Oh Belghie, wat zijt gij toch mijn lievelings. De smaakmakers van Knotoryus, de luie oogopslag van Jerom, Tom Barman & naamgenoot Lanoye, bier met nootjes; zelfs de advertising die vanonder Breda vandaan komt is beter dan die van ons. Dat een kustplaats als Oostende me zou bekoren had ik alleen niet verwacht. Ik haat badplaatsen. Teveel Duitsers, met liters Nivea aangekoekte boulevards en Gothische letters op geschoren lijven. Toch was ik dit weekend daar. En hoe.

Het Verkeersbureau Vlaanderen had me uitnodigd om deze kleine stad te bezoeken die in het hoogseizoen dik verdrievoudigd van 70 naar iets van 240.000 inwoners. En begin jaren tachtig was ene Marvin Gaye één van de bewoners. Hij deed natuurlijk meer dan de hele dag pintjes klemmen (dank je Tim Arts). De beste man logeerde bij de concertpromoter Freddy Cousaert om bij te komen van een leven vol coke, geld en gedoe. In de twee jaar dat hij in Oostende hing schreef hij onder andere Sexual Healing. Wat deed jij ook alweer tijdens dat midweekje Zandvoort?

Anyhoo.

Er is een Marvin Gaye app ontwikkeld die je door de stad leidt, de voetstappen van Gaye volgend als een van zijn persoonlijke demonen. Daar had de beste man er nogal veel van en uiteindelijk hebben ze Marvin te pakken gekregen. Maar never niet in Oostende. Daarom:

MonoBrow’s onverwachte ode aan Oostende in 63 woorden

OH OOSTENDE MET UW IMMER WAAIENDE WIND. UW EINDELOZE BALKONNEN MET GETINTE GLAZEN, VAN WAARACHTER BLAUWGEADERDE BENEN ONDER VERWASSEN SLAAPSHIRTS DRENTELEN. UW WAARDIG OP BUSSEN WACHTENDE NEKLOZE MADAMMEN. UW ARCADESPEELHAL MET KILLER INSTICT EN VOORAL VEEL KNUFFELGRIJPSPELLEN. OH OOSTENDE MET UW HOOGSTE PILSPAKKANS VAN HEEL DE BENELUX. EN UW VRIENDELIJK WINKELPERSONEEL. WEET U WEL HOEVEEL IK VAN UW EIGENAARDIGHEDEN HEB LEREN HOUDEN? ZOVEEL.

Er komt een moment dat de Non Records ‘ en Mishka‘s van deze wereld met hun muziek of producten niet meer  verwijzen naar de jaren tachtig of negentig. Er breekt een tijd aan waarin de Top 2000 à gogo het zonder Prince’ 1999 moet doen en toekomstige Great American Novel schrijvers zoals Jonathan Franzen een ander tijdperk dan dat van Clinton en Bush gebruiken om de wereld te duiden. Tot die tijd ga je op deze plek goed op de mooiste jaren van de afgelopen eeuw. Uitgemolken tot de laatste druppel als de borsten van Pamela Anderson in een Baywatch rerun op RTL 7.

DE JAREN ’90 ZITTEN IN DEZE CLIP VAN AESOP ROCK:

EN DE NINETIES ZITTEN VOLOP IN DEZE STtüSSY X PEANUTS SHIRTS:

(via High Snobiety.)

DE JAREN ’90 ZITTEN IN ALLES WAT HET 17-JARIGE  WOORDWONDER JOEY BADA$$ UITSPUUGT. LUISTER DIT EN PROBEER MAAR EENS NIET OP EBAY ZES KILO ZANDKLEURIGE KARL KANI BROEKEN EN SPIJKERJASSEN TE SCOREN.

DE JAREN ’90 ZITTEN MOST DEFINITELY IN DEZE PLAYSTATION VITA-VERSIE VAN MORTAL WOMBAT:

DE JAREN ’90 ZITTEN OP ZEKER IN DIT BOEK OVER EUROPESE HIP HOP POSES:

Dit zijn MonoBrow Essentials: vormen van vermaak die me op dit moment bezighouden. Niet dat ik er tijd voor heb als vader van een zeven maanden oud UltraVentje, serieuze baan-hebber en iemand die zijn vrouw regelmatig vertelt dat ze een lekker ding is (niks aan gelogen). Kortom, een dag is zo voorbij. Uren die ik vooral niet zou moeten besteden aan deze contemporary crap die ik je desondanks van harte aanbeveel.

BATTLEFIELD 1943
IK SPEEL het vier jaar oude Battlefield 1943 op mijn Xbox360 omdat het een laagdrempelige shooter is waarin je voor de verandering niet op Arabieren of Russen moet knallen. Maar afwisselend in de huid kruipt van een Japanner of Amerikaan en probeert met je teammaten de bases op eilandjes in de Stille Oceaan te veroveren. De rustgevende Bounty eilandvibe is verradelijk. Ik schrik me dan ook regelmatig kapot als er een soldaat met een jeukende triggervinger achter een rots tevoorschijn springt, in plaats van een jonge Brooke Shields die vraagt of ik kom skinny dippen.

TOM LANOYE – SPRAKELOOS
IK LEES Sprakeloos van Tom Lanoye omdat er niemand is die de zesentwintig letters van het alfabet zo laat zinderen. Lanoye’s zinnen zijn rijk en vol en meanderen als de darmen van een bourgondiër met een zwak voor everzwijnworst. Er is op dit moment geen schrijver in ons taalgebied die het leven zo vast bij de kloten heeft.

PROPHET
IK LEES Prophet, een comic die in de jaren negentig bedacht is door Rob Liefeld, auteur slash ondernemer die dankzij zijn absurde stijl en zakelijke fratsen de meest gehate man in comics is. Gelukkig wordt Prophet nu getekend en geschreven door een nieuw creatief team dat heerlijk gaat op een Europese stijl. Goede expositie (geen karakters die in supergekunstelde ‘dialogen’ het verhaal voortstuwen), echt heel erg heet artwork en een enscenering die op een beklemmende manier duidelijk maakt dat je in een brute, buitenaardse wereld terechtgekomen bent. Een wereld waar van elke ontmoeting met andere wezens een dreiging uitgaat die je pieleballen ineen laat krimpen.

PLAYSTATION VITA
IK SPEEL op mijn PlayStation Vita games als Virtua Tennis 4, Rayman Origins, MotoStorm RC, Ultimate Marvel vs Capcom 3 en opnieuw uitgebrachte classics als God of War Ghost of Sparta. De Vita mag dan een dramatische start kennen, het apparaatje bewijst mooi wel dat het mogelijk is om een mobiele game ervaring te hebben die nauwelijks onderdoet voor de speelbaarheid (twee analoge sticks!), diepgang en grafische kwaliteit van consoles. Niet overtuigd? Wacht maar totdat Gravity Daze uitkomt. You wil like.

GEORGE R. MARTIN – A FEAST FOR CROWS
IK LEES deeltje vier van George R. Martin’s Game Of Thrones romanreeks. Met wat tegenzin, dat wel. Want er gebeurt niet zoveel in de 800+ pagina’s. Bovendien is het echt pulp. Heerlijke pulp, maar toch, de wereld van Westeros is één groot  literair fantasy cliché. George is daarnaast verschrikkelijk lang van stof wat het verhaal niet ten goede komt. Toch blijf ik lezen. Dat zal wel komen door al die draken, veldslagen, magie en mensen die kwaardaardiger zijn dan een huishoudboekje van Heinrich Himmler.

MAGIC THE GATHERING
IK VERZAMEL Magic kaartjes. Mocht je MonoBrow al langer bezoeken dan weet je dat ik een fan van het fantastische kaartspel Magic ben. Nou ja, ook dit moet ik wat afzwakken. Want het is niet alsof ik elke maand tig nieuwe kaartjes koop. En ik heb in mijn leven niet meer dan veertig potjes gespeeld. Maar af en toe pak ik mijn verzameling erbij en orden ik de boel wat. Ik bewijs hiermee dat je iets super awesmoe kunt vinden zonder dat je je er als een fanboy mee bezighoudt. Ook bewijs ik op deze manier dat ik een nerd ben. En dan niet op de Pharrell manier.

VRIJ NEDERLAND
IK LEES Vrij Nederland, een opinietijdschrift dat me wekelijks vertelt hoe de wereld in elkaar zit. Genuanceerd, kritisch en altijd nieuwsgierig. Het is bovendien het boekje waarin Arnon Grunberg in zijn rol als Mensendokter adviezen geeft die het leven net even wat dragelijker maken. Ik wilde nog een afsluitende grap maken over de Sp!ts, maar het is nu tien uur ‘s avonds en ik val om van de slaap. Ok doei.

Voor de werkgever is het vanzelfsprekend, voor de artiest of creatief ligt het niet altijd zo zwart wit: wie is er eigendom van een idee? Daar zijn ze bij Marvel aka House of ideas duidelijk in: all your art are belong to us. House of horrors zou dan ook een betere naam voor deze uitgeverij van onder andere comics zijn. Jack Kirby, een van de tekenaars aan wie deze club zijn succes te danken heeft, is gebruikt als een slechte plotwending uit een willekeurige Marvel strip.

Geschiedenisles in vier PowerPointesque bullets (en bijpassende generieke koppen)

BEGIN
* Het succes van Marvel is voor een enorm deel gebaseerd op de kwaliteiten van Jack Kirby. Deze tekenaar bedacht samen met Stan Lee superhelden als Fantastic Four, X-men, Hulk en Avengers. Zijn tekenstijl was revolutionair. Vol energie, dynamiek en met een urgentie die in die tijd ontbrak in andere comics. Het feit dat in de jaren 50 bedachte karakters nu nog miljoenen opbrengen wanneer ze verschijnen in videogames of films (oh ironie: strips doen het tegenwoordig minder goed), zegt genoeg. Of, zoals Stan Lee het zegt: ‘Nuff said.

GELD
* Stan Lee werd het gezicht van Marvel en verdiende de afgelopen jaren gestoorde hoeveelheden dollars aan de stripkarakters die hij samen met Kirby bedacht. En Jack? Die had een ander contract bij Marvel en werd gezien als inwisselbare kracht.

“There were no royalty payments at the end of the road … no residuals … no copyright ownership. You wrote your pages, got your check, and that was that.” Lee says his first scripts paid him 50 cents a page and that “[i]t wasn’t much different for the artists. Their rate of pay was somewhat higher than the writers but it took them longer to complete a page, so things seemed to even up.” Stan Lee

Kirby zag nooit een cent van alle winst die Marvel gemaakt heeft. Bijvoorbeeld toen het bedrijf in 2009 door Disney gekocht werd voor een bedrag van vier (!) miljard. Jaren eerder beseft Kirby dat hij nooit geld zou zien van zijn voormalige werkgever. Dus probeerde hij de rechten over zijn eigen, bij Marvel gemaakte werk veilig te stellen. Daar moest een door hem verloren rechtzaak in de eighties aan te pas komen waarin het unfaire Marvel huurlingensysteem aan de kaak werd gesteld. Na de overname door Disney hebben de nabestaanden van Kirby (de man overleed in 1994) eveneens geprobeerd de rechten terug te krijgen van zijn werk. Ook dat mislukte.

RECHTZAKEN
* Het is niet de eerste keer dat een Marvel-auteur een rechtzaak begint tegen de stripgigant. Gary Friedrich, medebedenker van Ghost Rider deed dit ook, net zoals Steve Gerber, de geestelijk vader van Howard the Duck (oeh, die film was quwack). Andersom gebeurt eveneens: Marvel klaagt als een malle eigen artiesten aan. Alles om ervoor te zorgen dat al het geld richting bedrijf gaat.

CONCLUSIE
* Ik hoor je al denken: nou en dat die ouwe poppetjestekenaar zijn geld is misgelopen, types als Rembrandt en van Gogh stierven toch ook zonder ooit in het hoofdkantoor van een Zwitserse bank uit een Nespresso kopje met hun eigen naam erop te drinken? Hey hey, even rustig nou. Hoe kun je deze praktijken goedpraten van een bedrijf dat verhalen produceert waarin het draait om respect en het nemen van verantwoordelijkheid als je macht hebt. Dan kom je er niet mee weg om de mensen die aan de basis staan van je succes, zo slecht te behandelen.

Meer over deze moreel verwerpelijke Marvel madness lees je op de website van comicveteraan Stephen R. Bissette. Of ontdek waarom striptekenaar James Sturm de nieuwe Avengers film boycot.

Ik geloof dat ik de veelbelovende clash deze zomer tussen de verschillende X-men en Avengers comics, maar even oversla.

Grafisch ontwerper Jorgen Koolwijk is net als MonoBrow een nostalgische Neel. Dat kan niet anders als je afgaat op zijn laatste project. Phasebook – behind the screens is een analoge reactie op deze digitaal maakbare tijden. In de uitgave presenteert Jorgen zestig mensen die (in)direct met elkaar verbonden zijn via sociale netwerken. Hij doet dit aan de hand van de vraag: ‘wie was je’ en wil weten of de dromen van toen zijn uitgekomen.

Hoe vaak maak jij je schuldig aan het opleuken van je eigen leven in updates?
“Bijna nooit. Hooguit één keer in de week. Als ik bijvoorbeeld via Spotify nieuwe muziek luister dan post ik dat wel eens op Facebook. Mede daarom sta ik op het punt m’n account op te zeggen. Ik stoor me te vaak aan de nietszeggende of juist veel te persoonlijke berichten. Dan vraag ik me af waarom iemand dat zo graag wil delen. Toch vind ik FB handig. Je blijft van bepaalde organisaties op de hoogte van het reilen en zeilen.”

Zijn je eigen dromen uitgekomen?
“Tja, ik weet niet of je dat echt ooit kan concluderen. Ik ben wel tevreden met hoe mijn leven zich nu ontwikkeld. Qua werk ben ik er nog niet, maar ik zit op de goede weg. Sinds drie jaar ben ik zelfstandig grafisch ontwerper. Het belangrijkste van ondernemen is een goed netwerk opbouwen. Dat kost heel veel tijd, en je moet ervoor zorgen dat de manier waarop je dit doet ook bij je past. Ik ga bijvoorbeeld niet naar netwerkborrels. Ik doe liever mee met brainstormsessies, of werk mee aan acht uur overwerken voor het goede doel. Tijdens dit soort acties kom je veel nieuwe mensen tegen die gemotiveerd zijn. Het inspireert als je met elkaar iets probeert neer te zetten.”

Er zijn nu tieners die straks misschien wel twintig jaar op Facebook zitten. Is het dan nog steeds een vluchtig medium?
“De manier waarop je berichten kan posten is vluchtig. Dat maakt het makkelijk om even iets te melden of foto’s te delen. Ik weet niet of sociale media zich zo gaan ontwikkelen dat mensen juist langere berichten gaan schrijven, waardoor er meer tijd wordt besteed aan de inhoud. Iedereen heeft het druk. Ik spreek liever met mensen af in plaats van korte berichten uitwisselen online. We zouden meer moeite en energie moeten steken in persoonlijk contact. Uiteindelijk is dat waar het om draait.”

Phasebook – behind the screens bestel je hierrrr.

Makers van MonoLogo’s zijn bijzondere types. Want onder andere gek op kapseltjes, knutselwerk en schoolschrift. Dat vermoed ik tenminste, hoe verklaar je anders deze nieuwe inzending? De grafische awesmoeness is handgemaakt van een in stukken geknipte pruik door art director Dagmar Hoogland.

Ik heb ooit met haar gewerkt voor Sid Lee en was toen erg gecharmeerd van haar focus en onder de indruk van het feit dat ze is afgestudeerd aan Central Saint Martins. Nu blijkt ze dus ook into monobrows te zijn. Dank dus, voor dit heerlijk staaltje ambachtelijkheid.

Dagmar Hoogland – portfolio

Een installatie die vernoemd lijkt naar een karakter uit een Steven Spielberg film moet wel iets moois opleveren. Melvin & The Machine is een Rube Goldberg machine, ontworpen door studio HEYHEYHEY uit <insert VVV foldertekst here> Eindhoven. In het MU kwam Melvin tot leven, helaas niet in het bijzijn van Habe Zijlstra, die had een afspraak met de voorzitter van de Tom Clancy-fanclub om te praten over het gevaar van de communistische samenzwering in Nederland.

Voordat je Melvin in actie ziet eerst nog even een wezenlijke vraag aan HEYHEYHEY medeoprichter Erik Sjouerman:

Stel, ik zit boven in mijn kamer te bloggen maar wil een pilsbiertje dat beneden in de koelkast staat. Is HeyHeyHey dan in staat om een machine te maken die mij zo’n heerlijke verfrisser serveert zonder dat ik hiervoor mijn plek moet verlaten?
“In één woord: ja.”

Mooi.
“In meerdere woorden: het moeilijkste deel van de machine die we zouden bouwen is -geloof het of niet- niet het deel van jouw commando naar het pilsbiertje, of zelfs het pilsbiertje naar boven zien te krijgen, maar de daad van het pilsbiertje uit de koelkast halen, de deur weer netjes sluiten (wel zo verstandig anno 2011) en het pilsbiertje openen.”

Dat klinkt als een opgaaf
“Wat betreft het uit de koelkast halen: enerzijds lijkt ons een magneetje aan de kroonkurk (bier drinkt men best uit een flesje) logisch. Dit magneetje zou aan een touwtje kunnen zitten dat d.m.v. een contragewicht terug wordt getrokken en zo de pint uit de koelkast sleurt. Over wat daarna te doen lopen de meningen in de studio uiteen: de een zegt sabreren die hap, of een tafelmodel guillotine en de ander kiest liever voor de subtiele aanpak van een robotarm.”

Ik heb het je niet gemakkelijk gemaakt
“Hoe het ook zij, veel hangt af van de beschikbare ruimte, het budget en de bereidheid permanente schade toe te brengen aan keuken/stucwerk/parket.”

Alles over Melvin & The Machine vind je hier

Die Sasa Ostoja toch. Mij een beetje een prachig MonoLogo opsturen uit het niets. (Even deze pagina tig keer verversen, dan komt ie vanzelf voorbij.) Het is dat ik een blog heb waarop ik talent zoals Sasa graag een podium geef, want anders wist ik niet wat ik er mee moest. Anyhoo, je bent allang afgehaakt en druk aan het scrollen door de illustraties van Sasa. Als je daar klaar mee bent gewoon even de rest van deze posting lezen ok?

Ben jij te betrappen op de heide met een paar afgesleten Teva’s aan je voeten, knabbelend aan een versgeplukte kastanje en ondertussen grafische odes aan de zon tekenend? Of ben je gewoon een stadsmens dat toevallig de natuur mist?
“Ik ben inderdaad een stadsmens dat de natuur mist.”

Wat wil je met je werk bereiken?
“Het is een ode aan dieren. Eigenlijk heb ik dieren hoger zitten dan de mens. Die maken er vaker een boeltje van dan de diertjes. Daarbij moet ik vaak om de dieren lachen. Bijvoorbeeld als mijn kat Binky koelkasten en deuren openmaakt of liedjes voor me zingt als er gegeten moet worden. Met mijn tekeningen wil ik een eigen wereld vormgeven met dieren en natuur waar ik zelf in rond zou willen lopen.”

Welke illustratie vat Sasa Ostoja het best samen?

Verzamelaars die er graag vroeg bij zijn: binnenkort komt er een Ben G team board uit met een print van Sasa die bestaat uit een mythisch dierenbos.

Sasa Ostoja – Portfolio

Ik begrijp het wanneer je in de COS bent en bij het afrekenen van je kleding nee zegt tegen een gratis exemplaar van COS magazine. Wat moet je met een veredeld reclamefoldertje van een Scandinavische modeketen? B.O.N.J.O.U.R.K.E. Lezen natuurlijk. Dat magazine wordt geproduceerd door Gert Jonkers en Jop van Bennekom (Fantastic Man)! Djeez.

Behalve interviews met Lykke ‘so so lekker’ Li en David Pearson die verantwoordelijk is voor een serie wonderschone Penguin paperback covers, vind je in COS magazine ook een Q&A met Tizer Baily, de personal assistent van Vivienne Westwood en Emma ‘Mind the gap’ Clarke, stemactrice die je waarschuwt in de Londonse metro. Oh en er staat ook een stuk over een paardentherapeut in.

Dat bedoel ik.

EDIT: ik hoor net dat het ontwerp van deze issue is gedaan door Alex Shoukas, die samen met Laurenz Brunner verantwoordelijk is voor de vormgeving van de Arnhem Mode Biennale die vandaag is begonnen.

“I believe that all good music is very simple. You have something to say because you have to say it: lyrics out of necessity and then a fucking good beat.” Lykke Li.

“If somebody is very chilly, they may have a very thin tone to their voice and might be a bit strident. You can tell the level of empathy that someone has by their voice. A lot of unspoken qualities of the person leak into the voice.” Emma Clarke.

“As a graphic designer, I think a book cover is an amazing thing to work on. In most other jobs you have to be black and white, but on book covers you can capitalise on ambiguity. You can play on intrigue and moods. You can titillate. I love all that!” Dave Pearson.

Modefotografie waarin de kleding een ondergeschikte rol speelt is verschrikkelijk, als ik kunst in een boekje wil ga ik wel naar het nieuwscentrum van Atheneum Boekhandel. Maar de manier waarop Maurice Scheltens en Liesbeth Abbenes COS kleding presenteren heeft hetzelfde effect als meer traditionele modefotografie: ik krijg zin om dat spul te scoren. Prachtig.

Museum.

Zo. De busladingen bezoekers die MonoBrow binnenkomen via Google zoekwoorden als “Natascha (SYTYCD)” en “douchebag betekenis” zijn we kwijt.

Vrijdag was ik in Antwerpen op uitnodiging van het net geopende Museum aan de Stroom (MAS), een tien verdiepingen tellende interpretatie van modern museumbeleid. Van het gebouw tot de presentatie van de collecties en website: er is goed nagedacht over de manier waarop je een museum in 2011 aan de aandachtspanne van een Tumbler-feed hebbende man brengt.

Dat begint bij het gebouw en wat je ook van vindt van dit ontwerp van Neutelings Riedijk, indrukwekkend is het. Je kent dit architectenduo van het Beeld en Geluid Insituut. Ook al zo’n pand dat de meningen verdeelt.

Maar met een gebouw alleen kun je als museumdirecteur niet achterover op je Eams stoel leunen, je sigaar-as tippend in een Jeff Koons asbak, terwijl je je ironische Rien Poortvliet stropdas nog eens rechttrekt en je PA zegt dat ze die ochtend geen telefoontjes moet doorzetten omdat je het te druk hebt met genieten van het handgeweven tapijt met Banksy motief.

De live rondleiding met een MAS-gids op de website is nice, het restaurant op de bovenste etage is ook onmisbaar, maar wat echt goed gedaan is: de presentatie van de collectie. Het MAS lijkt namelijk nauwelijks op een traditioneel museum, het voelt nog het meest alsof je een magazine binnenloopt.

De collecties zijn namelijk onderverdeeld in thema’s (macht, leven & dood), die weer als een soort rubrieken gepresenteerd worden in verschillende vormen, waarbij oude vondsten en moderne kunst elkaar afwisselen. Dus geen zalen vol vroom kijkende Middeleeuwers in olieverf of juist alleen met slecht proza volgeschreven wc-rollen. Periode’s en stijlen vullen elkaar in dezelfde ruimtes aan.

Het voelt wat willekeurig, maar dat geeft eigenlijk niets, het lijkt nog het meest alsof je door je RSS-feed loopt. Die willekeur komt omdat het MAS de collecties bevat van drie musea (het Etnografisch Museum, het Nationaal Scheepvaartmuseum en het Volkskundemuseum) waarvan de gebouwen verouderd waren.

Een goed voorbeeld van een nieuwe manier van collecties presenteren is het Kijkdepot. Hier zijn alle stukken opgeslagen die niet in de reguliere tentoonstellingsruimten passen. Maar je kunt er als bezoeker toch bij. Met rijen en rijen curiosa en kunst. Een bepaalde oprichter van die ene site Gevondenopmarktplaats zal vrij goed gaan op dit onderdeel van het MAS.

Crazy moderne kunst…

De magazine vergelijking geldt trouwens ook voor de teksten die je in het museum tegenkomt. Hier geen pretentieuze abstrace crap maar goed behapbare taal waarin als het even kan de verschillen en overeenkomsten tussen vroeger en nu worden geduid.

Ok, soms slaan ze de plank mis: “het MAS is een totaalbelevenis.” Experience Schmexperience, ze hoeven dit helemaal niet te zeggen, ze maken het gewoon waar.

… wordt afgewisseld met crazy oude spulletjes uit exotische culturen

MAS – Antwerpen

(Als je er dan toch bent, ga dan even langs bij Avenue, een mooi Patta’ish shoppie of Graanmarkt 13, een winkel slash restaurant en gallery. Ok doei.)