Afgelopen zaterdag werd ik te grazen genomen door de naald van Emiel Steenhuizen. Die ken je misschien nog uit de documentaire All We Ever Wanted. Emiel werkt in de studio van Rob Admiraal naast fijne fijnerikken als Lina Stigsson en Jan Paul Jansen.

Overigens is dit echt het slechtste moment om een foto te publiceren van deze tattoo, want de huid is nog lang niet genezen. Dus als je iets scherps denkt te kunnen commenten over het rillerige lijntje van het Camping Gaz lampje: dat komt straks, als de oude huidcellen verdwenen zijn, helemaal goed. Maar dank voor je medeleven. Waar je naar kijkt? Een typisch vakantietafereeltje van ondergetekende: Frankrijk, De Waard tent, Aix-en-Provençe: beste tijd ooit. Danku vake en moeke. <3

Vers aan de muur: een gicleeprint van MonoFriend en illustrator Saßa Sasa (godver kan iemand me uitleggen hoe ik zo’n priegeltje onder de ‘s’ krijg) Ostoja. Niet te verwarren met Sacha de Boer. Ken je Sasa niet? Lees dit emotionele interview met deze sympathiekeling die nu nog betaalbaar is maar straks niet meer. Volg hem hier.

Je hebt inhoud, maar ook met je vorm zit het goed en je zou niets liever willen dan praten met anderen over dat waar je vol van bent. Helaas kom je niet verder dan af en toe iets roepen tegen de schoonmaker die je taal niet spreekt en een keer per week ongeïnteresseerd je kaft afstoft. Wat moet het verschikkelijk zijn om als koffietafelboek door het leven te gaan.

Building stories van Chris Ware heeft alle eigenschappen van een koffietafelboek. Zo bevat de verpakking een gouden sticker met ronkende loftrompet van J. J. Abrams (bedenker van de serie Lost en volgend jaar regisseur van Star Wars VII).

Ook het formaat is indrukwekkend. Dit is geen stripboek dat je tussen je vergeelde Joop Klepzeikers wegzet. De kloeke doos dwingt het af om zichtbaar gepresenteerd te worden naast je ongelezen roman van David Foster Wallace. En over de vorm gesproken: het verhaal wordt verteld in veertien verschillende dragers. Van een poster tot een meer traditioneel gebonden boekje.

Nu is de vorm niet relevant als het verhaal niks voorstelt. Het gekke is dat in het geval van Building Stories de vorm waarin het verhaal gebracht wordt, wel degelijk van invloed is op de beleving en kwaliteit. Je kunt de onderdelen bovendien in willekeurige volgorde tot je nemen. Dit doet niks af aan de kracht van het verhaal.

En voordat je begint te piepen en me uitmaakt voor sell out: ja, ik had je nu ook liever geënthousiasmeerd voor een obscure Spawn comic uit 1997 met veel anatomisch incorrecte lichamen, gehak en gezaag. Maar ik kan er niets aan doen dat Building Stories indrukwekkend is.

Of je nu je indruk wilt maken op je bijbeunende barista buddies, of je moeder wilt overtuigen dat je kinderjaren vol verderfelijks van Eric Schreurs en Hein de Kort, niet schadelijk waren: Chris Ware is je man. En Building Stories dat wat je nu gewoon moet bestellen. De prijs is ook een grap.

Wielrennen is meer dan een sport. Het is het leven zelf. Geen wonder dat het zoveel verhalen voortbrengt. Wielersport en literatuur gaan dan ook samen als bier met nootjes. Vandaag wordt een nieuw hoofdstuk toegevoegd als de Ronde van Vlaanderen wordt gereden. Kom er maar in Maarten Ducrot: “Alle Vlamingen rouwen. #TomBoonen gevallen en naar het hospitaal”.

Mocht het vanmiddag vanaf 13.55 op Nederland 1 toch een saaie koers worden, ik heb iets nieuws op het internet gezet: #wielerplank, een foto van mijn bescheiden collectie cyclo-lectuur. Ben ik de enige? We gaan het merken.

Hoogtepunt uit mijn verzameling is de gigantische, driedelige uitgave van sportkrant l’Equipe over honderd jaar Tour de France. Vol prachtige foto’s en feiten. Maar de twee boeken van Benjo Maso (Wij Waren Allemaal Goden, Het Zweet Der Goden) en Langs Het Ravijn, het levensverhaal van beroepsrenner en -pechvogel Johan van der Velde,  zijn ook aanraders.

Goed. Ik heb de mijne laten zien, toon jij de jouwe?

Oh en nog iets. Soigneur #3 is uit. Dit fietsmagazine voor mensen met smaak en spaken van carbon is de moeite van het bestellen waard. Ze geven samen met creatief collectief ALWT een feestje op woensdag hier in Amsterdam. Om te vieren dat de nieuwe editie uit is. En het wielerseizoen weer is begonnen. <hier had uw flauwe grap over doping kunnen staan>

Nog een paar dagen. Dan begint de reden dat ik een HBO-abonnement heb afgesloten. En zit ik minstens tien weken lang elke maandagavond te fistpumpen en kippenvellen voor mijn plasma-tv. Hoe laat het is? TIJD VOOR GAME OF THRONES SEIZOEN 3. Maar wat is dat? Oh nee! Italianen die zich verkleden als de karakters uit deze geweldige fantasy reeks van George R.R. Martin. God behoede me.

KAHL DROGO KLOON OP LINKS

Hey ijdele Kahl Drogo kloon! Ga je lekker met je geschoren borstkastsituatie? Hopelijk kom je nooit oog in oog te staan met een echte Dothraki. Dan ontdek je waar krijgers mèt lichaamsbeharing toe in staat zijn. En nog iets: die Maybeline eyeliner van je klopt van geen kant. Drogo en zijn maten smeren paardenmest onder hun ogen tegen de woestijnzon. Ga je schamen, jij voetbalvrouw met spiertieten die je er bent. En geef me even zo’n reuze Kinder überraschung Mmkaythanks.
———————–

THE VOICE OF ITALY IN DIT HELE PLAATJE

Wat is dit? De groepsfoto van The Voice Of Italy? Oh, jullie moeten de adelijke Martell familie voorstellen. Sorry, ik dacht even dat ik keek naar een fotoverslag van de AASFNWK, de Anonieme Afgewezen Soprano’s Figuranten die Nooit Meer Werk Kregen. My bad.
———————–

STAR TREK OP RECHTS

Eh Trekkie slash robotfan, Game Of Thrones speelt zich af in een fictieve versie van de MIDDELEEUWEN. Je weet wel, de periode waarin de enige tech bestond uit goed geoliede martelwerktuigen en primitieve telescopen enzo. Daar valt weinig tegen up te beamen Scottje. En wat is het verhaal met die witte gewaden die rechtstreeks uit de kledingkast van een non met smetvrees komen? Heb je in de twintig afleveringen ooit één outfit gezien die niet onder het bloed, bier of zweet zat of besmeurd was met modder?
———————–

NUCLEAIRE OORLOG IN HET MIDDEN

Woah Burger King, je Shrinky Dink kroon is niet helemaal goed uit de oven gekomen. In jouw geval geen overbodige luxe want nu zien je onderdanen niet dat je haaruitval in volle gang is. Net zoals het afbrokkelen van de macht van de Lannisters. Nou ja, gelukkig heb je altijd je ringbaard nog. Die is zelfs bestand tegen iets wat de dijen van de Red Queen heeft voortgebracht.
———————–

ALLES BEHALVE TYRION

Heiligschennis. Kan iemand deze stand in voor Jim Carrey in Dumb & Dumber vertellen dat hij op de verkeerde set staat?
———————–

We leven in perverse tijden. De H&M sexualiseert kinderen door de verkoop van bikini’s voor dreumessen. Ook krijgt een nieuwe generatie zo het idee dat die allemaal op elkaar lijkende airheads met hun op 6 komkommerschijfjes per dag geobsedeerde levens, meer aandacht verdienen dan de miliseconde die het duurt wanneer je langs een abri loopt en je netvlies ongevraagd gevuld wordt met STRONTCHAGRIJNIGE modellen. Dit was vroeger wel anders. Toen kon je kinderen nog gewoon bloot voorschotelen. Met monsters. Eh, ja, lees maar even verder.

De van oorsprong Zwitserse illustrator Hans Arnold maakte in de jaren zeventig van de vorige eeuw in Zweden naam met werk gericht op kinderen. Werk dat niet goed zou vallen bij ouders van nu die gewend zijn leeg te lopen in de K3-webshop. Hans liet namelijk geheel in lijn met de tijdsgeest koters kennismaken met monsters, naakt en intrigerende verhalen die de jonge lezer serieus nemen. Wat mij betreft drie zaken die bij het leven horen als vallen tijdens het skateboarden en de Rembo&Rembo verzamel-dvd. Dankjewel Hans.

Soms kom je een filmpje tegen dat je ècht raakt. Niet op een kippenvelgolfje-bij-de-hit-van-de-dag-manier, maar wel zó dat je na het zien ervan even geen behoefte hebt om van een glijbaan roetsjende panda’s te liken. Drie keer raden wat ik voor je heb gevonden.

De clip hierboven bevat vijf minuten van een toespraak van scenarioschrijver Charlie Kaufman. De man die je kent van grote doek gaafheid als Eternal Sunshine Of A Spotless Mind, Being John Malkovich, Synecdoche und so weiter. Dat hij een begaafd schrijver van scripts is, wist je. Maar dat hij daarnaast meer kan dan praten over frames, expositie en klagen over de locatiecatering, dat wist je waarschijnlijk niet.

Wees gewaarschuwd. Wanneer je op play klikt vloert Kaufman je hersenen in vijf minuten met een houdgreep. Ippon all the way gegarandeerd. Wat hij op hoogst poëtische, maar vooral op een ongekend integere manier vertelt komt hier op neer: laat je niet gekmaken door de makers van entertainment, producenten van consumentengoederen die je niet nodig hebt en de overal heersende winnaarsmoraal.

Volgens Kaufman is dit een systeem dat in stand gehouden wordt om je tam te houden. Passief consumeren en geen kritische vragen stellen, dat werk. Daar gaat het volgens de scenarioschrijver niet om. Zijn antwoord slash kijk op het leven dat vervolgens volgt is van een zo voor de hand liggende schoonheid, dat ik er even goed door van slag raakte. Maar ik ben dan ook iemand die moet huilen bij de docu Being Elmo.

De ironie dat je deze boodschap tot je krijgt via een medium waar Kaufman duidelijk geen fan van is, doet niets af aan de witte-knokkelafdruk-op-je-gezicht’esque impact ervan. Ook ga ik hier niet flauw naar je wijzen omdat je voor een reclamebureau werkt of bij een spijkerbroekenmerk kontzakken ontwerpt.

Het verhaal van Kaufman gaat over ons allemaal. De vraag is alleen wie er echt naar luistert. En er naar gaat handelen.

Ok. Ik leg het nog een keer uit: morgen ga je tussen 15.00 en 22.00 met een geweldig excuus naar de Wallen. Je bent op een kunstkoopmissie. Je gaat voor art met een hoofdletter van have I you there. Die kunst vind je op de Oudezijds Achterschmachterburgwal 60. Edoch wees gewaarschuwd: omdat je vandaag niet op de opening was geen gratis Bacardi cocktails voor jou.

Maar je kunt wel in alle rust het nog beschikbare werk van Sasa Ostoja en Father Futureback aanschouwen. Wat die gasten doen met Oostindische inkt is met geen balpen te beschrijven.

Scenesters als Pepijn Lanen, Maxim Hartman en vele andere high rollers gingen je voor en kochten vandaag werk van deze twee heren. Ik ook overigens. Want het is natuurlijk erg makkelijk om af en toe een paar Facebook like’jes te plaatsen, maar het supporten van je lokale artiesten, dat doe je vooral door het in je cubicle verdiende geld uit te geven aan moois voor aan je muur.

Die gasten doen alles voor hun kunst. Het minste wat jij terug kunt doen is af en toe iets aanschaffen.

Afijn.

Morgen dus. Veel plezier, en laat vooral weten wat je gekocht heb.

Sinds een paar dagen ligt Banksy – de man achter de muur in de winkels. In Engeland ging deze ongeautoriseerde biografie al een half miljoen keer over de toonbank. En 500.000 streetart fans can’t be wrong toch? Auteur Will Ellsworth-Jones is bovendien niet de minste, als journalist voor onder andere The Independent Magazine en het New Yorkse The Sunday Times.

Of je meer inzicht krijgt in het hoofd van Banksy, dat ontdek je straks zelf. De literaire luitjes van Lebowski publishers waren zo vriendelijk mij een paar exemplaren van Banksy – De man achter de muur op te sturen. Die geef ik weg, want ik word heel onrustig van boeken die ik dubbel heb. Ik doe ze ook cadeau omdat ik het belangrijk vind dat je meer leest dan de bijschriften van poezenplaatjes en NUjij-comments.

Hebben? Laat wat street art achter in de comments die ik nog niet ken en ik doe mijn best voor je. Xo.

Terwijl ik dit schrijf hoor ik de stem van Jean Nelissen. Ik versta niet wat hij zegt, maar dat maakt niet uit. Het gaat vast over de broer van de manager van een Vlaamse renner die behalve een verdienstelijk klassiekerspecialist ook succes had als verkoper van vochtsystemen. De wielersport zit vol verhalen en Jean kende ze allemaal. Nu ga ik hier niet beweren dat het vangrailloze ravijn dat De Neel heeft achtergelaten wordt gevuld door de redactie van Soigneur. Maar dat dit nieuwe fietsplatform net zoveel houdt van de sport als Jean wordt direct duidelijk als je het eerste nummer doorbladert: fraaie vormgeving, goede stukken en interessante namen. Je scoort Soigneur onder andere bij die zure Leo’s van Atheneum.

Soigneur website

Soigneur Tumblr