelijk instappen doe je door deze geestige recensie van de maand januari te bekijken.
Country noir, zo worden de romans van Daniel Woodrell genoemd. Laat je hierdoor vooral niet afschrikken als je net als ik niet warmloopt voor verhalen over koude lijken en thrillers niks vindt. Winter’s Bone, Woodrell’s, laatste, is zoveel meer dan een mysterie en hoofdrolspeler Ree Dolly blijft bij je, lang nadat de details van de plot je zijn ontgaan.
Woodrell wordt dan ook niet graag in hokjes gestopt:
“I don’t really call that a noir, but a thousand reviewers did. One of my big struggles has been not to be categorized as a genre writer, and if you adapt to the structures of noir, then it just insists on a certain type of ending, whether the story goes there naturally or not. If it feels like it’s going there, then I’ll go there, but otherwise…”
Voor iemand die zijn middelbare school nooit heeft afgemaakt en marinier is geweest, schrijft Daniel Woodrell een partij ingetogen maar doeltreffende zinnen van have I you there. Wat maar weer bewijst dat talent en doorzettingsvermogen je ver kunnen brengen.
Winter’s Bone is een dunne paperback waarin elke zin zindert. En geladen lijkt met het soort elektrische spanning dat je normaal alleen voelt als je Nintendo DS in bad valt met jou er nog in. Eh, of die je voelt als je in een ZIN IN state of mind bent.
Ree Dolly, het zestienjarige meisje dat de hoofdrol heeft in Winter’s Bone gaat op zoek naar haar vader die op zijn beurt gezocht wordt door de politie. Ze komt er al snel achter dat ze eigenlijk niet veel weet over het leven van haar pa en wordt door alles en iedereen tegengewerkt. Maar net als Woodrell geeft ze niet op omdat ze anders met haar familie uit huis gezet wordt. En ja, het blijft toch je vader.
Waarom? Daarom:
+ geen zin teveel.
+ maakt onderkant van de samenleving invoelbaar
+ fucking poëzie
+ Ree Dolly
+ de film is ook mooi
Conclusie
HAMBURGER ZEGT:
Je kunt niet elke dag een dubbele quaterpounder met kaas en bacon eten. Winter’s Bone is fijntjes belegd maar bevredigt zelfs de MEAT craving van de grootste salami socialist.
Rechtstreeks uit de nooit uitgebrachte Aliens ruimtedisco-scene. Dat schoot er door me heen bij het zien van dit MonoLogo van Raymond Lemstra, illustrator met een bijzondere kijk op populaire cultuur. Zijn Homer Simpson en B.A. Baracus zul je niet snel op Comedy Central voorbij zien komen.
Gelukkig maar. Anders blijft er niets over om stoked over te zijn op MonoBrow. En haters opgelet, dit logo is 99 % potlood, papier en gum, en 1% Adobe. Specialistische ambachtelijkheid is het nieuwe Kijk Mam, Ik Ben Een Fotograaf/DJ/Tattoo-artist. Dankjewel Raymond. You rock.
(Het MonoLogo komt voorbij als je deze pagina dertig miljoen keer refresht.)
Erik Kessels heeft een obsessie met fotografie. In de docu De Kijk van Kessels zit een scene waarin de mede-oprichter van KesselsKramer zijn foto-opslag bezoekt, een gigantische ruimte waarin tienduizenden door hem verzamelde amateurfoto’s bewaard worden. Een deel van die vondsten kun jij ook bekijken dankzij de serie In Almost Every Picture. Nummer #9 is de nieuwste en bevat de pogingen van een gezin hun zwarte hond mooi op de foto te zetten. Elke keer als ik deze foto’s zie word ik tegelijkertijd heel vrolijk en medium melancholiek.
Wozers. Grafisch ontwerper Rop van Mierlo is heel goed in dieren en brengt met zijn andere werk vormtechnisch hier en daar een stukje tactiliteit naar de mensen toe. Volkomen terecht dus dat Remco van Ontour me tipte. Ik ben instant Wilde Dieren-fan. Zo opgeruimd en gedoseerd als hij met vorm is, zo doet hij het eigenlijk ook met woorden. Geeft niks Rop. De mensen houden toch wel van je als je zulk werk maakt.
Welke dieren zijn favoriet bij je lezers?
“1 Olifant, 2 Hertje, 3 Tijger.”
Wilde Dieren doet het vast goed bij kinderen. Wat maakt een kinderboek goed?
“Als het niet door een volwassene is gemaakt.”
Er zijn toch geen uitgegeven kinderboeken die door kinderen gemaakt zijn?
“Haha, dat weet ik eigenlijk niet? Volwassenen zijn over het algemeen serieuze mensen die zich aan de regels houden òf mensen die een goede les in een boek willen hebben.”
Waarom verschijnt Wilde Dieren in eigen beheer, staan uitgevers niet in de rij?
“Nee nog niet, en ik wilde het graag maken zonder de hete adem van een geldwolf in mijn nek. Maar ik kan me wel voorstellen dat ik het in de toekomst ooit met een uitgever uitbreng. Ik maak liever een volgend boek dan dat ik de rest van m’n leven met dit boek loop te zeulen.”
Wilde Dieren is behoorlijk abstract waardoor je een hoop details mist zoals een slijmerige tijgerbek vol tanden of de rimpels van een olifant: hoe onderdruk je de neiging om los te gaan met pielen?
“Ik streef ernaar om alle dieren te maken zoals ik een vrouw graag zie; zonder slijmerige bek en rimpels.”
Ok ok, ik formuleer mijn vraag nogal flauw, jij antwoordt op dezelfde manier. Wat ik bedoel: was je altijd al meer van het abstracte? Of heb je in het verleden juist heel gedetailleerd getekend, zoals jongens dat graag doen?
“Nee ik heb op veel manieren getekend maar ben nooit zo van de details geweest en naarmate ik ouder word streep ik steeds meer weg in mijn werk totdat er bijna niks overblijft. Mijn oudere zus verkleedde me vroeger altijd als meisje, misschien dat dat er iets mee te maken heeft.”
Maakt het uit wat je tekent? Geven bepaalde vormen je een prettiger gevoel?
“Vormen niet per se. Ik teken meestal niet omdat ik dat zo graag doe maar omdat ik een idee wil verbeelden. Of dat nu een rondje is of een vliegdekschip: als het de lading maar dekt. Het hoeft ook niet per se een tekening te zijn, alhoewel ik daar wel vaak bij uitkom omdat dat me het beste ligt.”
Heb je als kind veel Rorscharch tests moeten doen?
“Nee ik ben een product van Rudolf Steiner.”
Kun je tijdens het maken van wilde dieren veel corrigeren? Of moet het in een keer goed?
“Nope, alles in één take.”
Wilde Dieren wordt internationaal goed opgepikt, heeft het je al iets opgeleverd?
“Ja ik krijg sinds kort geregeld aanvragen van winkels in het buitenland. En gisteren belde die gast van Coldplay of ik zijn slaapkamer kom schilderen.”
MONOBROW GEEFT DEZE KEER GEEN EXEMPLAREN WEG. SUPPORT YOUR LOCAL ARTIESTEN EN SHOP DAT GEWOON. HIER BIJVOORBEELD.
Het maakt niet uit hoe obscuur je tegen het obsessieve aanschurende interesse in een onderdeel van de populaire cultuur is: een paar klikken op het interweb en je hebt gelijkgestemden gevonden. Waarmee je zonder gêne verhitte discussies aangaat over genetische tandplakafwijking bij Ewoks. Liefhebbers, die net als jij into American Politicans Painted As Characters From Disney’s The Little Mermaid zijn. Gelukkig maar. Wat moet je anders met je leven. Hieronder vijf scenes die MonoWaardig zijn. Ook voor jou?
1. MANNEN INTO BARBIE BEAUTY WEDSTRIJDEN
Waarom in godsnaam aan zo’n smakeloos sponsorfest als Project Runway meedoen wanneer het veel eenvoudiger is om elke dag met het ultieme catwalkmodel te werken? Barbie klaagt never, wat voor zelfgemaakte, auberginekleurige en asymetrische creaties je haar ook aantrekt. Vooral niet als je een man bent. Dit filmpje bewijst dat je als Barbie mooimakende medium macho gehoord wordt. Gewoon voor gaan dus. Wie weet word je ooit zo goed dat je kans maakt op een plek in de Miss Unibarse Verkiezing.
—————————————————-
2. MOC LEGO
Terwijl kinderen na een uurtje spelen uitgekenen zijn op blokkerige versies van hun favoriete filmkarakters, laten volwassenen met MOC (My Own Creation) zien waar Lego echt voor bedoeld is: het fysiek maken van je fantasie. Van een ziek idee naar de mooiste speederbikes en van nagebouwde scenes uit Return Of The Jedi tot een replica van een gebouw van architect Willem Dudok: gecustomizde Lego heeft alles waar een subcultuur aan moet voldoen. Het kost je veel geld, doorzettingsvermogen en je relatie. Bring it on dus. Brother’s Brick is een goed startpunt voor je nieuwe hobby.
—————————————————-
Het Hermès filmpje waarin een fingerboarder de dure accessoires van dit Franse label gebruikt om eens even lekker ouderwets te ragbakken was een verrassing. Fingerboarden is niet bepaald populair. Maar zoals het een echte subcultuur betaamt trekt de fanatieke vingerflipper zich hier niets van aan. Die is alleen maar blij dat hij de classic serie van Techdeck nu in de opruiming bij Intertoys vindt en zo zijn Jim Phillips x Santa Cruz-collectie compleet krijgt. Fingerboarden is not a crime, weet je. Het begint bij het shoppen van een Techdeck, maar je kunt ook je eigen plywood board maken. Deze gnarly nerd legt uit hoe je dit doet. Sowieso kun je wel wat hulp gebruiken, vingerboarden is net zo tricky als echt skaten. Begin anders gewoon met het leren van kickflips. Oh en dit is een forum waar je met al je noobdingen terechtkunt. En als je echt geld wilt uitgeven heeft ZShred alles wat je nodig hebt.
—————————————————-
4. MINECRAFT
No way dat Minecraft groter wordt dan World Of Warcraft. Maar toch snap ik de populariteit wel: je hebt geen snelle computer nodig, de gepixelde look is een verademing vergeleken met het gloomy realisme van veel videogames, ermee beginnen is makkelijk, en de nuances en mogelijkheden zijn eindeloos met deze open wereld bouwer. Voordat je je sociale leven opgeeft eerst even het blog van Minecraft-maker Markus Notch Persson checken. Wat andere Mijnbouwmatties bezighoudt zie je op de Minecraft-pagina van Reddit en de regels en shit vind je hier. Beloof je dat je een verwijzing naar je favoriete blog craft als je een game opstart?
—————————————————-
5. HUISGEMAAKTE TATTOOS
Huisgemaakte tattoo’s zet je een opwelling zelf, of laat je zetten door een vriend die het (als het even kan) voor het eerst doet en gedronken heeft. Het gaat om de handeling, het moment, snap je. Wat er vervolgens voor de rest van je leven op de huid achterblijft is minder relevant. Then again, wat weet ik ervan, ik heb alleen maar tattoeages van mensen die erop zitten. Omdat het natuurlijk zo niet cool is om op een forum of site op te scheppen over je scheve Smurf en bibberige Bill & Ted tattoo, is het wat lastig als newbie om een online plek te vinden waar je je ervaringen en ideeën kunt te delen. Je schoonmoeder laten schrikken is een stuk makkelijker met deze koffietafelboekwerkjes: eentje met Russische gevangenis tattoos en Home made tattoos rule. Zelf aan de slag? Een how-tootje stond een paar jaar terug op Fecal Face.
©