Misschien niet zo gepast, maar ik kan er niks aan doen dat ik vuurwapens gaaf vind. 'n Merk als Rogue Status snapt dat ook en flirt er harder mee dan een single tijdens een avondje speeddaten. Wat dan weer een lastige oneliner is om...
Terwijl ik deze posting schrijf klinkt The Soft Pack door m’n Battlestar Galactica Helm Koss PortaPro. Hiervoor noemde de band zichzelf The Muslims. Maar in 2008 hadden ze genoeg van de moeilijke reacties die deze naam opriep (no shit, Sherlock) en werd het The Soft Pack. Waarop muzieknerdjes ze natuurlijk van nepheid betichtten. Dat bleek mee te vallen.
“I guess there was some confusion as to whether we are ‘fucking gay, corporate sell outs….. Don’t fret! We are still broke as ever and paying for the band out of our own pockets. Just like back in the day!” Interview op NME.
The Muslims is ook gewoon een pretentieuze, quasi-shokkerende c.r.a.p.-naam die helemaal niet past bij de poppy gitaargeluidjes van deze keurige West coasters. Ok, dat klinkt niet echt als iets wat je gelijk moet downloaden.
/wacht op signaal regisseur
Dit is de soundtrack van de nooit opgenomen 90’s-versie van Ferris Bueller’s Day Off. The Soft Pack klinkt als een willekeurige pagina uit het oeuvre van Bret Easton Ellis. Dit is het geluid van Natas Kaupas die een stuk stoep pakt. Zo klinkt het tergende barsten van asfalt door een meedogenloze, Californische zon en het Atlantische zeezout.
Ok. Dus dat. Oh en ze staan op 2 maart wederom in Paradiso. ik geef 2×2 plekken op de lijst weg!
Mail me een korte anecdote waarin duidelijk wordt dat een Soft Pack > Six pack en ik doe m’n best voor je.
Ondertussen op Vimeo: The Soft Pack doen tien optredens op één dag. (Mooi geschoten.)
Ha! Subtiel cadeautje van Jules David. Hij is al een tijdje fan van Zeeman. Zij lijken het dan ook vrij goed te snappen. Neem de onderbroeken-actie.
Jij doet natuurlijk net als ik brrr wanneer je het woord Björn Borg boven een broek ziet uitkomen. Daarom niets dan hulde voor een textiel topper die deze trend onder Bob’s Saloon-bezoekers belachelijk maakt en in ruil voor alleen verzendkosten hun variant op de onderbroek thuisbezorgt.
Dat ze vervolgens een complete t-shirt-tool online zetten waarmee je voor een schijntje je eigen shirt kunt ontwerpen.. één woord: h.o.p.p.a.
Schrijver slash kunstenaar Tom McCarthy heeft een tijdje hier in Amsterdam gewoond waar hij als redacteur van Time Out werkte. Britten houden meestal wel van onze hoofdstad. Tom niet, hij vond het vrij crappy allemaal en beweert dat Amsterdam bureaucratischer is dan het Oost-Europa van Kafka. Geeft niks Tom. Je hebt met Remainder nog steeds een prachtig boekwerkje geschreven.
——————————————————————————————————————-
Remainder vertelt over een emotioneel vlakke en obsessieve man die na een heftig ongeluk het gevoel heeft dat hij niet écht leeft. Doordat hij moest revalideren voelen zijn bewegingen onnatuurlijk aan, hij is jaloers op acteurs in films; daarin ziet alles er zo natuurlijk uit.
Wanneer hij een schadevergoeding krijgt van dik acht(!) miljoen pond gaat het mis. Op een stom feest krijgt hij een herinnering die heel prettig aanvoelt waarin een gebouw met een aantal buren die bepaalde handelingen doen (nee, niet dat soort dingen smeerpijp, gewoon: een pannetje lever koken, pianospelen, klussen aan een motor) de hoofdrol speelt.
Hij besluit om met al zijn geld dat gebouw en de bewoners na te maken zodat de herinnering nagespeeld kan worden. In het echt. Met echte mensen, alles. Hierdoor kan hij in die herinnering zijn wanneer hij wil en zich net zo natuurlijk voelen als acteurs in films. Vanaf dat moment wordt het steeds weirder. Gelukkig wordt het verhaal heel straight verteld.
“I very much didn’t want to write a self-consciously avant-garde novel with broken prose… I realised straight away that it would blow the whole book if he were an artist or an intellectual… It’s really important he’s just some bloke, some totally average everyman.”Tom McCarthy in Independent.
Waarom? Daarom:
+ Bizar verhaal vol rare wendingen
+ pittig thema, duidelijk, strak proza
+ inéénrukdoorjakkeraar
- het dwangmatige karakter van de hoofdpersoon werkte soms op mijn zenuwen.
Conclusie
HAMBURGER ZEGT: zoiets heb je nog nooit gelezen. Een prima behapbaar verhaal over vervreemding en authenticiteit met meer lagen dan de Febo week special!
Skinner is een kunstenaar die net als Le Merde in de resin- en vinyl toy scene zit. Hij is een soort nette en vrolijke variant van Neck Face. I likes. My Guitar Wants To Kill Your Mama is de titel van een serie portretten van legendarische gitaristen die door Skinner onder handen zijn genomen. Kim Deal en consorten zagen er nog nooit zo mooi uit.
Splatter! Het zijn goede tijden voor fans van wandelende madenfabrieken. In stripvorm heb je The Walking Dead (die ik overigens niet hoog genoeg kan recommenden) en nu dus een nieuwe tekenfilm, pardon animated movie.
Dit is de trailer voor A.D. Een film geschreven door Haylar Garcia, die maakte ooit Do It For Johnny, de kino over een groep independent filmmakers (Haylar en z’n vrienden) die probeert hun script te overhandigen aan Johnny Depp.
Als zo’n geest zich aan een zombiefilm waagt moet het toch goedkomen zou je denken. Dat Bernie Goldmann, producent van geschorenborstkastfest 300 meedoet is misschien niet goed voor het verhaal, maar dan toch wel voor de ongetwijfeld sexy manier waarop de zombie hak-sessies in beeld worden gebracht. Kan niet wachten! Oh en is dat nou QOTSA in de soundtrack?
Authenticiteit. Keyword van 2010. Merken verzinnen het, jij zoekt het en KOSS HEEFT HET GEWOON. Fuck al die gebakken luchtverkopers met hun fake heritage verhaal. Dit is het echte echte. Echt.
Koss is een familiebedrijf dat al sinds 1953 koptelefoons maakt. Wat zeg ik, de Koss PortaPro die ik gekocht heb is meer dan een headset, het is een prop uit Blade Runner of Mad Max waar volgens mij al meer dan dertig jaar niets aan veranderd is.
Dat is natuurlijk allemaal buitenkant en betekent niets als het geluid suxorz. Newsflash: deze boys klinken als een scheetje van Serena van der Woodsen nadat ze een verse fruitshake op heeft. Laag, hoog; alles klinkt superlekker. De allergrootste grap: het kost je 30 euro inclusief verzendkosten (eBay is je vriend)!
Bijkomend voordeel: als je op een sf & fantasy beurs bent moet je waarschijnlijk handtekeningen uitdelen. Gchhi, chhaa cchhoo chiii /doet Transformers-geluidje.
Eindelijk weer een goed excuus om zaterdag de weg volledig kwijt te zijn. Vrijdag doen we die Live AID en wordt het zweten in de kelders van meneer de Wit. (West Side!) Daar organiseren Streetlab en Wieden + Kennedy een benefietavond voor de overlevenden van de rampzalig verlopen Fugees clip.
Parra Soundsystem, Strange Boutique, Beesmunt, FS Green, Lil’Vic, Lentini en host Lyrical Tie keepen de spirit van Wyclef alive en maken je gek met hun meegebrachte harde schijven en ingewikkelde muziekcomputers. Alles wat je die avond uitgeeft komt terecht bij Habitat en belandt dus niet op de grote Giro 555-hoop. Omdat elke euro welkom is deze keer geen plekken op de lijst.
Say What:
22:00 – 04:00
Streetlab_ Projectspace
Postjesweg 2
Schade aan de deur: 10 euro (meer mag ook)
Producer Fear Of Tigers doet wat Valerie doet. Maar dan met drie liter Slush Puppy in de mik. Mi Godu wat een energie en schaamteloosheid. En natuurlijk in één klap terug in 1992, het jaar van het beste basketball team op aarde, Piña colada en gevlochten Taft schoenen. De clip is gemaakt met beeld uit de 1992 topper 3 Ninja’s. Kan iemand deze even aan het canon toevoegen?
Yes! International pileys maken is leuk. Zo heb ik Mike aka Le Merde (toy maker en kunstenaar) een tijdje terug geMiniMaild, waarop de beste man besloot me een pakketje met moois te sturen. Met hierin twee shirts en buttons van Zeu Bros., het labeltje dat hij samen met art director Emmett Potter heeft opgericht. Maar ook met een calendork van de Amerikaanse studio slash gallerie slash winkel Grass Hut.
Of zoals Gordon Gekko het altijd zegt: “mensen zijn lekker bezig, worldwide.”
MonoBrow. Timewaster number one.
Hier een aantal prima plekken met plaatjes:
Booooooom!
Zwarte montuurtjes gaan hier erg lekker op.
JJJJound
Als Bret Easton Ellis bevriend was met Mark Gonzales en ze samen door Amerika tourden.
TriangleTriangle
Fotografie van fotografen die erop zitten. Lekker fijntjes allemaal.
(Dankjoewel Katrien Franken.)
Op de terugweg van Paradiso naar huis zag ik ze opeens liggen. Gedumpte frikadellen en Mexicano's. Werd er een beetje verdrietig van. Oh en is het dan heel ongepast als ik je nu vraag of je gister een goede dag had?
Negenennegentig procent van de straatmodemerken is ongeïnspireerd en crappysaai. Hoe vermoeiend is het om een shirt of trui te zien met alweer een verwijzing naar de jaren tachtig of negentig? Ha, daar hebben we het Raiders logo weer...
Steven Seagal is de ultieme vader waar alle andere vaders zich aan zouden moeten spiegelen: Hij hoeft je maar aan te kijken of je snapt wat hij bedoelt. Hij leert je tijdens het worstelen op het vloerkleed in de woonkamer straatvecht tricks...
Ik wil hosselen met Bodie in The Pit. Ik wil dronken worden met McNulty bij een wake.
Ik wil m'n mannelijkheid bewijzen voor Stringer Bell Ik wil een telefoonlijn aftappen met Lester Freamon , Ik wil een crime scene uitkammen met Bunk
De kans dat je de belichaming van de hemel aka BLAKE LIVELY tegen het absuuurde lijf loopt is klein. Maar beter kom je voorbereid. Daarom een paar tips die je gegarandeerd tot second base brengen. Vanaf dat punt moet je het zelf doen.
Nieuw op MonoBrow: Kowken Is Lekker aka 'Snelle hap, harde trek'. Dat betekent eenvoudige recepten voor mensen die heus wel smaak hebben maar verder nogal clueless zijn. Recept 1 ZoetZoutSensatie, Dit zijn de ingrediënten.
Pedro Winter doet z'n a.k.a. eer aan. Busy P. heeft het echt crazy druk. Als dj en producer. Maar ook als Ed Banger Records labelbaas en manager van Daft Punk. Maar MonoBrow is een fixer. Via Busy P's Crackberry kwamen de antwoorden
Het optreden van Micachu tijdens Sonar in Barcelona maakte indruk op MonoBrow en friends. Het was zoet en stoer tegelijk. Een beetje zoals de zangeres zelf ook is. Eh, ok. Sonar was eeuwen geleden, maar soms vergeet je dingen...
MonoBrow gaat hard op Aux Raus. Helemaal kapot. Maar ja, zo'n privé concert, dat blijft natuurlijk gewoon een droom. Haha. De keiharde realiteit? Luuk en Bastiaan hebben deze week een 3voor12 Lifetime Achievement Award gewonnen...
Zelfs de grootste, het straathoudende macho's pikken het dat hun vrienden modebewuster zijn dan hun blauwe eyeliner smerende vriendinnen. Sneakers in clownskleuren, t-shirts met moeilijke typografie...
Na een paar pijnlijke operaties en reanimaties is het dan toch gebeurd: Nike Air Jordan is overleden. Het was een trouwe vriend voor velen. Iemand waarop je altijd kon rekenen. Z'n immer verrassende looks, z'n gevoel voor detail... 
Will Laren maakt cartoons om te lachen. Als je tenminste into absurdisme bent. Speciaal voor je favoriete online entiteit ontwierp hij deze tekening waarin een bepaald stuk lichaamsbeharing een belangrijke rol speelt. G.A.A.F.!...
Ik at vroeger drie bakken yoghurt met Kellog's Smacks per dag. Wist je dat je pies hier naar gaat stinken, net zoals met asperges? Vies jongen, not to do. Ook vies zijn deze verpakkingen van Amerikaanse cereals. Pop art ftw.
Maandag is het nieuwe zaterdag. Beter kom je hard! Bijvoorbeeld door de allereerste MonoBrow x Swurdin mixtape te downloaden en je kantoor, studeerkamer of bijbaanspot te rocken alsof, eh, alsof het gewoon nog weekend is.
Sta je op zich wel open voor die fantasy dingen, maar wordt je poep dun bij het lezen van het werk van Robert Jordan, Raymond Feist en al die andere Tolkien herkauwers met hun kromme, in waterige inkt gedoopte ganzeveren?
Eigenlijk best jammer dat je geen romans leest. Daardoor mis je niet alleen verhalen die je leven mooier maken. De shitload aan soms instant classic cover-ontwerpen krijg je ook niet te zien. Ik ben laatst weer begonnen aan de Tandeloze Tijd ...
Begrijp er niks van. Welke deo ik ook smeer, spray of plamuur: na een paar keer dragen krijg ik altijd van die smerige gele vlekken in m'n witte shirts, ter hoogte van m'n oksels. En geloof me: ik douche op zeker elke dag, poets m'n tanden en...
BART: "Mr. Monster you've got a worm sticking out of your head!" MONSTER UIT DE HEL (EN DE TAFEL): "Groawwwwr!" BART:"Really? But you should wash your hands more often." MONSTER UIT DE HEL (EN DE TAFEL):
Superhelden met 'n cape zijn sukkels. Batman, Superman, Spawn: hoe kunnen die gasten nou heldhaftig zijn met zo'n stuk textiel dat tegen je kont klappert, als je met 200 kilometer per uur door de lucht vliegt...
Door de volgende woorden in te tikken verlies ik het kleine beetje street cred dat ik de afgelopen drie jaar heb opgebouwd. Maar fuck it. Magic nnnnggghhhhgg. The mmmbbwwggffff. Gathering. Ben je er nog?
In wat nu al één van de meest legendarische MonoBrow-weekenden van de afgelopen twee jaar genoemd mag worden, liep ik tijdens de 
Het gebeurt niet vaak dat mensen nee zeggen tegen een stukje gezelligheid op MonoBrow. Van Busy P tot Geoff McFetridge en Aux Raus: mensen snappen het. Totdat je dus de persdude van het Amsterdam Dance Event vraagt... 
Het is zeventien jaar geleden dat MonoBrow en Djeek samen op de fiets naar Assen tuften, om in dat troosteloze stadje Sex Packets te scoren. Als je denkt dat daarmee condooms ofzo bedoeld worden dan ben je te jong om.
Tis eigenlijk simpel: je gaat naar New York en scoort twee vintage oorbellensetjes (wel vintage, niet gedragen. No Smetvrees!) van een onbekende ontwerper uit de jaren zestig. Dan is het een kwestie van op bed liggen en wachten...
Nieuw op MonoBrow: boektips van een hamburger met smaak. Zelf een boek tippen? Mail me. Michael Chabon houdt van taal en verhalen vertellen. Of het nu in boek- of stripvorm is of om filmscenario's gaat: deze gast just loves to write.
Miranda July is een multitalentje. Sommige mensen krijgen jeuk van jaar werk. Ik niet. Ze is heel persoonlijk, emotioneel en als het even kan heel geestig. Plus ze wilde graag een MiniMail doen dus ja. Hoe gaaf kun je worden?
MonoBrow: altijd met z'n neus tussen de plakkerige billen van cutting edge street fashion. (En daarbij poserend alsof hij last van harde keutels heeft. No offense stoma- dragers!). Deze mooie exemplaren zijn fraai hoor.
Je bent een rebel je doet precies wat je wil - Je bent niet trouw aan je vriendin je gaat met iedereen van bil - Want je bent een rebel ja je bent een rebel - Je haat je burgerlijke ouders en je herdershond heet Kalel...
MonoBrow in de Irak issue van Vice. Het is me gelukt om verschillende Irakese meisjes te benaderen die op Myspace zitten. Terwijl dat natuurlijk niet echt de bedoeling is van de mannen die in dat land de macht hebben.
Het schijnt dat er nog steeds mensen zijn die op zaterdagmiddag naar de Kalverstraat gaan om kleren te kopen. MonoBrow niet. Die haalt alles online binnen. Dat gaat alleen wel eens mis. Vooral als Amerikaanse merken opeens... 
Eindelijk erkenning. MonoBrow, gespot in z'n Ben-G shirt en quasi good looks door die leading guy van Facehunter, zeg maar de enige relevante straatmodeblog naast Sartorialist. Maar waar zijn m'n paarse Half Cabs?!
Elke minuut komen er 14.522 blogs bij die posten over design en kunst. Alleen op MonoBrow krijg je Role Playing Game Logo's die Alle Design Conventies Negeren Maar Toch Een Stukje Kippevel Veroorzaken Bij De Toeschouwer.
Of je nu een gast of meisje bent: deze billen wil je toch altijd in de buurt hebben? Dus eh, als MonoBrow je dag niet gemaakt heeft kun je net zo goed gelijk je mand weer induiken. Dan wordt het namelijk helemaal niks met joe.
Dankzij de renderkracht van computers zijn de bizarre taferelen in films als 2012 en Drag Me To Hell goed te doen. Maar hoeveel gaver was het in de jaren zeventig en tachtig om je geld te verdienen met het maken van sfx en monsters in films.
©