Archive for the ‘.alt’ Category
Morgen kun je hem eindelijk in Rialto op groot scherm zien: The Electro Wars. Syfy nerdjes niet te vroeg gejuicht: dit is geen film waarin Luke Skywalker zijn Jedi mind truukjes inruilt voor een levensgevaarlijke, elektrische föhn waarmee de donkere kant van the Force bestreden wordt.
Nee, het gaat om een documentaire waarin iedereen aan bod komt die iets betekent heeft voor de meest populaire muziekniche sinds André Rieu albums begon te maken.
De aardige mensen van Streetlab organiseren dit mooie festijn samen met Kits Zonder Blog. En dat betekent dat je na de vertoning van de film op een interview getrakteerd wordt met maker Stephen Alex Vasquez.
Ik heb nog twee plekken op de lijst voor je. Mail me waarom de kans groter is dat je de liefde van je leven tegenkomt tijdens een electrofeest in plaats van een trancefest en ik doe mijn best voor je.
Morgenavond dus. Vanaf 23.00.
Ik begrijp je best hoor. Jouw associaties bij het horen van het woord theatervoorstelling zijn alles behalve positief. Je ziet mensen op een podium die zeer pretentieus als een paar eloquente marktkooplui oreren over Grote Gevoelens. Dan is een aflevering van HNTM op je 46 inch full led toch net even wat beter te doen.
JAMMER dat je er zo over denkt.
De kans is groot dat je geen weet hebt van het bijzondere clubje theatermakers dat zich de Mugmetdegoudentand noemt. Misschien helpt het als ik je vertel dat ze verantwoordelijk waren voor de funny as hell tv-drama’s Hertenkamp en TV7? Oh en mocht je goede herinneringen hebben aan VPRO tv ochtendsessies, dan voel je je ongetwijfeld thuis bij Mugmetdegoudentand.
En wat betreft random namedropping: Marcel Musters, Ricky Koole, Marjan Luif en Tara Elders zijn types die deel uitmaken of deel uit hebben gemaakt van dit theaterkunstcollectief.
Omdat ze dit jaar 25 jaar bestaan is er een boekje gemaakt dat je voor tweevijftig scoort bij Atheneum op het Spui. Dat heb ik gister gehaald dus dat moet jij ook maar even doen.
Ondertussen uitkijken naar de expo van Inez van Lamsweerde en Vinoodh Matadin in FOAM over hun jarenlange samenwerking met Mug.
De nieuwe Blend paper is uit. Mooie banderolle, cover van kwalitatiever papier (ten opzichte van het vorige nummer) en een nieuwe interview rubriek, geschreven door yours truly over fijne fijnerikken en hun muziekbeleving. Deze keer sprak ik illustrator Stefan Glerum. Wees een goed ventje (m/v) en scoor dat boekje!
fotografie: Timo Sorber
Van de Seymour Likely Lounge tot Harkema: MonoBrow koestert fijne herinneringen aan de ruimtes die Ronald Hooft samen met Herman Prast heeft ontworpen en ingericht. Het lijkt erop dat het laatste werk van dit duo opnieuw voor mooie verhalen gaat zorgen. Het is namelijk vrij goed feunen in de verbouwde Ysbreeker.
MonoBrow kwam in ‘94 naar Amsterdam. Goede tijden, vooral in Seymour Likely, een club door jullie ingericht. Vind je het niet jammer dat de houdbaarheidsdatum van dat soort plekken beperkt is?
“Seymour Likely Lounge en Seymour Likely Too waren niet echt inrichtingsprojecten, maar meer installaties en sociale sculpturen, altijd al bedoeld om kortstondig te bestaan.”
Aha.
“Het antwoord in dat geval is dus nee. Een club hoort in een bepaalde tijd bij een bepaalde groep mensen. Zo tussen je 18e en 25e heeft iedereen wel de club die bepalend is voor de rest van je leven. Voor mij was dat Mazzo in Amsterdam en iets later, halverwege de jaren 80, Area in New York.”
Clubs en andere horecagelegenheden worden gebruikt door mensen die over het algemeen nogal wat alcohol in zich hebben. Ooit iets ontworpen waarvan achteraf bleek dat het niet te doen is voor aangeschoten types?
“Wij hebben recentelijk Club-up ontworpen, de uitbreiding van de Kring. Wij dachten dat het een sociëteit was voor bedaarde intellectuelen.”
Haha.
“Door het krankzinnige succes ervan was het al na een paar weekenden volledig uitgewoond. Binnenkort beginnen we aan fase 2, de sociëteit aan het Kleine Gartman Plantsoen en zullen we wat herstelwerkzaamheden uitvoeren.”
De Ysbreeker is on-Nederlands qua sfeer en schaal. Net als jullie werk voor Brasserie Harkema. Kost het veel moeite om klanten van dit soort projecten te overtuigen?
“Nee, het begint met de ambitie van de ondernemer, wij faciliteren die ambitie en zijn in staat die te kanaliseren en van een aangename vorm te voorzien.”
Wat was de grootste uitdaging bij de Ysbreeker?
“Heb je een paar uur? Het met behoud van het bestaande karakter creëeren van een onderneming waarvan iedereen in gedachte had dat die allang bestond. In feite was de Ysbreeker een heel groot terras met een piepklein cafeetje erbij. Nu is het een brasserie, een grand cafe met een nog veel groter terras.”
Waarom heb je gekozen voor al die verschillende sferen en ruimtes?
“Omdat die recht doen aan de oorspronkelijke bouwkundige structuur van het pand en de historische uitbreidingen; en omdat het gezellig is….”
Bemoei je je ook met het menu en de aankleding van het personeel? God is in the details enzo.
“De details waar jij op doelt – een citaat van Mies van der Rohe – hebben betrekking op bouwkundige zaken. Wij vragen vanzelfsprekend wel wat er op het menu komt. Een hippe Chinees ziet er anders uit dan een laagdrempelige brasserie.”
Denk je dat Johannes van Dam het gaat snappen?
“Ja? Waarom niet, zoveel valt er niet te snappen, het gaat hier om een ouderwetse herberg.”
Jij hebt een gevestigde naam. Wat valt je op aan jong talent hier in Amsterdam? Tips voor jonkies?
“Tja wat is jong; Herzberger is volgens mij over de 80 en nog steeds alive and kicking. Ikzelf ben nog niet eens vijftig, doe alles nog zonder bril. Kom maar op zou ik zeggen!”
Boris Postma, houdt niet alleen van het schrijven voor MonoBrow, maar ook van gladde, absurd gespierde bad guys. Zo. Dat is eruit. Wat hij hier precies mee bedoelt, dat ontdek je zelf wanneer je deze posting over striptekenaar Mark Bagley leest.
Zoals jullie in mijn vorige post hebben kunnen lezen haal ik veel van mijn levenswijsheden uit de popcultuur. Was het bij the Crying Freeman live honorable, or die miserable, bij Spider-Man is het with great power comes great responsibility.
Spider-Man is onbetwist mijn favoriete comicbook hero. Het is de serie waar het allemaal voor mij mee begon. Niet alleen omdat Spidey het meest interessante karakter in het Marvel universum is. Ook omdat ik het geluk had dat Mark Bagley huistekenaar was van de eerste paar issues die ik las.
Het verhaal van Bagley is dat van een kinderdroom. Jongen wil zijn hele leven striptekenaar worden maar heeft de moed op een gegeven moment toch opgegeven. Dan laat hij zich tegen zijn zin overhalen om aan een striptekenwedstrijd van Marvel mee te doen en wint van 19000(!) anderen om zo bij zijn favoriete comic The Amazing Spider-Man uit te komen. Jaloers.
Bagley hielp mee aartsvijand Venom naar een hoger niveau te tillen, zowel visueel als in inhoudelijk, en is mede verantwoordelijk voor de geboorte van lievelingsschurk Carnage. Zijn extreme jaren ‘90 tekenstijl kenmerkt zich door de geweldig uitgewerkte anatomie van de karakters. Alle spiergroepen zijn zichtbaar, ook niet bestaande.
De helden zijn volledig gestroomlijnd wat zelfs de lompste schurk elegant over doet komen. Zowel de transformaties van Eddy Brock naar Venom als die van Cletus Kassidy naar Carnage zijn nooit meer zo gruwelijk in beeld gebracht als door Mark.
Toegegeven, het is de Dynasty-stijl binnen de comicbooks, en niet iedereen zal er van houden. Maar als je mooie, gelikte vechtersbazen wilt zien dan moet je zijn werk echt eens proberen, beginnend met de Ultimate Spider-Man serie.
Er is geen onderwerp zo beladen als de varianten op het oorspronkelijke MonoLogo. Er schijnen op dit moment twee kampen te zijn van grafisch ontwerpers die zichzelf te serieus nemen aangesloten zijn bij BNO. in beide groepen wordt met veel te dure wijn tot laat in de nacht gediscussiëerd over dit specifieke onderdeel van je favoriete site:
Is het kunst?
Zijn het statements?
Is het verwerpelijk nihilisme?
MonoBrow gaat ondertussen gewoon door met het presenteren van grafische gastjes:
Kristiaan is verantwoordelijk voor de poppetjes van Oxxio. Nu kun je daar een hoop van vinden, maar niet dat ze onzichtbaar zijn. Daarnaast was hij jaren geleden de eerste persoon bij wie ik een Apple scherm zag van minstens 32 inch en uitriep: jezus, dat ding is groter dan mijn tv.
———–
Deze art director bij een reclamebureau is medeverantwoordelijk voor illustratie- slash animatiestudio Karoshi en op dit moment druk met een street art (niet lullig doen nu) project. Sweet.
———–
Hannes gaat vrij goed als dj en blogger van de Belgische Bloodyhornycrew en post verder voor Ü. Mijn neef uit Noorwegen zegt altijd: Een man die goed is met beeld én woord is het sop niet waard. Doch dit terzijde.
———–
DANK, HEREN!
Het verbaast me dat illustrator Oliver Frey eigenlijk totaal geen fantasie heeft. Ik heb eens goed gebladerd door The Fantasy Art of Oliver Frey met werk uit de periode ‘82 tot ‘93. Zijn monsters, aliens en bijvoorbeeld ruimteschepen zijn niet bepaald geïnspireerd, laat staan origineel.
Roger Kean, de schrijver van dit overzicht denkt hier anders over en stopt de ene na de andere joystick in de kont van meneer Frey. Dat komt misschien omdat hij, samen met Oliver Frey (en zijn broer) het Britse videogame mag Crash heeft opgericht. Wat natuurlijk hartstikke gaaf is. Verwacht van de auteur alleen geen kritische blik op de illustraties van Frey.
Ach, daarvoor heb ik dit boek niet gekocht. De full color platen, dat is waar het gebeurt. Wat Oliver tekent en schildert mag dan niet zo oorspronkelijk zijn, ik ben er wel mee opgegroeid. Zijn generieke geweldenaren en inwisselbare bolides zijn precies dat: de ultieme verbeelding van wat je als ventje zo mooi vindt aan wapens, geweld, science fiction en voertuigen.
Je scoort The Fantasy Art of Oliver Frey bij de Slegte
Hij is één van de beste beatmakers van Nederland en zorgde (naast een muzikale revolutie) er met zijn groep voor dat Zwolle niet meer klinkt als dat liedje van Koot & Bie. Maar genoeg was genoeg. Delic stopte met Opgezwolle, ging op wereldreis en kwam terug als Peter Blom, schilder. (Ok, zo ging het niet helemaal, maar voor deze intro leest het wel zo lekker.)
Luister je naar muziek als je schildert?
“Soms zit ik lange tijd zonder muziek te schilderen en dat kan lekker zijn, want dan kom je in wat ABN Amro managers een flow noemen. Ik heb een tijdlang veel reggae geluisterd terwijl ik schilderde.”
Easy style
“Ik denk dat alles wat er binnenkomt je hersenen beïnvloedt. Als er de hele dag irritante muziek op zou staan zou dat mijn schilderwerk wel beïnvloeden. Maar zoveel heeft de muziek niet met mijn schilderijen te maken.”
Schiet het een beetje op met je thuisstudio?
“Nog niet genoeg vind ik, daarom gaan we nu reproducties verkopen van de originele schilderijen. In beperkte oplage, waarbij alle werken zijn genummerd en gesigneerd. De verwachting is dat dat goed gaat lopen. De reproducties zijn van buitengewoon hoge kwaliteit en worden op hetzelfde formaat als het origineel gedrukt, op gespannen canvas.”
Kost dat?
“De prijzen variëren van 225 voor de kleintjes tot 395 euro voor de grote doeken. Wie niet doorheeft dat dit genadeloze reclame is die let niet goed op.”
Even terug naar de muziek: wat ga je produceren als je set up klaar is?
“Hierover wil ik je tot in de late uurtjes doorlichten, maar dat alles zou gelogen zijn want ik weet nog niet precies wat ik ga maken. Ik weet wel dat je zo veel kan doen met muziek dat het pijn doet in je hoofd als je daar lang over nadenkt.”
Er zijn genoeg vooroordelen over de hiphopscene. Maar de kunstwereld heeft ze ook. Wat valt je tegen als je met galleriehouders of kunstcritici moet dealen?
“Ik heb nog niet zoveel met ze te maken gehad, maar volgens mij kan je dezelfde universele wetten toepassen die in alle scene’s gelden: mijdt mensen uit de scene en mensen met een afkeer van huisdieren.”
Ben je heel kritisch op je eigen werk?
“Ja, maar volgens mij wordt het minder debiel, soms denk ik ach, over honderd jaar zijn we dood.”
Vind je dat het je net zo goed afgaat als het maken van muziek?
“Nee, maar ik houd er rekening mee dat dit nog komt. Ik heb het idee dat alles oefening is en dat het zometeen gaat komen. Vraag me niet wat, want ik kan het je niet precies uitleggen. Er komt meer stijl in, meer techniek en ook dat het meer flowt. Stijl, stijl is alles.”
Noemen mensen je eigenlijk nog wel eens Delic?
“Sommigen en dan meestal mensen die ik ken van de muziek of die ik een paar jaar niet heb gesproken.”
Wat wil nog steeds niet wennen sinds je terugkomst van je wereldreis?
“Ehm, nou alles went zeggen ze en dat klopt wel I guess. Ik weet niet wat niet went, je bent een beetje rare vragen aan het stellen nu. Uberhaupt is het hele MonoBrow een discutabel fenomeen. Dat terzijde.”
Erg pijnlijk dit. Gelukkig draait er geen camera mee. Dan hadden we nu een hit op puna.nl.
Yuichiro Nagashima is into andere mensen in elkaar slaan. Wat hij zo mogelijk nog toffer vindt is om zich te verkleden als zijn fave anime karakter. Cosplay dus. Dit klinkt onwijs gimmicky, maar Yuichiro heeft toch echt vorige week het K-1 World MAX 2010 toernooi in zijn gewichtsklasse gewonnen.
Hij schijnt niet zo goed te liggen in de scene, wat me niets verbaast. Fans van een ’sport’ die bestaat uit een gewelddadige confrontatie tussen twee kwade mannen met zelfbeheersingsissues, die weten natuurlijk geen raad met een vrolijke, androgyne Aziaat die voor het gevecht dansend op J-pop opkomt met een groep Candy Candy meisjes:
Ja hoor. Weer een naam van een kunstenaar die je kunt noemen als je die Blue blood dragende opschepper tijdens een Dep-borrel stil wilt krijgen. De naam van deze artist klinkt als een karakter uit Deadwood dat in aflevering twee dood gaat. Toch is Linus Bill geen cowboy maar een snap shotter extraordinaire. Een diepteinterview (pierebadje-stijl) over Chatroulette en nog wat dingen.
I saw the video interview with you and Diane Pernet from A Shaded View On Fashion. She looks like a lot of fun. Not.
“She speaks with a very low voice which makes it hard to understand her, and this is no fun. I like to understand what people are saying.”
Did you know who she was? Were you nervous?
“I did not know her. I was with my son when she came. He was very afraid of her and left. I couldn’t.”
I know you’re on Facebook, but apart from that: are you into online?
“I’m not on Facebook. this is another Linus Bill, from Thailand I think. But I know about 80% of his friends, so a lot of people seem to believe this is me.”
Have you been on that webcam thingy Chatroulette already?
“No.”
It’s an excellent mix of stroked penisses, bland youths and office workers holding vague brands of beers.
“Aha.”
Why do you think people expose themselves like that?
“I don’t know.”
Are their lives so boring that the only thing to get something out of it is to have sex in front of a webcam for strangers?
“If you have sex in front of a webcam for strangers this doesn’t mean your life is boring. It just means that you like to have sex in front of a webcam for strangers. The question is, is your life boring when you look at people having sex in front of a webcam?”
Sorry that was the Jan Peter Balkenende in me.
Final question: are you an exhibitionist? what would you like to do when you login to Chatroulette?
“I don’t have a webcam. I prefer the classical parking lot-style.”
©