Archive for the ‘.alt’ Category
Shit, dit had ik ook moeten bedenken: MonoBrow jobs. Met vacatures voor Spiderman’s web tekenaars, Mortal Kombat finish move programmeurs en Clarks kleuren curatoren. Helaas is Fontanel jobs me te snel af. Ik sprak mede-oprichter Willem van Roosmalen over dit nieuwe banenproject van online design mag Fontanel (waar fanatieke gebruikers van de Comic Sans niets te zoeken hebben).
Eerlijk zeggen: waarom Fontanel jobs? Alleen voor het geld?
“Onze uit de hand gelopen hobby Fontanel is en blijft een passie. Een passie die we konden volhouden naast onze studie. Nu iedereen is afgestudeerd ontstond het idee of we er ook geld mee kunnen verdienen, zodat we meer leuke dingen met Fontanel kunnen doen. Voorwaarde was dat we de inhoud van ons magazine niet wilden vervuilen met banners of sponsored content. We wilden met iets nuttigs komen.”
Je hebt al aardig wat vacatures: vind ik die ook op andere sites of bij andere intermediairs voor de creatieve industrie?
“De een wel, de ander waarschijnlijk niet. Bureaus plaatsen bij ons een vacature omdat we een nieuwe generatie en de online massa weten te bereiken. We proberen niemand in de weg te zitten, we zien onszelf als platform/kanaal waar ook intermediairs/recruiters hun bereik kunnen vergroten om geschikte kandidaten te vinden.”
Waarom zouden bureaus via jullie werven? Jullie weten toch ook niet wie er reageren? Voor hetzelfde geld zijn dat alleen pancakes.
“Pancakes reageren op pancake-bureaus en talenten op talentvolle bureaus. Win win! Voor die laatste is het niet erg als er tussen de reacties wat pannenkoeken zitten. We bereiken zo’n 35.000 unieke (creatieve) bezoekers per maand, daar zit altijd wel een geschikt iemand tussen.”
Dat lijkt mij ook ja
“En ik vergeet bijna te zeggen dat het voor design-minded mensen belangrijk is dat -in dit geval- een vacaturebank goed en mooi moet zijn ontworpen. Daar hebben wij ons allerbest op gedaan.”
Wat moeten MonoBrowsers met ambitie weten als ze naar Fontanel Jobs gaan?
“Ze kunnen ons het best volgen via Twitter, aanmelden op de nieuwsbrief of even onze RSS-feed toevoegen aan hun readers. Dan mis je nooit die ene gouden vacature waar je je huidige baantje voor opzegt. En werk je bij een bureau? Tip dan jullie personeelsmannetje dat hij werft via een vacaturebank waar ook talentvolle en jonge, toffe mensen jullie vacatures kunnen bekijken.”
(beeld: Menandstyle.nl)
Terwijl de wereld vandaag in het teken staat van twee oersaaie mensen met teveel geld en een overduidelijk Rembo & Rembo-hiaat in hun opvoeding, draait het in Nederland om James Worthy. Terecht. De man is een fenomeen. Hij speelt met taal als een veroordeelde kleuterleider en schrijft op zeer openhartige en rauwpoëtische wijze over De Liefde.Vandaag is zijn debuut verschenen bij Lebowski Achievers.
Jij hebt het MonoBrow interview met James Worthy natuurlijk uitgeprint boven je bed hangen. Maar voor al die mensen die niet begrijpen waarom #JamesWorthy trending is op Twitter, èn voor zijn toekomstige vrouw: een lief interview met D. H. te A., de ex van James Worthy.
James schrijft dingen die je maar beter niet aan je moeder moet laten lezen. Dat moet er gezellig aan toe gegaan zijn toen jij hem aan je ouders voorstelde…
“Mijn moeder en zussen(die best lastig zijn) sloten hem meteen in hun harten. Mijn vader daarentegen vond hem volgens mij wel moeilijk. Ik weet niet of dat door James of door het cultuurverschil tussen Amsterdam en Venlo kwam. Amsterdammers met een grote bek worden nooit zo goed gewaardeerd in het zonnige zuiden.”
Haha
“Mijn vader maakte eens een keer een grapje tegen James, dat hij doodleuk beantwoordde met Ik breek je neus ouwe!. Mijn pa’s gezicht was echt goud waard, die wist niet wat hem overkwam. Mijn familie vraagt nog wel vaak naar hem, James is niet iemand die je snel vergeet, ze gaan ook allemaal het boek lezen. Ze zijn echt trots op hem, mooi is dat.”
Weet je nog waarom je voor hem gevallen bent?
“James heeft humor en is ook ontzettend lief. Dat heeft hij van zijn vader, ook zo’n prachtige man.”
Wat is zijn meest ontwapende eigenschap?
“Zijn eerlijkheid, hij denkt niet na over wat hij zegt waardoor hij net een klein kind is dat alles zegt wat in hem opkomt. Dit kan lekker genânte situaties opleveren maar gaat vaak gepaard met een puurheid die weinig mensen bezitten.”
Herkenbaar!
“Zijn lach is ook ontwapenend. Eigenlijk is ontwapenend de beste eigenschap om James te omschrijven. Ik ken ook maar weinig mensen die James niet leuk vinden, wat een wandelende Disney film is die James eigenlijk.”
James lijkt weinig gêne te kennen. Hoe merkte jij dit?
“Toen James op onze eerste date vroeg of hij mij een kus mocht geven en ik een beetje aangeschoten en naïef vroeg waar, riep hij: op je kut, nou goed! James is heel goed in ongemakkelijke situaties creëren, dat heeft weer te maken met die eerlijkheid denk ik.”
Herkende je jezelf weleens in zijn verhalen?
“Ja, heel vaak. Wat erg moeilijk was, vooral met het boek. Het is namelijk ontzettend vreemd om situaties in een boek te lezen die jez elf mee hebt gemaakt. Of een beschrijving van een persoonlijkheid te lezen die erg in de buurt komt van jezelf. Het moeilijkste vond ik om te lezen hoe verdrietig hij was.”
Wat is de mooiste tekst die hij voor jou schreef?
“Het eerste stuk dat hij over mij schreef: Met je droomvrouw in de Tuktuk.”
Denk je dat hij ooit gelukkig wordt in de liefde?
“Absoluut, als James niet gelukkig wordt in de liefde dan is er iets gigantisch mis met de vrouwelijke soort.”
Waar moet zijn toekomstige droomvrouw rekening mee houden?
“James kan een enorme wansmaak hebben op het gebied van muziek.”
Terwijl in de Tweede Kamer een Tom Clancy en Dan Brown lezer bepaalt dat mensen die hun stinkende best doen jouw leven een beetje aangenamer te maken pas relevant zijn als ze geld verdienen, zit Red Light Radio mede-oprichter Hugo van Heijningen niet stil. Dankzij een bijzondere programmering bewijst hij met zijn ecletische radiostation zijn relevantie. Waarom staan ze nu dan toch op Voordekunst.nl?
Er zijn toch zat merken die graag bij jullie luisteraars in eh, beeld komen. Je hoeft toch zelf niet achter geld aan?
“Zoals je weet ben ik een kei in merksponsoring. Met mijn band Firestone heb ik al een hoop sponsoren gehad. Red Light Radio is nog vele malen gaver dan dat punkbandje, dus dat zou inderdaad geen probleem moeten zijn. Er is een hoop mogelijk voor merken om ons publiek te bereiken en het lijkt me een grote plus als je merk met Red Light Radio wordt geassocieerd.”
Als een echte CEO gesproken Hugo, maar dat is geen antwoord op mijn vraag
“Om door te gaan met Red Light Radio zitten we op Voordekunst. Via deze crowdfunding website proberen we zowel particulieren als bedrijven die RLR een warm hart toedragen een mogelijkheid te geven iets voor ons terug te doen. Afhankelijk van het bedrag wordt elke sponsor bedankt met bijvoorbeeld een Parra zeefdruk tot een eigen uitzending. Zo kaatsen we ook weer wat persoonlijks terug.”
Als geld en dus tijd een probleem is zou je ook minder uitzendingen kunnen maken. Vooral omdat het dankzij Soundcloud vooral een on demand toestand is. Het gaat niet per se om het live intunen maar verspreiden van de uitzendingen, toch?
“Live uitzendingen zijn juist leuk, aangezien de radiomakers interactief kunnen zijn met het publiek. De RLR chatbox, maar ook Twitter zorgen ervoor dat live een andere ervaring is dan on demand. Daarbij komt dat on demand uitzendingen gemaakt moeten worden, dus waarom zou je de making of niet uitzenden? Veel shows maken RLR gevarieerd en ik ben blij dat er op dezelfde dag shows met Afrikaanse Hip Hop en shows met Black Metal worden geprogrammeerd. Er is zo veel toffe muziek, we moeten gewoon heel veel uitzendingen maken.”
Ga je met andere partijen samenwerken?
“Red Light Radio bestaat alleen maar uit samenwerkingen. Buiten onze terugkerende samenwerkingen met bijvoorbeeld Colors, Africa Unsigned, Lebowski uitgevers en W139, lijkt het ons te gek om te werken met het Stedelijk museum, het Concertgebouw, Lowlands of wat dan ook. Iedereen die leuke dingen maakt, komt over het algemeen goed tot z’n recht op de radio.”
SUPPORT YOUR LOCAL ARTISTS EN STEUN RED LIGHT RADIO OP VOORDEKUNST
There’s a new collectief in town and it ain’t Reggie Noble. Maak kennis met Beelddragers, een club fijne fijnerikken die je niet snel met een exemplaar van Don Quichote op schoot zult tegenkomen. Daarvoor zijn ze teveel into het visuele, snap je. Beelddragers wordt volgens mij aangevoerd door Tjade Bouma, hij mailde me in ieder geval over hun tweede expositie: Beelddragers doet SCENE.
Het thema is eventfotografie. Zes fotografen (Dennis Duijnhouwer, Dennis Swiatkowski, Catharina Gerritsen, Robbie Baauw, David Koppelaar en De Fotomeisjes) laten zien dat je als fotograaf op feesten en partijen meer kunt vastleggen dan alleen maansverduistering veroorzakende pupillen, door zestien vodka scheelkijkende flanellen overhemdendragers of keihard ingeflitste sexy ladies, die er ondanks hun zweetplekken op lichaamsdelen waarvan je niet wist dat ze vocht kunnen verliezen toch sexy uitzien. Juist. Nu maar hopen dat je jezelf niet tegenkomt:
BEELDDRAGERS doet SCENE
de Wittenstraat 27
Van Borrelsteijn 15 april – 20.00 uur – 23.00 uur
expo: zaterdag 16 april – zondag 17 april van 12.00-18.00
Je kunt me wakker maken voor het werk van Universal Everything dat ze bijvoorbeeld voor MTV gemaakt hebben. En wat MonoFriend Raphaël Bartels laat zien is ook not mis. Ik vraag me af wat Frans Schupp er van vindt. Schupp is de man die (samen met Jaap Groote) verantwoordelijk was voor onder andere de meest insane decors en leaders van muziekshow Toppop.
De onderstaande animaties van Schupp zijn nooit door opdrachtgever VARA bewaard. Dat deden ze in de jaren zeventig niet aan. Toevallig was een toenmalige stagiair van Schupp wel scherp. Hij had een oude vhs tape met het werk die hij digitaal heeft opgepoetst. Muziekje van Erik “Ik schrijf klassieke muziek voor mensen die niet van klassieke muziek houden’ Satie eronder en gaan:
Maar goed. Op 14 april verschijnt Vorm Van Vermaak door Roy van Vilsteren en Liselotte Doeswijk: een overzichtswerk dat een beeld schetst van 60 jaar tv vormgeving in Nederland.
Dus heel veel crazy Toppop beelden, maar ook het eerste 3d logo (van Teleac) op de Nederlandse tv. Ok, dat staat misschien niet in het boek. Maar dit vond ik op de site die de auteurs van Vorm van Vermaak hebben opgetuigd. Als je hier niet enthousiast van wordt, dan moet je voor straf vanavond een uur lang naar het Net 5 logo kijken. Met twee plakbandjes op je oogleden om ze open te houden.
Meer over Vorm van Vermaak vind je hier. En je aanmelden voor de presentatie en expo op donderdag doe je door een mailtje naar info@vormvanvermaak.nl te sturen.
Om het af te leren nog even een geweldige EO leader uit de eighties.
Mijn hip hap bibliotheek is bescheiden: EgoTrip Book of lists, Brian Coleman’s Check The Technique en State Magazine 2005-2007. Daar is nu Can’t Stop Won’t Stop van Jeff Chang aan toegevoegd. Chang heeft een complete geschiedenis neergezet van de muziek waar je ouders van dachten dat je er overheen zou groeien. Indrukwekkend.
Chang belicht in zijn boek vooral ook de activistische en politieke slash maatschappelijke kant van hip hop. Een inhoudelijke keuze die hij maakte nadat eerdere versies van het Can’t Stop manuscript door uitgevers geweigerd werden, en hem uiteindelijk een uitgeefdeal opleverde :
“…there was a new surge of activism in New York around 2000, centered around the Diallo and Louima abuse cases, and I was also getting a chance to soak up what happened in the Bronx in 1968, which was directly connected through Ice Cube’s Death Certificate to the problems of 2000. Once I found that arc, I found a home for the book.”
Inhoudelijk is dit een geweldig werk. Ik mis alleen soms de professionele afstand van journalist Chang tot zijn onderwerp. Hij komt nogal eens hijgerig en romantiserend over. Dat dweperige heeft het verhaal dat Chang vertelt niet nodig. De belevenissen van de hip hop wegbereiders zijn van zichzelf bijzonder genoeg.
Zo lees je in deze paperback waarom Bambaata een continent aan zijn naam toevoegde en wat de sterke link tussen Jamaica en buurtfeestjes in de Bronx is.
Chang is trouwens niet de minste. Hij richtte in 1993 het label SoleSides op (waarmee de carrières van DJ Shadow, Blackalicious, Lyrics Born and Lateef the Truth Speaker gelanceerd werden. Sneaky bekentenis: ik ben een notoire DJ Shadow not-digger). Oh ja, voor Vibe interviewde Jeff Chang in 2007 ene Barack Obama. Wat hij met Can’t Stop hoopt te bereiken?
“I hope older people realize that hip-hop is larger than the pop music they see on VH1 and the Grammy’s. It’s also a worldview, and it’s hard to get that message out sometimes. So I hope that they see (my book) as something other than a narrow music book. I hope it inspires a dialogue over the ways that the generation gap has calcified into bad policy and regressive politics.”
Word life dus.
Waarom? Daarom:
+ Hip hop is meer dan muziek. Je krijgt een sociaal maatschappelijke geschiedenis.
+ Meer hip hop anecdotes dan een liedje van Mad Skillz
+ Chang heeft zijn huiswerk gedaan.
- Leest niet altijd even soepel
Conclusie
HAMBURGER ZEGT: vlees moet je smakken zeg ik altijd. Dit is die vette kost, die volle maag bezorger en ouderwets oprispingmateriaal. Eet smakelijk.
Van alle namen die je in de expositie The New Psychedelica in de altijd correct komende MU Gallery tegenkomt, hoef je er nu maar eentje te onthouden: die van curator Francesca Gavin. Ze is vooral bekend als redacteur van onder andere Dazed & Confused. Maar ze schrijft ook voor Vogue, Art Review, Blueprint, Oyster, TimeOut, wallpaper*, The Guardian online, Contemporary, Elle en i-D.
Ze heeft de volgende crazy artiesten om een bijdrage gevraagd:
Harm van den Dorpel (NL), Jim Drain (US), Nik Kosmas en Daniel Keller (Aids-3D) (US), Sergio Recabarren (CL) en Ben Sansbury (UK), naast videowerk van Antoine Catala (FR), Paul B Davis (US), E*rock (US), Carlos Lazslo (US), Rosa Menkman (NL), Brenna Murphy (US), Jimmy Joe Roche (US), Jeremy Shaw (CA), Yoshi Sodeoka (US) en Daniel Swan (UK).
Ok. Genoeg namedropping. Als je wilt weten wat er in godsnaam met new psychedelica bedoeld wordt, klik dan vooral hierrr. Dan is het daarna een kwestie van de trein pakken op vrijdag 8 april. Om 20.00 is de opening. Houdoe.
Een paar kilo stuiterballen, een stuk of wat licht aangeschoten leukerds en de skills van art-director Maartje ‘leukie’ van Nimwegen en fotograaf Simon ‘Says’ Wald-Lasowski. Dat is alles wat je nodig hebt om de bezoekers van het feestje waar veel mensen over praten maar jij nog steeds niet geweest bent, mooi vast te leggen.
De complete serie bekijk je hier.
05 Maart – Paradiso (Colors)
Concept /stuiterballen handling: Maartje van Nimwegen
Photography: Simon Wald-Lasowski
De verfilming van Glengarry Glen Ross (toneelstuk, 1984, door David Mamet) uit 1992 is een MonoFave. Dat kan ook makkelijk. Deze film waarin collega’s op een meedogenloos makelaarkantoor elkaar langzaam gek maken heeft meer memorabele quotes dan Ludacris en werkt als film net zo goed als op het toneel.
Tenminste, dat denk ik dan. Ik heb nog nooit een plankenversie van GGR gezien maar daar gaat binnenkort verandering in komen: TA2, de talentenpool van Toneelgroep Amsterdam (kan iemand die site tunen?) is nu nog druk met de voorbereiding van hun Glengarry Glen Ross-versie. En de heren van Habbekrats maakten alvast een teaser voor het toneelstuk.
Victor D. Ponten, Habbekrats-boss en net klaar met de film Rabat, vertelt je wat meer over de dingen:
Gaat het er op Habbekrats HQ ook wel eens heftig aan toe?
“Er zijn geen grotere criticasters van Habbekrats dan wijzelf. Dat gaat af & toe wel eens gepaard met wat zwaardere woorden, maar altijd voor een groter doel. Als er weer eens boter in de pindakaas zit, kan het hier behoorlijk knetteren.”
Wat is je favoriete GGR-quote?
“Wat is nu je fucking punt?”
Wat was bijzonder/anders/moeilijk aan het maken van deze teaser?
“Het werken met Fedja van Huêt was een cadeau. Deze man is een acteerbeest. Hoe snel hij schakelt van babbelende huisvader naar nerveus makelaarsschorriemorrie is bewonderenswaardig. Ook Leon Voorberg mag niet ongenoemd blijven. Toneelgroep Amsterdam is het neusje van de zalm, dus om met hun acteurs te mogen werken is echt een eer.”
Klinkt goed.
“Verder was het een uitdaging om in korte tijd zoveel locaties op de Zuidas te vinden en dat is heel aardig gelukt. Wellicht met dank aan de crisis, of omdat men daar tussen het geld medelijden heeft gekregen met het nieuwe schrikbewind dat door de culturele sector waart.”
Zouden jullie ook goede toneelregisseurs zijn?
“Jim heeft wel eens wat geschreven en geregisseerd bij Hollandse Nieuwe van MC. Dat smaakte naar meer. Momenteel ligt de focus op onze eerste speelfilm Rabat en staan er alweer twee nieuwe filmprojecten te trappelen van ongeduld. Maar we sluiten niet uit dat er ooit ook theaters aangedaan moeten worden. Het werken in een theater brengt hele andere wetten met zich mee dan een film, het kan een interessant spel zijn om daar met een goede groep acteurs aan te werken.”
VPRO Dorst is vrij hilarisch. Als je tenminste into kunst en (populaire) cultuur bent en je het woordenboek er niet bij hoeft te pakken om de betekenis van ironie te achterhalen. Een redactie van drie fijne fijnerikken (Yuki Kho, Ebele Wybenga (ex-Spunk) Debbie van de Ven en Boris van Hoytema) presenteert elke dag een posting met mooie dingen voor de mensen, met steeds een andere vormgeving en redactionele invalshoek: van poëzie tot een meisje dat zichzelf denkt te herkennen in een sexverhaal. Maar ook met cameo’s van internetpareltjes als Dushi Kimberley. Kortom, ze snappen het. Jij ook? Of is het gewoon de nieuwe Spunk, maar dan met iets minder poep- en piesgrappen?
Makkelijk instappen doe je door deze geestige recensie van de maand januari te bekijken.
©