Archive for the ‘.alt’ Category
Eigenlijk is het kunstenfestival. Dit impliceert volgens mij dat er tijdens Flux/S meerdere disciplines aan bod komen. In tegenstelling tot bijvoorbeeld de Anton Pieck Fair. Daar moet je als (ik noem maar een hedendaagse speler) Kaws fan rekening houden met grote teleurstelling.
Anyhoo.
Wat een mooi filmpje. En wat een pokkewerk moet dat geweest zijn voor Erik Sjouerman en Elske van der Putten van HeyHeyHey. Zeg maar de mensen die er naast MU Gallery voor zorgen dat de combinatie Eindhoven x kunst geen eindeloze stroom lauwe grappen oplevert.
Erik, kun je hier nog iets aan toevoegen voor de mensen?
“Flux/S is qua opzet direct gekoppeld aan het terrein en de nu nog leegstaande gebouwen (voormalige Philips fabrieken) dat het bespeelt. Vorig jaar hebben we de hele identiteit en promotie verzorgd, maar toen was alles erg van de digitaal. Dit jaar wilden we iets doen dat een gevoel van herkenning op zou roepen, maar dan analoog. We hebben letterlijk kilo’s confetti rond lopen schieten en blazen.”
Well done. Mocht je handig zijn met ov-kaarten: Flux/S
Mijn collectie Easton Ellis paperbacks is niets bijzonders. Toch koester ik de romans van deze brat packer.
/Kijkt naar rechts.
Knikt.
/Ziet hoe Animal met drumsticks begint te roffelen.
Vooral American Psycho maakte indruk. Er is geen verhaal dat de leegte van het bestaan zo meedogenloos verwoordt. En grappig. En schokkend. Dat vonden de moraalBravehearters in de tijd van de publicatie ook. (Terwijl het geweld achteraf een fantasie van de hoofdpersoon bleek). In 1991 reageert Ellis als volgt op een paar domme vragen van een Entertainment Weekly journalist:
In your novel Less Than Zero, a 12-year-old girl is raped. In The Rules of Attraction, a college girl has a violent sexual experience. Do you see yourself as a completely demented misogynist? (Vrouwenhater, you dompie.)
“Yes. Yes I am. I am a completely demented misogynist.”
Are you saying this facetiously (voor de fatoe)?
“What would you say if you were asked this question?”
Meneer Easton Ellis is dan ook de omgekeerde Houdini van het in hokjes gestopt worden. Hij is uitgemaakt voor sadist, leeghoofd, misantroop en nog wat woorden met meer dan twee lettergrepen. Nu zijn nieuwste net is verschenen lijkt het me juist goed om de beste man wat te ontzien en de spotlight op een opvolger te richten. Alleen, wie dan?
Welke schrijver snapt popcultuur, houdt je een vlijmscherpe spiegel voor en zorgt voor afkeurende blikken in de trein wanneer je zijn paperback tevoorschijn haalt?
En nu niet met die Chuck Pocahontas aan komen zetten, zijn verhalen vind ik echt heel gimmicky.
Grafische gast Jacco Kranenburg leek het interessant om de naamsbekendheid van zijn ontwerpbureau Roomservice te vergroten door menselijke reclamezuilen die zichzelf op eBay aanbieden, in te zetten. In tegenstelling tot de meesten van ons met een goed idee voerde hij dat van hem daadwerkelijk uit. Het resultaat van twee jaar bieden en winnen is een prachtige verzameling mini portretten van sad little suckers curieuze individuen.
Hoe weet je nu of deze mensen de openbare ruimte opzoeken zodat meer mensen in aanraking komen met de boodschap?
“Dat is inderdaad maar zeer de vraag. Maar het is natuurlijk ook de vraag of deze mensen wel representatief zijn om een bedrijf te promoten. Ze zijn nogal overtuigd een waardevolle advertising space te zijn. Dat vraagt erom getoetst te worden. Zie de resultaten in het magazine, en oordeel zelf.”
Had je niet de neiging om vieze Nederlandse zinnen te gebruiken?
“Verleidelijk om te doen, maar dat zou het project een extra laag geven die het een andere richting op duwt.
De advertising wilde ik eenvoudig houden en ik heb daarom de naam van m’n ontwerpbureau / magazine geadverteerd. Ik was vooral nieuwsgierig naar de resultaten in real life en hoe dat dan matcht (of niet) met hun beloftes.”
Kunnen deze mensen er van leven?
“Nee. Reëel gezien is het voor bedrijven niet interessant om op deze manier te adverteren, dus er is nauwelijks vraag naar. Toch is het aanbod verrassend groot. Waarschijnlijk heeft dit te maken met een aantal succes-stories uit het verleden, waardoor veel mensen in de verleiding komen om zich op deze manier aan te bieden. Daarnaast doen veel mensen het voor de fun of uit exhibitionistisch oogpunt.”
Zijn er human billboards die te ver gaan?
“Er staat één echte tattoo in het magazine. Om het project compleet te maken ben ik toch op die veiling gaan bieden. Al blijft het een raar gevoel om je domeinnaam op een ander persoon te laten tatoeëren.”
MonoBrow geeft 2 exemplaren van Call Roomservice #1 weg. Mail me het duurste wat je ooit via roomservice besteld hebt en ik doe mijn best voor je.
Terwijl jij de hele dag op eBay hangt, op zoek naar eerste drukken van Spawn en Nintendo Game & Watches in mint conditie, zijn kunstenaars Miktor & Molf druk met de realisatie van een betonnen pool in Noord. Volgens de heren wordt het een “legendarische punkspot waar wij Amsterdamse skateboarders al jaren naar smachten. Een sociaal sculptuur, helemaal gebouwd door locals.” Eind juni is hij af.
WAARSCHUWING: interviews met M&M vinden nooit op een normale wijze plaats. Deze keer hebben de heren mijn vragen eh, herschreven. Sorry daarvoor.
Even kort: wat gaat jullie doen, k*nkerneuzen?
“We bouwen een pool. Een moeilijk te skaten-, DIY-, betonnen ragbak. Het Echte Werk, zeg maar. Dat is het eerste verhaal. Dat ding wordt vanuit de skategemeenschap gebouwd bij het NDSM terrein, voor iedereen. Met name voor skaters zelf, maar door verschillende evenementen en dergelijke zal de plek gemeengoed worden in een gebied dat barst van de creatieve energie; een sociaal sculptuur dus.”
Aha
“Skateboarders reageren veelal op een andere manier op ingrepen in de openbare ruimte dan oorspronkelijk op de tekentafel bedacht is. Nu doen wij zelf een ingreep in de openbare ruimte op het NDSM-terrein, en we hopen dat andere gebruikers van dat terrein ons zullen verrassen door daarop te reageren. Als ‘ie niet gelijk gesloopt wordt, tenminste.”
Waarom moeten de communititties cashmoney geven aan skateboardneuzen? Dit zijn toch verwende middle class asoneuzen?
“Hè, wat een rare vraag, Monobrowser. Onderschat jij je lezers niet een beetje? Volgens mij haal je graffiti-schrijvers en skaters door elkaar, hahaha.”
Heus niet
“Anyway, het geld voor dit project komt van de eindgebruikers zelf (hence sociaal sculptuur) en wat merken die er, door ons te sponsoren, extreem goed uit komen te zien. We vragen geen subsidie en we vragen ook geen geld aan mensen die er niks mee hebben.”
De maken van het poel is kakwerk, toch wil jullie het met onervaarde lowkaals doen. Zijn er nog expatneuzen die meekoekeloeren?
“Yes! We krijgen godzijdank hulp vanuit Skatepark Amsterdam, de NDSM zelf en wellicht (mits het budget het toelaat) komt er vanuit België een team betonbazen die vaker dit soort projecten hebben aangevat. Het is namelijk niks nieuws, hoor. Onder andere de Zweed Pontus Alv is er nogal bedreven in. Google hem en je hebt de look and feel gelijk een beetje te pakken. Maar goed, zonder alle hulp is het hele project natuurlijk gedoemd om te failblog.”
Voor neuzen die niet idee hebben hoe mooi poelskitta kan zijn, heb je een fragmentatiebom uit het classic videoz voor ze?
“Dit is uit een wat meer recente film, maar all time hero Lance Mountain (een veertiger!) skate nog steeds verschrikkelijk lekker.Alles zit er wel in en het is ook nog mooi gefilmd.”
MonoBrrrrrrrrPOW!POW!POOOOOW! heeft zellef gezien dat jullie en beton een goed combinatie is. Op welk truukje ben je de meest trots op Nederland dat je in het poel kunt laten?
Molf: “Lekker lange tailslides. Met gierende banden.”
Miktor: Lipslides zijn mijn lievelings. “Hele harde lipslides met de haren in de wind.”
Woah. Nog een matbalposting. Als het zo door gaat moet ik hekken en stewards aan de comments toevoegen. Anyhoo.
B.O.N.J.O.U.R.! wat een prachtproject heeft ontwerper Floor Wesseling gerealiseerd. Deze voor mij totaal onbekende grafische gast leek het een goed idee om de voetbalshirts van historische tegenstanders samen te voegen. Goed idee, Floor.
Hierbij liet hij zich inspireren door de Middeleeuwse heraldiek, (je weet wel, de symboliek van wapenschilden en shit). Naast een expo vanaf 14 juni in het Graphic Design Museum (Breda, bummer!), heeft BIS Publishers een prachtige uitgave gemaakt waarin de bijna honderd shirtvarianten te zien zijn. Gefotografeerd door Marques Malacia en begeleid door verhalen over de derby’s die deze shirts vertegenwoordigen.
Ik voel die hele Braveheart vibe wel. Wat jij?
MONOBROW GEEFT 2 EXEMPLAREN WEG. MAIL ME EEN NIET AGGRESSIEVE VOETBAL-ANECDOTE EN IK DOE MIJN BEST VOOR JE. ZO BEN IK.
————————————–
Je shopt je eigen exemplaar bij de betere boekhandel of bestel het hierrrrr.
De kans is groot dat je als Amsterdamse scenester wel eens op een expositie, lancering of ander event van Jeroen Smeets bent geweest. Waarschijnlijk is er iets goed mis met zijn relatie, want Jeroen is niet alleen zeer druk met het organiseren van sociale culturele gebeurtenissen. Hij is ook hoofdredacteur van Reload en maakt onderdeel uit van professioneel tentafbreek-collectief Vinnie, Donnie & Sjakie. New Eraatje af dus. Gallerie YOUR:OWN is zijn laatste project.
Wat maakt YOUR:OWN onderscheidend?
“Ik wil kunstenaars een professionele plek te bieden, die de look en feel heeft van een echte galerie. Er zit volgens mij nog steeds een groot gat tussen nieuwe initiatieven en professionele galeries.”
Hoezo?
“De initiatieven blijven te vaak hangen in anti-kraakpanden met bouwlampen op de grond, maar hebben wel de spannende en prikkelende content die ik graag wil zien. De professionele galeries hebben de juiste middelen om werk goed tentoon te stellen maar die zijn nog niet bekend genoeg met deze young contemporary kunstenaars, of zien er geen markt in. Ik hoop dat YOUR:OWN nu het onderscheid maakt door in dat gat te springen.”
Ok
“Voor het publiek probeer ik een rode draad te creëren door diverse Europese kunstenaars met dezelfde creatieve energie te presenteren. Aan het einde van het project exposeert de Engelse kunstenaar, en tevens mijn collega in dit project Joe Holbrook zijn expositie waarvoor hij van elke kunstenaar die bij ons exposeert een portret maakt. Zo wil ik een visueel tijdsbeeld geven van deze groep mensen anno nu.”
Ben je tevreden? Wat kan beter?
“Ik ben tevreden. De reacties die ik hoor zijn positief, ook vanuit de buurt hier (Oude Waal). Het is een historisch stukje Amsterdam waar volgens mij veel mensen voor hun rust wonen, maar iedereen is enthousiast dat er iets gebeurt. Ik zou heel graag nog meer aansluiting willen vinden met de kunstwereld, meer contact met andere curatoren, kunstverzamelaars, en -liefhebbers, om deze groep young contemporary kunstenaars te introduceren aan een nog groter publiek.”
Veel mensen roepen dat ze ‘iets’ willen doen: feestjes, expo’s of andere events. Maar weinig mensen hebben het doorzettingsvermogen om die ideeën om te zetten in iets tastbaars. Hoe gaat dit bij jou?
“Volgens mij is het belangrijk om een lange adem te hebben, en het juiste moment uit te kiezen.”
Herkenbaar
“Het is een lange termijn visie, waarbij je continue bezig bent met kleine projecten op verschillende plekken die je uiteindelijk brengen op de plek waar je wilt zijn. Of je die plek nou van te voren had uitgekozen of niet. Gaandeweg leer je steeds meer mensen kennen, en door elk klein project wat je doet open je op een andere plek weer nieuwe deuren.”
Kost het je veel moeite om de juiste partijen bij elkaar te krijgen?
“De basis van elk project moet altijd interessante content zijn, in mijn geval is dat de kunst en de kunstenaars. Als je vervolgens andere partijen probeert te overtuigen om deel te nemen aan je project moet je niet alleen aan je eigen project denken, maar ook aan wat het voordeel voor die derde partij is.”
Zoals?
“PR-waarde of creative branding voor een merk, of een creatieve uitdaging voor een kunstenaar. Zolang je je weet te verplaatsen in de belangen van andere partijen en je hebt interessante content, dan heb je volgens mij de juiste ingrediënten om partijen succesvol bij elkaar te brengen.”
In welke valkuil ben je regelmatig gevallen?
“Ik heb vaak genoeg gedacht dat ik alles zelf kon, of gedacht dat ik een project krampachtig vast moest houden om de controle te houden. Maar gelukkig leer ik steeds meer om andere mensen te betrekken bij projecten en dingen uit handen te geven. Het resultaat hiervan is dat ik me meer kan concentreren op de kern, en tegelijkertijd in contact kom met nieuwe mensen die hun visie delen. Een win-win situatie.”
Wat is het meest lastige onderdeel van het opzetten van je eigen event?
“De last minute stress, het crisis management, de halve afspraken die je hebt gemaakt, het papierwerk, het continu achter facturen aan bellen, en meer van dat soort zaken.”
Moet je commercieel zijn?
“Niks moet, alles mag. Het is maar net wat je wilt doen, en wat je wilt bereiken. Ik geloof wel dat de tijden dat commercieel een vies woord is voorbij zijn. Ik zie dat sommige mensen meer status ontlenen aan een merknaam dan aan de content die je presenteert. Credibility is altijd key. Hoe combineer je de commercie met je project, is dat een logische combinatie, en worden allebei de partijen er beter van?”
Waarom doe je eigenlijk al die moeite?
“Het voelt niet aan als ‘moeite’ doen maar als iets ondernemen met vrienden en collega’s. Gezamenlijk proberen iets moois neer te zetten en daar allemaal iets beter van te worden.”
Ok. Het is officieel: de wk-koorts is in Amsterdam nu echt geconstateerd. Dit klinkt misschien als een tekst uit de Media Markt-folder en normaal geef ik ook niet om matbal. Maar wanneer MonoBrow favs Hugo van Heijningen (zang), Maurice Trouwborst (regie) en Miguel Narings (acteur) zich met de hobby van Johan ‘douchebag’ Derksen bemoeien, dan weet je dat het goed wordt.
HOSSEN FOR LIFE + Duitse chicks zijn gaaf:
Miguel Narings is een bijzonder mens. Dat kan niet anders als maker van de documentaire The Simple Things In Life. Hierin volgt Miguel zijn vader op diens zoektocht naar liefde en geluk. En hoe. The Simple Things is een ongelooflijk mooi document geworden. En dat voor een autodidact. (Take that, cynische leraar die niet in Miguel geloofde.) Filmacademie-ventjes opgelet: tijd voor een stukje motivatie en subcontext van de regisseur naar jou toe.
Heb je een goede relatie met je vader? Kostte het je moeite hem te overtuigen van je plan?
“Ik heb een redelijk goede verstandhouding, hij is altijd behoorlijk open over zijn gevoelens geweest. Soms iets te veel naar mijn mening, toen ik 15 jaar was vertelde hij mij al intieme verhalen over zichzelf waarvan ik nu wel eens denk; had je dat nou wel moeten delen met je kind? Maar hij moest schijnbaar zijn verhaal kwijt, waarschijnlijk waren er geen vrienden aan wie hij het kon vertellen.”
Lastig
“Ik ben nooit begonnen met het plan dat ik uiteindelijk een volwaardige documentaire zou gaan maken. Het is allemaal ontstaan uit het idee dat ik mijn vader een spiegel wilde voorhouden. Meer dan eens viel hij voor de charmes van een mooie Thaise vrouw, die er niet alleen met zijn hart maar ook met zijn portemonnee vandoor ging. Ik wilde met de beelden laten zien dat hij nu al een paar jaar dezelfde fouten maakte.”
(Van Miguel moest ik de volgende twee namen toevoegen: Menno Mans, Yves van Asten.)
Is dat gelukt?
“Eenmaal in de montage zagen mijn editor Nina Stam en ik dat er veel meer in zat dan een filmpje van 10 minuten. Ik vertelde mijn vader toen ook waar ik mee bezig was. Hij had er geen bezwaar tegen dat ik meeging naar de Filipijnen.”
Waren er momenten waarop je twijfelde of je wel moest filmen?
“Je vader zien huilen is nooit leuk, en om het te filmen al helemaal niet. Bij de eerste keer in de film kwam het totaal als een verrassing. De tweede keer wist ik dat er een kans was dat hij geëmotioneerd zou raken bij het lezen van een brief van zijn liefde uit Cebu City. Dan kan je als zoon denken; ik zet de camera even uit, maar de filmmaker in mij zei: doorfilmen! Een schizofreen gevoel. Als je door de zoeker van de camera kijkt, is het zo anders. Soms pas als ik thuis was en de beelden weer zag, besefte ik wat er allemaal gezegd en gebeurd was. De dreun kwam veel later aan.”
En klassieke gevalletjes plaatsvervangende schaamte, waren die er ook?
“Ik was bang dat mijn vader zou lijken op een personage uit een Jambers-aflevering over oudere mannen in Pattaya, toen ik de eerste keer meeging met hem naar Thailand. Dus ik schaamde mij kapot toen ik daar met hem liep en durfde weinig of niets te filmen. Maar het bleek gelukkig mee te vallen. Hij ging niet voor de seks, hij ging voor de romantiek, en wilde een leuke, oudere vrouw ontmoeten.”
Heb je een kant van je vader ontdekt waarvan je niet wist dat hij die bezat?
“Er komt een moment in je leven dat je ontdekt dat je ouders het ook allemaal niet echt weten. Dat ze ook onzeker zijn en soms maar wat aanmodderen in het leven. Dat moment had ik al toen ik vrij jong was, maar tijdens het draaien van de film kwam het gevoel duidelijk weer naar boven. Hij wil zo graag de dingen doen die hem gelukkig maken en hij bedoelt het zo goed, maar maakt daarin zulke rare sprongen dat je denkt; is er dan niemand om je heen die hier iets over roept of ingrijpt. Het is zo’n lieve man. Dat zie ik nu steeds meer in.”
Lijk je eigenlijk veel op hem?
“Niet in zijn naïviteit denk ik, hoop ik, maar wel in zijn humor. Met humor kunnen we een hoop relativeren. En daardoor wordt de pijn soms minder erg.”
Waarom denk je dat hij z’n geluk wilde zoeken in Azië?
“Hij was enorm teleurgesteld in de relaties die hij had met een aantal Nederlandse vrouwen. Die waren volgens hem alleen maar bezig met wat voor een auto hij had en hoeveel hij verdiende per jaar. De vrouwen uit Azië waren zorgzamer dacht hij, en minder op geld uit. Maar ook het feit dat je AOW van 1200 Euro per maand niet echt een vetpot is in Nederland maar twee keer zoveel waard is in Azië, maakte het allemaal een stuk aantrekkelijker. En ik geef hem geen ongelijk. Hij had het in het begin alleen wat beter moeten aanpakken.”
Hoe gaat het nu met je pa en zijn Filipijnse?
“Deze vraag kan ik niet goed beantwoorden, omdat ik anders te veel prijsgeef over het eind van de film. Wel ben ik bezig met een vervolg op de documentaire. Er is weer veel gebeurd in de tussentijd!”
The Simple Things In Life – Trailer
———————–
Benieuwd naar deze docu? Houd de Facebookpagina van The Simple Things In Life in de gaten. Er wordt een nieuwe screening georganiseerd…
Morgen eindelijk weer eens een opening voor deze jongen. In de Kahmann gallery wordt het nieuwste nummer van fotografiemagazine GUP gepresenteerd. Het thema is thuglife straat, dus laat je limited edition G-shock maar thuis en houd je handtasje goed vast. Je weet nooit wat daar voor volk op afkomt.
Ben je daarentegen een kunstsnob en interesseren die gratis Vedettjes je niets? Dan hier wat namen die gefeatured zijn in het mag en wier werk je ter plekke, in volle glorie kunt ervaren:
- Jamel Shabbaz (van hem is de plaat hierboven)
- Bruce Gilden
- InPublic photographers
- Sion Fullana
- Francesco Giusti
Launch Party GUP
19.00 – 23.00
GUP HQ / Kahmann gallery
Lindengracht 35
Die Levi Brown toch. Hij verslaapt zich regelmatig, heeft het richtingsgevoel van een TomTom met een virus en lijkt zich niet goed aan afspraken te houden. Gelukkig heeft hij stijl. Heel veel stijl.
Element is goed bezig. Dit filmpje heeft een prima edit die ondanks het gescripte gedeelte niet zo geforceerd overkomt. Het skaten zelf is de reden waarom ik zo van plankschaatsen houd: Levi Brown laat zien dat een board je de mogelijkheid geeft om jezelf uit te drukken zoals alleen jij dat kan. Levi heeft een unieke signatuur, het gaat er dan ook niet om dat hij de laatste technische bullflipshit kan landen. It’s all about je eigen stijl ontwikkelen. (Dat neemt niet weg dat hij echt heel goed is.)
Had ik al gezegd dat de edit echt keihard is? Let maar eens op hoe het landen van zijn truukjes samenvalt met het ritme van de muziek. Prettige dag verder.
(Via Tagsters.)
©