Kijk hem nou staan, met z’n vierkante arrogantie. Beetje interessant doen met die vulling van je, calorierijk klootzakje dat je d’r bent.

De handgemaakte bonbons van Puccini worden internationaal geroemd vanwege hun rijke vulling, subtiele smaak en verfijnde variaties. Er zijn ook mensen die vol lof zijn over Stalin en terugverlangen naar het communisme. Net zoals dat kansloze politieke systeem moet de stijgende populariteit van deze elitaire, Amsterdamse zoetigheid gestopt worden. Laat deze posting waarin wordt aangetoond dat een chocoladereep van nog geen twee euro het altijd wint van een Puccini, een begin zijn.

Een Puccini bonbon is het verwende, hoogopgeleide, luxe leven voor lief nemende snobje onder de snoepjes. Snoep ja, we hebben het hier gewoon over iets waar je gaatjes van krijgt en dik en misselijk van wordt als je het opeet. Tot zover de positieve eigenschappen van een Puccini bonbon.

De ellende begint als je de zaak in de Nieuwe Doelenstraat van  de Amsterdamse snoepjuwelier binnenstapt. De verkopers wekken de indruk dat Sir David Attenborough zèlf over hun schouders meefilmt, eerbiedig voice over’end terwijl ze de stukken chocolade door hun handen laten gaan als een net ontdekte faunasoort. Ook vragen de medewerkers je nog net niet naar je opleiding en jaarinkomen voordat ze je minzaam hun bruine tulpenhandel overhandigen.

Wat er in de Nieuwe Doelenstraat gebeurt lijkt namelijk nog het meest op de tulpenmanie uit de Gouden Eeuw. Geloof me, elke keer dat jij een Puccini bonbon koopt kan een medewerker een jaar eerder met pensioen. De marges van deze chocoladezwendel gaan veel verder dan wat onze paarse maillots en witte sierkragen dragende voorouders een paar honderd jaar geleden voor elkaar hosselden.

Smaaksnobs zullen je wijs maken dat de woekerprijs komt omdat het een ambachtelijk product met duurzame ingrediënten is. Ik kan je vertellen dat een stratenmaker ook ontzettend veel aandacht en liefde in zijn werk stopt en alleen voor natuurlijke materialen kiest, maar moet een kilo baksteen dan opeens net zoveel kosten als het bbp van een klein Zuid-Amerikaans land?

Nee, dan de onvolprezen BonBonBloc van Cote d’Or. Behalve een smakelijk allitererende naam en een uiterlijk dat zo in de jaren tachtig door B&O ontworpen had kunnen worden, kun je van een BonBonBloc tenminste een halve reep naar binnen werken voordat je last van je maag krijgt. Probeer maar eens twee van die veel te machtige gepuccineerde jongens achter elkaar te tjappen zonder te spugen.

Ook smelt een BonBonBloc niet zomaar in je hand. Dat komt dankzij handige, kunstmatige toevoegingen. De smaak is daarnaast consistent. Want altijd mierzoet en boterig. Dit in tegenstelling tot een Puccini bonbon. Hoe zo’n ding smaakt hangt helemaal af van hoe de pet van de medewerker stond op de dag dat de bonbon gemaakt is. Waar een BonBonBloc volledig geautomatiseerd dus hygïenisch geproduceerd wordt, is de kans groot dat er in elke Puccini bonbon huidschilfers, haren en snotkorstjes terecht zijn gekomen van pedante Puccini medewerkers die zich eigenlijk te goed voelen voor hun werk en klanten. En dromen over een leven waarin ze visitekaartjes uitdelen met daarop onder hun naam de tekst international food artist.

Het is een kwestie van tijd totdat er een onlosmakelijk verband wordt aangetoond tussen de afname van toerisme in de hoofdstad en buitenlanders die een bezoek brachten aan Puccini. Om over de link tussen de bonbons en een toename van ratten, agressie jegens ambulancepersoneel en frauderende ambtenaren nog maar te zwijgen. Je bent gewaarschuwd.

ps: dat Puccini lunchzaakje, een paar winkels verderop is overigens echt meesterlijk. Daar moet je een keer een broodje eten en je laten bedienen door het vriendelijke personeel.

Oh Belghie, wat zijt gij toch mijn lievelings. De smaakmakers van Knotoryus, de luie oogopslag van Jerom, Tom Barman & naamgenoot Lanoye, bier met nootjes; zelfs de advertising die vanonder Breda vandaan komt is beter dan die van ons. Dat een kustplaats als Oostende me zou bekoren had ik alleen niet verwacht. Ik haat badplaatsen. Teveel Duitsers, met liters Nivea aangekoekte boulevards en Gothische letters op geschoren lijven. Toch was ik dit weekend daar. En hoe.

Het Verkeersbureau Vlaanderen had me uitnodigd om deze kleine stad te bezoeken die in het hoogseizoen dik verdrievoudigd van 70 naar iets van 240.000 inwoners. En begin jaren tachtig was ene Marvin Gaye één van de bewoners. Hij deed natuurlijk meer dan de hele dag pintjes klemmen (dank je Tim Arts). De beste man logeerde bij de concertpromoter Freddy Cousaert om bij te komen van een leven vol coke, geld en gedoe. In de twee jaar dat hij in Oostende hing schreef hij onder andere Sexual Healing. Wat deed jij ook alweer tijdens dat midweekje Zandvoort?

Anyhoo.

Er is een Marvin Gaye app ontwikkeld die je door de stad leidt, de voetstappen van Gaye volgend als een van zijn persoonlijke demonen. Daar had de beste man er nogal veel van en uiteindelijk hebben ze Marvin te pakken gekregen. Maar never niet in Oostende. Daarom:

MonoBrow’s onverwachte ode aan Oostende in 63 woorden

OH OOSTENDE MET UW IMMER WAAIENDE WIND. UW EINDELOZE BALKONNEN MET GETINTE GLAZEN, VAN WAARACHTER BLAUWGEADERDE BENEN ONDER VERWASSEN SLAAPSHIRTS DRENTELEN. UW WAARDIG OP BUSSEN WACHTENDE NEKLOZE MADAMMEN. UW ARCADESPEELHAL MET KILLER INSTICT EN VOORAL VEEL KNUFFELGRIJPSPELLEN. OH OOSTENDE MET UW HOOGSTE PILSPAKKANS VAN HEEL DE BENELUX. EN UW VRIENDELIJK WINKELPERSONEEL. WEET U WEL HOEVEEL IK VAN UW EIGENAARDIGHEDEN HEB LEREN HOUDEN? ZOVEEL.

Er komt een moment dat de Non Records ‘ en Mishka‘s van deze wereld met hun muziek of producten niet meer  verwijzen naar de jaren tachtig of negentig. Er breekt een tijd aan waarin de Top 2000 à gogo het zonder Prince’ 1999 moet doen en toekomstige Great American Novel schrijvers zoals Jonathan Franzen een ander tijdperk dan dat van Clinton en Bush gebruiken om de wereld te duiden. Tot die tijd ga je op deze plek goed op de mooiste jaren van de afgelopen eeuw. Uitgemolken tot de laatste druppel als de borsten van Pamela Anderson in een Baywatch rerun op RTL 7.

DE JAREN ’90 ZITTEN IN DEZE CLIP VAN AESOP ROCK:

EN DE NINETIES ZITTEN VOLOP IN DEZE STtüSSY X PEANUTS SHIRTS:

(via High Snobiety.)

DE JAREN ’90 ZITTEN IN ALLES WAT HET 17-JARIGE  WOORDWONDER JOEY BADA$$ UITSPUUGT. LUISTER DIT EN PROBEER MAAR EENS NIET OP EBAY ZES KILO ZANDKLEURIGE KARL KANI BROEKEN EN SPIJKERJASSEN TE SCOREN.

DE JAREN ’90 ZITTEN MOST DEFINITELY IN DEZE PLAYSTATION VITA-VERSIE VAN MORTAL WOMBAT:

DE JAREN ’90 ZITTEN OP ZEKER IN DIT BOEK OVER EUROPESE HIP HOP POSES:

Dit zijn MonoBrow Essentials: vormen van vermaak die me op dit moment bezighouden. Niet dat ik er tijd voor heb als vader van een zeven maanden oud UltraVentje, serieuze baan-hebber en iemand die zijn vrouw regelmatig vertelt dat ze een lekker ding is (niks aan gelogen). Kortom, een dag is zo voorbij. Uren die ik vooral niet zou moeten besteden aan deze contemporary crap die ik je desondanks van harte aanbeveel.

BATTLEFIELD 1943
IK SPEEL het vier jaar oude Battlefield 1943 op mijn Xbox360 omdat het een laagdrempelige shooter is waarin je voor de verandering niet op Arabieren of Russen moet knallen. Maar afwisselend in de huid kruipt van een Japanner of Amerikaan en probeert met je teammaten de bases op eilandjes in de Stille Oceaan te veroveren. De rustgevende Bounty eilandvibe is verradelijk. Ik schrik me dan ook regelmatig kapot als er een soldaat met een jeukende triggervinger achter een rots tevoorschijn springt, in plaats van een jonge Brooke Shields die vraagt of ik kom skinny dippen.

TOM LANOYE – SPRAKELOOS
IK LEES Sprakeloos van Tom Lanoye omdat er niemand is die de zesentwintig letters van het alfabet zo laat zinderen. Lanoye’s zinnen zijn rijk en vol en meanderen als de darmen van een bourgondiër met een zwak voor everzwijnworst. Er is op dit moment geen schrijver in ons taalgebied die het leven zo vast bij de kloten heeft.

PROPHET
IK LEES Prophet, een comic die in de jaren negentig bedacht is door Rob Liefeld, auteur slash ondernemer die dankzij zijn absurde stijl en zakelijke fratsen de meest gehate man in comics is. Gelukkig wordt Prophet nu getekend en geschreven door een nieuw creatief team dat heerlijk gaat op een Europese stijl. Goede expositie (geen karakters die in supergekunstelde ‘dialogen’ het verhaal voortstuwen), echt heel erg heet artwork en een enscenering die op een beklemmende manier duidelijk maakt dat je in een brute, buitenaardse wereld terechtgekomen bent. Een wereld waar van elke ontmoeting met andere wezens een dreiging uitgaat die je pieleballen ineen laat krimpen.

PLAYSTATION VITA
IK SPEEL op mijn PlayStation Vita games als Virtua Tennis 4, Rayman Origins, MotoStorm RC, Ultimate Marvel vs Capcom 3 en opnieuw uitgebrachte classics als God of War Ghost of Sparta. De Vita mag dan een dramatische start kennen, het apparaatje bewijst mooi wel dat het mogelijk is om een mobiele game ervaring te hebben die nauwelijks onderdoet voor de speelbaarheid (twee analoge sticks!), diepgang en grafische kwaliteit van consoles. Niet overtuigd? Wacht maar totdat Gravity Daze uitkomt. You wil like.

GEORGE R. MARTIN – A FEAST FOR CROWS
IK LEES deeltje vier van George R. Martin’s Game Of Thrones romanreeks. Met wat tegenzin, dat wel. Want er gebeurt niet zoveel in de 800+ pagina’s. Bovendien is het echt pulp. Heerlijke pulp, maar toch, de wereld van Westeros is één groot  literair fantasy cliché. George is daarnaast verschrikkelijk lang van stof wat het verhaal niet ten goede komt. Toch blijf ik lezen. Dat zal wel komen door al die draken, veldslagen, magie en mensen die kwaardaardiger zijn dan een huishoudboekje van Heinrich Himmler.

MAGIC THE GATHERING
IK VERZAMEL Magic kaartjes. Mocht je MonoBrow al langer bezoeken dan weet je dat ik een fan van het fantastische kaartspel Magic ben. Nou ja, ook dit moet ik wat afzwakken. Want het is niet alsof ik elke maand tig nieuwe kaartjes koop. En ik heb in mijn leven niet meer dan veertig potjes gespeeld. Maar af en toe pak ik mijn verzameling erbij en orden ik de boel wat. Ik bewijs hiermee dat je iets super awesmoe kunt vinden zonder dat je je er als een fanboy mee bezighoudt. Ook bewijs ik op deze manier dat ik een nerd ben. En dan niet op de Pharrell manier.

VRIJ NEDERLAND
IK LEES Vrij Nederland, een opinietijdschrift dat me wekelijks vertelt hoe de wereld in elkaar zit. Genuanceerd, kritisch en altijd nieuwsgierig. Het is bovendien het boekje waarin Arnon Grunberg in zijn rol als Mensendokter adviezen geeft die het leven net even wat dragelijker maken. Ik wilde nog een afsluitende grap maken over de Sp!ts, maar het is nu tien uur ‘s avonds en ik val om van de slaap. Ok doei.

Wanneer een videogame  twintig jaar na dato nog steeds op verwijzingen kan rekenen in populaire cultuur zoals in dit liedje van Action Bronson, dan ben je goed bezig. NBA Jam verscheen in 1993 in speelhallen over de hele wereld en was een instant hit. Geweldige speelbaarheid en relatieve diepgang, humor en fantastische graphics en het belangrijkste: NBA Jam liftte mee op het succes van de gouden jaren van de NBA.

De National Basketball Organisation beleefde een werkelijk legendarisch tijdperk. Natuurlijk dankzij het spel van de Chicago Bulls met Michael Jordan en Scotje Pippen. Maar ook vanwege al die bizar goede centers met hun monsterdunks.

Patrick Ewing, Hakeem Olajuwon, Alonzo Mourning, Vlade Divac, Rik Smits, Dikembe Mutombo, Shawn Kemp… Om over Dennis Rodman, Larry Johnson en al die andere malle showbinkies nog maar te zwijgen. Dit waren echte mannen, man.

Geen wonder dus dat de videogameindustrie geld rook en het commerciële succes van NBA Jam wilde kopiëren. Slechte move, videogameindustrie. Geld is een lousy motivatie. Zelfs het contracteren van bovenmenselijke NBA-spelers mocht niet baten. Dus Nasty Nas, wat gaan we doen? Juist.

TOP 5 CRAPPY GAMES MET GOEDE NBA BASKETBALLERS

1. SHAQ FU – SEGA MEGADRIVE

Mein Got. Wat een domme knokgame was dit. Inderdaad, een vechtspel. Mortal Kombat en Street Fighter waren all the rage begin jaren negentig. Dus ja, dan is een 2d fighter met een vriendelijk reuzende basketballer natuurlijk de volgende stap. Jammer dat Shaq in deze game traag was als Zangief in een modderbad.
————————-

2. SLAM CITY WITH SCOTTIE PIPPEN – SEGA 32X

Ook al zo’n grap. Deze titel maakte onderdeel uit van de doodlopende digitale steeg van de interactieve film. Dankzij de extra rekenkracht van Sega’s 32X kon je in deze ‘game’ tegen echte acteurs spelen als een soort interactief Youtube filmpje in Flash. Maar dan niet interactief. En met een interface die intuïtief was als het onderwaterscherm in WordPerfect 5.1.
————————-

3. CHARLES BARKLEY SHUT UP AND JAM! – SUPER NINTENDO

Helemaal vergeten hoe goed de soundtrack van deze game is. Ok eerlijk is eerlijk, met de gameplay ging het ook wel. Terwijl ik eigenlijk een schurfthekel aan Barkley had. Met z’n stomme grijns en rare brede borstkas. Sir Charles is nu een sportanalist. Leuk voor je Charles. Geef me nu mijn geld terug voor die miskoop van twintig jaar geleden.
————————-

4. MICHAEL JORDAN: CHAOS IN THE WINDY CITY – SUPER NINTENDO

Designer : “Ik heb een goed idee voor een spel. Laten we even out of the box gaan: waarom combineren we niet twee gamegenres? En stoppen we sportheld Michael Jordan in een klim- en klauteromgeving die gamers kennen uit spelletjes als Super Mario?”

Gamepublisher: “Geniaal idee man. Hier is tien miljoen voor de rechten van MJ en het coveren van de ontwikkelkosten. Mag ik nu de crackpijp van je?”
————————-

5. TECMO NBA BASKETBALL – SUPER NES

Onbegrijpelijk dat mensen dit een goede game vonden. Flickerfest 1992 zou een betere titel geweest zijn. Of Saaie Shootout. Ok, mag ik nu weer verder slapen?
————————-

Het draagt diepe v-halzen in de winter, heeft een emotioneel register met de reikwijdte van een T-800 en is verantwoordelijk voor oneliners als ‘ik zie energie’. Welkom bij het RTL4 programma Help, Mijn Man Is Klusser, gepresenteerd door professioneel bloedtopper John Williams.

Terwijl jij moeilijk doet met Game Of Thrones torrents kun je ook gewoon op donderdagavond inschakelen op RTL 4. Dan geniet je zestig minuten lang van emo-tv waar zelfs de grootste Within Temptation fan niet zonder Rennies naar kan kijken.

Het idee is geweldig: confronteer klusprutsers via de partner met hun laksheid én kansloosheid van hun doe-het-zelfproject, en laat een team van stockfotomodellen in werkoveralls de schade herstellen. John Williams doet ondertussen een Dr. Philletje en probeert de relatie met wat therapeutisch gewapend beton te fixen.

Een simpel concept dat verslavende tv oplevert. Dit is victim porn van de bovenste plank. Met in de hoofdrol allergieopwekkende klagers die, in plaats van eens even flink de waarheid te zeggen tegen hun prutsende Praxis fan, liever een nationale televisiezender benaderen en John Williams inschakelen om hun relationele apathie te doorbreken.

Dat is namelijk de essentie van het programma; de mislukte verbouwing die de stuntelende stucadoor negeert, is een metafoor voor het feit dat hij is uitgekeken op zijn vrouw. Het is veel makkelijker om een paar verkalkte koperen leidingen te vervangen dan het bloed van de persoon waar je ooit verliefd op was, weer sneller te laten stromen.

Niet dus. De beunende Workmate Wilco’s komen er uiteindelijk altijd achter dat het leggen van een vloerverwarming toch niet zo’n goede vorm van escapisme is. Laat staan eenvoudig. Helemaal als je tegelijkertijd met het isoleren van een lekkend plafond bezig bent. Waarop een echte man maar op een manier reageert: negeren die hap. Een half jaar op een chemisch toiletje in de tuin kakken, terwijl de kat van de buren een vogellijken stash in het opengewerkte plafond bouwt is prima. Wat klaag je nou, mens.

Hoi John, kom er maar in!

Williams heeft het talent om mensen de meest nietszeggende uitspraken te ontlokken slash in de mond te leggen. Terwijl zijn team van puinruimers de woning een Gammafolderinterieur geeft, geniet ik ook van de manier waarop de presentator op de meest voorspelbare momenten fysiek contact maakt met de slachtoffers. Door handen over ruggen te wrijven of op schouders te leggen, de schijnheiligheid van zijn lege woorden extra benadrukkend.

Mocht je nog twijfelen aan de oprechtheid van deze show, dan is dit het moment om naar je lichaam te luisteren en je maagzuurspecialist te bellen. Heerlijk.

Dit is overigens niet de eerste keer dat John op de quasi integere tv tour is. In Bonje met de Buren, een slap aftreksel van het door Frans Bromet gemaakte Buren, probeert Williams ook als Kevin Spacey in The Negotiator conflicten op te lossen. Maar dan zonder kogelvrij vest. Dat heeft de voormalige acteur uit Onderweg Naar Morgen niet nodig. Zijn geschoren borstkas absorbeert alle ellende en zijn oneliners doen de rest.

Help, Mijn Man Is Klusser! – RTL 4 donderdag 20.30

Tijdens alle opwinding over het tweede seizoen van de HBO serie Game Of Thrones, vergat ik dat een deel van de voorpret zat in het gissen naar de rol van Carice ‘tanden bleken is niet nodig om het in Hollywood te maken’ van Houten. Zou ze het seksspeeltje van Tyrion Lannister worden? Of misschien kruipt ze in de huid van Osha, de wilde die gevangen werd genomen door Rob Stark tijdens een patrouille?

Niets van dit alles. Mevrouw van Houten doet een Grima Wormtongue, maar dan met rood haar, gezwollen relikwab, een paar meter velours en een accent waar zelfs het borsthaar van de grootste drakenhakker spontaan van ontkroest. Godzijdank gaat deze rol haar geweldig af. Wat heet, zelden zag ik een vrouw zoveel macht en overredingskracht uitoefenen met niets meer dan een paar beheerst uitgesproken zinnen. Giftige woorden die Bear Grylls binnen tien seconden zouden vloeren, maar toch.

Ook een godzijdankje waard: de regisseur liet haar niet druk met een wichelroede zwaaien of een andere Carice onwaardige, nonverbale handeling verrichten om haar subtiel hoorbare accent te maskeren.

Toegegeven, ze had niet veel speelminuten, dus of ze in staat is om de Hollywoodvloek van Nederlandse acteurs te doorbreken is nu nog onduidelijk. Het begin is veelbelovend. In ieder geval goed genoeg om de hysterische kop bij deze posting te rechtvaardigen. Winter is dan misschien coming, maar voor Carice is het vooral de zon die schijnt in Game Of Thrones.

Voor de werkgever is het vanzelfsprekend, voor de artiest of creatief ligt het niet altijd zo zwart wit: wie is er eigendom van een idee? Daar zijn ze bij Marvel aka House of ideas duidelijk in: all your art are belong to us. House of horrors zou dan ook een betere naam voor deze uitgeverij van onder andere comics zijn. Jack Kirby, een van de tekenaars aan wie deze club zijn succes te danken heeft, is gebruikt als een slechte plotwending uit een willekeurige Marvel strip.

Geschiedenisles in vier PowerPointesque bullets (en bijpassende generieke koppen)

BEGIN
* Het succes van Marvel is voor een enorm deel gebaseerd op de kwaliteiten van Jack Kirby. Deze tekenaar bedacht samen met Stan Lee superhelden als Fantastic Four, X-men, Hulk en Avengers. Zijn tekenstijl was revolutionair. Vol energie, dynamiek en met een urgentie die in die tijd ontbrak in andere comics. Het feit dat in de jaren 50 bedachte karakters nu nog miljoenen opbrengen wanneer ze verschijnen in videogames of films (oh ironie: strips doen het tegenwoordig minder goed), zegt genoeg. Of, zoals Stan Lee het zegt: ‘Nuff said.

GELD
* Stan Lee werd het gezicht van Marvel en verdiende de afgelopen jaren gestoorde hoeveelheden dollars aan de stripkarakters die hij samen met Kirby bedacht. En Jack? Die had een ander contract bij Marvel en werd gezien als inwisselbare kracht.

“There were no royalty payments at the end of the road … no residuals … no copyright ownership. You wrote your pages, got your check, and that was that.” Lee says his first scripts paid him 50 cents a page and that “[i]t wasn’t much different for the artists. Their rate of pay was somewhat higher than the writers but it took them longer to complete a page, so things seemed to even up.” Stan Lee

Kirby zag nooit een cent van alle winst die Marvel gemaakt heeft. Bijvoorbeeld toen het bedrijf in 2009 door Disney gekocht werd voor een bedrag van vier (!) miljard. Jaren eerder beseft Kirby dat hij nooit geld zou zien van zijn voormalige werkgever. Dus probeerde hij de rechten over zijn eigen, bij Marvel gemaakte werk veilig te stellen. Daar moest een door hem verloren rechtzaak in de eighties aan te pas komen waarin het unfaire Marvel huurlingensysteem aan de kaak werd gesteld. Na de overname door Disney hebben de nabestaanden van Kirby (de man overleed in 1994) eveneens geprobeerd de rechten terug te krijgen van zijn werk. Ook dat mislukte.

RECHTZAKEN
* Het is niet de eerste keer dat een Marvel-auteur een rechtzaak begint tegen de stripgigant. Gary Friedrich, medebedenker van Ghost Rider deed dit ook, net zoals Steve Gerber, de geestelijk vader van Howard the Duck (oeh, die film was quwack). Andersom gebeurt eveneens: Marvel klaagt als een malle eigen artiesten aan. Alles om ervoor te zorgen dat al het geld richting bedrijf gaat.

CONCLUSIE
* Ik hoor je al denken: nou en dat die ouwe poppetjestekenaar zijn geld is misgelopen, types als Rembrandt en van Gogh stierven toch ook zonder ooit in het hoofdkantoor van een Zwitserse bank uit een Nespresso kopje met hun eigen naam erop te drinken? Hey hey, even rustig nou. Hoe kun je deze praktijken goedpraten van een bedrijf dat verhalen produceert waarin het draait om respect en het nemen van verantwoordelijkheid als je macht hebt. Dan kom je er niet mee weg om de mensen die aan de basis staan van je succes, zo slecht te behandelen.

Meer over deze moreel verwerpelijke Marvel madness lees je op de website van comicveteraan Stephen R. Bissette. Of ontdek waarom striptekenaar James Sturm de nieuwe Avengers film boycot.

Ik geloof dat ik de veelbelovende clash deze zomer tussen de verschillende X-men en Avengers comics, maar even oversla.

Waar te beginnen als je de geniale nuheid van Le Le moet beschrijven? Eh, nou ja. Laat maar zitten joh, je leest deze posting waarschijnlijk toch alleen als je dat al weet. Wat je dan ook begrijpt is waar Pepijn Lanen, Piet Parra en Rimer London niks van moeten hebben. Neen is de eerste knalpijp van hun nieuwe album Partytime en hierin komen don’ts voorbij waar zelfs Vice zijn vingers niet aan durft te branden. Grote vraag alleen: waar zegt Le Le ‘ja‘ tegen? Dat vertellen ze je hier op MonoBrow.

De top 3 van dingen waar Rimer London ja tegen zegt

1. “Plank, snoer en gieters: een recent concept voor een electro-akoestisch apparaat.”

2.”Raspen, wortelen, parmezaanse kaas.”

3. “C Em Bes.”

De top 3 van dingen waar Parra ja tegen zegt

1. “Een grote, open ruimte met verweerde, oude, houten vloer, mits goed verwarmd.”

2. “Een hele kleine ruimte met bloedrood hoogpolig tapijt.”

3. “Tomaten.”

De top 3 van dingen waar Faberyayo ja tegen zegt

1. Pilsje
“Een goudgeel stuk pilswerk, ook wel bekend als Spa Geel. Verfrissend en inzichtgevend.”

2. Wodka’tje Ging’
“Wodka met Ginger Ale, een drankje als hulpstuk om de verdieping op te zoeken.”

3. Peukie d’r bij
“Zoals Pilsje en Vodka’tje Ging broers zijn van elkander, zo is Peukie hun neef. En die kun je er vaker dan niet goed bij hebben.”

Partytime ligt vanaf 16 maart in de Arcade cd bak een iTunes winkel bij jou in de buurt.

(fotografie: Willem de Kam./hiphopinjesmoel)

Het zijn spannende tijden voor uitgevers van literatuur, muziek, games en film. Dat hoef je pionier Kees de Koning niet te vertellen. Zijn label Top Notch is sinds 1995 bezig met het innoveren van het spel. Iets wat vaak begint met luisteren naar de fans. Zo vroeg de Koning zich vorige week via Twitter af of er interesse is in een Top Notch waar je lid van wordt. We zijn inmiddels een platenkratlading reacties verder. Grote vraag: hoe serieus is dit plan en eh, wat kun je verwachten van Club Top Notch. Kees de Koning vertelt.

Het idee van een platenlabel waarvan je lid wordt is niet nieuw voor Kees. Toen muzieklabel Excelsior een lidmaatschapservice begon, speelde de Top Notch eigenaar met een soortgelijk idee. “In die tijd was ik er ook serieus mee bezig. Doordat ze eerder waren verdween voor mij alleen de urgentie. Ik zou met Top Notch niet meer de eerste zijn. Wat er dan overblijft is de beste zijn. Dus keek ik goed hoe zij het deden.”

Bij Excelsior word je een soort donateur. En vertrouw je op de goede smaak van het label. Voor een vast bedrag kiest de uitgever namelijk de muziek voor de fan uit. Een gewaagde vorm volgens Kees: “het werkt voor Excelsior, maar ik zou het toch zoeken in nog meer exclusiviteit.”

Ook in het buitenland wordt er geëxperimenteerd met nieuwe manieren van uitgeven. Zoals de Vault, onderdeel van Jack White’s Third Man Records.

“Ik vind het leuk hoe Jack White het doet met zijn label. Voor een substantiëel bedrag, iets van honderd dollar per kwartaal, ben je lid van de Vault. Hiervoor krijg je een doos met releases die echt alleen voor jou als Vault-lid, beschikbaar zijn. Het gaat veelal om vinyl-releases. Bijvoorbeeld een bijzondere opname op een 14 inch lp.”

Een constructie die de Top Notch topper ziet zitten. “Daar ben ik jaloers op. Het geeft Jack de vrijheid om dingen te doen die hij leuk vindt. En het is bovendien economisch verantwoord, want hij weet precies wat er binnenkomt om die uitgaven te kunnen maken. Ik weet niet precies hoeveel leden de Vault heeft, maar al zijn het er een paar duizend; daar kan je leuke dingen mee doen.”

Grote vraag voor de Koning is hoeveel muziekfans dit met Top Notch willen doen. En, niet onbelangrijk “hoeveel ze zouden willen betalen.”

Dat hangt natuurlijk ook af wat ze er voor krijgen. De labelbaas denkt aan concerten, exclusief voor leden en uiteraard aan mooie, fysieke releases. Tegelijkertijd biedt kwantiteit ook mogelijkheden: “misschien willen mensen voor een x bedrag per jaar alle releases ontvangen.” (edit door MonoBrow: Swurdin wees me erop dat het label Stones Throw een digitale dienst is begonnen die dit biedt.)

Was er een directe aanleiding of noodzaak voor het idee van Top Notch als club?
“Nee. Ik praat al lang over zo’n vorm, onder andere met Jiggy Dje en Sticks. Het zou kunnen lijken op de manier zoals het in de tijd van Eigen Wereld ging. Met limited editions en unieke merchandise. Dat werkte goed.”

Een meer recent voorbeeld van iets wat je als Top Notch lid exclusief zou kunnen krijgen is de fysieke release van Microphone Colossus 2. Een plaat die eerst alleen digitaal verkrijgbaar was, maar door grote vraag uiteindelijk ook als cd gedrukt wordt.

En fans de kans bieden mee te creëren? Spelen in clips, het ontwerpen van albumcovers?
“Dan ga je een grens over. We staan met Top Notch ergens voor en nemen ons werk serieus. Onder andere door te werken met vakmensen. Dit wordt heel erg gewaardeerd door onze fans.”

Goed, crowdsourcen valt af. Maar verder is alles mogelijk. Voor Kees is het vooral een kwestie van het experiment aan gaan: “het is leuk om te ontdekken wat werkt en wat efficiënt is.” Dat doet hij dus onder andere met behulp van zijn Twitter-netwerk. “Ik ga er vanuit dat veel mensen die mij volgen iets hebben met Top Notch, daarom stelde ik die vraag over Top Notch als club.”

“Ik ben eigenwijs genoeg om mijn eigen weg te gaan. En weet inmiddels wat iemand als Atze (de Vrieze, muziekjournalist 3voor12), Erwin (Blom, online innovator) en Niels (Aalberts, muziekmarketeer) ervan denken. Maar ik weet ook wat er in het boekenuitgeversvak speelt. Die meningen en ontwikkelingen zijn hartstikke interessant. Ze bevestigen soms wat ik al denk en wat realistisch is.”

Er zijn natuurlijk andere manieren om fans te betrekken bij je product. Zoals laatst bij Kickstarter gebeurde. Twee ervaren game ontwikkelaars presenteerden een idee voor een nieuwe point-and-click-game op de crowdfundsite en hadden binnen 24 uur meer dan een miljoen dollar opgehaald. Een verhaal waarvan je achter je oren krabt. Je hebt als artiest eigenlijk geen Top Notch meer nodig om op de behoeften van fans in te spelen. Toch Kees?

“Een uitgever staat garant voor bepaalde dingen. Ik ben benieuwd wat er gebeurt als zo’n game halverwege de ontwikkeling vastloopt of het geld opraakt. Wat dan? Krijgen al die fans hun inleg terug? Of gaan de ontwikkelaars meer geld vragen?”

Uiteindelijk komt het idee van een platenlabel als club waar je lid van wordt, vooral uit een persoonlijke liefde voor het fysieke product. de Koning vindt het jammer dat er steeds minder platenwinkels zijn. “De afzetmarkt hiervoor is klein. Als je dus iets moois wilt uitbrengen moet dat in een kleine oplage.” En dat maakt de stukprijs heel hoog. Niet goed voor de liefhebber, niet goed voor de uitgever. “Zo gaat de lol van het uitbrengen van zo’n product eraf.”

Allemaal fantasie
Hoe concreet club Top Notch op dit moment is? “ik denk er nu serieus over na.” Er is geen deadline voor de Koning. “Voorlopig is het allemaal fantasie. Het kan best zijn dat ik eerst met een bepaalde artiest ga experimenteren.”

Het risico is namelijk groot volgens de labelbaas. Als je een club opricht, betekent dit ook dat de techniek die alle features mogelijk maakt, moet staan. Van het regelen van betalingsverkeer tot productiekosten. “Als er dan maar 150 fans zijn die zich inschrijven werkt dat niet. Helemaal als ze ook nog eens verschillende dingen willen.”

Maar als er nu iemand is die wel raad weet met risico is het de eigenaar van het meest populaire en succesvolle hip hop label van Nederland. Dat is groot geworden door het anders te doen dan de rest. Club Top Notch dus. Nog even geduld. Of, zoals Kees het zegt: “ik wil geen verwachtingen scheppen die ik niet kan waarmaken.”