Je kunt een hoop bereiken in tien jaar: een Street Fighter-toernooi winnen, je collectie Air max’jes compleet krijgen of net zolang The Wire kijken totdat je alle teksten van Omar kunt quoten. Het is ook mogelijk in een decennium een evenement neer te zetten dat elk jaar duizenden mensen een onvergetelijke dag bezorgt. Zoals Rogier Smalhout, Wiecher Troost en Joris Methorst met Appelsap. Nu jij weer.

The Clipse op Appelsap, daar neem ik zelfs mijn moeder mee naartoe. Dat doe ik niet zo snel in Bitterzoet.
“Overdag, buiten in een park, met een lekker zonnetje, uitwijkmogelijkheden naar een grasveldje waar gezellige gezinnetjes grazen en er een lekker pizzaatje van de Pizzabakkers of een burgertje van de Burgermeester bij kunnen eten: omstandigheden die het net even wat toegankelijker maken dan een kleine nachtclub met enkel een keiharde coke-rap act.”

Haha
“De vraag is wel of je je moeder ook mee de pit in neemt : )”

Je laat zien dat een muziekevenement waarin het draait om Hiphop niet gelijk staat aan een veldje vol moeilijke gastjes. Kostte het veel tijd om dit voor elkaar te krijgen?
“Eigenlijk niet. Misschien hebben we dit gevaar onbewust al sinds dag 1 afgewend door het feest Appelsap te noemen. En ons puur te focussen op de positiviteit, creativiteit en humor van Hiphop in plaats van de zogenaamde 4 elements.”

Vinden merken Appelsap lekker?
“Ja en nee. Zonder ondankbaar te zijn, ze zijn geïnteresseerd, maar willen vaak voor een dubbeltje op de eerste rij zitten. Omdat we niet zo’n mega-evenement zijn, denken ze dat daar dan ook minder geld tegenover hoeft te staan. Terwijl wij juist geloven dat je meer bereikt bij onze doelgroep dan op massale dance events waar iedereen aan de pillen zit.”

Klinkt logisch
“De recessie krijgt ook vaak de schuld, maar ik vind dat merken zich daar te makkelijk achter verschuilen. Angst regeert en dat merkt een festival als Appelsap direct. We bestaan nog steeds bij de gratie van fondsen en steun van de gemeente.”

Hoe ziet de ideale samenwerking met een merk eruit?
“deHop. 2003-2006†”

Zijn er artiesten dankzij Appelsap doorgebroken?
“Nooit alleen dankzij Appelsap, maar er zijn er wel een aantal waarvan we het al vroeg in hun carrière aandurfden om ze voor een groot publiek neer te zetten. Denk aan the Opposites, Theophilus London, La Melodia, Mocky, Tom Trago, Raymzter, Jawat. En Kurtis Blow is na zijn optreden op Appelsap natuurlijk pas echt doorgebroken. Fysiek dan : )”

Als bezoeker vind ik het normaal dat een event groter wordt. Was dit voor jou ook logisch?
“Aan het begin natuurlijk wel. Je geeft niet een feestje met de ambitie handjevol mensen in een leeg park. Maar sinds de laatste jaren ligt de focus vooral op kwaliteit boven kwantiteit. Zowel bij de promotie, als de programmering, maar ook het eten op het festival bijvoorbeeld. Die groei vinden we veel interessanter dan nog een paar duizend mensen erbij.”

Waar ligt de grens?
“Hier ongeveer. We hoeven vanaf dit punt dus niet zo nodig verder te groeien. Het park is al bijna te klein en we vinden het veel leuker om te kijken naar verdieping zoals de samenwerking met Viral Radio en Rich Medina. De Jeugd van Tegenwoordig en Clipse staan er vanuit onze optiek dan ook niet om publiek te trekken, maar omdat we ze gewoon keihard vinden en graag willen zien optreden op ons eigen feestje. Bijkomend voordeel is wel dat er nu, als het regent, sowieso wat mensen komen om de baromzet op te vijzelen.”

Kan Appelsap ook in een andere vorm bestaan?
“Het zou zeker kunnen, maar het is niet erg waarschijnlijk dat dit snel gaat gebeuren. Wij zijn redelijk van het schoenmaker blijf bij je leest-principe. Misschien ooit onder een andere naam.”

Wat is jouw Appelsap-moment?
“Theophilus London die de zon opriep te gaan schijnen, waar zij (edit: volgens mij is ‘zon’ mannelijk, Rogier) vrijwel meteen gehoor aangaf. Magisch momentje. De optredens van Kurtis Blow en de Buitenwesten crew waren ook zeer memorabel.”

APPELSAP 2010 – 1 AUGUSTUS – OOSTERPARK
(Be there of wees een douche bagje)

Tweet Dit

Lego prikkelde de fantasie van een generatie. Pixar doet dit ook, zij het op een andere manier aangezien het passief kijken naar een animatiefilm niet bepaald even stimulerend is als het bouwen van je eigen blokkerige wereld. Maar goed, Buzz Lightyear is nog altijd een beter rolmodel dan Son Goku.

Toch is het jammer dat Lego vaak wat krampachtig probeert mee te hosselen met het tuig op de Playmobielstraathoek. Bij veel samenwerkingen met andere IP’s lijkt het alsof ze hun abstracte roots verloochenen. (Wat weer de schuld is van clubs als Pixar die kant-en-klare fantasieën opdienen waar de kids als Justin Bieber bakvissen voor vallen.)

Nu moet dit geen zure, in nostalgie gedoopte posting worden over het gebrek aan inlevingsvermogen van de Jeugd van Tegenwoordig en cynische speelgoedmakers die hier makkelijk op inspelen. Ik

/ziet Lego Toy Story 3 Pizza Planet Truck Rescue voorbijkomen.

Eh. Ja. Een pickup, met een gun voor Rex en pizzaschiet-functionaliteit. Iemand, help me.

LEGO x TOY STORY

Tweet Dit

Vorige week had ik het genoegen te snuffelen in de uitverkoopbakken van Freshcotton, de online shop met meer merchandise dan de achterbak van een Opel Omega op de IJ-Hallen.

Heel voorspelbaar verliet ik het hoofdkantoor met een subtiele duffel bag en keurig overhemd van Mishka.

Mocht je zelf de onbedwingbare behoefte hebben je bij elkaar gepizzakoerierde euro’s uit te geven aan kleding waarmee je je kansen bij de meisjes op het pleintje definitief vergooit (vanwege het ontbreken van een gigantisch Evisu logo op je kont), lees dan vooral verder.

Deze zondag is er namelijk een Freshcotton sale waarvoor je niet in de rij hoeft te staan (eindelijk snap je het plaatje). Een uitverkoop met toeters, bellen en shaslick.

Zo kun je je versgekochte outfitje testen in de pit die ontstaat tijdens optredens van onder andere Zwart Hallo Daar Zijn We Weer Licht. Of bij de bbq kijken wat er gebeurt wanneer je nieuwe flanel kennismaakt met een klodder partysaus.

Dit alles en meer in de Tolhuistuin, beter bekend als de fijnste plek in de stad als je de stad wilt ontvluchten. Hier het hele verhaal. Oh ja, die ene jongen van dat populaire blog is er ook.

Tweet Dit

Tinker Hatfield x Bo Jackson = epische awesmoeness. Je kent het verhaal toch? Nike ontwerper Hatfield realiseerde zich tijdens een sessie in een sporthal dat hij geen paar schoenen had waarmee hij verschillende sporten goed kon beoefenen. Dus een model waarmee je net zo makkelijk backhands als lay-upjes maakt bijvoorbeeld.

Hij ontwierp zo’n sneaker maar werd gek genoeg door een aantal vp’s van Nike uitgelachen en praktisch tegengewerkt. Toch werd de Cross Trainer door volharding van onder andere Tinker uitgebracht. Zo introduceerde Nike een nieuwe categorie sportschoenen die ervoor zorgde dat het merk na een aantal jaar van me-too matigheid weer serieus genomen werd.

Het succes van de Cross Trainer is ook aan het Bo Jackson-model te danken. Bo was op de universiteit al goed in zowel baseball, American football én atletiek. Als pro had hij een legendarische carrière in de MLB en NFL (net zoals de hilarische Neon Deion Sanders, weet je nog?).

Jackson was het levende bewijs dat een schoen, geschikt voor verschillende sporten, bestaansrecht had. Zijn door Hatfield ontworpen signature model zorgde voor de allergrootste Cross Trainer hype. En maakt mij in 2010 nog steeds hebberig.

Sneaker Freaker heeft een prachtig overzicht van alle modellen.

Tweet Dit

Eigenlijk is het kunstenfestival. Dit impliceert volgens mij dat er tijdens Flux/S meerdere disciplines aan bod komen. In tegenstelling tot bijvoorbeeld de Anton Pieck Fair. Daar moet je als (ik noem maar een hedendaagse speler) Kaws fan rekening houden met grote teleurstelling.

Anyhoo.

Wat een mooi filmpje. En wat een pokkewerk moet dat geweest zijn voor Erik Sjouerman en Elske van der Putten van HeyHeyHey. Zeg maar de mensen die er naast MU Gallery voor zorgen dat de combinatie Eindhoven x kunst geen eindeloze stroom lauwe grappen oplevert.

Erik, kun je hier nog iets aan toevoegen voor de mensen?
“Flux/S is qua opzet direct gekoppeld aan het terrein en de nu nog leegstaande gebouwen (voormalige Philips fabrieken) dat het bespeelt. Vorig jaar hebben we de hele identiteit en promotie verzorgd, maar toen was alles erg van de digitaal. Dit jaar wilden we iets doen dat een gevoel van herkenning op zou roepen, maar dan analoog. We hebben letterlijk kilo’s confetti rond lopen schieten en blazen.”

Well done. Mocht je handig zijn met ov-kaarten: Flux/S

Tweet Dit

Mijn collectie Easton Ellis paperbacks is niets bijzonders. Toch koester ik de romans van deze brat packer.

/Kijkt naar rechts.
Knikt.
/Ziet hoe Animal met drumsticks begint te roffelen.

Vooral American Psycho maakte indruk. Er is geen verhaal dat de leegte van het bestaan zo meedogenloos verwoordt. En grappig. En schokkend. Dat vonden de moraalBravehearters in de tijd van de publicatie ook. (Terwijl het geweld achteraf een fantasie van de hoofdpersoon bleek). In 1991 reageert Ellis als volgt op een paar domme vragen van een Entertainment Weekly journalist:

In your novel Less Than Zero, a 12-year-old girl is raped. In The Rules of Attraction, a college girl has a violent sexual experience. Do you see yourself as a completely demented misogynist? (Vrouwenhater, you dompie.)
“Yes. Yes I am. I am a completely demented misogynist.”

Are you saying this facetiously (voor de fatoe)?
“What would you say if you were asked this question?”

Meneer Easton Ellis is dan ook de omgekeerde Houdini van het in hokjes gestopt worden. Hij is uitgemaakt voor sadist, leeghoofd, misantroop en nog wat woorden met meer dan twee lettergrepen. Nu zijn nieuwste net is verschenen lijkt het me juist goed om de beste man wat te ontzien en de spotlight op een opvolger te richten. Alleen, wie dan?

Welke schrijver snapt popcultuur, houdt je een vlijmscherpe spiegel voor en zorgt voor afkeurende blikken in de trein wanneer je zijn paperback tevoorschijn haalt?

En nu niet met die Chuck Pocahontas aan komen zetten, zijn verhalen vind ik echt heel gimmicky.

Tweet Dit

Twee woorden: Zwart Licht.

Echt. Alleen al voor het optreden van deze Zuid-Oost natives moet je zaterdagmiddag naar station Bijlmer Arena komen. Deze jongens hebben meer bounce dan Busta Rhymes die een energiedrankje promoot. Het scheelt ook dat de mensen die Metro 54 organiseren heel lief zijn.

Had ik al gezegd zeg het maar? dat het gratis is? En dat van die bbq wist je ook al toch?

Er gaat geheid een buitje vallen maar dat maakt met 23 graden niets uit:

Dit is het verhaal:

Tweet Dit

Mijn hoofd heeft de omvang van een blauwe Nivea strandbal. Als de dijken hier ooit doorbreken, zorg dan dat je bij mijn kop in de buurt bent en grijp het vast, je blijft geheid drijven. Met zo’n  Kevin Costner Waterworldhoofd moet je geen caps dragen.

Petjes op maat, of fitteds zoals ze in het straatmodejargon heten, staan mij niet. Dit is een frustratie die al zo’n 33 jaar duurt. Het begon bij Starter caps, begin jaren negentig toen ik de NBA en NFL redelijk goed volgde, de eerste in Nederland verkrijgbare edities van The Source stuklas (dankzij een tip van Kees de Koning in Oor) en NBA Jam op mijn Megadrive gek dunkte.

Met de meest exclusieve exemplaren op het hoofd (meegenomen door zakenreizende papa’s) kwamen mijn beste vrienden tot de conclusie dat ik toch een betere buddy was wanneer ik mijn kop onbedekt liet. Volgens hen zag ik er mét petje uit als een Lego poppetje dat in de clip van Janet Jackson’s Rhytmn Nation terecht is gekomen. Hoekig en lomp als de hel.

Zucht.

Maar ja. Voor mij zijn petjes als G-shocks, jackies en rugzakken: accessoires met een hoog “Joh, koop gewoon ook kleurvariant #16 van deze limited op je favoriete film gebaseerde editie“-gehalte. Nee zeggen is geen optie.

Al helemaal niet wanneer nerdje Spongebob je lief aankijkt.

Spongebob – Fitted

Tweet Dit

Er zijn mensen die geen ontwikkelde muziek- of filmsmaak hebben. Met ontwikkeld bedoel ik niet dat ze de complottheorie van Kurt Cobain’s zelfmoord kennen of minstens drie papers over de vioolhouding van Gideon Kremer geschreven moeten hebben. Het uit het hoofd schetsen van de lichtopstelling tijdens de sterfscène van Rutger Hauer op de set van Blade Runner is ook geen vereiste voor een ontwikkelde smaak.

Wat ik maar wil zeggen: er zijn dus echt mensen die niet actief met deze twee kunstvormen bezig zijn. Types die ooit een cd van Kane kochten. En één keer per jaar naar de bioscoop gaan voor Sex & The City IV. Tsja. Die vertrouw ik dus niet.

GELUKKIG VIND JE OP DE NIEUWE SITE VAN CINEVILLE ALLEEN MAAR BETROUWBARE LUITJES.

Waarmee je vrolijk over Toy Story 3 kan kletsen, die je kunt laten weten naar welke films je gaat en waarmee je van gedachten wisselt over de filmartikelen op Cineville.nl. Kortom, een heuse community van Amsterdamse film friends.

Waarom dit alles niet gewoon op Facebook? Goede vraag. Die stel ik bij deze aan Coen Warmer, oprichter van Cineville. Maar omdat ik hem nu niet te pakken krijg is hij vast zo vriendelijk om deze vraag later in de comments te beantwoorden. In de tussentijd:

Cineville.nl is vernieuwd

Tweet Dit

Nog niet zo heel lang geleden werden virtuele werelden gemaakt met punten en komma’s in plaats van pixels. Door de absurrde kracht en graphics van de huidige generatie spelcomputers wordt er weinig aan jouw fantasie over gelaten. Iets waar het bij text adventures juist om draait.

Het idee is dat je in dit soort games een geschreven avontuur op je scherm leest en de uitkomst van het verhaal beïnvloedt door tekstcommando’s te geven. Stel de tekst beschrijft dat je in een leeg kantoor staat. De enige voorwerpen zijn een lamp en een stoffige nietmachine. Dan type je dus get lamp (get it?). Het verhaal reageert hier op en beschrijft een nieuwe situatie. Waar jij weer op reageert. Und so weiter. Je kunt natuurlijk ook destroy room with vacuum cleaner whilst listening to Ramones naked intypen, maar dat zou flauw zijn.

Anyhoo.

Zo tussen 1979 en 1986 waren text adventures geheide sellers. Nu geef ik je vrij weinig kans tijdens het doorspitten van PSN store of Xbox Live. Gelukkig is de scene nog springlevend. The Interactive Fiction Archive heeft alles wat naar avontuur hunkerende, tattoo’s van Tolkien’s elventaal hebbende nerdjes willen. Bekijk dat.

Mocht je eerst willen weten of deze scene wel tof genoeg is: ene Jason Scott maakte een docu over text adventures. De film vertelt niet alleen over dit ooit zo populaire computerspelgenre, maar geeft je daarnaast een beeld van interactieve fictie, non-lineaire verhalen en eh, nog wat dingen met tekst. Hij wordt helaas niet getoond op IDFA dit jaar, maar de dvd is in de maak.

Get trailer:

GET LAMP – OFFICIELE SITE

Tweet Dit