Na een sociale cohesie bevorderende betonboorsessie in het appartement van je semi geliefde popcultuurpietje is het zover. Het behang is eraf, leve de random muuropvrolijkers! Met werk van de onvolprezen Wyne Veen, Miktor & Molf, Jochem Sanders en de vader van MonoBrow.

Tweet Dit

Soms zit het even tegen. De dingen. Niets aan de hand natuurlijk. Ook jij hebt recht op een Thomas Berge-momentje. Bovendien zou je favoriete buurtblogger een behoorlijke dipshit zijn wanneer hij geen oplossing voor je had.

MonoBrow’s Het Einde Van De Zomer Is Niet Het Einde Van Alles Tip

1. Kijk naar links of rechts, afhankelijk van jullie gebruikelijke tv-bankopstelling en knijp kort (maar krachtig!) in de hand van je schatje. Bij gebrek aan vaste Shabba Ranks (m/v), pas toe op BF.

2. Trakteer je zelf niet op één maar twee zakken Pom-Bär.

3. Loop naar buiten en groet je buurman van onduidelijke komaf die op zijn balkon van het laatste beetje zonlicht gebruik maakt om zijn neusharen te knippen.

4. Zet Papua New Guinea op repeat.

You Have Succes Yes!

Tweet Dit

Grace Jones is een vrouw van vele gezichten en gedaantes. Wat je waarschijnlijk niet wist is dat ze een liefhebber is van die dingen zonder plaatjes die in de Ako naast de Blend staan. (Vermoeide lezer: ok MonoBrow, hoe vaak ga je nog flauwe grappen maken over het vermeende analfabetisme van MonoBrowsers?) Excuus. literatuur dus.

Omdat Grace van literatuur houdt leek het me goed haar speciaal voor MonoBrow een aantal romans te laten bespreken. Te beginnen met het eerste verhaal van Haruki Murakami dat ik las: Kafka On The Shore. Een werkelijk prachtig boek over twee levens die op wonderlijke wijze door dromen met elkaar verbonden zijn en eh, mensen die met katten kunnen praten.

Grace, wat vond je van het taalgebru…

Eh, dat is vervelend om te horen. Ik was zelf erg onder de indruk van de leesbaarheid en opbouw van het verhaal. Vooral omdat Murakami’s thema’s (buitenstaanderschap, eenzaamheid en onthechtende effect van het leven in een moderne, verstedelijkte maatschappij) pittig zijn.

Sorry, maak alsjeblieft eerst je mond leeg als je iets wilt zeggen. Het valt me eerlijk gezegd nogal tegen dat je zo oppervlakkig reageert. Terwijl er genoeg inhoudelijks over Murakami’s werk te zeggen valt.

De karakters in Kafka On The Shore bijvoorbeeld, zijn echt geweldig. Ondanks de fantastische en bovennatuurlijke zaken die ze meemaken hebben ze allemaal wel iets waarmee het makkelijk identificeren is.

Het is bovendien prettig dat Haruki heel toegankelijk schrijft. De mogelijke gelaagdheid en diepgang vind je dan ook niet in moeilijk geconstrueerde zinnen of pretentieus taalgebruik. Het zijn de thematiek en symboliek die je aan het denken zetten.

Ook fijn is dat het lijkt alsof dit boek zich afspeelt in de jaren tachtig of het begin van de jaren negentig. Met volop verwijzingen naar popcultuur. In combinatie met de vage grens tussen fantasie en werkelijkheid (denk de films van Studio Ghibli) vind ik de…

Ok. Genoeg. Dit was de eerste en laatste keer dat je op MonoBrow te zien bent. Je zoekt het verder maar uit. Echte liefhebbers halen een exemplaar van Kafka On The Shore bij American Book Center.

Tweet Dit

Merkkleding met een verhaal is fantastisch. Wanneer je iets van een label draagt dat al honderd jaar wordt uitgebracht, voelt het alsof je zèlf deel uitmaakt van de zorgvuldig opgebouwde erfenis. Bovendien voeden je eigen avonturen de legende van het merk waardoor je meer bent dan een uithangbord. Zo is de cirkel rond.

Klassiekers vervelen niet snel. Ik hoef je dan ook niet te vertellen wat de kracht van tijdloze mode is. Het nadeel: wanneer je alleen maar hard op heritage gaat is het lastig jezelf of anderen te verrassen (hey man, leuke Clarks, zachtbeige, ja echt niet te vergelijken met je grijze, lichtbruine, mosgroene en asphalt Desert boots), terwijl het spelen met (je eigen) verwachtingen nu juist zo’n bevredigend onderdeel van mode is.

Klassieker klaschmieker: elk label met een prachtige historie is ooit ergens begonnen. Dus waarom kies je er niet gewoon voor er vanaf het begin bij te zijn?

Ondanks dat Ontour in 2010 (high!) vijf jaar bestaat ben je nog steeds op tijd om straks, over dertig jaar, te kunnen zeggen dat je een early adapter was. Deze herst is een prima moment om in te haken.

De afgelopen vijf jaar bleek elke collectie van Ontour namelijk weer een stukje verzorgder, strakker, draagbaarder en meer uitgesproken. De kleding heeft inmiddels een aantal typische details waarmee vrolijk geëxperimenteerd wordt en het lijkt erop dat ze met de herfst-winter-serie The Magnificent 5 dichtbij hun definitieve signatuur zitten. Sweet.

Klassiek of toekomstige klassieker. Dat heb je dus eigenlijk zelf in de hand.

(Afgelopen vrijdag hoste en vierde de lichtstad dat de nieuwe Ontour collectie uit is. Hier het fotoverslag, gemaakt door Boudewijn Bollmann, het beste uit Eindhoven sinds de uitvinder van de draadloze Epilady.)

Tweet Dit

Wozers indeed. Kieren Dickens klinkt als een karakter uit een China Miéville roman, maar is als Dels toch echt de NKOTB die verantwoordelijk is voor Shapeshift, het nummer dat oma’s laat blozen en de thug terug in je life stopt.

Dit is dat Roepie Roepie vogel alarmschijf materiaal, de song die je weer laat geloven in jezelf. Dit is die nekkramp veroorzaker nummer 1 waarvoor je niet verzekerd bent. Hot DAMN wat een track!

Kieren heeft Shapeshift niet zelf geproduceerd, daar mag je Joe Goddard (ja, die van Hot Chip) voor bedanken. Wat een vieze, kieskrakende tune heeft deze (volgens mij verder keurige) man eruit geperst. Oh en de Britse ontwerpers van us maakten de kuh kuh classic clip. Echt mooi om te zien hoe alles (artiest/nummer/clip) elkaar versterkt.

Waarom stond Dels ook alweer niet op LL2010?

Portemonnee trekken en gaan:

Dels – Shapeshift

Tweet Dit

Steve Nazar is eigenlijk niet zo’n bijzondere illustrator. Ook in de periode dat hij piekte met zijn werk voor T&C Surf waren zijn tekeningen nogal generiek (dat is gene riek, da’s een hooivork).

Misschien werk je voor Thonik, dan begrijp je waarschijnlijk  niet waarom er überhaupt een posting aan deze illustraties geweid wordt. Hang je veel te strak zittende esthetiekuniform anders gewoon even terug in die kleurgecoördineerde kast van je, en luister naar het volgende….

Als tienjarige, Nederlandse skateboarder in de jaren tachtig ben je maar op zoek naar een ding: felgekleurde prints die de Zuid-Californische skate- en surfcultuur verbeelden.

Steve Nazar: “Hey tienjarige skatebro, how’s it hangin’?”
Tienjarige, Nederlandse skateboarder: “Woah, dit is zo rad.”

Een bijdehandte gorilla in surfshorts, een Neanderthaler met een uit steen gehakt surf- en skateboard, een inboorlingachtig ventje met een masker, een RAD Elvis én hier en daar wat populaire jaren tachtig monsters zoals zombies en mummies. Zet deze tienericonen in de meest weirde skate- en surffantasieën et hoppa: instant succes.

Ook typisch voor deze periode zijn prints die een verhaaltje vertellen. Hoewel verhaal misschien iets teveel eer is voor de eenvoudige actiescènes in het werk van Steve Nazar voor T&C Surf. Toch had het simpele artwork een bijna betoverende werking.

Als je er maar lang genoeg naar keek werd je vanzelf in de wereld van T&C getrokken. En was jij het die op een primitief skateboard over rotsen ripte. Ik kan me niet voorstellen dat jonge ventjes van nu ditzelfde gevoel ervaren bij het zien van The Hundreds prints. Maar dat is vast omdat ik er te oud voor ben.

In tegenstelling tot MonoGod Jim Phillips is het huidige werk van Steve Nazar niet bepaald interessant. Ok, dit is niet waar. Ik heb nog eens goed naar zijn illustraties gekeken en er zit best mooi spul tussen, het is alleen zo braaf. Nogal truttig.

Daarom nog maar even goed genieten van zijn oude werk. Enjoy.

Tweet Dit

Thuisblijvers niet getreurd: ik laat jullie achter met deze mix van die man Sandeman:

- The Rough Guide To Lowland 2010 -

Tweet Dit

+

+

+

+

+

+

+

= meh

=======================

Op papier zou je hiervan moeten houden. The Expendables vertelt over een eilandje waar Bouterse een corrupte legerleider de macht heeft gegrepen. Deze coupe soleil-pleger realiseert zich alleen te laat dat hij hiervoor een wel erg onvoordelige deal met een Amerikaanse duivel (die er op kickt voormalige WWF douche bags op zijn loonlijst te zetten) gesloten heeft.

Wanneer een groepje ervaren huurlingen ingeschakeld wordt (waarom eigenlijk, en door wie?) gaat het mis. De ratatatatatat routiniers komen in contact met de dochter van de legerleider waardoor de missie eh, misloopt en ze de boel moeten aborten. We zien vervolgens hoe één van de beukboys (Sly Stallone) in ongeveer drie shots verliefd wordt op de chick en terug wil om haar te redden. Pffff. Genoeg.

Wat op papier staat, klopt niet altijd. Als je net zoals ik naar deze film gaat met het idee een moderne interpretatie te krijgen van alles wat je als ventje vet vond aan actiefilms uit de jaren tachtig en negentig, fuggedaboutit.

Geen ironie. Geen gevatte meta grapjes die verwijzen naar de filmische erfenis van deze massieve musclelaars. Maar ook geen mooi gechoreografeerde actie, spanning, verrassende dialogen of brute wapens. The Expendables is Bassie & Adriaan met kogels. En net zoals die kinderserie heeft deze film geen hoge pet op van de kijker.

Tweet Dit

Er een beetje uitgesproken bijlopen is niet zo moeilijk. Maar richt jouw smaakvolle blik zich ook op je interieur? En ben je in staat om esthetisch verantwoord voor de dag te komen als je schoonmoeder onaangekondigd voor de deur staat? Of val je als Norse Projects- en Velour-dragende Fantastic Man door de mand met je Ikea-servies en grenen computermeubel?

Ik ben een twijfelgeval. En daarom des te blijer met deze vangst: een setje bewerkte glazen, inclusief karaf, van mijn oma. We hebben het hier over spul van minimaal vijftig jaar oud dat mijn stijlstatus op zijn minst met een Ik vind dit leuk‘je of dertig opwaardeert. You like?

Er is op 11 & 12 september weer een IJ-hallen sessie op het NDSM-terrein. Mocht je zin hebben om zelf op jacht te gaan.

Tweet Dit

Voor de Paper Issue van Blend heb ik een drietal types geïnterviewd. De Argentijn Augustin Merlo van VNfold Magazine, de Duitse Christiane Bördner van I Love You Magazine en Aloe Blacc.

Deze mensen sprak ik natuurlijk niet tegelijkertijd, dat zou een dolle boel worden. Probeer jij maar eens een allesomvattende vraag te bedenken die het tijdelijke van mode, het zintuigelijke van muziek en de kwaliteiten van print versus digitaal raakt. Waanzin.

Nee, ik heb deze fijne fijnerikken apart geïnterviewd. Zodat ik de tijd kon nemen om ze de betere poep- en piesgrappen levensvragen voor te leggen. Ben jij een nieuwsgierig mens? Dan weet je wat je nu te doen staat. Het Blend boekje haal je bij de betere Ako of mindere Atheneum Nieuwscentrum.

Tweet Dit