Afgelopen zaterdag werd ik te grazen genomen door de naald van Emiel Steenhuizen. Die ken je misschien nog uit de documentaire All We Ever Wanted. Emiel werkt in de studio van Rob Admiraal naast fijne fijnerikken als Lina Stigsson en Jan Paul Jansen.

Overigens is dit echt het slechtste moment om een foto te publiceren van deze tattoo, want de huid is nog lang niet genezen. Dus als je iets scherps denkt te kunnen commenten over het rillerige lijntje van het Camping Gaz lampje: dat komt straks, als de oude huidcellen verdwenen zijn, helemaal goed. Maar dank voor je medeleven. Waar je naar kijkt? Een typisch vakantietafereeltje van ondergetekende: Frankrijk, De Waard tent, Aix-en-Provençe: beste tijd ooit. Danku vake en moeke. <3

Vers aan de muur: een gicleeprint van MonoFriend en illustrator Saßa Sasa (godver kan iemand me uitleggen hoe ik zo’n priegeltje onder de ‘s’ krijg) Ostoja. Niet te verwarren met Sacha de Boer. Ken je Sasa niet? Lees dit emotionele interview met deze sympathiekeling die nu nog betaalbaar is maar straks niet meer. Volg hem hier.

Je hebt inhoud, maar ook met je vorm zit het goed en je zou niets liever willen dan praten met anderen over dat waar je vol van bent. Helaas kom je niet verder dan af en toe iets roepen tegen de schoonmaker die je taal niet spreekt en een keer per week ongeïnteresseerd je kaft afstoft. Wat moet het verschikkelijk zijn om als koffietafelboek door het leven te gaan.

Building stories van Chris Ware heeft alle eigenschappen van een koffietafelboek. Zo bevat de verpakking een gouden sticker met ronkende loftrompet van J. J. Abrams (bedenker van de serie Lost en volgend jaar regisseur van Star Wars VII).

Ook het formaat is indrukwekkend. Dit is geen stripboek dat je tussen je vergeelde Joop Klepzeikers wegzet. De kloeke doos dwingt het af om zichtbaar gepresenteerd te worden naast je ongelezen roman van David Foster Wallace. En over de vorm gesproken: het verhaal wordt verteld in veertien verschillende dragers. Van een poster tot een meer traditioneel gebonden boekje.

Nu is de vorm niet relevant als het verhaal niks voorstelt. Het gekke is dat in het geval van Building Stories de vorm waarin het verhaal gebracht wordt, wel degelijk van invloed is op de beleving en kwaliteit. Je kunt de onderdelen bovendien in willekeurige volgorde tot je nemen. Dit doet niks af aan de kracht van het verhaal.

En voordat je begint te piepen en me uitmaakt voor sell out: ja, ik had je nu ook liever geënthousiasmeerd voor een obscure Spawn comic uit 1997 met veel anatomisch incorrecte lichamen, gehak en gezaag. Maar ik kan er niets aan doen dat Building Stories indrukwekkend is.

Of je nu je indruk wilt maken op je bijbeunende barista buddies, of je moeder wilt overtuigen dat je kinderjaren vol verderfelijks van Eric Schreurs en Hein de Kort, niet schadelijk waren: Chris Ware is je man. En Building Stories dat wat je nu gewoon moet bestellen. De prijs is ook een grap.

Wielrennen is meer dan een sport. Het is het leven zelf. Geen wonder dat het zoveel verhalen voortbrengt. Wielersport en literatuur gaan dan ook samen als bier met nootjes. Vandaag wordt een nieuw hoofdstuk toegevoegd als de Ronde van Vlaanderen wordt gereden. Kom er maar in Maarten Ducrot: “Alle Vlamingen rouwen. #TomBoonen gevallen en naar het hospitaal”.

Mocht het vanmiddag vanaf 13.55 op Nederland 1 toch een saaie koers worden, ik heb iets nieuws op het internet gezet: #wielerplank, een foto van mijn bescheiden collectie cyclo-lectuur. Ben ik de enige? We gaan het merken.

Hoogtepunt uit mijn verzameling is de gigantische, driedelige uitgave van sportkrant l’Equipe over honderd jaar Tour de France. Vol prachtige foto’s en feiten. Maar de twee boeken van Benjo Maso (Wij Waren Allemaal Goden, Het Zweet Der Goden) en Langs Het Ravijn, het levensverhaal van beroepsrenner en -pechvogel Johan van der Velde,  zijn ook aanraders.

Goed. Ik heb de mijne laten zien, toon jij de jouwe?

Oh en nog iets. Soigneur #3 is uit. Dit fietsmagazine voor mensen met smaak en spaken van carbon is de moeite van het bestellen waard. Ze geven samen met creatief collectief ALWT een feestje op woensdag hier in Amsterdam. Om te vieren dat de nieuwe editie uit is. En het wielerseizoen weer is begonnen. <hier had uw flauwe grap over doping kunnen staan>

Dat ik van onze Zuiderburen houd heb je hier kunnen lezen. Daar is de afgelopen zes dagen tijdens een korte trip naar de Ardennen niks aan veranderd. En een beetje liefde delen, dat is volgens mij waar alles op gebaseerd is. Daarom: dingen die ik in de Belgische Ardennen deed:

DINGEN AANRAKEN EN DUS KOPEN:

KIPPENVELLEN BIJ EEN SUBARU IMPREZA WRX STI OP EEN CARREFOUR-PARKEERPLAATS:

BLIJ ZIJN MET EEN PAPIEREN LAMP VAN HABITAT:

SNACKEN OP LUIKSE MACARONES, NIET TE VERWARREN MET ITALIAANSE MACARONI:

BEVESTIGING KRIJGEN ALS SNOEPSUCKER DANKZIJ DEZE KOOKBOEKEN:

BLIJ ZIJN DAT IK EEN ZOON HEB DIE IK IN DE KITSUNé x PETIT BATEAU-COLLECTIE KAN HIJSEN:

1 KEER VERLIEZEN MET ZEESLAG EN BESEFFEN DAT NIET ALLES UIT DE JAREN TACHTIG GOED WAS:

FANTOOMPIJN TIJDENS HET KROELEN DOOR MIJN IMAGINAIRE MAT:

Nog een paar dagen. Dan begint de reden dat ik een HBO-abonnement heb afgesloten. En zit ik minstens tien weken lang elke maandagavond te fistpumpen en kippenvellen voor mijn plasma-tv. Hoe laat het is? TIJD VOOR GAME OF THRONES SEIZOEN 3. Maar wat is dat? Oh nee! Italianen die zich verkleden als de karakters uit deze geweldige fantasy reeks van George R.R. Martin. God behoede me.

KAHL DROGO KLOON OP LINKS

Hey ijdele Kahl Drogo kloon! Ga je lekker met je geschoren borstkastsituatie? Hopelijk kom je nooit oog in oog te staan met een echte Dothraki. Dan ontdek je waar krijgers mèt lichaamsbeharing toe in staat zijn. En nog iets: die Maybeline eyeliner van je klopt van geen kant. Drogo en zijn maten smeren paardenmest onder hun ogen tegen de woestijnzon. Ga je schamen, jij voetbalvrouw met spiertieten die je er bent. En geef me even zo’n reuze Kinder überraschung Mmkaythanks.
———————–

THE VOICE OF ITALY IN DIT HELE PLAATJE

Wat is dit? De groepsfoto van The Voice Of Italy? Oh, jullie moeten de adelijke Martell familie voorstellen. Sorry, ik dacht even dat ik keek naar een fotoverslag van de AASFNWK, de Anonieme Afgewezen Soprano’s Figuranten die Nooit Meer Werk Kregen. My bad.
———————–

STAR TREK OP RECHTS

Eh Trekkie slash robotfan, Game Of Thrones speelt zich af in een fictieve versie van de MIDDELEEUWEN. Je weet wel, de periode waarin de enige tech bestond uit goed geoliede martelwerktuigen en primitieve telescopen enzo. Daar valt weinig tegen up te beamen Scottje. En wat is het verhaal met die witte gewaden die rechtstreeks uit de kledingkast van een non met smetvrees komen? Heb je in de twintig afleveringen ooit één outfit gezien die niet onder het bloed, bier of zweet zat of besmeurd was met modder?
———————–

NUCLEAIRE OORLOG IN HET MIDDEN

Woah Burger King, je Shrinky Dink kroon is niet helemaal goed uit de oven gekomen. In jouw geval geen overbodige luxe want nu zien je onderdanen niet dat je haaruitval in volle gang is. Net zoals het afbrokkelen van de macht van de Lannisters. Nou ja, gelukkig heb je altijd je ringbaard nog. Die is zelfs bestand tegen iets wat de dijen van de Red Queen heeft voortgebracht.
———————–

ALLES BEHALVE TYRION

Heiligschennis. Kan iemand deze stand in voor Jim Carrey in Dumb & Dumber vertellen dat hij op de verkeerde set staat?
———————–

Nerd rage. In de dikke van Dale staat het als volgt: ‘het moment waarop een zeurderig gevoel van frustratie omslaat in een oren uitschuimende, alles vernietigende sloopdrift.’ Ik had hier vooral in mijn jeugd last van. Lijdend voorwerp was meestal een skateboard waar ik nog zeker een jaar mee moest doen, iets van Nintendo of dierbaar Masters Of the Universe poppetje. Abnormaal? Waar is dr Katz als je hem nodig hebt.

Nerd rage kent naast vele doelwitten ook de nodige oorzaken. Vijf kickflips niet landen noem je een leerproces, maar dertig keer niet in staat zijn om de plank een rondje om zijn as te laten draaien terwijl je zelf in de lucht hangt, dat is vragen om problemen. Problemen van het kaliber verhuizen naar een villa die gebouwd is op een indianenkerkhof.

Van de meest sexy Game & Watch Tabletop’s tot mijn Santa Monica Airlines skateboard: als ik er maar lang genoeg mee speelde kwam er een moment waarop ik gefrustreerd raakte en er gesloopt moest worden. Zo sneuvelde Snoopy (eBay waarde 500 zieke dollars) doordat ik met een schroevendraaier in het batterijcompartiment wrikte, lekker porrend tegen het moederbord. Ondertussen drukten mijn duimen tegen het scherm, met permanente olievlekken op het lcd display als resultaat.

Zucht.

Voor de goede orde: ik heb al jaren geen last meer heb van instant kill neigingen. Ongetwijfeld tot grote opluchting van mijn immer uitdijende verzameling eighties parafernalia en nieuwe comics, toys, romans en uitgaven met illustraties van 16-bit computerspelhoesjes.

Wat me dan weer naar de volgende vraag leidt: is dit iets wat alleen bij subcultuursukkeltjes zoals ik voorkomt? En ben jij een lezer die vroeger bijvoorbeeld vooral into Feyenoord was maar net zo makkelijk minstens drie keer per week je eigen voetbal lek stak als je niet gescoord had? Of liet je regelmatig een blikje cola leeglopen over je bijna volgeplakte Panini voetbalplaatjesboeken? In Godsnaam, deel je verhaal en stel me gerust. Ok doei.

We leven in perverse tijden. De H&M sexualiseert kinderen door de verkoop van bikini’s voor dreumessen. Ook krijgt een nieuwe generatie zo het idee dat die allemaal op elkaar lijkende airheads met hun op 6 komkommerschijfjes per dag geobsedeerde levens, meer aandacht verdienen dan de miliseconde die het duurt wanneer je langs een abri loopt en je netvlies ongevraagd gevuld wordt met STRONTCHAGRIJNIGE modellen. Dit was vroeger wel anders. Toen kon je kinderen nog gewoon bloot voorschotelen. Met monsters. Eh, ja, lees maar even verder.

De van oorsprong Zwitserse illustrator Hans Arnold maakte in de jaren zeventig van de vorige eeuw in Zweden naam met werk gericht op kinderen. Werk dat niet goed zou vallen bij ouders van nu die gewend zijn leeg te lopen in de K3-webshop. Hans liet namelijk geheel in lijn met de tijdsgeest koters kennismaken met monsters, naakt en intrigerende verhalen die de jonge lezer serieus nemen. Wat mij betreft drie zaken die bij het leven horen als vallen tijdens het skateboarden en de Rembo&Rembo verzamel-dvd. Dankjewel Hans.

Kijk ‘m nou eens staan, dit stalen gietertje. Zelfbewust en fier. Hij flirt dan ook wat graag. Met de narcissen op tafel bijvoorbeeld. Maar ook bij minder aantrekkelijke bloemen en planten is deze vochtige Frans geliefd. De kwakkelende vetplant in de slaapkamer kijkt dagelijks naar hem uit. Het geheim van deze gieter? Hij wordt al sinds 1886 in deze vorm geproduceerd. Dat doet wonderen voor je zelfvertrouwen. En elke dag water hè….

Dank, Gevonden op Marktplaats, voor dit cadeau.

Je scoort dit Haws gietertje hierrrr.

Stukje context: op links je favoriete buurtblogger die een tot mislukken gedoemde, artistieke foto probeert te maken van twee overpriced rechthoekige stukken plastic, zijn zojuist aangeschafte Neo Geo X Gold.

Ik heb er aan toe gegeven. Het was sterker dan ik. Maar wat had ik een last van cognitieve dissonantie en vulde de twijfel mijn vingertoppen terwijl ik de Neo Geo X Gold aansloot op mijn tv. Ik had direct spijt van mijn aanschaf. Neo watte? De Neo Geo is door SNK ontwikkelde videogame hardware, uitgebracht in het klassieke jaar 1990 (als je van hip-hop houdt. Als je into auto’s bent was er weinig reden tot vreugde in 1990. Tenzij je lid was van de Honda Civic fan club. Van dat model kwam toen ook een nieuwe versie uit.)

De Neo Geo bestond uit de Neo Geo MVS die je in een arcadehal kon spelen, en de thuisvariant Neo Geo AES, een spelcomputer die behoorlijk wat pixelkracht onder de motorkap had. Technisch was deze console dan ook veel indrukwekkender dan de Super Nintendo en Sega Megadrive. De prachtige animaties en andere grafische hoogstandjes kostten alleen veel geheugen. Hierdoor waren de cartridges waarop ze geprint werden absurd duur. Een spel kostte soms wel 200 tot 250 gulden. Dan is het lastig concurreren met een aan de crack verslaafde blauwe egel en een Italiaanse loodgieter met een paddestoelenfobie.

De Neo Geo AES bleef dan ook onbereikbaar voor de meeste computerspelletjeskneusjes zoals ik. Af en toe was ik er getuige van hoe een cartridge in mijn lokale gameshop onder de toonbank verkocht werd dankzij grijze import. Vol bewondering en met enige jaloezie zag ik hoe zo’n oudere gamer (het waren nooit leeftijdgenoten die zoveel geld hadden) tweehonderd gulden overhandigde. Inmiddels zijn we een paar jaar verder en ben ik zelf zo’n proleet die zulke bedrag neertelt. Maar dan voor een opnieuw uitgebrachte, kopie van de oorspronkelijke Neo Geo AES. Want dat is wat de Neo Geo X Gold is.

Wat je op de foto bovenaan deze update ziet zijn de arcade stick, zeg maar een controler zoals je die ook op de speelkast in de snackbar tegenkwam, met een pookje en een paar van die grote knoppen. Het andere zwarte doosje is de spelcomputer, maar ook weer niet. Want in dat ding zit dus de eigenlijke spelcomputer: een draagbare Neo Geo. En de console dient gewoon als oplaadstation en heeft verder geen functie. Super gimmicky eigenlijk. Er zitten iets van twintig klassieke games voorgeïnstalleerd op de handheld (alleen daarom al is deze nieuwe editie zijn prijs waard) en hij heeft een cartridgeslot voor losse spellen.

Goed. Leuk voor je, MonoBrowtje, met je domme hobby. Wat is nu eigenlijk je punt? En moeten we dit apparaat in huis halen of wat? Nou, de clou van deze update is dat het helemaal niet erg is om een nostalgische impulsaankoop te doen. Ok, die arcadestick is niet zo goed als het echte werk en de handheld ligt niet zo prettig in je eh, hand als een Nintendo 3DS of PS Vita. Maar die apparaten bieden je geen instant in pixels ondergedompelde aha erlebnis. Dat is mij een hoop waard. Kopen dus.