Makers van MonoLogo’s zijn bijzondere types. Want onder andere gek op kapseltjes, knutselwerk en schoolschrift. Dat vermoed ik tenminste, hoe verklaar je anders deze nieuwe inzending? De grafische awesmoeness is handgemaakt van een in stukken geknipte pruik door art director Dagmar Hoogland.

Ik heb ooit met haar gewerkt voor Sid Lee en was toen erg gecharmeerd van haar focus en onder de indruk van het feit dat ze is afgestudeerd aan Central Saint Martins. Nu blijkt ze dus ook into monobrows te zijn. Dank dus, voor dit heerlijk staaltje ambachtelijkheid.

Dagmar Hoogland – portfolio

Hoi Kaaklijn Karel, lekker bezig in je Comme des Garçons overhemd. Staat je goed en het WOWZERS! WAT IS HET VERHAAL MET DIE GORE GELE VLEKKEN, VRIEND?

Waargebeurd hoor. Echt. Hoeveel shirts en overhemden ik niet in een paar maanden tijd van lievelings tot liever niet heb zien degraderen. Alleen maar omdat er een nasty chemische reactie ontstaat wanneer echt mannenzweet met deo en katoen in aanraking komt. Dat levert een bijtend goedje op waarbij de Volkskrant stukjes van Arnon Grunberg tot poeziealbum zoetigheid versuikeren. Extra vervelend is dat die vlekken er vervolgens niet uit te wassen zijn.

Enter Crystalfresh. Een tip van MonoFriend slash mr. Gevonden Op Marktplaats Julien Rademaker. Dat lost al je gele oksel ellende op. Hoe dan? Om te beginnen zitten er geen chemicaliën in die je naar Zwitsers bankmedewerkstersondergoed laten ruiken. Dat is wel de keerzijde: Crystalfresh is gemaakt van natuurzuivere eh, kristallen ofzo. Die ruiken nergens naar.

Maar ze werken als een malle: aan het einde van de dag is er niks aan de hand. Geen zweetdoeft, gewoon die masculine bodyzweem en mijn shirts blijven vrij van vlekken en andere plakkerigheid. Essentiëel dus. Stickie kost 7,50 en je doet er een jaar mee. Dit is de importeur. En hier bestel je de stick.

Beste Yousef Gnaoui,

Ik moet je iets bekennen. Ik ben alleen druk tussen negen en half zes. Ik werk voor de Man. Ik doe bijna altijd makkelijk, ook als het moeilijk kan en houd het zelden flashy. Ik word omgeven door talent dat dromen najaagt waarvan ik niet eens wist dat je er wakker van kunt liggen. Terwijl mijn zoon het enige is wat mij af en toe een slapeloze nacht bezorgt. Toch was ik ooit net als jij. En bestond ik uit meer dan mijn loonstrookje.

Helaas kwam ik een aantal maanden geleden tot de conclusie dat de koek op was en de motivatie weg. Na viereneenhalf jaar buffelen voor dit blog sloop de voorspelbaarheid in mijn postings. Dacht ik. Het kostte me steeds meer moeite om mezelf te verrassen.

Daarbij bleven de bezoekersaantallen gelijk. Ze waren niet slecht, maar groeiden langzamer dan een bonsaikweker met het Prader-Willi-syndroom. En laten we eerlijk zijn Sef, dat is natuurlijk waar we het voor doen. Dingen delen met de mensen. In jouw geval is dat voornamelijk je eigen muziek. Ik moet het hebben van mijn op MonoBrow verwoordde enthousiasme voor populaire cultuur.

Dat enthousiasme is natuurlijk niet verdwenen. Het bleek zich als een Albert Heijn hamster in een hoekje van mijn geweten te hebben vastgeknaagd. Geen wonder dat ik de afgelopen maanden steeds meer keutels tegenkwam tijdens het mijmeren. Totdat ik er opeens genoeg van had. Ik ben niemand iets verplicht, maar het gevoel dat er iets moest gebeuren overheerste. Maakt niet uit wat.

Dus dat ga ik godverdomme weer doen. Hier, op MonoBrow. Niet met dezelfde regelmaat en vast niet zo goed als ik ooit was. Maar ik ga door. Want als je laatste album iets voor me gedaan heeft behalve het mogelijk maken van de betere kontschudsessies in mijn woonkamer, dan is het wel het bevestigen dat het leven mooi is. En de leven nog mooier. Maar daar moet je wel voor werken. Dankjewel daarvoor.

Groetjes,

Jan Wicher

(foto: Peter Stigter)

Stop een naald, draad, wat stof en Sanne Schepers in een ruimte en na een jaar heb je een modecollectie waar het toetsenbord van Gert Jonkers spontaan van in capslock schiet. Zo lang duurde het voordat Sanne’s vrouwen in verrukking brengende kledingserie af was. Niet voor niets: haar handwerk is beloond met de G Star Raw Talent Award 2011. Ik zeg: binnen een jaar op de cover van The Gentlewoman, nu op MonoBrow.

Net als in de echte wereld draait het in mode om je netwerk. De jury van de Raw Talent Award bestond uit internationale toppers. Heeft je dat een lunchdate met YSL opgeleverd?
“Helaas staan er nog geen chique lunchdates gepland, maar er zijn wel al kleine plannen om misschien samen te werken. Ik heb geen idee wat dit allemaal nog gaat opleveren, dus ik houd op dit moment nog even wijs mijn mond! Ik vond het al een hele eer dat ze geïnteresseerd waren in mijn werk en portfolio en benieuwd waren naar meer.”

Je kleding heeft die zeldzame instant clasicness: het voelt vernieuwend maar als ik mijn ogen toeknijp en door mijn wimpers kijk, zie ik Krystle Carrington, sippend op een Martini. Hoeveel tijd kost het je om zo’n collectie te ontwerpen?
“Ik ben nu ongeveer een jaar bezig met het ontwikkelen ervan. Voor mij voelt hij dan ook niet als definitief. Het is meer een tussenstop, om iedereen te laten zien waar ik op dit moment mee bezig ben, maar alles is nog steeds in ontwikkeling. Het draait voor mij vooral om het concept, een nieuw principe van kleding en een soort nieuwe manier van kleding dragen.”

EEN JAAR. HOLY CRAP.
“Buiten het concept heb ik ook elk ontwerp zelf uitgevoerd. Dit was een heel belangrijk deel van mijn ontwerpproces. Elke naad is handmatig afgewerkt en ik heb letterlijk elke millimeter en elk hoekje van de ontwerpen gevoeld. De blaren stonden dan ook op mijn vingers. Resultaat is dat elk stuk met de grootst mogelijke liefde en aandacht gemaakt is. Ik wil niet weten hoeveel uren handwerk in deze collectie zitten.”

Waarom deed je dat?
“Omdat ik vind dat dit de beste manier is om deze ontwerpen uit te voeren. Eigenlijk heel praktisch. Omdat elk patroon bestaat uit veel verschillende delen, was het heel fijn om zo precies te werk te kunnen gaan. Je zit er namelijk echt constant met je neus bovenop. De keuze voor handwerk had voor mij op dat moment dan ook eigenlijk niks te maken met ‘luxe’. Ik ben ervan overtuigd dat een goed ontwerp gekenmerkt wordt door een goede constructie en gepaste manier van verwerking. Ik zie liever een goed bedacht wit katoenen jurkje met enkele biesjes dan meters zijde waar geen aandacht aan besteed is.”

De jury was onder de indruk van de perfecte afwerking. Hoe gaat dat in godsnaam in de H&M als je daar shopt, die arme verkopers duiken vast weg als ze jou zien met je kritische oog.
“Ik koop daar zelf nog steeds, maar ik schrik inderdaad als ik de binnenkant van die kleding zie. Vreemd blijft wel dat ik het dan toch koop, terwijl ik zelf hele jurken opnieuw heb gemaakt, omdat alleen ík wist dat er ergens aan de binnekant éen knoopje of steekje niet goed zat. Ik ga zelf blijkbaar iets neurotischer met mijn ontwerpen om.”

Heb je als modeontwerper niet een verschrikkelijk taak: lekker met Caran d’Ache schetsen is één, maar zo’n ontwerp daadwerkelijk omtoveren tot iets wat andere vrouwen sexy en sterk maakt: wat een helse job moet dat zijn.
“Ik vind het eigenlijk een helse taak om ontwerpen op papier te bedenken. Laat mij maar concepten bedenken en die vertalen naar constructies en stof. Eerlijk gezegd ben ik in eerste instantie helemaal niet bezig met de vrouw die later de jurk zal dragen. Ik verwerk elk ontwerp op een bijna abstracte, platte manier, bijna alsof ik een tekening maak, maar dan in patroon en stof. Deze ‘platte’ ontwerpen transformeren pas tot een draagbaar ontwerp als er een persoon in zit. Eerlijk gezegd is dat voor mijzelf ook elke keer weer een verrassing.”

Als ontwerper in Nederland rondkomen is niet makkelijk. Heb je een plan?
“Ik heb een week geleden gehoord dat ik ben toegelaten tot IFM, een postgraduate programm in Parijs. Dat lijkt me een stap in de goede richting. Verder ben ik vooral benieuwd wat er allemaal nog gaat komen, kom maar op!”

Is het met modeontwerpen net als met schrijvers: als je aangeschoten aan het werk bent denk je dat je een meesterwerk maakt, de volgende dag blijkt dat wel mee te vallen? Onder wat voor omstandigheden werk jij het liefst?
“Ik wil niet zeggen dat ik in deze omstandigheid het liefst werk, maar de meeste ideeën ontstaan ‘s nachts, als ik in bed lig. Dan schrik ik wakker en schrijf ik snel alles op. Meestal schrap ik de volgende ochtend de helft, want dat blijkt dan inderdaad niks voor te stellen. Ook het concept voor deze collectie is zo ontstaan. Vraag me niet waar het elke keer vandaan komt, ik heb geen idee, het gebeurt gewoon.”

Stel, je bent naakt in een ruimte die leeg is op een joggingbroek en sweater na, wat gebeurt er dan?
“Ik kan nu wel heel creatief gaan zeggen dat ik er iets speciaals mee ga doen, maar waarschijnlijk trek ik die joggingbroek en sweater gewoon aan. Niks mis mee!”

Game Of Thrones is een serie waar procrastinatie voor gemaakt is. Als je tenminste als kind draken tekende, Magic gespeeld hebt en de stem van He-Man je nog steeds kippenvel bezorgt.

Dit is dat hardcore dorkendrama. Vol intriges, intelende adel, functioneel bloot en geweld met een hoofdletter GROAWH. Denk alleen niet dat Game Of Thrones een soort Xena Warrior Princess met een groter budget is.

De Within Temptation fanboy in je neemt misschien genoegen met Xena en haar crap-avonturen, een script waar zelfs een gereanimeerde Tolkien na zes koppen Nespresso niets mee kan en een kostuumontwerper die bij beunt als inkoper van Vera Moda. Waar je echt naar verlangt is een epische productie als Lord Of The Rings in tv-serie vorm.

Dat is precies wat je met het door HBO geproduceerde Game Of Thrones krijgt.

Als je vwo hebt gedaan dan herken je in de thema’s van Game Of Thrones waarschijnlijk Shakespeariaanse onderwerpen als liefde, verraad, loyaliteit en de kunst van het koppenrollen.

Minder ontwikkelde types zoals ik snappen dat je niet naar #GoT moet kijken als je inzicht wilt in de menselijke psyche. Maar vooral inschakelt omdat er niets fijner is dan jezelf verliezen in een quasi middeleeuwse wereld waarin het leven nog overzichtelijk en de natuur dichtbij is en het bier rijkelijk vloeit.

Fuck wat ben ik stoked. Daarom zoals beloofd in de kop bij deze posting nog meer Game Of Thrones: vier situaties waarin je maar beter niet over deze serie begint.

4. Je nieuwe collega komt het kantoor binnenlopen. Hij blijkt geboren te zijn met achondroplasie.


Peter Dinklage stijgt boven zichzelf uit in zijn rol als de bourgondische borstenknijper en supervileine Tyrion Lannister. Je vergeet direct dat je naar een klein ventje met een groot hoofd kijkt. Totdat hij er zelf weer een keiharde grap over maakt. <3.
---------------------------

3. Je stapt een lift in en staat oog in oog met Opzij hoofdredactrice Margriet van der Linden

Emilia Clarke speelt Daenerys Targaryen, een prinsesje dat door haar broer wordt uitgehuwelijkt aan een Conan-achtige krijger. Ondanks wat tegensputteringen onderwerpt ze zich vrij snel en neemt ze de dagelijkse verkrachtingen voor lief. Sterker nog, ze leert zelfs van een sexslavin hoe ze haar nieuwe man moet pleasen. Mocht Margriet nog naar je luisteren, dan kun je haar vertellen dat het toch goedkomt met Daenerys. Schatje blijkt schubben te hebben.
—————————

2. Je staat in Berlijn voor een restant van de Muur terwijl een ex-DDR inwoner vertelt dat haar man doodgeschoten is toen hij probeerde te vluchten naar het huis van Harrie Jekkers Westen.

Zoals het de beste fantasy betaamt speelt de natuur een belangrijke rol in Game Of Thrones. De punyness van de mens wordt gesymboliseerd door een gigantische muur die het koude Noorden afscheidt van de rest van de wereld. Niet voor lang natuurlijk. Winter is coming en daarmee een karrelading aan wolven die gevoed zijn met water uit Fukushima en vrolijke Ringu types.

1. Je zus uit Epe komt op bezoek. Jullie hebben elkaar lang niet gezien en ze vraagt of je haar gemist hebt

Terwijl ze je omhelst zie je voor je hoe Jaime ‘Kingslayer’ Lannister zich aan zijn zus vergrijpt. Want ja, zo doet royalty het in de fantasyboekjes. Wat een heerlijk verschrikkelijke vent is Jaime. Hij kan echt hakken met een zwaard en als hij het niet te druk heeft met het grijpen naar de macht grijpt hij naar de borsten van zijn goddelijke zus. Welkom in Game Of Thrones.

Een installatie die vernoemd lijkt naar een karakter uit een Steven Spielberg film moet wel iets moois opleveren. Melvin & The Machine is een Rube Goldberg machine, ontworpen door studio HEYHEYHEY uit <insert VVV foldertekst here> Eindhoven. In het MU kwam Melvin tot leven, helaas niet in het bijzijn van Habe Zijlstra, die had een afspraak met de voorzitter van de Tom Clancy-fanclub om te praten over het gevaar van de communistische samenzwering in Nederland.

Voordat je Melvin in actie ziet eerst nog even een wezenlijke vraag aan HEYHEYHEY medeoprichter Erik Sjouerman:

Stel, ik zit boven in mijn kamer te bloggen maar wil een pilsbiertje dat beneden in de koelkast staat. Is HeyHeyHey dan in staat om een machine te maken die mij zo’n heerlijke verfrisser serveert zonder dat ik hiervoor mijn plek moet verlaten?
“In één woord: ja.”

Mooi.
“In meerdere woorden: het moeilijkste deel van de machine die we zouden bouwen is -geloof het of niet- niet het deel van jouw commando naar het pilsbiertje, of zelfs het pilsbiertje naar boven zien te krijgen, maar de daad van het pilsbiertje uit de koelkast halen, de deur weer netjes sluiten (wel zo verstandig anno 2011) en het pilsbiertje openen.”

Dat klinkt als een opgaaf
“Wat betreft het uit de koelkast halen: enerzijds lijkt ons een magneetje aan de kroonkurk (bier drinkt men best uit een flesje) logisch. Dit magneetje zou aan een touwtje kunnen zitten dat d.m.v. een contragewicht terug wordt getrokken en zo de pint uit de koelkast sleurt. Over wat daarna te doen lopen de meningen in de studio uiteen: de een zegt sabreren die hap, of een tafelmodel guillotine en de ander kiest liever voor de subtiele aanpak van een robotarm.”

Ik heb het je niet gemakkelijk gemaakt
“Hoe het ook zij, veel hangt af van de beschikbare ruimte, het budget en de bereidheid permanente schade toe te brengen aan keuken/stucwerk/parket.”

Alles over Melvin & The Machine vind je hier

Laat je niet afschrikken door het feit dat Ice-T nu randloze zonnebrillen met een verloopje draagt. De man heeft ervaring in Hollywood als acteur, producer en componist en is toevallig ook een legende in de ‘game’. Dus als er iemand een documentaire over de kunst van het rappen kan maken, is hij het.

De trailer belooft veel goeds: met de medewerking van types als Lord Finesse (die wat mij betreft negentig minuten lang het Gamma-krantje voor mag lezen met die goddelijke stem van hem), kan het niet anders of dit wordt een interessante film.

Het kan natuurlijk dat The Art Of Rap niet het definitieve document blijkt over de verbale ontwikkelingen van je favoriete muziekgenre, maar gewoon een excuus is voor Ice-T om met de grootste namen op het blok te föhnen, West Coasten, swaggen, etc.. Zoals Die Fantastischen Vier het zo mooi rapten: time will tell.

(klein, zeer bescheiden en onverwoestbaar: Casio G-Shock ontwerper Kikuo Ibe)

Dat sommige G-shock modellen het goed doen bij Jersey Shore types, daar kan de uitvinder van deze klassieke klok niks aan doen. Merken worden gelanceerd, verliezen aan populariteit, worden door een paar strategisch slimme keuzes weer opgepikt door voorlopers waarna de massa wederom volgt. Of zoals Q-tip tegen zijn vader zei: things go in cycles. Tijd voor een paar licht filosofische minuten met de designer van de oorspronkelijke DW5000 G-Shock, Kikuo Ibe over eh, tijd.

Wat was de beste periode van je leven?
“Geloof het of niet, maar dat is nu. Ik reis al twee jaar de wereld over en ontmoet overal bijzondere mensen.”

Op welke tijd ben je het meest trots?
“Ik heb de G-Shock ontworpen, maar dat is niet iets waar ik bijzonder trots op ben. Zo zit ik niet in elkaar. Ik ben vooral blij dat ik de kans heb gekregen om dit horloge te ontwerpen. En natuurlijk ben ik blij met de waardering die mijn werkgever krijgt.”

Hoe ervaar je tijd?
“Het mooie van tijd is dat iedereen het krijgt: of je nu jong, oud, rijk of arm bent: tijd wordt aan iedereen uitgedeeld. En als je vindt dat tijd iets kostbaars is, probeer het dan goed te gebruiken.”

Doe jij dat ook? Je werkt al zo lang voor Casio, had je niet liever andere dromen willen najagen?
“Haha, als student wilde ik arts worden, maar elke keer dat ik bloed zag werd ik niet goed. Dus dat heb ik opgegeven.”

Vraag je je wel eens af hoe het zou zijn om in een ander tijdperk te leven?
“Daar heb ik nog nooit goed over nagedacht….”

Stel, je leeft honderd jaar geleden, zou je dan net zo succesvol zijn?
“Ik vind niet dat ik succesvol ben. En het is ook zeker geen streven van me om dit wel te zijn. Verder denk ik dat ik in het verleden geen kans gemaakt zou hebben: toen was er een tekort aan vanalles en nog wat en ik ben echt afhankelijk van techniek.”

Maakt het ontwerpproces nog steeds deel uit van je dagelijkse bezigheden?
“Nee, ik stuur designers en ingenieurs aan, zelf ontwerp ik geen horloges meer. Ik ben vooral strategisch betrokken bij G-Shock en overzie een team dat nieuwe technieken ontwikkelt.”

Hoeveel tijd krijg je eigenlijk om een nieuw G-shock-model te ontwerpen?
“Dat verschilt, voor een compleet nieuw horloge ligt dit tussen een en drie jaar.”

Als je tijd terug kon draaien, wat zou je dan anders doen?
“Ik geloof niet in het maken van verkeerde beslissingen, ik accepteer mijn keuzes, of ze nu goed of slecht blijken te zijn.”

De drie mannen op de onderstaande foto’s heten allemaal Ernest Greene. Eentje is een sexfilmproducent en een ander zou heel goed ‘…is it cause I is black’ gezegd kunnen hebben toen zijn bonuskaart een keer niet gescand werd. Toch heeft er maar één de artiestennaam Washed Out en is daarmee verantwoordelijk voor Within And Without, de chillwave soundtrack van 2011. Ik kan niet wachten tot die plaat uitkomt. Jij dan?

Zou de persoon rechts op deze plaat soms de Ernest Greene zijn die je een zomer lang laat relaxeren en wegdromen?

Of is deze licht melancholieke overduidelijk met innerlijke demonen worstelende jongen soms de Ernest Greene met wiens muziek je jouw schatje laat blijken dat je heus wel een gevoelige kant hebt?

Of is het misschien toch deze vrij ontspannen man die met zijn muziek het concept chillen naar een hoger plan brengt?

Voorpret pak je hierrrrr:

Washed Out – Eyes Be Closed

Washed Out – Feel It All Around

Washed Out – New Theory