Steve Nazar is eigenlijk niet zo’n bijzondere illustrator. Ook in de periode dat hij piekte met zijn werk voor T&C Surf waren zijn tekeningen nogal generiek (dat is gene riek, da’s een hooivork).

Misschien werk je voor Thonik, dan begrijp je waarschijnlijk  niet waarom er überhaupt een posting aan deze illustraties geweid wordt. Hang je veel te strak zittende esthetiekuniform anders gewoon even terug in die kleurgecoördineerde kast van je, en luister naar het volgende….

Als tienjarige, Nederlandse skateboarder in de jaren tachtig ben je maar op zoek naar een ding: felgekleurde prints die de Zuid-Californische skate- en surfcultuur verbeelden.

Steve Nazar: “Hey tienjarige skatebro, how’s it hangin’?”
Tienjarige, Nederlandse skateboarder: “Woah, dit is zo rad.”

Een bijdehandte gorilla in surfshorts, een Neanderthaler met een uit steen gehakt surf- en skateboard, een inboorlingachtig ventje met een masker, een RAD Elvis én hier en daar wat populaire jaren tachtig monsters zoals zombies en mummies. Zet deze tienericonen in de meest weirde skate- en surffantasieën et hoppa: instant succes.

Ook typisch voor deze periode zijn prints die een verhaaltje vertellen. Hoewel verhaal misschien iets teveel eer is voor de eenvoudige actiescènes in het werk van Steve Nazar voor T&C Surf. Toch had het simpele artwork een bijna betoverende werking.

Als je er maar lang genoeg naar keek werd je vanzelf in de wereld van T&C getrokken. En was jij het die op een primitief skateboard over rotsen ripte. Ik kan me niet voorstellen dat jonge ventjes van nu ditzelfde gevoel ervaren bij het zien van The Hundreds prints. Maar dat is vast omdat ik er te oud voor ben.

In tegenstelling tot MonoGod Jim Phillips is het huidige werk van Steve Nazar niet bepaald interessant. Ok, dit is niet waar. Ik heb nog eens goed naar zijn illustraties gekeken en er zit best mooi spul tussen, het is alleen zo braaf. Nogal truttig.

Daarom nog maar even goed genieten van zijn oude werk. Enjoy.