Archive for the ‘.alt’ Category
Fotograaf slash stijlsjakie Boris Postma werkte in een duister verleden in een comicshop. Het enige wat Boris hierover kwijt wil is dat de winkel inmiddels niet meer bestaat. Maar de herinneringen aan goede strips, die verdwijnen niet zomaar. She’s all yours B.:
Lone Wolf and Cub (Japanse titel Kozure Ōkami) is een manga van de hand van Kazuo Koike. Het verhaal gaat over Ogami Itto, beul voor de lokale Shogun, en zijn zoontje Daigorō. Moeder de vrouw is om het leven gebracht in een complot waar ik verder niet over uit zal weiden, maar het bevat alles wat een goed complot nodig heeft. Gevolg is dat Ogammi en zijn zoontje als Ronin door het land trekken, om hun naam te zuiveren.
Wat de serie bijzonder maakt is het immense oog voor detail. Zowel in de illustraties als in het verhaal. Over alles is nagedacht en elk streepje is er één met functie. Daarnaast klopt het geheel op geschiedkundig gebied helemaal en is de kennis over de leer van de Samurai uitmuntend (wat behoorlijk knap is om 8000 pagina’s vol te houden). Ook de films kan ik jullie aanraden, real life verfilmingen geproduceerd door de grote man achter de Zaitochi films, Shintaro Katsu.
Wat is er minder aan deze serie?
Niet zo tof is dat het soms ietwat langdradig is en dat herhaling op de loer ligt. Het is ook moeilijk om zo’n lange serie fris en afwisselend te houden. Het is dan ook aan te raden het niet in één ruk uit te lezen, maar er rustig de tijd voor te nemen en niet te haasten.
Wat moet je doen als je de 27(!) paperbacks uit hebt?
Gefeliciteerd. Je hebt 8000 pagina’s doorgewerkt, 277 euro in een van de mooiste manga series ooit gestopt en een shitload aan kennis over de Samurai en zijn tradities opgedaan. Geef de verzameling een mooie, in het oog springende plek en wees trots.
Je koopt de Dark Horse pockets (prachtig vormgegeven trouwens) bij Henk.
De vernieuwde Blend (vormgeving: Joachim Baan) ligt morgen in de winkel en heeft een opmerkelijke nieuwe baas. Hoewel, zo vreemd is het niet dat Perre van den Brink hoofdredacteur is. Als voormalig marketingman van Diesel weet hij als geen ander hoe je met merken om moet gaan. En wie bekend is met Perre’s internet aanwezigheid, weet dat hij online snapt. Als ik je dan ook nog vertel dat hij het woord ondernemen in Gothic bold op zijn sixpack getatoeëerd heeft, begrijp je waarom ik veel verwacht van Blend nieuwe stijl.
Advertentietarieven die onder druk staan, dalende verkoopcijfers, extreme online concurrentie: je timing als nieuwe Blend baas is lekker!
“Ja en nee. Ik heb hiervoor vijf jaar bij DIESEL gezeten. Op een gegeven moment zat ik tegen het plafond wat betreft groei. Bovendien voelde het zo nu en dan als een herhalingsoefening. De projecten die ik deed had ik, zij het in een andere vorm, allemaal al een keer gedaan.”
Ok
“Tuurlijk speelde de marktsituatie mee in m’n beslissing. Maar aan de andere kant is dit een hele interessante tijd voor printmedia. Wat gaat er de komende jaren veranderen? In hoeverre gaat het business-model voor ‘traditionele’ media, door bv. een iPad veranderen?”
Right
“Mijn keuze was uiteindelijk simpel: zeg ik nee, blijf ik in m’n comfort-zone en denk ik over een jaar: hoe zou het geweest zijn als ik het gedaan had, of zeg ik ja en kijk ik wel waar het schip strandt. Ik kies dan toch liever voor het laatste. Geen succes zonder risico.”
Foto: Elza Jo.
Was je verbaasd dat je gevraagd bent? Dit wordt je eerste hoofdredactionele baan.
“In eerste instantie wel. Ik heb geen achtergrond als klassieke journalist. Misschien is zo’n soort hoofdredacteur ook wel niet meer van deze tijd. Ik denk dat ze mij veel meer gevraagd hebben op basis van m’n marketingachtergrond en netwerk. Puur inhoudelijk wisten ze van m’n smakenpalet door op m’n blog te kijken. In die zin kun je bijna stellen dat ik misschien wel de eerste blogger-hoofdredacteur ben. Een term die overigens verschrikkelijk walgelijk klinkt, dus hou het maar op hoofdredacteur.”
Wat wordt je belangrijkste koerswijziging?
“We zijn de hele opzet van BLEND aan het veranderen en splitsen de 10 jaarlijkse uitgaves die we hebben in 2 losse uitgaves. Een BLEND Paper van 80 pagina’s, die 6 x per jaar alleen op de Benelux markt gaat uitkomen en een internationale editie (Engelstalig). Dit wordt een dikke glossy van +/-300 pagina’s, die 4 x per jaar wereldwijd gedistribueerd wordt.”
Ambitieus…
“Wat je nu ziet op de internationale bladenmarkt is dat de grote titels in oplage teruglopen terwijl ‘niche’ titels als Mirage, Purple of Monocle terrein winnen. Dat is een ontwikkeling waar we met de internationale BLEND graag op willen inspelen. De Nederlandse versie hebben we geprobeerd voor een groter publiek toegankelijk te maken door qua oplage omhoog te gaan en in prijs te zakken.”
Van welk redactioneel experiment verwacht je het meest?
“Ik ben best wel benieuwd wat voor verschil mijn benadering gaat maken. Ik heb toen ik vorige maand begon getracht veel meer organisatorische structuur in het bedrijf te brengen.”
Hatsaa!
“Het klinkt heel erg Emile Ratelband, maar ik benader de BLEND niet zozeer als magazine, maar meer als merk. Een merk met waarden, een brand identity en een positionering. Elementen die het veel makkelijker maken om een heldere visie te creëren.”
Duidelijk
“Ook wil ik een sterkere band tussen de mensen die het blad met ons maken en de redactie. Het moet veel meer een team worden in plaats van een redactie en freelancers. Dat zorgt voor meer draagvlak voor je blad en bovendien is het op die manier veel leuker werken.”
Bladen als Blend maar ook Love of Purple teleurstellen me vaak: ze nemen zichzelf zo verschrikkelijk serieus en zijn meestal humorloos en weinig uitgesproken, pretentieus zelfs. Terwijl de onderwerpen waar ze over schrijven juist vol liefde, expressie, humor of emotie zitten. Herken je dit?
“Zeker! BLEND is in principe een vrij serieus blad met dito onderwerpen. Maar dat betekent niet dat het blad helemaal humorloos moet zijn. Ik geloof juist in die combinatie. Op mijn blog doe ik het ook zo.”
Hoe dan?
“Ik kan een of andere gast die hele serieuze installatiekunst maakt uitlichten omdat ik het tof vind, maar tegelijkertijd vind ik het verschrikkelijk grappig als er een beunhaas-vorkheftruckchauffeur een heel magazijn wodka laat omvallen. Dat wil niet zeggen dat ik dat soort flauwe humor in het blad wil, maar ik wil wel humor in het blad om een contrast te creëren met de andere onderwerpen. De naam van het blad is niet voor niets BLEND.”
“Er bestaan bijna geen titels die niet aan branded content doen. De kunst is dat je de gulden middenweg zoekt waarbij commerciële content een editorial relevantie krijgt. Dat zit ‘m vaak in hele simpele dingen zoals een goede planning.”
Online media geven erg af op print. Maar ze spelen vaak leentjebuur.
“Zeker. Mooie voorbeelden zijn al die high-fashionblogs. Stuk voor stuk plaatsen ze foto’s en filmpjes uit shoots van modebladen. Voor mij geeft dit het bestaansrecht van printmedia weer, zeker in dat segment.”
Precies
“De kunst is natuurlijk om als magazine de diepte in te gaan. De nieuwtjes, die altijd ergens voorin bladen staan, zijn wat mij betreft outdated. Dit is de functie van de blogs. De diepgang is voor de bladen, die zie je bijna niet op blogs. Zeker in de mode-hoek.”
Hoeveel invloed heeft de adverteerder? Reikt die verder dan de advertentie- of advertorialpagina?
“Er bestaan zo goed als geen titels die niet aan branded content doen. De kunst is dat je de gulden middenweg zoekt waarbij commerciële content een editorial relevantie krijgt. Dat zit ‘m vaak in hele simpele dingen zoals een goede planning. Ik wil met BLEND op een transparante manier met commercie omgaan. Je moet de lezer niet onderschatten, men prikt er doorheen.”
Klinkt logisch
“Maar om je vraag eenduidig te beantwoorden: de macht reikt niet verder dan de advertentie- of advertorialpagina.”
Gaat Blend ook investeren in een iPad versie van het mag? Sommigen zeggen dat het de redding van magazines wordt.
“Ik had vorige week een afspraak met Apple over de iPad. Ik ben verschrikkelijk benieuwd wat voor invloed die gaat hebben. Niemand weet het zeker, maar ik denk dat we wel aan het begin van een hele spannende tijd voor printmedia staan. Ik wil hier met BLEND zeker in mee. Ik denk alleen wel dat je jezelf goed moet afvragen wat je precies wilt met zoiets als een iPad, zodat je niet als een kip zonder kop je blad zo snel mogelijk iPad-proof gaat maken zonder dat je bepaald hebt wat voor rol het apparaat gaat spelen in je business model. Ask not what you can do for the iPad, ask what the iPad can do for you, om er maar weer even een heerlijke oneliner in te gooien.”
Waarom heb jij op dit moment de meest begerenswaardige baan van Amsterdam?
“Dat weet ik niet. Ik weet wel dat ik elke dag bezig ben met het bij elkaar zoeken van leuke onderwerpen, samen met een team van toffe mensen zodat je aan het eind van het jaar 10 zo mooi mogelijke producten hebt. Een prima bezigheid.”
Van iemand die z’n carrière begon met het assisteren van Andy Warhol mag je gerust wat verwachten. De Nederlandse beeldend kunstenaar Ari Marcopoulos lost de verwachtingen al meer dan dertig jaar in. Hij vereeuwigde niet alleen de helden van je onhandelbare, oudere broer, maar ook die van jou en je vader. Met een belangrijk deel van zijn werk legt Ari de essentie van subculturen bloot. Dat kun je tot en met 16 juni zelf zien tijdens de overzichtsexpo It Might Seem Familiar in FOAM. Voor MonoBrow maakte hij tijd vrij om wat levensvragen te beantwoorden. Met het caps lock knopje ingedrukt.
Sommige mensen kunnen op hun sterfbed zeggen dat ze een 48 inch flatscreen hebben gehad. Jij hebt met Hank Shocklee in de auto gezeten, op weg naar Public Enemy. Geniet je van zulke momenten, of ben je alleen geïnteresseerd in de foto’s die het oplevert?
“IK GENIET VAN MOMENTEN ZOALS MET HANK SHOCKLEE IN DE AUTO MAAR OOK VAN SNOWBOARDEN MET MIJN ZOONS IN DIEPE SNEEUW TUSSEN DE BOMEN, OF VAN EEN FOTO DIE HET OPLEVERT.”
Is er een scene waar je graag nog eens in zou willen duiken? Of is het vastleggen van je familie genoeg?
“LIGT ER EEN BEETJE AAN. BEN TEGENWOORDIG MEER MET LANDSCHAPPEN BEZIG, MAAR ALS IETS ZICH PRESENTEERT STA IK ALTIJD OPEN VOOR DE ERVARING.”
Mag ik trouwens je zeggen?
“JA, EASY STYLE…”
Mooi. Je komt vast niet vaak meer in Nederland: deze week al een Febo grillburger uit de muur getrokken?
“NEE MAAR WELL EEN PATAT MET MAYONAISE GEGETEN NU ALLEEN NOG EEN KROKET EN DAN KAN IK TERUG NAAR HUIS.”
Lig je ooit wakker omdat je bang bent in een Annie Leibovitz-situatie terecht te komen?
“NEE.”
Wat me ook erg lijkt: wanneer je werk gekocht wordt door enorme eikels. Van die verzamelaars die alleen naar de marktwaarde kijken. Enig idee wat voor types into Ari Marcopoulos zijn?
“NEE, WEET IK NIET. MAAKT ME MISSCHIEN WEL UIT, MAAR DAT IS NIET IETS WAAR JE CONTROLE OVER HEBT, NET ALS HET WEER.”
Ik lees veel. Als ik deze vragen gemaild heb ga ik snel door met een mooi boek van Neil Gaiman. Aan een fotograaf vragen of hij toevallig nog wat indrukwekkends gelezen heeft is waarschijnlijk niet handig…
“IK BEN NU BEZIG MET A SHORT LIFE OF TROUBLE, EEN AUTOBIOGRAFIE VAN MARCIA TUCKER EN OOK LEES IK INTERVIEWS MET BRUCE NAUMAN.”
Wanneer deed je voor het laatst boodschappen, samen met je vrouw bijvoorbeeld, en realiseerde je, terwijl je een pak Frosties in je handen had, dat het leven goed is?
“MINSTENS EEN KEER PER DAG EN ALS IK EEN DAG OVERSLA, DAN KOMT DE REALISATIE VANZELF TERUG.”
Als mensen klagen over de kwaliteit van de types die je kopiëren, dan ben je goed bezig. Pieter Janssen staat dan ook al jaren op eenzame hoogte. Hoewel, echt alleen is het niet aan de top. Daar zorgen z’n pileys van LeLe wel voor. Parra dus. Een artiest met een muzikale smaak waar Job de Wit vier sterren voor zou geven. Speciaal voor MonoBrow presenteert Piet regelmatig obscure muziek die de moeite van het afspelen waard is. Deze keer de New Wave van: The Passions.
Wanneer ontdekt?
“Jaar of wat geleden, zat ik dus heel erg in het nummer Echo Beach van Martha & The Muffins. Zowiezo een partycafe ‘t Luxje classic. Het album van Martha & The Muffins had ik gekregen van buddy Christiaan Mc Donald na een vage nacht met pils en fest in Berlijn, maar dat terzijde.”
Right
“Many months later, was ik een of ander indie blog ding aan het checken en kwam een nummer van The Passions voorbij. Ik zweerde dat het Martha & The Muffins was, maar not. Het waren de Passions. Toen zweerde Vos dat het gewoon The Long Blondes waren die toendertijd een hitje hadden met deze topper.”
Lekker
“Maar not. Het waren The Passions. Met hun eerste album Michael & Miranda uit 1980 op het label Fiction. Daar zaten the Cure dus ook op en die diggden The Passions ook wel, en mochten zo nu en dan hun voorprogramma verzorgen. (Tenminste, als het intenet correct komt.)”
Wanneer moet je dit vooral niet opzetten?
“Als je partner niet van New Wave houdt. En als je ergens moet draaien en je denkt wel dat iedereen het kent. Maar verder eigenlijk altijd.”
Waarom vindt de internationale artiest Parra dit zo gaaf?
“Snel, krachtig, early The Cure sound…, chick op zang.., 80′ies haircuts en een dope pretentieuze hoes en albumtitel. En je kan er best stoer mee doen want niet veel mensen kennen het. Haha.”
Beste nummer?
“Pedal Fury.”
Morgen gaat Dep. open.
Bij binnenkomst word je door barvrouw Femke Dekker getrakteerd op een koud pilsje, wanneer je blaas geleegd is mag je een roze hartje van het schoteltje pakken bij wc wijfie Eline Mul en ’s nachts, als je veel te dronken naar buiten tolt zorgt de kopstoot van uitsmijter Vincent Vos ervoor dat je dit bezoek niet snel vergeet.
Edit: de fijne fijnerikken hierboven zijn niet de oprichters maar zorgen (met anderen) voor de creatieve invulling. Dep. is een initiatief van Precinct 5, Patta en Café George. Should be awesmoe.
Friso op de mail: of ik zijn variant op het MonoBrow-logo zag zitten. Eh, ik zie ‘m zelfs staan (en jij ook als je een paar keer op f5 drukt). Friso’s personal brand is Freshco en aha-momentjes krijg je bij het zien van zijn grafische werk voor Revert en FreshCotton. Daarnaast schijnt hij sprekend op Heath Ledger te lijken, wat natuurlijk heel handig is als je tegenover een vrouwelijke of homoseksuele opdrachtgever zit. You go Friso!
Amsterdammers weten hoe laat het is wanneer de woorden Miktor & Molf in de kop van een MonoBrow-posting voorkomen. Mocht je dit illustere kunstenaarsduo niet kennen, dan wordt dit hoog tijd.
Je krijgt vanaf 12 februari de kans om werk van deze heren te bewonderen én kopen tijdens de expo Oh Shit, vier verdiepingen Slecht Werk van Miktor & Molf. Natuurlijk met een optreden van Firestone en nog natuurlijker met een guest appearance van Vedett. De opening? Tussen 18.00u en 22.00u in galerie The Thought.
Ik hoop alleen wel voor je dat ze iets aardiger tegen je zijn dan de afgelopen keer:
Schrijver slash kunstenaar Tom McCarthy heeft een tijdje hier in Amsterdam gewoond waar hij als redacteur van Time Out werkte. Britten houden meestal wel van onze hoofdstad. Tom niet, hij vond het vrij crappy allemaal en beweert dat Amsterdam bureaucratischer is dan het Oost-Europa van Kafka. Geeft niks Tom. Je hebt met Remainder nog steeds een prachtig boekwerkje geschreven.
——————————————————————————————————————-
Remainder vertelt over een emotioneel vlakke en obsessieve man die na een heftig ongeluk het gevoel heeft dat hij niet écht leeft. Doordat hij moest revalideren voelen zijn bewegingen onnatuurlijk aan, hij is jaloers op acteurs in films; daarin ziet alles er zo natuurlijk uit.
Wanneer hij een schadevergoeding krijgt van dik acht(!) miljoen pond gaat het mis. Op een stom feest krijgt hij een herinnering die heel prettig aanvoelt waarin een gebouw met een aantal buren die bepaalde handelingen doen (nee, niet dat soort dingen smeerpijp, gewoon: een pannetje lever koken, pianospelen, klussen aan een motor) de hoofdrol speelt.
Hij besluit om met al zijn geld dat gebouw en de bewoners na te maken zodat de herinnering nagespeeld kan worden. In het echt. Met echte mensen, alles. Hierdoor kan hij in die herinnering zijn wanneer hij wil en zich net zo natuurlijk voelen als acteurs in films. Vanaf dat moment wordt het steeds weirder. Gelukkig wordt het verhaal heel straight verteld.
“I very much didn’t want to write a self-consciously avant-garde novel with broken prose… I realised straight away that it would blow the whole book if he were an artist or an intellectual… It’s really important he’s just some bloke, some totally average everyman.”Tom McCarthy in Independent.
Waarom? Daarom:
+ Bizar verhaal vol rare wendingen
+ pittig thema, duidelijk, strak proza
+ inéénrukdoorjakkeraar
- het dwangmatige karakter van de hoofdpersoon werkte soms op mijn zenuwen.
Conclusie
HAMBURGER ZEGT: zoiets heb je nog nooit gelezen. Een prima behapbaar verhaal over vervreemding en authenticiteit met meer lagen dan de Febo week special!
Skinner is een kunstenaar die net als Le Merde in de resin- en vinyl toy scene zit. Hij is een soort nette en vrolijke variant van Neck Face. I likes. My Guitar Wants To Kill Your Mama is de titel van een serie portretten van legendarische gitaristen die door Skinner onder handen zijn genomen. Kim Deal en consorten zagen er nog nooit zo mooi uit.
MonoBrow. Timewaster number one.
Hier een aantal prima plekken met plaatjes:
Booooooom!
Zwarte montuurtjes gaan hier erg lekker op.
JJJJound
Als Bret Easton Ellis bevriend was met Mark Gonzales en ze samen door Amerika tourden.
TriangleTriangle
Fotografie van fotografen die erop zitten. Lekker fijntjes allemaal.
(Dankjoewel Katrien Franken.)
©