Fotograaf slash stijlsjakie Boris Postma werkte in een duister verleden in een comicshop. Het enige wat Boris hierover kwijt wil is dat de winkel inmiddels niet meer bestaat. Maar de herinneringen aan goede strips, die verdwijnen niet zomaar. She’s all yours B.:

Lone Wolf and Cub (Japanse titel Kozure Ōkami) is een manga van de hand van Kazuo Koike. Het verhaal gaat over Ogami Itto, beul voor de lokale Shogun, en zijn zoontje Daigorō. Moeder de vrouw is om het leven gebracht in een complot waar ik verder niet over uit zal weiden, maar het bevat alles wat een goed complot nodig heeft. Gevolg is dat Ogammi en zijn zoontje als Ronin door het land trekken, om hun naam te zuiveren.

Wat de serie bijzonder maakt is het immense oog voor detail. Zowel in de illustraties als in het verhaal. Over alles is nagedacht en elk streepje is er één met functie. Daarnaast klopt het geheel op geschiedkundig gebied helemaal en is de kennis over de leer van de Samurai uitmuntend (wat behoorlijk knap is om 8000 pagina’s vol te houden). Ook de films kan ik jullie aanraden, real life verfilmingen geproduceerd door de grote man achter de Zaitochi films, Shintaro Katsu.

Wat is er minder aan deze serie?
Niet zo tof is dat het soms ietwat langdradig is en dat herhaling op de loer ligt. Het is ook moeilijk om zo’n lange serie fris en afwisselend te houden. Het is dan ook aan te raden het niet in één ruk uit te lezen, maar er rustig de tijd voor te nemen en niet te haasten.



Wat moet je doen als je de 27(!) paperbacks uit hebt?
Gefeliciteerd. Je hebt 8000 pagina’s doorgewerkt, 277 euro in een van de mooiste manga series ooit gestopt en een shitload aan kennis over de Samurai en zijn tradities opgedaan. Geef de verzameling een mooie, in het oog springende plek en wees trots.

Je koopt de Dark Horse pockets (prachtig vormgegeven trouwens) bij Henk.

Tweet Dit

(foto: Sinceagain)

Greg Rivera is the founder of Mishka, a Brooklyn based label that pushes all the right buttons to appeal to a former He-man bedsheet owner like me. Now I could ask Greg about his collection of Mr T. dolls (biggest in the world) or why he is fascinated with monsters. But I prefer to ehrm, ask a couple of other questions.

When I first saw the Mishka hq tour video, I went nuts. I already loved the graphics of Mishka and after seeing your collection of toys and stuff I realised the source of Mishka’s inspiration was real, not something fad’ish, devised by cynical suits.
“Haha you are correct! We are pretty real about what we create and produce. I think that is what keeps us apart from other brands.”

Btw how do you look in a suit?
“I am sure I would look OK if I owned one. I really need a suit.”

What do you do to not become cynical in your business?
“Um, I think the best way is to focus on what you are doing and not be too concerned with what other people are doing.”

I find it hard to get excited about upcoming brands that tip their hat to popculture. You? Any tips?
“I think its hard for me to get excited about new brands in general. Not because im a cynic (hehe) I just think there is a lot out there that either try to hard, or do not have a concise idea of what they are trying to be or do. The tip that I give to all people starting brands and consider it: treat it like a business from the beginning, it will save you a ton of headaches later on. If you are already rich then you can do whatever you want.”

How long until that collaboration with Jim Phillips?
“Funny. Someone asked me about this just the other day. To be honest I think a Jim Phillips collab would be too obvious. I mean that is our attempt to persue him. If he happened to approach us or we were introduced to him in a random way then of course. I just dont think we would have the money to hire him!”

When I saw the logo of the Mishka LA store opening. It reminded me of one of the Monologo variants, made by  Raphaël Bartels. Do you like it?
“Of course I love it! Never saw that before but its great!”

Something completely different. As a kid I watched a brutal straight-to-video Ninja movie. In it was a scene where one of the bad guys was held onto a woodcutter bench thing. The blade cut him in half. I was ten. Somehow I have a feeling you might know the title of this one.
“Unfortunaly I do not, but it sounds excellent.”

Are you as excited about that Clash Of The Titans remake as I am? Any fond memories of the original?
“I am totally excited! I have a Kraken tattoo!”

Mishka merchandise en mode haal je bij de frolijke Fransjes van Freshcotton.

MONOBROW GEEFT OOK 4 SHIRTS WEG:

Pisces Mop – L
Taurus Black -L
Scorpio – M&L
Libra – M

Mail me het toy/filmmonster dat je de meeste nachtmerries heeft gegeven en ik doe m’n best voor je.

Tweet Dit

Het lukt me niet echt om mee te gaan met je Clarks craving. Ik kies gewoon voor het weinig subtiele model van Christian Hosoi, skateboarder met rocksterallures en uitvinder van de Christ Air, een trucje dat voor zich spreekt. Mijn allereerste pro deck was een Hosoi zonder print. Dus je begrijpt: dit is sterker dan ik. Oh, het was trouwens een sale buitenkans bij Independent Outlet.

+

=

Tweet Dit

Fotografie: Yamandu Roos.

Vandaag vieren Twan en Willem een feestje in de Westerliefde. Ze lanceren hun ondergoedlijn Suk Life het nieuwe Opposites album dat bestaat uit de soloplaten Succes (Willem) en Ik Ben Twan (D’oh). Nu vergelijk ik deze hip happers graag met early Beatnuts, vanwege hun strakke delivery en vieze praatjes.

Maar het lijkt erop dat de heren wat ouder zijn geworden. Ze klinken meer ingetogen dan ooit. Hey maar whatever: als het goed is vertellen Twan en Willem volgende week gewoon zélf wat ze van elkaars album vinden in een nieuwe aflevering van MonoBrow TV. Eerst dit:

MONOBROW GEEFT TWEE EXEMPLAREN WEG VAN HET NIEUWE DUBBELALBUM
(En misschien heb ik ook nog wat plekken op de lijst van de releaseaparty, maar dat hoor je nog van me.)
Plus superbonus: Big2 met een friggin mopshond, een Mono fave!

Tweet Dit

Dit is er eentje voor al die verzorgde pols pappi’s. Maar ook voor iedereen die zich nog kan herinneren hoe laat de Smurfen op zaterdagmiddag bij de Vara begonnen. Anders kan ik me niet voorstellen dat er ook maar iets gebeurt met het haar op je onderarm wanneer je deze nieuwe Swatches ziet.

Hoe dan ook. De ztijlvole Zwitsers komen smaakvol met effen (10 mat & 10 glans) modelletjes. Ook is er een speciale, alleen bij Colette verkrijgbare serie, die je David Byrne Anno Ergens In De Jaren Tachtig-look complimenteert. Met hierin een horloge dat ontworpen is door Carrie Munden van het redelijk overgewaardeerde Cassette Playa. Op zich leuk, alhoewel ik het prettiger had gevonden wanneer ze gewoon de oorspronkelijke designs opnieuw hadden uitgebracht. Daar zitten niet voor niets klassiekers tussen.

Een ander probleem: ik draag geen horloges meer. Terwijl ik in deze prachtige posting (en deze trouwens ook), je toch echt geprobeerd heb te overtuigen om voor Swatch te kiezen. Nou ja. Er naar kijken is ook lekker.

Tweet Dit

De vernieuwde Blend (vormgeving: Joachim Baan) ligt morgen in de winkel en heeft een opmerkelijke nieuwe baas. Hoewel, zo vreemd is het niet dat Perre van den Brink hoofdredacteur is. Als voormalig marketingman van Diesel weet hij als geen ander hoe je met merken om moet gaan. En wie bekend is met Perre’s internet aanwezigheid, weet dat hij online snapt. Als ik je dan ook nog vertel dat hij het woord ondernemen in Gothic bold op zijn sixpack getatoeëerd heeft, begrijp je waarom ik veel verwacht van Blend nieuwe stijl.

Advertentietarieven die onder druk staan, dalende verkoopcijfers, extreme online concurrentie: je timing als nieuwe Blend baas is lekker!
“Ja en nee. Ik heb hiervoor vijf jaar bij DIESEL gezeten. Op een gegeven moment zat ik tegen het plafond wat betreft groei. Bovendien voelde het zo nu en dan als een herhalingsoefening. De projecten die ik deed had ik, zij het in een andere vorm, allemaal al een keer gedaan.”

Ok
“Tuurlijk speelde de marktsituatie mee in m’n beslissing. Maar aan de andere kant is dit een hele interessante tijd voor printmedia. Wat gaat er de komende jaren veranderen? In hoeverre gaat het business-model voor ‘traditionele’ media, door bv. een iPad veranderen?”

Right
“Mijn keuze was uiteindelijk simpel: zeg ik nee, blijf ik in m’n comfort-zone en denk ik over een jaar: hoe zou het geweest zijn als ik het gedaan had, of zeg ik ja en kijk ik wel waar het schip strandt. Ik kies dan toch liever voor het laatste. Geen succes zonder risico.”

Foto: Elza Jo.

Was je verbaasd dat je gevraagd bent? Dit wordt je eerste hoofdredactionele baan.
“In eerste instantie wel. Ik heb geen achtergrond als klassieke journalist. Misschien is zo’n soort hoofdredacteur ook wel niet meer van deze tijd. Ik denk dat ze mij veel meer gevraagd hebben op basis van m’n marketingachtergrond en netwerk. Puur inhoudelijk wisten ze van m’n smakenpalet door op m’n blog te kijken. In die zin kun je bijna stellen dat ik misschien wel de eerste blogger-hoofdredacteur ben. Een term die overigens verschrikkelijk walgelijk klinkt, dus hou het maar op hoofdredacteur.”

Wat wordt je belangrijkste koerswijziging?
“We zijn de hele opzet van BLEND aan het veranderen en splitsen de 10 jaarlijkse uitgaves die we hebben in 2 losse uitgaves. Een BLEND Paper van 80 pagina’s, die 6 x per jaar alleen op de Benelux markt gaat uitkomen en een internationale editie (Engelstalig). Dit wordt een dikke glossy van +/-300 pagina’s, die 4 x per jaar wereldwijd gedistribueerd wordt.”

Ambitieus…
“Wat je nu ziet op de internationale bladenmarkt is dat de grote titels in oplage teruglopen terwijl ‘niche’ titels als Mirage, Purple of Monocle terrein winnen. Dat is een ontwikkeling waar we met de internationale BLEND graag op willen inspelen. De Nederlandse versie hebben we geprobeerd voor een groter publiek toegankelijk te maken door qua oplage omhoog te gaan en in prijs te zakken.”

Van welk redactioneel experiment verwacht je het meest?
“Ik ben best wel benieuwd wat voor verschil mijn benadering gaat maken. Ik heb toen ik vorige maand begon getracht veel meer organisatorische structuur in het bedrijf te brengen.”

Hatsaa!
“Het klinkt heel erg Emile Ratelband, maar ik benader de BLEND niet zozeer als magazine, maar meer als merk. Een merk met waarden, een brand identity en een positionering. Elementen die het veel makkelijker maken om een heldere visie te creëren.”

Duidelijk
“Ook wil ik een sterkere band tussen de mensen die het blad met ons maken en de redactie. Het moet veel meer een team worden in plaats van een redactie en freelancers. Dat zorgt voor meer draagvlak voor je blad en bovendien is het op die manier veel leuker werken.”

Bladen als Blend maar ook Love of Purple teleurstellen me vaak: ze nemen zichzelf zo verschrikkelijk serieus en zijn meestal humorloos en weinig uitgesproken, pretentieus zelfs. Terwijl de onderwerpen waar ze over schrijven juist vol liefde, expressie, humor of emotie zitten. Herken je dit?
“Zeker! BLEND is in principe een vrij serieus blad met dito onderwerpen. Maar dat betekent niet dat het blad helemaal humorloos moet zijn. Ik geloof juist in die combinatie. Op mijn blog doe ik het ook zo.”

Hoe dan?
“Ik kan een of andere gast die hele serieuze installatiekunst maakt uitlichten omdat ik het tof vind, maar tegelijkertijd vind ik het verschrikkelijk grappig als er een beunhaas-vorkheftruckchauffeur een heel magazijn wodka laat omvallen. Dat wil niet zeggen dat ik dat soort flauwe humor in het blad wil, maar ik wil wel humor in het blad om een contrast te creëren met de andere onderwerpen. De naam van het blad is niet voor niets BLEND.”

“Er bestaan bijna geen titels die niet aan branded content doen. De kunst is dat je de gulden middenweg zoekt waarbij commerciële content een editorial relevantie krijgt. Dat zit ‘m vaak in hele simpele dingen zoals een goede planning.”

Online media geven erg af op print. Maar ze spelen vaak leentjebuur.
“Zeker. Mooie voorbeelden zijn al die high-fashionblogs. Stuk voor stuk plaatsen ze foto’s en filmpjes uit shoots van modebladen. Voor mij geeft dit het bestaansrecht van printmedia weer, zeker in dat segment.”

Precies
“De kunst is natuurlijk om als magazine de diepte in te gaan. De nieuwtjes, die altijd ergens voorin bladen staan, zijn wat mij betreft outdated. Dit is de functie van de blogs. De diepgang is voor de bladen, die zie je bijna niet op blogs. Zeker in de mode-hoek.”

Hoeveel invloed heeft de adverteerder? Reikt die verder dan de advertentie- of advertorialpagina?
“Er bestaan zo goed als geen titels die niet aan branded content doen. De kunst is dat je de gulden middenweg zoekt waarbij commerciële content een editorial relevantie krijgt. Dat zit ‘m vaak in hele simpele dingen zoals een goede planning. Ik wil met BLEND op een transparante manier met commercie omgaan. Je moet de lezer niet onderschatten, men prikt er doorheen.”

Klinkt logisch
“Maar om je vraag eenduidig te beantwoorden: de macht reikt niet verder dan de advertentie- of advertorialpagina.”

Gaat Blend ook investeren in een iPad versie van het mag? Sommigen zeggen dat het de redding van magazines wordt.
“Ik had vorige week een afspraak met Apple over de iPad. Ik ben verschrikkelijk benieuwd wat voor invloed die gaat hebben. Niemand weet het zeker, maar ik denk dat we wel aan het begin van een hele spannende tijd voor printmedia staan. Ik wil hier met BLEND zeker in mee. Ik denk alleen wel dat je jezelf goed moet afvragen wat je precies wilt met zoiets als een iPad, zodat je niet als een kip zonder kop je blad zo snel mogelijk iPad-proof gaat maken zonder dat je bepaald hebt wat voor rol het apparaat gaat spelen in je business model. Ask not what you can do for the iPad, ask what the iPad can do for you, om er maar weer even een heerlijke oneliner in te gooien.”

Waarom heb jij op dit moment de meest begerenswaardige baan van Amsterdam?
“Dat weet ik niet. Ik weet wel dat ik elke dag bezig ben met het bij elkaar zoeken van leuke onderwerpen, samen met een team van toffe mensen zodat je aan het eind van het jaar 10 zo mooi mogelijke producten hebt. Een prima bezigheid.”

Tweet Dit

Van iemand die z’n carrière begon met het assisteren van Andy Warhol mag je gerust wat verwachten. De Nederlandse beeldend kunstenaar Ari Marcopoulos lost de verwachtingen al meer dan dertig jaar in. Hij vereeuwigde niet alleen de helden van je onhandelbare, oudere broer, maar ook die van jou en je vader. Met een belangrijk deel van zijn werk legt Ari de essentie van subculturen bloot. Dat kun je tot en met 16 juni zelf zien tijdens de overzichtsexpo It Might Seem Familiar in FOAM. Voor MonoBrow maakte hij tijd vrij om wat levensvragen te beantwoorden. Met het caps lock knopje ingedrukt.

Sommige mensen kunnen op hun sterfbed zeggen dat ze een 48 inch flatscreen hebben gehad. Jij hebt met Hank Shocklee in de auto gezeten, op weg naar Public Enemy. Geniet je van zulke momenten, of ben je alleen geïnteresseerd in de foto’s die het oplevert?
“IK GENIET VAN MOMENTEN ZOALS MET HANK SHOCKLEE IN DE AUTO MAAR OOK VAN SNOWBOARDEN MET MIJN ZOONS IN DIEPE SNEEUW TUSSEN DE BOMEN, OF VAN EEN FOTO DIE HET OPLEVERT.”

Is er een scene waar je graag nog eens in zou willen duiken? Of is het vastleggen van je familie genoeg?
“LIGT ER EEN BEETJE AAN. BEN TEGENWOORDIG MEER MET LANDSCHAPPEN BEZIG, MAAR ALS IETS ZICH PRESENTEERT STA IK ALTIJD OPEN VOOR DE ERVARING.”

Mag ik trouwens je zeggen?
“JA, EASY STYLE…”

Mooi. Je komt vast niet vaak meer in Nederland: deze week al een Febo grillburger uit de muur getrokken?
“NEE MAAR WELL EEN PATAT MET MAYONAISE GEGETEN NU ALLEEN NOG EEN KROKET EN DAN KAN IK TERUG NAAR HUIS.”

Lig je ooit wakker omdat je bang bent in een Annie Leibovitz-situatie terecht te komen?
“NEE.”

Wat me ook erg lijkt: wanneer je werk gekocht wordt door enorme eikels. Van die verzamelaars die alleen naar de marktwaarde kijken. Enig idee wat voor types into Ari Marcopoulos zijn?
“NEE, WEET IK NIET. MAAKT ME MISSCHIEN WEL UIT, MAAR DAT IS NIET IETS WAAR JE CONTROLE OVER HEBT, NET ALS HET WEER.”

Ik lees veel. Als ik deze vragen gemaild heb ga ik snel door met een mooi boek van Neil Gaiman. Aan een fotograaf vragen of hij toevallig nog wat indrukwekkends gelezen heeft is waarschijnlijk niet handig…
“IK BEN NU BEZIG MET A SHORT LIFE OF TROUBLE, EEN AUTOBIOGRAFIE VAN MARCIA TUCKER EN OOK LEES IK INTERVIEWS MET BRUCE NAUMAN.”

Wanneer deed je voor het laatst boodschappen, samen met je vrouw bijvoorbeeld, en realiseerde je, terwijl je een pak Frosties in je handen had, dat het leven goed is?
“MINSTENS EEN KEER PER DAG EN ALS IK EEN DAG OVERSLA, DAN KOMT DE REALISATIE VANZELF TERUG.”

Tweet Dit

Foto: Isabella Rozendaal

Ola allemaal, sommigen van jullie kennen me misschien al, zo niet, dan hier een korte introductie. Mijn naam is Boris Postma, beginnend freelance fotograaf en 24 jaar jong. Op het moment assisteer ik voor fotografe Elza Jo en blog ik voor I Love Fake Magazine. JW vroeg me een kleine duit in het Monobrow zakje te doen en daar kan je als volwaardig popcultuur snuiver natuurlijk geen nee tegen zeggen.

Mijn toevoegingen aan Monobrow zullen vooral zijn op het gebied van comics, manga/anime, horror en eighties gerelateerd spul. Maar natuurlijk zo nu en dan ook uitstapjes naar andere pop culture-onderwerpen. Voor feedback, tips of andere berichten kan je mailen naar contact@borispostma.com.

Tweet Dit

Het origineel is een hele fijne monster romper, met special effects die veel meer karakter hebben dan het generieke resultaat van alle eentjes en nulletjes dat je nu in de gemiddelde fantasy film tegenkomt.

Jammer ook dat Universal heeft besloten om de remake van Clash Of The Titans in 3d te doen. Het effect kan heel indrukwekkend zijn (Avatar) maar godallejezus wat is het kut om door zo’n bril te kijken. Echt een suspension of disbelief FAIL.

3d heeft de potentie je als kijker helemaal op te laten gaan in de vertoonde wereld, maar zolang je door zo’n onhandige bril moet kijken lukt mij dat niet. Ik heb de helft van Avatar zitten wiebelen met m’n hoofd om het effect zo goed mogelijk te ervaren, waardoor ik steeds uit het verhaal raakte.

/wacht op jouw grap over de combinatie verhaal en Avatar.

Waar was ik? Oh ja:

Toch denk ik dat Clash Of The Titans remake net zo leuk als het origineel wordt. Je hoeft geen fanboy of deze knul te zijn om dit te voelen. Zélfs ondanks de 3d gimmick. Er spelen acteurs in die kunnen acteren, er zitten de meest uiteenlopende monsters in zoals the Kraken, een Scandinavische, folkloristische badass met overmatige halitose én het is eindelijk weer een heldenepos dat zich niet afspeelt in een land met hobbits. Had ik al gezegd dat de trailer overdekt winkelcentrum-metal bevat?

Als je mij niet gelooft:

“We took on the Medusa. We’ve took on the witches. Next week we’ve got to take on the Scorpius and then we go and f*cking kill the Kraken. So, you know, at the moment it’s all guns blaring kind of thing. It’s going to be good.” Hoofdrolspeler Sam Worthington (Avatar/Terminator Salvation) over de opnames.

Clash Of The Titans draait eind maart in de bios.

Mythologisch Vermaak

American Gods
Als je net als ik trek gekregen hebt in meer mythologisch vermaak, blader dan eens door Neil Gaiman’s American Gods, een goddelijk (sorry) boek over fantastische figuren uit volksmythen en -sagen die door de eeuwen heen aan lager wal zijn geraakt omdat steeds minder mensen in ze geloven.

God Of War III
Of scoor straks God Of War III voor je PS3. Dit laatste deel dat verantwoordelijk is voor de “druk op het juiste moment op cirkeltje en zie hoe je poppetje in het oog hakt van een megabeest-trend (aka bloederige hack & slasher), biedt je de kans om tot leven gekomen standbeelden te headbutten en half mens-half bizon freaks te fileren. Sweet.

Tweet Dit

Ok. Dit heb je niet van mij: maar het gerucht gaat dat Joost van Bellen helemaal klaar met electro is, @Job de Wit achterna gaat en weer disco wil draaien. Begrijpelijk, want er zijn maar zoveel onvergetelijke nachten die Erol Alkan kan verzorgen, right?

Van alle nieuwe dingetjes die afgelopen twee jaar geprobeerd zijn in het Amsterdamse nachtleven heeft disco de meeste potentie. Het is een stroming met een archief dat zelfs de meest ervaren crate digger kan verrassen en er zijn genoeg producers, dj’s en muzikanten die met hun eigen variant op het genre laten zien dat disco allesbehalve dood of voorspelbaar is. Van Prince Thomas & Lindstrøm tot, oh ik geloof dat Italo wat wil zeggen: ik profiteer ook van de disco-opleving hoor!.

Anyhoo.

Job de Wit en consorten proberen het conservatieve nachtvolk over te halen op een andere bpm te kontschudden. Hij is betrokken bij feestjes als House Of Dolls, Foxes & Wolves en nu dus ook bij Dog Day Disco in Paradiso. Waar morgen alledrie (!) de zalen in het teken staan van diggedydisco. Ben vooral benieuwd naar het live optreden van Villa, deze Belgen hebben me vorig jaar laten gniffelen met hun Anita Meyer edit en zijn gewoon party. Punt.

MONOBROW GEEFT 3×2 PLEKKEN OP DE DOG DAY DISCO-LIJST WEG

Inkomen doe je hier:
Dog Day Disco Mix – DJ Atomica

(En wat heeft Stefan Glerum weer een prachtige flyer gemaakt. Not normaal.)

Tweet Dit